คุณชายห้าเทพแห่งการรักษา

ตอนที่ 1 : บทที่ 1:“ ข่าวลือของคุณชายห้า”

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,602
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 448 ครั้ง
    24 ส.ค. 62

“ฉันจะฆ่าแกจะตามไปฆ่าพวกแก ฉันขอสาปแช่งให้พวกแกพังพินาศ!!

จวนท่านแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ของเมืองหลวงแคว้นตงเฉิน เสียงหนึ่งเต็มไปด้วยความไม่พอใจ เจ็บแค้น แว่วออกมาจากคฤหาสน์อันยิ่งใหญ่

“หรือว่า คุณชายจะฟื้นแล้ว?” 

ร่างสองร่างวิ่งเข้าไปในลานอย่างเร่งรีบ แนบหูกับกำแพงเพื่อรับฟังความเคลื่อนไหวจากภายใน ทว่ากลับไม่เสียงอื่นใดอีกเลย ทั่วทั้งบริเวณนั้นเงียบมาก เงียบสงัด จนทำให้พวกนางคิดว่าตนเองอาจหูแว่วกันไปเอง

“เจ้าว่า เราควรจะเข้าไปดูคุณชายหรือไม่?” ร่างหนึ่งถามด้วยเสียงที่สั่นเครือ น้ำเสียงแสดงความหวาดกลัวออกมาชัดเจน โดยมิสามารถเก็บซ้อนความหวาดระแวงเอาไว้ได้เมื่อคิดจะย่างกายเข้าไปในตัวเรือน

“หรือบางที ... บางทีพวกเรามิควรเข้าไป” อีกร่าง เอ่ยขึ้น

“หากคุณชายฟื้นขึ้นมา คุณชายคงจะเรียกหาพวกเราเองตามเช่นเคย ถ้าหากเราเข้าห้องคุณชายโดยพลการเช่นนี้ เราอาจถูกลงโทษอย่างหนักก็ได้”

“แต่หากคุณชายฟื้นขึ้นมามิพบเราอยู่ข้างกาย เราต้องถูกลงโทษเป็นแน่! เราควรจะทำเช่นไรดี”

“ถ้าเช่นนั้นเราต้องเข้าไปดูเสียหน่อย ถ้าคุณชายยังมิฟื้นขึ้นมา เราค่อยกลับมาดูอีกคราดีหรือไม่”

“ข้าเห็นด้วยกับเจ้า”

 

หลังจากที่ถกเถียงเรื่องนี้กันเสร็จสิ้นภายใต้น้ำเสียงอันแผ่ว ทั้งสองก็เดินเข้ามาในห้องนอนใหญ่ภายในเรือน พวกนางผลักประตูให้เปิดออกอย่างช้า ๆ  และก้าวเท้าเข้าไปภายในอย่างเงียบ ๆ พวกนางเห็นว่าดวงตาของร่างที่นอนอยู่บนเตียงนั้นยังคงปิดสนิทอยู่ หลังจากที่พวกเขาได้เห็นแล้วก็สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ หลังจากนั้นพวกนางออกจากห้องนั้นอย่างเร่งรีบ

“เฮ้อ โชคดีที่คุณชายยังไม่ฟื้น”

“เช่นนั้น เราเพียงแค่รออยู่หน้าประตูกันเสียเถิด”

“อืม ข้าไม่คิดเลยว่าคุณชายจะหมดสติไปนานเช่นนี้”

“ข้าได้ยินมาว่า ท่านแม่ทัพจะไปชำระความกับพวกมัน แต่คุณชายหยุดท่านแม่ทัพไว้ก่อน”

“เฮอะ! คุณชายได้บอกไว้ว่า พวกคนสารเลวนั่น ยามเมื่อข้าฟื้นขึ้นมา ข้าจะชำระความกับพวกมันด้วยตัวเอง!’

“คุณชายที่น่าสงสารของเราได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นนี้ หากคุณชายทั้งหลายทราบเรื่องเข้า พวกมันจะต้องเสียใจเป็นแน่!

“ข้าได้ยินมาว่า คุณชายกำลังจะกลับมาเร็ว ๆ นี้”

“เป็นเช่นนั้นรึ ดียิ่งนัก”

“.........”

 

ซือหม่ายูเยว่  เปิดเปลือกตาคู่สวยขึ้นหลังจากสาวใช้ทั้งสองออกไปจากห้องแล้ว ใบหน้าเนียนใสแดงกล่ำเต็มไปด้วยความโกรธกริ้ว นางนอนกัดฟันระงับความคับแค้นในใจ เสมือนนางนั้นพร้อมที่จะกระโจนใส่ทุกคนบนโลกใบนี้

“ฟู่..........”

