ข้าไม่ต้องการศัตรูอีกแล้ว

ตอนที่ 5 : บทที่ ๔ ตีนางให้ตาย..

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,934
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 208 ครั้ง
    17 ก.ค. 63

"ท่านแม่ ท่านตื่นขึ้นมานะ ท่านห้ามเป็นอะไรนะเจ้าคะ" เสียงสั่นเครือของเซิ่งหลัวหลันเอ่ยคำ พร้อมกุมมือซ้ายของผู้เป็นมารดาที่สลบไสลเอาไว้ พลางลอบจับชีพจรของอีกฝ่าย เมื่อรับรู้ว่าชีพจรของมารดาตนไม่ได้เต้นรัวเร็วจนน่าหวาดหวั่น แต่เป็นแผ่วเบาและยังพอราบรื่น ใจที่ขมวดเกร็งของหลัวหลันจึงค่อยๆ คลายลง..

"รั่วเอ๋อร์" เซิ่งเหรินฉีพุ่งลงจากเตียงมาอุ้มฮูหยินของตนอย่างรวดเร็ว เขาก้าวเท้าลงเตียงในสภาพที่เสื้อผ้าไม่ได้หลุดลุ่ยมากมายเท่าใด เข็มขัดก็ยังรัดเอาไว้ตามปกติ ขอเพียงคนมีตาย่อมมองออกว่าแผนการของใครบางคนล้มเหลวตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่ม..

"ท่านพ่อ ท่านแม่ ฮือๆ ท่านแม่" เมื่อบิดาของตนมาถึง เซิ่งหลัวหลันก็ปล่อยเสียงร้องไห้โฮออกมาทันที พร้อมหันไปมองดูเยี่ยนอิ๋งที่ซุกตัวอยู่ข้างเตียงอย่างทำอะไรไม่ถูกด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธเคือง

 

"ข้าจะตีนาง ตีนางให้ตาย นางทำร้ายท่านแม่!" น้ำเสียงโกรธเกรี้ยวของเด็กหญิงดังกังวานไปทั่วห้อง พร้อมตัวคนที่พุ่งเข้าหาเยี่ยนอิ๋ง ใช้มือเท้าที่คล้ายมีเรี่ยวแรงมากกว่าเด็กทั่วไปทุบตีอีกฝ่าย..

"ข้าจะช่วยเจ้าตีนางมาร!" เฉียนฉางชิงพุ่งตามไปทันที "ข้าด้วย" ฉางเซิงพุ่งเข้าไปช่วยตะลุมบอนอย่างรวดเร็วเช่นกัน แล้วจากนั้นเสียงทุบตี เตะคน ที่เกิดจากฝีมือ ฝีเท้าเล็กๆ ของเด็กทั้งสามก็ดังขึ้นไม่ขาดสาย ส่วนเยี่ยนอิ๋งก็ทั้งผลัก ทั้งดันเด็กทั้งสามที่รุมล้อมนางให้ออกไป แต่ไม่ว่าผลักดันเท่าไหร่ เด็กๆ ก็ยังพุ่งกลับเข้ามาหานางเสมอโดยมีเซิ่งหลัวหลันเป็นคนนำ

"นางมาร คิดปีนขึ้นเตียงท่านพ่อ ทำท่านแม่ข้าเจ็บ ตีเจ้าๆ " เซิ่งหลัวหลันใส่อารมณ์ และเรี่ยวแรงลงไปทั้งหมดในการตีคน..

นางจะทำให้อีกฝ่ายเจ็บเท่าที่เรี่ยวแรงของเด็กสามขวบแสนแข็งแรงเช่นนางจะทำได้ เพื่อระบายความโกรธในใจตัวเอง 

ส่วนวันหน้าหากอีกฝ่ายยังไม่เลิกรา ไม่ยอมรับน้ำใจ ไม่รับมิตรไมตรีจากนางที่ยอมปล่อยอีกฝ่ายไป.. เช่นนั้นนางก็จะหาวิธีฝังกลบไม่ให้อีกฝ่ายโผล่ขึ้นมาได้อีก.. 

