ข้าไม่ต้องการศัตรูอีกแล้ว

ตอนที่ 7 : บทที่ ๖ จัดการจวน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,930
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 225 ครั้ง
    16 ส.ค. 63

 ปักษ์ชุนเฟิน[1] มาเยือน คืนและวันในฤดูใบไม้ผลิยาวนานเท่ากัน เหล่าพืชพรรณดอกไม้ล้วนผลิบาน มอบความเขียวชอุ่มให้แก่สวนในเรือนต่างๆ ของจวนเซิ่งโหว ก่อเกิดเป็นทิวทัศน์แสนงดงาม..

ทว่าภายในเรือน 'อิ้งเย่ว' ซึ่งเป็นเรือนของฮูหยินน้อยจวนโหวนั้น ภาพความงดงามทั้งหลายกลับไม่อาจทำให้คนผ่อนคลายได้ลงเลย..

"อึก ไม่ไหวแล้ว.."  หลันหว่านรั่วที่นอนพักอยู่ในเรือน ทนกลั้นความผะอืดผะอมในลำคอเอาไม่ไหวจนต้องผลุดลุกขึ้นมาจากเตียง แล้วก้มลงอาเจียนในโถที่หรูอี้บ่าวรับใช้คนสนิทรีบคว้ามารอง..

"ฮูหยิน อดทนไว้นะเจ้าคะ อีกสักพักท่านจะดีขึ้นแน่นอน" หรูอี้เอ่ยปลอบคุณหนูของตนที่เติบโตด้วยกันมา

"อืมม อึก" หลันหว่านรั่วพยายามรับรู้คำพูดสาวใช้ แต่ก็ไม่ทันได้เอ่ยจบเมื่อก้อนความผะอืดผะอมเลื่อนขึ้นมาถึงลำคออีกครั้ง ทำให้นางไม่อาจเงยหน้าขึ้นมาจากโถใส่ของเสีย และไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมารับฟังคำพูดของบุตรสาวที่เพิ่งวิ่งตึกตักเข้าเรือนมา..

 

"ท่านแม่ ๆ ท่านเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ" เซิ่งหลัวหลันรีบวิ่งเข้ามาในห้องของมารดา เมื่อได้ยินเสียงอาเจียนตั้งแต่ตอนมาถึงประตู..

"คุณหนู ถอยออกไปก่อนนะเจ้าคะ ฮูหยินกำลังอาเจียนอยู่ ท่านไม่ควรเข้าใกล้เจ้าค่ะ พวกเจ้ารีบพาพวกคุณหนู คุณชายถอยไปอยู่ห่างๆ ก่อน" หรูอี้รีบเอ่ยห้ามพวกหลัวหลัน ที่เพิ่งกลับมาจากการเรียนวรยุทธ์กับผู้เป็นปู่ พร้อมหันไปสั่งสาวใช้คนอื่น ๆ ที่รีบเคลื่อนไหวอย่างวุ่นวายทันทีตามคำสั่งนาง..

 

"หลันหลัน น้องเจ้าดื้อหรือ ท่านป้าเลยไม่สบาย" เฉียนฉางซิง ที่วิ่งตามหลังเซิ่งหลัวหลันมาเอ่ยถามด้วยคิ้วเล็กๆ ที่ขมวดมุ่น

"ใช่สิ เป็นเพราะเขาดื้อแน่ๆ เหมือนที่ท่านแม่บอกว่าข้าเองตอนอยู่ในท้องก็ดื้อ ท่านแม่ต้องลำบากมาก พวกเราอย่าเพิ่งรบกวนท่านป้า" เฉียนฉางเซิงเอ่ยคำพูดอย่างมีเหตุผลสมกับเป็นพี่ใหญ่

"อืม เขาต้องดื้อแน่ๆ คอยดู หากเขาออกมา ข้าจะตีเขา" หลัวหลันเห็นด้วยกับคำพูดของลูกพี่ลูกน้องตน แต่คำพูดของนางนั้นกลับผิดแปลกจากผู้อื่นอยู่บ้าง มันมีแววว่าจะเป็นคำพูดของอันธพาลมากทีเดียว..