นางสูดลมหายใจเข้าออกอย่างช้า ๆ อากาศเยือกเย็นรอบกายทำให้ร่างทั้งร่างเจ็บร้าวไปทั่วทุกอนู ความเจ็บแสบบนใบหน้านั้นสาหัสเนื่องจากบาดแผลมีอยู่มากมายเหลือเกิน อีกทั้งมันยังเจ็บปวดมากขึ้นเพราะอารมณ์ที่นางแสดงออกทางสีหน้าด้วยความโกรธ

“ให้ตายสิ นี่มันไม่ตลกเลยนะ !” ซือหม่ายูเยว่เอื่อมมือออกไปเพื่อหวังจะสัมผัสใบหน้าของตนเอง แต่ความพยายามนั้นยิ่งไปกระตุ้นความเจ็บปวดที่รุนแรงแก่จากร่างกายอีกครา ท้ายที่สุดนางก็พ่ายแพ้ให้ความระทมทุกข์และหยุดการเคลื่อนไหวไป

นางนอนนิ่ง ๆ ฟังเสียงเจี๊ยวจ๊าวของสองสาวใช้ที่อยู่หน้าห้อง พวกนางพูดถึงเหล่าคุณชายทั้งหลายกันอย่างสนุกปาก ซือหม่ายูเยว่มิสามารถทำอันใดได้เลย นางทำได้เพียงกรอกตาไปมาอย่างนึกรำคาญ

นางเป็นสตรีทั้งที่ผ่านมาและจะเป็นตลอดไป แต่นางถูกท่านปู่ขอให้ทำตัวเช่นเดียวกับบุรุษผู้หนึ่ง นางต้องสวมใส่เสื้อผ้าอาภรของบุรุษตั้งแต่เล็ก แม้กระทั้งการเดิน และการพูด อากัปกิริยาต่างๆต้องเหมือนบุรุษทุกอย่าง

"คุณมันคนหลอกลวง!" ซือหม่ายูเยว่สาปแช่งในใจ

นางในฐานะนักฆ่าระดับสูงของศตวรรษที่ 21 นางมิได้คาดคิดว่าตนเองจะมาที่นี่อย่างมิทันตั้งตัวเช่นนี้ แถมต้องติดอยู่ในร่างของเด็กหญิงอายุเพียง 14 ปี!

ใช่แล้วล่ะ คำพูดสาปแช่งที่สาวใช้ทั้งสองได้ยินก่อนหน้านี้ มาจากนางเอง เพราะนางถูกหลอกถึงสองครั้ง!

ภพก่อนนางเป็นถึงนักฆ่าที่มีประสิทธิภาพมากที่สุดขององค์กร ตั้งแต่เริ่มทำงานให้กับองค์กร นางมิเคยทำพลาดเลยแม้แต่ครั้งเดียว

นางมิทันคาดคิดว่ารองหัวหน้าหน่วยลับขององค์กรจะริษยานาง จากการที่นางได้รับความไว้วางใจจากผู้เป็นนาย ใช้ประโยชน์จากการที่นายใหญ่มิอยู่ ให้นางทำภารกิจที่เสี่ยงอันตราย กว่านางจะตระหนักว่าเป็นกับดักมันก็สายเกินแก้เสียแล้ว ด้วยเหตุที่เงินเดิมพันสูงถึงพันล้านดอลล่าร์องค์กรจึงเลือกที่จะละทิ้งนาง ตะเตรียมระเบิดที่ทันสมัยที่สุดให้กับนาง ในยามที่นางย่างก้าวเข้าสู่ตัวอาคารร่างทั้งก็แหลกละเอียดเป็นผงธุลี

ระยะเวลาการตายของนางนั้นช่างแสนสั้นนัก ก่อนจะได้เอ่ยคำสาปออกไป นางก็ตกอยู่ในห่วงแห่งความมืดมิด สูญสิ้นสติสัมปชัญญะทั้งหมดไปเสียแล้ว

 เมื่อนางรู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้ง นางอยู่ในพื้นที่สีขาวกว้างใหญ่ไพศาล ข้างกายมีเงาจาง ๆ ปรากฏขึ้นในสภาพจิตวิญญาณที่คล้ายคลึงกับนาง ก่อนที่จะได้เอ่ยสิ่งใดออกไป อีกฝ่ายก็พูดขัดขึ้นมาเสียก่อน

“เวลานี้เจ้าอยู่ในร่างข้า”

คำพูดที่ได้ยินทำให้นางตกใจสุดขีด เวลานี้นางควรอยู่ในนรกมิใช่หรอกหรือ เหตุใดถึงจบด้วยการมาอยู่ในร่างผู้อื่นได้เล่า?