เมื่อเปลี่ยนจากศัตรูมาเป็นมิตรไม่ได้.. นางเซิ่งหลัวหลันที่ไม่ต้องการมีศัตรู ไม่ต้องการเปลืองแรงรับมือกับเรื่องบุญคุณความแค้น ก็มีเพียงวิธีการเดียวคือฝังกลบอีกฝ่ายให้จมหายไปในผืนดิน ทำให้อีกฝ่ายไม่มีวันที่จะโผล่มาอยู่ต่อหน้านาง ไม่มีวันกลายเป็นศัตรูของนางไปอีกตลอดกาล!

 

"ตีๆ คนนิสัยไม่ดี"ฉางชิงร้องรับคำพูดหลัวหลัน แล้วทุบตีเยี่ยนอิ๋งไม่ยั้ง เพียงแต่แรงของนางไม่มากมายเท่าใดนักเยี่ยนอิ๋งจึงไม่ได้รับความเจ็บปวดมากพอควร

"ตีเจ้า เจ้าทำให้ท่านป้าเสียใจ ทำให้หลัวหลันร้องไห้ ข้าจะตีเจ้า!" ฉางเซิงวางท่าพี่ใหญ่ ผู้ปกป้องน้องๆ แล้วใช้หมัดเล็กๆ ของตนทุบตีเยี่ยนอิ๋ง 

 

"พอๆ พอแล้ว เซิงเอ๋อ ชิงเอ๋อร์ นางเป็นญาติผู้พี่เจ้านะ เจ้าทุบตีนางได้อย่างไร หลันเอ๋อร์ เจ้าถอยออกมาก่อน พวกเจ้ารีบไปแยกพวกเขาออกมา" เซิ่งเฉียวที่หายจากความตื่นตะลึง รีบพุ่งเข้าไปแยกบุตรสาว บุตรชาย และหลานสาวออกจากการทุบตีญาตินอกตระกูลของตน 

"ไม่ ท่านแม่ นางนิสัยไม่ดี เหมือนคนพวกนั้น ข้าจะตีนาง ท่านป้าหลันจะได้ไม่เสียใจแบบท่าน" ฉางชิงร้องโวยวายไม่ยอมหยุดการทุบตี เพราะนางไม่อยากให้ท่านป้าแสนสวยเสียใจเหมือนมารดาตน

"ใช่แล้ว ท่านแม่ ข้าไม่อยากให้ท่านป้าร้องไห้เหมือนท่าน ท่านปล่อยข้า ข้าจะไปตีนาง" ฉางเซิงเห็นด้วยกับน้องสาว เขาไม่อยากให้ท่านป้าต้องไปแอบร้องไห้เหมือนมารดาตนในยามที่บิดาไม่มาหา..

"พวกเจ้า.. ลูกแม่.." เซิ่งเฉียวฟังคำพูดบุตรสาวบุตรชายของตนด้วยความอึ้งงัน สองตาเริ่มแดงระเรื่อ และสุดท้ายหยาดน้ำตาของนางก็รินไหลลงมาพร้อมความโศกเศร้าที่เกิดขึ้นอย่างเงียบงัน.. 

 

"หลันเอ๋อร์ หลันเอ๋อร์.." ในขณะที่ความวุ่นวายเกิดขึ้นภายในห้อง เสียงแผ่วเบาของหลันหว่านรั่วที่ดังแทรกเข้ามา ได้ทำให้ความวุ่นวายหยุดชะงักลง ทำให้เซิ่งหลัวหรันรีบวางมือจากการทุบตีคน พุ่งเข้าไปหามารดาที่อยู่ในอ้อมกอดของบิดาทันที..

"ท่านแม่ ท่านแม่" หลัวหลันรีบกุมมือของมารดาตนเอาไว้ พลางเอามือมารดาแนบกับใบหน้าตนเพื่อรับรู้ถึงความอบอุ่นของอีกฝ่าย

"หลันเอ๋อร์ ลูกแม่.." หลันหว่านรั่วมองบุตรสาวผ่านดวงตาพร่าเลือน พลางเหลือบมองสามีตน "ท่านพี่" น้ำเสียงแผ่วเบาเอ่ยเรียกสามีตน 

"รั่วเอ๋อร์ อย่าเพิ่งพูดเจ้านอนพักก่อนนะ อีกไม่นานท่านหมอก็จะมาแล้ว" เซิ่งเหรินฉีเอ่ยบอกภรรยาตนด้วยน้ำเสียงที่ค่อยๆ สงบลง พร้อมกับแววตาที่เต็มไปด้วยความผ่อนคลายเมื่อเห็นผู้เป็นภรรยาฟื้นขึ้นมา และเมื่อภรรยาของตนฟื้นขึ้นมาแล้ว เซิ่งเหรินฉีจึงค่อยมีใจจัดการความวุ่นวายเบื้องหน้า..