 

"โถ่ คุณหนูเจ้าคะ ดื้ออะไรกัน ตอนพวกท่านอยู่ในท้องของท่านแม่ก็ล้วนทำให้ท่านแม่ทรมานกันเช่นนี้ทั้งนั้น" หรูอิ๋ง สาวใช้อีกคนของหลันหว่านรั่วเอ่ยคำด้วยสีหน้าจนใจกับความคิดของเด็กๆ ทั้งสาม..

"หืม ข้าทำให้ท่านแม่ทรมานแบบนี้หรือ ไม่ดีจริงๆ" เมื่อได้ยินคำพูดหรูอิ๋ง ฉางซิงก็สลดลง แตกต่างจากหลัวหลันที่ยังคงยืนกอดอกอย่างอันธพาลน้อย พร้อมเอ่ยคำด้วยท่าทีมั่นใจอย่างยิ่ง

"ถึงข้าดื้อ ข้าก็ไม่ดื้อเท่าเขาแน่นอน เขาทำให้ท่านแม่ไม่สบายนานแล้ว ต้องดุเขาบ้าง" หลัวหลันเอ่ยคำ แล้วเดินเข้าไปหามารดาตน ช่วยลูบหลังให้อีกฝ่าย พลางเอ่ยคำพูดที่ทำให้ผู้ใหญ่ทั้งหลายขบขันปนเอ็นดู

"เด็กดื้อ อย่าทรมานท่านแม่ ไม่เช่นนั้นพี่สาวจะตีเจ้า!" หลัวหลันเอ่ยบอกน้องสาว หรือน้องชายที่อยู่ในท้องด้วยสีหน้าจริงจังแฝงความเย็นเยียบเล็กน้อยอย่างคาดโทษเอาไว้แล้ว..  

ส่วนเด็กที่อยู่ในครรภ์ของหลันหว่านรั่ว ก็คล้ายรับรู้ถึงความเย็นเยียบจากพี่สาวได้ เขาจึงหยุดการทรมานมารดาตน ทำให้หลันหว่านรั่วสามารถเงยหน้าขึ้นมาจากการอาเจียนแห้งได้

 

"เชื่อฟังพี่สาวจริงๆ หลันหลันของแม่เป็นพี่สาวที่เก่งมาก" หลันหว่านรั่วที่จัดการตนเองเรียบร้อยแล้วเงยหน้าขึ้นมาเอ่ยคำกับบุตรสาว พลางลูบครรภ์ของตนด้วยสีหน้าอ่อนโยน

"ดีแล้วเจ้าค่ะ หากคราวหน้าเขาทรมานท่านแม่อีก ข้าจะเพิ่มบทลงโทษ" หลัวหลันยืดอกรับคำชมอย่างไม่เขินอาย  

"ท่านป้า ข้าก็จะช่วยหลันหลันลงโทษเขาด้วยเจ้าค่ะ" ฉางซิงรีบเอ่ยบอก

"ข้าด้วยขอรับ" ฉางเซิงรีบเอ่ยตามน้องสาวทั้งสอง "ได้ รวมพวกเจ้าด้วย เขาต้องไม่กล้าอีกแน่" หลัวหลันปรบมืออย่างชอบใจที่นางมีพรรคพวกไว้จัดการกับเจ้าน้องสาว หรือน้องชายที่กำลังจะเกิดมา..

จากนั้นเหล่าเด็กๆ ต่างพูดคุยเรื่องน้องชาย น้องสาวในท้องกันอย่างสนุกสนาน ท่ามกลางใบหน้าขบขันของผู้ใหญ่ทั้งหลาย แต่ทว่าเมื่อสาวใช้รายงานชื่อของคนผู้หนึ่งออกมา ในเรือนก็ค่อยๆ เงียบเสียงลง...