ดวงวิญญาณอันเลือนลาง ที่อยู่ตรงหน้า ดูเหมือนจะอ่านความคิดนางได้ จึงกล่าวว่า

ข้ามิทราบว่าเกิดขึ้นมันคือสิ่งใดกันแน่  ยามที่ข้าพบเจอจิตวิญญาณของเจ้า ข้าจึงได้ดึงเจ้าเข้ามา

“หมายความว่ายังไง”

“เวลานี้ข้านั้นตายไปแล้ว ชีวิตข้าหมดสิ้นตั้งแต่เจ้าเข้ามาอยู่ในร่างกายแล้ว เจ้าอาศัยอยู่ในร่างกายของข้าได้ ตราบเท่าที่เจ้าให้สัตย์สัญญากับข้า ว่าจะดูแลทุกสิ่งทุกอย่างแทนข้า ข้าก็จักมอบร่างกายข้าให้แก่เจ้า” ดวงวิญญาณจาง ๆ กล่าวอย่างละห้อยและโหยหา

“จริงหรอ” ซือหม่ายูเยว่ถามด้วยความประหลาดใจ นางได้รับโอกาสครั้งที่สองในชีวิต!

ใช่ แต่เจ้าต้องสาบานกับข้าว่า ไม่เพียงแต่อาศัยอยู่ในนามของข้าเท่านั้น แต่เจ้าจะช่วยข้ากำจัดคนที่ทำร้ายเหล่านั้น!

 

“ได้ ฉันสัญญา” ซือหม่ายูเยว่ตอบอย่างตรงไปตรงมา หากสามารถเกิดใหม่ได้อีกครา นางจะสลัดชีวิตที่เคยเป็นนักฆ่าออกไปได้หรือไม่? แต่นางมีเรื่องที่ต้องจัดการเสียก่อน นางต้องการแก้แค้นหัวหน้าหน่วยลับที่สองขององค์กร เขาจะต้องรับผิดชอบต่อการกระทำของตัวเอง

“ข้าจะมอบความทรงจำของข้าให้แก่เจ้า จงจำเอาไว้ว่าเจ้าสัญญาว่าจะแก้แค้นให้กับข้า! นอกจากนี้ท่านปู่และพี่น้องของข้าพวกเขานั้นดีต่อข้า สิ่งที่ข้ายังมิได้ทำคือการตามหาท่านพ่อท่านแม่ ข้าเชื่อว่าพวกเขาจะต้องอยู่สักหนแห่งบนโลกใบนี้” ภาพเงานั้นจางลงเรื่อย ๆ เสียงของนางนั้นอ่อนโยน ขณะเดียวกันร่างของนางค่อยๆสลาย

 ซือหม่ายูเยว่มองเห็นความเสียใจ มองเห็นหัวใจที่เจ็บปวดของนางอย่างลึกซึ้ง

“ไม่ต้องเป็นห่วง ฉันจะช่วยคุณตามหาพ่อแม่เอง” นางตอบกลับไปด้วยความแน่วแน่และเด็ดเดี่ยว

“ข้ามิคาดคิดว่าคนอย่างเจ้าจะตกปากกับคำข้าเช่นนี้ ข้าดีใจเหลือเกิน ถึงเวลาที่ข้าจะได้พักอย่างสงบเสียที ใช้ชีวิตที่เหลืออยู่แทนข้าที” ทันทีที่ภาพเงาตรงหน้าเอ่ยออกมา นางค่อย ๆ กลายเป็นจุดเล็ก ๆ ของแสง และหายไปอย่างมิเหลือร่องรอยอะไรไว้

ซือหม่ายูเยว่รู้สึกเสมือนถูกดึงด้วยแรงอันแข็งแกร่ง ตามด้วยอาการเจ็บปวดอย่างรุนแรง ก่อนที่นางจะรับรู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นนางก็หมดสติไปก่อน

เมื่อนางลืมตาตื่นขึ้นมาพบว่าตนเองกำลังนอนอยู่บนเตียง นางมิคาดคิดว่าชีวิตนี้จะมีโอกาสได้ใช้ชีวิตถึงสองครา แต่เมื่อมองไปรอบๆ กาย เฟอร์นิเจอร์แบบโบราณในห้องทำให้นางพูดไม่ออก หรือจะเป็นเพียงความฝัน? สิ่งใดก็ตามที่ทำให้นางคิดว่ามันเป็นแค่ความฝัน แต่นี่คือความเป็นจริง ความจริงที่นางอยู่ตรงนี้

“ให้ตายเถอะ!! ซือหม่ายูเยว่สบถออกมาหลังจากยืนยันความเป็นจริง “นี่ไม่ใช่โลกของฉัน ถ้าฉันยังอยู่ที่นี่? ฉันจะไปแก้แค้นคนพวกนั้นได้ยังไงกัน!”

