คุณชายห้าเทพแห่งการรักษา

ตอนที่ 12 : บทที่ 12:“ กล่องปริศนาจากท่านพ่อ”

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,122
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 286 ครั้ง
    21 ส.ค. 62

            ซือหม่ายูเยว่มองกล่องใบเล็กในมือ นางรู้สึกได้ถึงคลื่นอารมณ์บางอย่างในตัวเองขณะที่จ้องมองมัน ส่วนหนึ่งในจิตใจนางอยากจะสนองความอยากรู้อยากเห็นตัวเองแล้วรีบเปิดมันออกซะ อีกส่วนหนึ่งในจิตใจกลับร้องห้ามเอาไว้โดยร้องว่าถ้าเปิดไปแล้วกลัวว่านางอาจจะต้องอยู่บนเส้นทางที่ไม่อาจหวนกลับมาได้อีก

            “เพราะว่ามันเป็นสิ่งที่ท่านพ่อทิ้งไว้ให้ ข้ามีสิทธิ์ที่จะเปิดมัน” นางโน้มน้าวใจตนเองขณะที่ยกฝาขึ้นเพื่อเปิดผนึกกล่องในมือ

            ภายในกล่องมีแผ่นหนังที่ค่อนข้างเก่า และแหวนวงหนึ่งลักษณะเหมือนหินสีเข้ม เธอหยิบแผ่นหนังขึ้นมาดู แผนที่ถูกวาดลงบนแผนหนังอยากละเอียด บ้านเรือนถูกทำเครื่องหมายกำกับไว้อย่างปราณีต นอกเหนือจากเครื่องหมายนี้นางก็ไม่พบสิ่งใดที่เกี่ยวข้องกับสถานที่ ที่อยู่บนแผนที่หนัง นางจึงนำมันมาวางไว้ตำแหน่งเดิม แต่กลับสังเกตุว่ามีจดหมายอยู่

            “จดหมายอะไรเนี่ย?” คำที่เขียนลงบนซองจดหมายคือ “ถึงลูกสาวของข้า”

            เนื้อความในจดหมายระบุเอาไว้ว่า แหวนที่อยู่ในกล่องนั้นเป็นวัตถุที่ทำขึ้นมาตั้งแต่สมัยโบราณกาล เป็นมรดกตกทอดของตระกูลอันล้ำค่า ในความเป็นจริงมันเป็นแหวนที่หายากมากในโลกนี้ นอกจากนี้แล้วยังมีข้อมูลอื่นๆ อีกหลายอย่าง นางรู้สึกประหลาดใจกับเรื่องราวของแหวน เพราะถ้าเป็นมรดกตกทอดของตระกูลจริงๆ ทำไมซือหม่าลีไม่รู้ถึงการมีอยู่ของแหวนวงนี้ นางเริ่มเข้าใจสถานการณ์ของตระกูลมากขึ้น

            นางนำแหวนกลับไปวางไว้ที่เดิม นางยังฝึกฝนที่จะดูดซับไอพลังปราณได้ไม่มากพอ ที่จะควบคุมพลังปราณของตัวเองได้ เวลานี้นางยังไม่มีความสามารถเพียงพอที่จะทำให้แหวนรีดเอาหยดเลือดที่ใช้ในการทำพันธะสัญญา หรือใช้ในการพื้นฟูพลังปราณได้ นิ้วมือของนางลากตามเส้นทางบนแผนที่อย่างช่ำชอง ขณะที่สายตากำลังศึกษาเส้นทางต่างๆ และจุดสังเกตุที่นางพบ บอกได้อีกว่าแผนที่ผืนนี้มีความสำคัญมาก และนางไม่ควรเปิดเผยเรื่องนี้ให้คนอื่นได้รับรู้

            แผ่นหนังผืนนี้ดูทรุดโทรมไปสักหน่อย เหมือนมันมีเรื่องราว และมีประวัติที่ไม่ธรรมดาแน่นอน สุดท้ายนางก็ไม่ได้เบาะแสใดๆ ซึ่งเป็นที่มาของแผนที่บนแผ่นหนังผืนนี้ และไม่มีข้อมูลอื่นเกี่ยวกับแผนที่ในจดหมายเช่นกัน