 

"ฮูหยินน้อย จางหมัวมัว[2] จากเรือนฮูหยินผู้เฒ่ามาขอเข้าพบเจ้าค่ะ" สาวใช้ที่เฝ้าอยู่ด้านนอกเอ่ยรายงาน  

"ให้เข้ามาได้" หลังจากตรวจสอบความเรียบร้อยของตนเองและบอกให้เด็กๆ เงียบเสียงลง หลันหว่านรั่วก็เอ่ยอนุญาตให้จางหมัวมัว บ่าวรับใช้คนสนิทของฮูหยินผู้เฒ่าเข้ามา  

"ฮูหยินน้อย คุณหนู คุณชายทุกท่าน" จางหมัวมัวเมื่อเข้ามาถึงด้านในก็ย่อกายคารวะเหล่าเจ้านาย แล้วเงยหน้าขึ้นชั่วครู่เพื่อกวาดสายตามองดูรอบด้าน

"จางหมัวมัว ไม่ทราบว่าท่านแม่มีเรื่องใดหรือ จึงให้ท่านมาที่เรือนข้า" หลันหว่านรั่วเอ่ยถามเข้าประเด็น  

"เรียนฮูหยินน้อย ไม่มีเรื่องใหญ่โตอันใดหรอกเจ้าค่ะ หลายเดือนมานี้ฮูหยินผู้เฒ่ารู้ถึงความผิดตนแล้ว จึงตั้งใจลงโทษตนเองอยู่แต่ในเรือน ไม่ออกนอกเขตเรือนตนแม้สักก้าว และเพราะฮูหยินผู้เฒ่าไม่ออกมา ท่านจึงไม่รู้เลยว่าฮูหยินน้อยเป็นอย่างไรบ้าง อาการแพ้ท้องมีมากหรือไม่ จึงได้สั่งให้บ่าวเฒ่ามาไถ่ถามอาการฮูหยินน้อยด้วยความห่วงใยเจ้าค่ะ" จางหมัวมัวเอ่ยถามอย่างนอบน้อม ในขณะที่ทุกคนในเรือนล้วนเงียบฟังนาง

"ขอบคุณท่านแม่ที่ห่วงใย ข้าไม่ได้แพ้ท้องมากมายเท่าใดนัก ขอท่านแม่อย่าได้กังวลเลย" หลันหว่านรั่วพยายามกลั้นอาการพะอืดพะอมในอกตอบคำถามของจางหมัวมัว

"หากไม่เป็นอันใดมานักก็ดีแล้วเจ้าค่ะ บ่าวจะได้ไปแจ้งฮูหยินผู้เฒ่าให้หายกังวลใจ" จางหมัวมัวยิ้มแย้มตอบคำ พลางหันไปทางเหล่าเด็กหญิง เด็กชายทั้งหลาย แล้วเอ่ยคำไถ่ถามอย่างไม่รีบจากไป..

"คุณชายฉางเซิง คุณหนูฉางซิง ช่วงนี้เรียนวรยุทธ์เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ เหนื่อยมากหรือไม่" จางหมัวเอ่ยถามสองพี่น้องด้วยสีหน้าที่เจือความห่วงใยจากใจจริง  

"ไม่เหนื่อย ข้าอย่ากเก่ง คนเก่งต้องไม่กลัวความเหนื่อยยาก" ฉางเซิงเอ่ยตอบสมกับเป็นลูกผู้ชาย  

"ข้าก็ไม่เหนื่อย หลันหลันทำได้ ข้าก็ทำได้" ฉางซิงเออออกับพี่ชาย โดยมีหลัวหลันเป็นแรงผลักดัน

"ดีจริงๆ เจ้าค่ะ แล้วคุณหนูหลัวหลันเล่าเจ้าคะ เป็นอย่างไรบ้าง บ่าวไม่ได้พบท่านหลายเดือน ท่านดูเติบโตขึ้นไม่น้อย" จางหมัวมัวหันมาเอ่ยคำกับเซิ่งหลัวหลัน

"ข้าสบายดีมาก" หลัวหลันฉีกยิ้มตอบคำ พลางยกมือโบกไปมาเพื่อไล่กลิ่นหอมฉุนที่ติดตัวจางหมัวมัว กลิ่นที่ชวนให้คนคลื่นเหียน..  