นางรับรู้ได้ถึงความทรงจำที่ถูกทิ้งไว้ นางมิมีเรี่ยวแรงจะสบถคำสาปแช่งออกมา นางรู้สึกว่าตนเองถูกล่อลวงจากดวงวิญญาณดวงหนึ่ง ให้ตายเถอะ นี่มันเรื่องบ้าบออะไร

ที่นี่มิใช่ศตวรรษที่ 21 ที่นางรู้จัก แต่เป็นอาณาจักรเยว่หลี ที่ซึ่งมิมีเครื่องบินและอาคารสูง เป็นสถานที่ที่นับถือผู้ที่แข็งแกร่ง คนที่อ่อนแอจะถูกบดขยี้ ในอากาศมีพลังทางจิตวิญญาณอยู่สูง ประกอบด้วยความสามารถที่หลากหลาย ผู้คนสามารถพึ่งพาการดูดซึมพลังปรานทางอากาศเพื่อฝึกฝนและเพิ่มความแข็งแกร่งได้

ที่แห่งนี้ขึ้นอยู่กับกฏเกณฑ์อันป่าเถื่อน เห็นได้ชัดว่าผู้ที่แข็งแกร่งกว่าจะเป็นที่โปรดปราน ศักดิ์ศรีของผู้ที่แข็งแกร่งจะไม่สามารถเหยียบย่ำได้ หากผู้ที่อ่อนแอกล้าดูถูก ผู้ที่แข็งแกร่งสามารถสังหารเขาได้โดยตรง!

ถ้าเป็นผู้ที่มีพลังปราณที่แข็งแกร่งพวกเขาเหล่านั้นจะได้รับความเคารพจากทุก ๆ คน  ถ้าผู้ใดไม่มีพลังปราณพวกเขาจะถูกเรียกว่าเป็นขยะ ถูกดูถูกและเหยียดหยาม

ซือหม่ายูเยว่เองก็ติดในร่างที่ผู้คนต่างดูถูกหยามเหยียด! เป็นขยะที่สุดแสนจะอัปยศ! มันคงมิสายเกินไปถ้านางจะฝึกฝนร่างกายนี้เพราะตอนนี้นางอายุเพียง 14 ปีเท่านั้น แม้กระทั่งอำนาจในยุทธภพยิ่งไม่ต้องพูดถึงนางมิมีมัน แต่นางจะทำให้มันแข็งแกร่งขึ้นด้วยตัวนางเอง!

มิเพียงแค่นั้น นางเห็นได้ชัดว่าตนเองนั้นเป็นสตรี แต่ท่านปู่ของนางกลับยืนยันมิว่ายังไงก็ต้องแต่งตัวเป็นบุรุษ ท่านปู่บอกว่าทำไปเพื่อปกป้องนาง

แต่มิว่านางคนเก่าจะสวมใส่ชุดใดก็ตาม นางก็ยังชมชอบบุรุษ ทั้งยังคลั่งไคลหลงใหลบุรุษรูปงามยิ่งนัก นางชมชอบการถูกล้อมรอบไปด้วยบุรุษตลอดเวลา นางพยายามอย่างหนักเพื่อเกี้ยวพาราศีพวกเขาทั้งหมด ซึ่งมันทำให้พวกเขาเกลียดชังเธอ

 

ดังนั้นคุณชายห้าแห่งจวนท่านแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่.......จึงได้มีข่าวลือเล็ดลอดออกมาว่านิยมชมชอบตัดแขนเสื้อ

*********************************************************

หมายเหตุ:

ชื่อตัวละครหลักคือ幽月 (Sī mǎyōu yuè) ซือหม่าเป็นชื่อครอบครัวของเธอในขณะที่ ยูเยว่  แปลเป็น (เดือนที่เงียบสงบ)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 448 ครั้ง

161 ความคิดเห็น

  1. #68 minnieJYTGot7 (@minnieJYTGot7) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 20:22
    อ่านตอนแรกนึกว่าY แต่ถ้าเป็นYก็ดีงามมาก
    #68
    0