            “แล้วท่านก็ทิ้งแผนที่ที่ชำรุดทรุดโทรมไว้ให้ข้าเนี่ยนะ ท่านมัน...อย่างน้อยก็ควรจะบอกข้าเสียหน่อยสิว่ามันมีไว้เพื่ออะไร! ข้าจะใช้มันอย่างไรดี” นางส่ายหัวและถอนหายใจอย่างระอา ทำไมท่านพ่อต้องทำอะไรให้ดูลึกลับซับซ้อนขนาดนี้ด้วยนะ

            ในที่สุดนางก็หยิบของชิ้นสุดท้ายขึ้นมาสำรวจ นางวางก้อนหินสีเข้มไว้บนฝ่ามือ และพินิจพิจารณามันอย่างตั้งอกตั้งใจ หลังจากนั้นไม่นานนางก็ถอนหายใจด้วยความปลงตก เมื่อพยายามคิดว่าหินก้อนเล็ก ๆ นี้เป็น “วัตถุโบราณ” ตามที่จดหมายกล่าวไว้

            “เป็นเพียงหินสีดำ เรียบ และโค้งมนเหมือนก้อนกรวด ดูคล้ายกับหินที่มากจากภูเขาไฟ แน่ใจหรือว่ามันเป็นวัตถุโบราณจริง ๆ ” นางยกคิ้วเรียวขึ้นด้วยความสงสัย ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้ขณะบ่นพึมพำกับตัวเอง “ท่านพ่อบอกเอาไว้ว่า เจ้าหินน้อยก้อนนี้มันเลือกนายของมันแล้ว บางทีข้าอาจจะไม่มีโชคชะตาเกี่ยวข้องกับเจ้า ข้าจึงไม่เห็นถึงความพิเศษของเจ้า”

            หลังจากที่ซือหม่ายูเยว่เล่นเจ้าหินก้อนเล็ก ๆ จนพอใจแล้ว นางนำมันไปเก็บไว้ในกล่องเช่นเดิม และเริ่มฝึกฝนอย่างจริงจริง ตราบใดที่นางสามารถบรรลุพลังถึงขั้นปรมจารย์แห่งปราณได้ นางก็จะสามารถสร้างวงแหวนที่ใช้ในการดูดซับพลังรอบๆตัวได้โดยการหยดเลือดของนางลงไป ถึงเวลานั้นนางจะสามารถมองเห็นบางสิ่งที่อยู่ภายในเจ้าหินก้อนน้อยนั่นได้

            นางสัมผัสวงแหวนจำลองบนนิ้วมือเบา ๆ สถบออกมาในใจ ทำไมกว่าจะได้วงแหวนแห่งขุมพลังนั้นถึงลำบากยากเย็นขนาดนี้กัน? ถ้ามันง่ายเช่นเดียวกับแหวนจำลองที่ไม่ต้องมีเงื่อนไขมากมายมันจะดีเพียงใด!

            ครั้งนี้การฝึกฝนนั้นนางเลือกที่จะไม่ดูดซับพลังปราณทั้งหมด นางใช้เวลาทั้งวันสัมผัสถึงคุณลักษณะของสสารต่าง ๆ คราวนี้นางจับสัมผัสถึงสีต่าง ๆ ด้วยความระมัดระวัง  นางตระหนักว่าภายในสีมากมายมีทั้งสีที่เข้มมากและอ่อนมากอยู่รวมกัน ทั้งยังรู้สึกได้ถึงลูกแก้วกลมๆ ที่มีแสงส่องสว่าง มีทั้งแสงที่เปล่งมากและน้อยอยู่ปะปนกันไป และดูเหมือนว่ามันกำลังจะสัมผัสและดึงดูดนางเช่นเดียวกัน มันล่องลอยล้อมรอบร่างกายของนางและดูเหมือนว่ามันจะถูกดึงดูดเข้าไปในร่างกายของนาง

            ในเวลาไม่นานใกล้เวลาอาหารเย็นแล้ว ซือหม่ายูเยว่หยุดนั่งสมาธิและเตรียมความพร้อมสำหรับอาหารมื้อสำคัญของนางและเหล่าพี่ชายทั้งหลาย พวกเขาน่าจะกลับมาถึงแล้วในตอนนี้

            “คุณชายเจ้าค่ะ คุณชายทั้งสี่เดินทางมาถึงแล้ว กำลังรอคุณชายอยู่เจ้าค่ะ” เป็นยุนเยว่ที่มาแจ้งด้วยน้ำเสียงอันอ่อนโยนจากหน้าประตู