 

"อึก โอ้ก" เสียงอาเจียนแห้งของหลันหว่านรั่วดังขึ้นในทันทีหลังจากที่หลัวหลันเอ่ยตอบคำถามจางหมัวมัว

"ท่านแม่ๆ ดีขึ้นนะ ดีขึ้น น้องอย่าดื้อ" หลัวหลันรีบเข้าไปลูบหลังมารดาทันที พร้อมเพ่งมองน้องที่อยู่ในครรภ์มารดาอย่างตักเตือน แต่ครั้งนี้เจ้าเด็กน้อยที่อยู่ในครรภ์หลันหว่านรั่วกลับไม่ฟังคำสั่งพี่สาว เขาทรมานมารดาตนไม่ยอมหยุด..

"ท่านแม่ เจ็บมากหรือไม่" หลันหว่านรั่วเอ่ยถามมารดาด้วยสีหน้าปวดใจ ที่มารดาแสนงดงามของตนไม่สบาย..

"คุณหนูใหญ่ ฮูหยินน้อยไม่เป็นอะไรมากหรอกเจ้าค่ะ นี่เป็นอาการแพ้ท้องของคนทั่วไป สตรีมีครรภ์ส่วนมากล้วนเป็นเช่นนี้" จางหมัวมัวรีบเอ่ยบอกหลัวหลันเมื่อได้ยินคำพูดของนาง

"จริงหรือ มารดาคนอื่นก็เป็นเช่นนี้หรือ" หลัวหลันใช้สีหน้ากังวลเอ่ยถามจางหมัวมัว ที่ยังยืนอยู่ที่เดิมไม่ยอมออกไป..

"ใช่เจ้าค่ะ มารดาคนอื่นก็ล้วนเป็นเช่นนี้ เพียงแต่ฮูหยินดูจะมีอาการแพ้ท้องมากกว่าคนอื่นอยู่บ้าง" จางหมัวมัวเอ่ยคำสีหน้ากังวลใจ

"มากกว่าคนอื่นหรือ เป็นเพราะน้องข้าไม่ดีใช่หรือไม่" หลัวหลันขมวดคิ้วไถ่ถามด้วยท่าทีไร้เดียงสา แต่ในใจของนางนั้นกลับกำลังใคร่ครวญว่าเหตุใด จางหมัวมัวจึงไม่ยอมไป...

"ไม่ใช่หรอกเจ้าค่ะคุณหนู อาการแพ้เกิดขึ้นจากหลายอย่าง สำหรับฮูหยินน้อยที่แพ้ท้องอย่างหนักนั้น อาจเป็นเพราะกินอาหารไม่ถูกปาก หรือเหน็ดเหนื่อยมากเกินไปเจ้าค่ะ" จางหมัวมัวเอ่ยคำคล้ายชี้นำ..

"เหน็ดเหนื่อยเกินไป.. น้องทำให้ท่านแม่เหนื่อยหรือ" หลัวหลันเอ่ยถาม เรียวคิ้วเล็กๆ ขมวดมุ่น

 

"ก็มีส่วนเจ้าค่ะ แต่คนตั้งครรภ์ส่วนมากก็ล้วนเป็นเช่นนี้ บ่าวคิดว่าส่วนสำคัญคงเป็นเพราะฮูหยินน้อยต้องดูแลหลายเรื่องมากเกินไป ไม่ว่าจะเรื่องจัดการจวน เรื่องท่านโหวน้อย หรือเรื่องคุณหนู ผนวกรวมกับการตั้งครรภ์จึงทำให้เหนื่อยล้ามากเกินไปจนแพ้ท้องหนักกว่าเดิมเจ้าค่ะ หากจะให้ดีขึ้นคงต้องหาคนมาช่วยแบ่งเบางานบ้าน งานเรือนจากฮูหยินน้อย" 

จางหมัวมัวเอ่ยอธิบาย หลัวหลันก็พยักหน้าหงึกหงักทำความเข้าใจ ในขณะที่หรูอี้ หรูอิ๋ง และคนอื่น ๆ ต่างมีสีหน้าไม่ดีนัก เพราะเข้าใจความต้องการของจางหมัวมัวแล้ว..

"อ้อ เช่นนั้นจะหาใครมาช่วยท่านแม่เล่า" หลัวหลันเงยหน้าไถ่ถามจางหมัวมัวด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล เต็มไปด้วยการขอความคิดเห็น แต่ในใจของนางนั้นกลับเข้าใจทุกสิ่งอย่างทะลุปรุโปร่ง..  

ท่านย่าเลี้ยงที่สงบเงียบมานานของนางในที่สุดก็ทนไม่ไหว คิดฉวยโอกาสยามที่มารดานางตั้งครรภ์ แพ้ท้องอย่างหนัก ดึงอำนาจจัดการจวนกลับไปอยู่ในความดูแลของตนเอง ช่างเป็นท่านย่าที่ชื่นชอบอำนาจเสียจริงๆ...  

 

"อืม บ่าวคิดว่าให้ฮูหยินผู้เฒ่าดูแลจะดีที่สุดนะเจ้าคะ เพราะท่านเคยจัดการจวนมาก่อน มีฮูหยินผู้เฒ่าอยู่ ฮูหยินน้อยก็คงจะได้ตั้งครรภ์อย่างสบายใจ ไม่มีเรื่องอื่นรบกวน" จางหมัวมัวรีบเอ่ยตอบด้วยแววตาเป็นประกายสมใจทันทีที่ได้ยินคำถามของเซิ่งหลัวหลัน โดยที่ผู้ใดก็ไม่อาจเอ่ยปากห้ามได้ทัน..

 ส่วนหลัวหลันก็รีบเอ่ยคำที่ทำให้คนหลายคนขมวดคิ้วมุ่นทันที "อ้อ เช่นนั้นท่านแม่ ท่านให้ท่านย่าช่วยจัดการแทนท่านชั่วคราวดีไหมเจ้าคะ จะได้ไม่เหนื่อย" เซิ่งหลัวหลันยิ้มแย้มเอ่ยคำ สีหน้าเต็มไปด้วยความโล่งใจ แตกต่างจากสีหน้าของบ่าวรับใช้และหลันหว่านรั่ว..

 

"จางหมัวมัว คงไม่ต้องลำบากถึงท่านแม่หรอก เรื่องเช่นนี้ข้ายังพอทำไหว" หลังจากเงียบงันกันไปชั่วครู่ หลันหว่านรั่วก็กลั้นความพะอืดพะอมเงยหน้าขึ้นมาเอ่ยคำ แต่เพียงไม่นานก็ต้องก้มหน้าลงไปอาเจียนอีกครั้ง.. 

"ลำบากอันใดกันเจ้าคะฮูหยินน้อย เป็นท่านเสียมากกว่าแพ้ท้องหนักถึงเพียงนี้คงลำบากไม่น้อย บ่าวคิดว่าเรื่องจัดการจวนท่านก็อย่าเพิ่งใส่ใจเลยเจ้าค่ะ สมควรตั้งใจบำรุงครรภ์ให้ดี ครรภ์นี้จะได้มั่นคง คลอดได้อย่างปลอดภัย.." จางหมัวมัวเอ่ยคำสีหน้ากังวลใจ แต่คำพูดกลับแฝงความร้ายกาจเอาไวไม่น้อย และทำให้หลันหว่านรั่วมีแววตาหม่นเศร้าในทันที..

 

ดี! ดีนัก ยายเฒ่าคนนี้ถึงกลับใช้คำพูดที่ทำให้มารดานางนึกถึงเรื่องการแท้งบุตรครั้งแรก! น่าชังนัก! เซิ่งหลัวหลันคิดในใจด้วยแววตาเหี้ยมเกรียม แต่ใบหน้ากลับยังคงยิ้มแย้ม..

อยากได้อำนาจมากนักหรือ อยากจะครอบครองทรัพย์สิน การจัดการจวนเช่นนั้นหรือ..  