            “เข้าใจแล้ว เจ้ากลับไปบอกพวกเขาว่าข้ากำลังตามไป” นางตอบรับหลังลงจากเตียง

            “เจ้าค่ะ คุณชาย” ยุนเยว่โค้งกายคำนับและถอยกลับไป

            ซือหม่ายูเยว่รีบยัดกล่องทิ้งไว้ใต้หมอน นางรีบร้อนจนไม่ได้สังเกตว่ามีแสงสลัว ๆ เปล่งประกายออกมาจากภายในกล่อง

            “พี่สี่ ท่านมาได้อย่างไร” ซือหม่ายูเยว่เดินเข้ามาหาซือหม่าโยว่เอ๋อร์ที่กำลังนั่งดื่มชาอยู่

            “ข้ามาเพื่อมารับเจ้าไปทานข้าวเย็นด้วยกัน” เขาตอบไปทำให้นางยิ้มกว้าง

            “ท่านแค่ส่งคนมาตามข้าก็ได้ ทำไมต้องเดินมาด้วยตัวเองเล่า ไหนๆ ท่านก็มารับข้าแล้ว เราควรรีบไปกันเถอะ”

            ขณะที่เขาเดินตามน้องชายไปห้องอาหาร เขารู้สึกลังเลเพียงครู่ก่อนจะเปิดปากพูดกับน้องชายว่า “ข้ามีบางอย่างจะบอกกับเจ้า”

            “มีเรื่องอะไรหรือพี่สี่” นางหันหน้ามาถาม

            “อาจารย์มู่ได้ยื่นคำขาดมาว่า ถ้าเจ้าไม่ไปปรากฏตัวที่สำนักศึกษาหลวงในวันพรุ่งนี้ ท่านอาจารย์ใหญ่จะไล่เจ้าออก แม้ว่าเจ้าจะเข้าศึกษาในนามของฝ่าบาทก็ตาม” ซือหม่าโยว่เอ๋อร์กล่าว

            “อาจารย์มู่รึ อาจารย์มู่คือใครหรือพี่สี่” ซือหม่ายูเยว่กระพริบตาถามเขาด้วยความงุงงง

            เมื่อเห็นปฏิกิริยาของน้องชายซือหม่าโยว่เอ๋อร์ยิ้มอย่างขมขื่นและตบหัวของนางเบา ๆ “ก็เป็นอาจารย์ประจำชั้นของเจ้ายังไงล่ะ”

คิ้วของซือหม่ายูเยว่ขมวดขึ้นเป็นปม หลังจากที่นางพยายามค้นความทรงจำเกี่ยวอาจารย์มู่ ดูเหมือนว่านางจะมีความทรงจำเพียงเล็กน้อยเกี่ยวกับเขา อาจารย์มู่ผู้นี้เป็นอาจารย์ประจำชั้นของนาง นอกจากนั้นแล้วเขายังดูแลเรื่องต่าง ๆ อีกมากมายในสำนักศึกษาหลวง

“ถ้าเจ้าไม่อยากไป ข้าก็จะไปแจ้งกับท่านอาจารย์มู่แทนเจ้าเอง” เขาหยุดพูดไปชั่วอึดใจ “เพียงแต่ว่าต่อจากนี้ไปเจ้าจะไม่สามารถเข้าไปยังสำนักศึกษาหลวงได้อีก”

“ไม่ต้อง ๆ พรุ่งนี้เช้าข้าจะไปสำนักศึกษาหลวงกับท่าน” นางพูดพลางส่ายหัวไปด้วย

ก่อนหน้านี้นางไม่มีความสนใจอยากจะเข้าไปยังสำนักศึกษาหลวงแม้แต่น้อย เพราะนางไม่สามารถฝึกฝนพลังได้ แต่ตอนนี้นางสามารถไปเรียนได้แล้ว ที่นั่นจะทำให้นางได้เรียนรู้กับคำสอนและวิธีการต่างๆ มากขึ้น ถึงแม้ว่ามันจะเร็วเกินไปหน่อยก็ตาม แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาสำหรับนาง

ในช่วงเวลาอาหารเย็น ซือหม่ายูเยว่แสดงความสนใจว่าอยากจะไปเรียนรู้ที่สำนักศึกษาหลวง ซือหม่าลีมีความคิดเช่นเดียวกับนาง เนื่องจากตอนนี้นางสามารถฝึกฝนพลังได้แล้ว การไปศึกษาหาความรู้เพิ่มเติมจึงเป็นทางเลือกที่ดี

พี่ชายทั้งสี่ของนางต่างรับรู้ว่านางนั้นสามารถฝึกฝนพลังปราณได้ พวกเขาเข้ามาแสดงความยินดีกับนางทีละคน มันทำให้นางรู้สึกถึงความอบอุ่นของครอบครัว พวกเขาทุกคนต่างทำให้นางรับรู้ถึงความสุขอย่างแท้จริง

หลังจากรับประทานอาหารเย็นเรียบร้อยแล้ว ซือหม่ายูเยว่ตรงกลับมาที่เรือนของตนและนั่งสมาธิอย่างต่อเนื่อง คราวนี้ไม่เพียงแค่สัมผัสถึงลูกแก้วกลม ๆ ดวงเล็ก ๆ เหล่านั้นได้ นางยังสามารถดูดซับพลังของพวกมันได้ด้วย

ในตอนแรกการพยายามดูดซับพลังของนางนั้นได้รับการต่อต้านบ้าง แต่หลังจากพยายามสองถึงสามครั้งดวงแก้วกลม ๆ ลูกแรกก็ซึมซับเข้ามาในร่างกาย นางพยายามชี้นำทางมันให้ไปตามเส้นจุดศูนย์กลางของร่างกาย สุดท้ายก็สามารถเข้ามาได้อย่างราบรื่น หลังจากดูดซับแสงแรกเข้าไปสำเร็จ แสงสว่างจากดวงแก้วที่สองก็ตามมา ต่อด้วยดวงที่สาม และหลังจากนั้นก็ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะถูกดูดกลืนได้ง่าย

ขณะที่นางกำลังฝึกฝนพลัง ก็จะมีแสงส่องสว่างออกมาจากกล่องที่วางไว้ใต้หมอน เมื่อแสงที่ส่องออกมาจะรวมตัวกับแสงต่าง ๆ ที่อยู่รอบกายนางทำให้ ดวงแก้วกลม ๆ นั้นมีจำนวนมากขึ้น

ในยามดึกหลังจากที่นางเลิกฝึกฝนพลังแล้ว เพราะนางต้องตื่นเช้าเพื่อไปเรียนในวันพรุ่งนี้ เมื่อนางหยุดนั่งสมาธิแสงที่เคยส่องสว่างก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย ทำให้ไม่สามารถมองเห็นปรากฏการณ์ที่งดงามได้เช่นเดิม

***********************

สวัสดีรีดเดอร์ทุกคน ไรต์พยามปรับสำนวนการเขียนของตัวเองอยู่ ถ้าอ่านแล้วรู้สึกว่าตรงไหนไม่เข้าท่า เม้นบอกได้เลยนะ 

ปอลิง นางเอกปลอมตัวเป็นผช ก็จริง แต่ขอใช้คำว่านางแทนนะคะ เนื่องจากนิยายเรื่องนี้ไม่วายนะคะ ค่อยข้างเลือดสาดกันเลยทีเดียว

ปอลิง 2 ขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ

ปอลิง 3 ช่วยเม้นเป็นกำลังใจให้ไรต์ด้วยจ้าาาา ขอบคุงงับบบ 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 286 ครั้ง

161 ความคิดเห็น

  1. #132 Bum534185 (@Bum534185) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 06:49

    อ่านแล้วชอบมากเลยค่ะ...
    #132
    0
  2. #27 AMW127kob (@AMW127kob) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 09:31
    แต่งต่อเลยค่ะอยากอ่านตอนต่อไปเร็วๆ
    #27
    0
  3. #26 PORNTHIPJ (@PORNTHIPJ) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 20:25

    ปูเสื่อนอนรอเลยคะ ไรท์หายไปนานเลยนึกว่าจะเทกันสะแล้วดีใจจังที่ไรท์กลับมาอัพให้ต่อขอบคุณคะ แต่งต่อไปคะเป็นกำลังใจให้นะคะ
    #26
    0
  4. #25 หญิงคิม (@mikan_1579) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 17:27

    หายไปนานเลยสู้ๆนะคะไรท์
    #25
    0