ได้! นางจะมอบให้ แล้วจากนั้นก็จะทำให้ท่านย่าเลี้ยงของนางได้รู้ซึ้งถึงการได้รับไป แต่สุดท้ายกลับต้องส่งมอบคืนมา!

ท่านย่า.. หมากตาสุดท้ายยังไม่สิ้นสุด ท่านอย่าได้วางใจ!

 

"ท่านแม่ ข้าจะไปช่วยท่านย่าอีกแรง ท่านแค่พักผ่อนมากๆ น้องจะได้แข็งแรง จางหมัวมัว ข้าไปช่วยได้หรือไม่.." หลัวหลันหันไปเอ่ยคำกับมารดาตนด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แล้วหันกลับไปถามจางหมัวมัว...

"ย่อมได้เจ้าค่ะ มีคุณหนูไปเล่นที่เรือนด้วยฮูหยินผู้เฒ่าคงสดชื่นไม่น้อย ฮูหยินน้อยท่านก็อย่าได้เกรงใจเลยนะเจ้าคะ  คุณหนูหลัวหลันพูดถูกแล้ว ยามนี้ฮูหยินน้อยไม่ควรกังวลถึงเรื่องราวยุ่งยากอื่น ๆ นอกจากการดูแลคุณชายน้อยในครรภ์ให้ดี เรื่องการจัดการจวนที่ยุ่งยากวุ่นวายเหล่านั้น ให้ฮูหยินผู้เฒ่าช่วยท่านดูแลก่อนชั่วคราวย่อมดีกว่าเจ้าค่ะ" 

จางหมัวมัวรีบเอ่ยคำสนับสนุนหลัวหลันทันทีด้วยท่าทางที่ยิ่งมายิ่งเป็นมิตร ส่วนหลันหว่านรั่วก็หันไปมองสาวใช้คนสนิทของตนที่ส่ายหน้าเล็กน้อย สลับกับมองบุตรสาววัยสามขวบย่างสี่ขวบของตนที่กำลังใช้แววตากระจ่างใสเจือความหนักแน่นมองนางอยู่อย่างพิจารณา..

 

"ท่านแม่ ข้าจะช่วยท่านย่าจัดการจวนแทนท่านเอง" หลัวหลันเอ่ยคำพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นอีกครั้ง เมื่อมารดาของตนจ้องมองมา..

"เด็กดี.. แม่เชื่อเจ้า เช่นนั้นก็คงต้องรบกวนท่านย่าให้ช่วยแม่แล้ว" หลังจากจ้องมองบุตรสาวตนเองเนิ่นนาน หลันหว่านรั่วก็เอ่ยคำที่ทำให้จางหมัวมัวยิ้มกว้าง ส่วนเซิ่งหลัวหลันก็ยิ้มตาหยีให้มารดา..

"ท่านแม่วางใจ ข้าเก่ง ต้องช่วยได้เยอะแน่ๆ" หลัวหลันเอ่ยคำด้วยริมฝีปากแต้มยิ้ม แต่หลันหว่านรั่วที่มองเห็นแววตาเจ้าเล่ห์ซึ่งปรากฏขึ้นเพียงชั่วแวบในดวงตาของบุตรสาวนั้นกลับได้แต่ลอบขบขันในใจ..

บุตรสาวที่นางเลี้ยงมากับมือ คอยสังเกต และจับตามองดูแทบทุกฝีก้าวจนรับรู้ทุกการเปลี่ยนแปลงของร่างกายและอารมณ์ที่เกิดขึ้นในดวงตาเล็กๆ นั่น..  

นางจะไม่รู้ได้อย่างไร.. ว่าบุตรสาวของนางแท้จริงแล้วเป็นเด็กที่เฉลียวฉลาดอย่างยิ่ง ทั้งยังเฉลียวฉลาดมากเกินวัย ความคิดอ่านไม่ธรรมดาเฉกเช่นเด็กทั่วไป!  

ดังนั้นเมื่อเจ้าตัวบอกว่าจะช่วยท่านย่าจัดการจวนแทนนาง นางจึงเชื่อว่าบุตรสาวของนางจะทำได้.. และเมื่อเห็นแววตาเจ้าเล่ห์นั่นนางก็รู้ทันทีว่าแม่สามีของนางจะต้องปวดหัวกับบุตรสาวที่แสนเฉลียวฉลาด และชอบหลบซ่อนอยู่ในความไร้เดียงสาของนางคนนี้แน่นอน..

ท่านแม่สามี.. ท่านคิดผิดแล้วที่รีบร้อนยึดการจัดการจวนไปจากข้า แต่ดันเผลอเรอรับเอาตัวเจ้าเล่ห์น้อยไปอีกคน ข้าคิดว่าตัวเจ้าเล่ห์น้อยคนนี้จะไม่มีวันให้ท่านได้จัดการจวนอย่างสบายๆ แน่นอน..  

หลันหว่านรั่วคิดด้วยรอยยิ้มบางเบา ขณะก้มหน้าลงอาเจียนแบบแห้งๆ เพราะความพะอืดพะอมจากกลิ่นหอมฉุนบนตัวของจางหมัวมัวที่ตั้งใจรมกลิ่นหอมรุนแรงมาโดยเฉพาะ..

ขอโทษที่ไรท์หายไปนานนะคะ พอดีหลังจากวันหยุดยาวเมื่อต้นเดือน ไรท์งานเข้ารัวๆ จนสมองเบลอ ค่อนข้างคิดหนัก จนแต่งนิยายไม่ค่อยได้เลยค่ะ ดีที่เสาร์อาทิตย์นี้งานเบาลงบ้างแล้ว ไรท์เลยแต่งนิยายต่อได้ ขอโทษจริงๆ ที่ให้รอค่ะ :) 

[1] ชุนเฟิน(春分)แปลว่า คืนและวันในฤดูใบไม้ผลิที่ยาวเท่ากันตรงกับวัน วสันตวิษุวัต ตามดาราศาสตร์สากล เริ่มประมาณวันที่ 20-21 มีนาคม ดวงอาทิตย์ทำมุม 0° ดวงอาทิตย์ตั้งฉากกับเส้นศูนย์สูตรครั้งแรกของปี

[2] หมัวมัว เป็นคำเรียกหญิงสูงวัย ทั้งย่า ยาย ป้า แม่นม หญิงรับใช้อาวุโส นางกำนัลอาวุโสในวังเป็นเชิงยกย่อง

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 225 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

97 ความคิดเห็น

  1. #77 TukTIkinlove (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กันยายน 2563 / 20:30
    รีบมารอนางมารอย่างใจจดใจจ่อเลย
    #77
    0
  2. #71 coca123456 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 กันยายน 2563 / 09:44

    ทั้งสนุก ทั้งฮา เราชอบมาก
    #71
    0
  3. #68 Menota (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2563 / 20:35

    สนุกมากค่ะ
    #68
    0
  4. #65 Nisa Nisa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 19:35
    จัดการรอบนี้ ให้เด้งออกนอกจวนไปเลยได้ยิ่งดี
    #65
    0
  5. #63 kwanjai2 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2563 / 09:00
    ชวนท่านย่าไปวิ่งเล่นสักหน่อย จะได้อยู่สงบๆ
    #63
    0
  6. #62 230973 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2563 / 07:30
    ท่านย่ากลัวรีดเหงา เลยจะมาสร้างความสำราญให้พวกเราสินะ
    #62
    0
  7. #61 Sweetsmile2557 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2563 / 01:34

    รอดูความหายนะของท่านย่า หึหึ

    #61
    0
  8. #60 0814566868 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 23:46
    ขอบคุณค่ะ รออยุ่นะคะ. สู้สู้
    #60
    0
  9. #59 mee_pa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 23:37
    ขอบคุณค่า
    #59
    0
  10. #58 ครับพี่ครับ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 20:00

    เจ้าตัวแสบน้อย

    #58
    0
  11. #57 Kungcc (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 19:48
    ขอบคุณค่าหายไปนานเลย เกือบนึกเรื่องตอนที่แล้วไม่ออกเลยค่า 😆😆
    #57
    0