"เซิ่งเฉียว เรื่องในวันนี้พวกเราจะพูดคุยกันหลังจากท่านหมอตรวจอาการพี่สะใภ้ของเจ้าเรียบร้อยแล้ว ระหว่างนี้เจ้าก็จัดการให้ดี สำหรับนางที่คิดปีนขึ้นเตียงข้าให้นำไปขังไว้ก่อน ส่วนผู้อื่นก็เชิญพวกเขากลับไปก่อน" เซิ่งเหรินฉีเอ่ยสั่งน้องสาวต่างมารดาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ความเป็นมิตร..

"จะ เจ้าค่ะ พี่ใหญ่" เซิ่งเฉียวที่ถูกเอ่ยเรียกชื่อสกุลเต็มๆ รับคำเสียงสั่น แล้วรีบสั่งบ่าวไพร่คนสนิทให้จัดการเยี่ยนอิ๋งที่ถูกเด็กๆ ทุบตีจนผมเผ้ายุ่งเหยิง กับเชิญคนไม่เกี่ยวข้องออกไป และเชิญคนที่เกี่ยวข้องให้เข้ามาทันที..

 

กำยานสมุนไพรปล่อยกลิ่นหอมโชยไปตามลม ภายในห้องพักห้องเดิมในเรือนรับรองของจวนตระกูลเฉียน ผู้คนล้วนเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด..

"เจ้า ฮูหยิน เจ้านี่นะ ปล่อยให้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นได้อย่างไร!" เฉียนส้าวผู้เป็นสามีของเซิ่งเฉียวเค้นเสียงเอ่ยคำด้วยสีหน้าไม่ดีนัก หลังจากได้รับฟังเรื่องราวทั้งหมดจากบ่าวที่ไปแจ้งให้ทราบเรื่องราว ทำให้เขาต้องออกจากงานเลี้ยงกะทันหันเพื่อมาชมดูเรื่องงามหน้าที่ภรรยาตนก่อไว้..

"ข้าผิดไปแล้ว" เซิ่งเฉียวเอ่ยตอบสามีตนด้วยสองตาแดงก่ำ เมื่อเรื่องที่เกิดขึ้นใหญ่โตเกินกว่านางจะคาดคิด เพราะตอนแรกที่นางกับมารดาคิดไว้ก็เพียงแค่จะใช้สถานการณ์ที่เซิ่งเหรินฉีลวนลามเยี่ยนอิ๋ง บีบคั้นให้เขารับเยี่ยนอิ๋งเข้าเป็นอนุเท่านั้น แต่คิดไม่ถึงว่าเซิ่งหลัวหลันจะอยู่ในห้องมาแต่ต้น และสุดท้ายหลันหว่านรั่วยังสลบไสลไม่ได้สติเพราะเหตุการณ์นี้.. 

อีกทั้งเหตุการณ์นี้ยังทำให้นางได้ยินคำพูดนั้นจากบุตรชายบุตรสาวทั้งสอง.. 

คำพูดที่ทำให้นางรู้ว่า ความเกลียดชัง ความทุกข์ใจ ความตรอมตรมของนางที่เกิดจากการมีอนุของสามี ได้ทำให้บุตรสาวบุตรชายทั้งสองทุกข์ใจตามนาง เรื่องนี้ไม่ควรเลย.. 

นางไม่ควรอิจฉาพี่สะใภ้ที่มีสามีรักใคร่ แล้วยัดเยียดให้พี่ใหญ่มีอนุเพื่อที่จะทำให้ตนรู้สึกดีขึ้น.. นางไม่ควรเลย ไม่ควรทำให้มารดา และบุตรคนหนึ่งต้องเศร้าเสียใจเฉกเช่นนางกับบุตรสาว และบุตรชาย..

 

"ฮึ่ยย เจ้านี่นะ! ความคิดตื้นเขินจริงๆ" เฉียนส้าวที่ได้ยินคำพูดของภรรยาเอ่ยสบถสีหน้าโมโห แต่เมื่อได้ยินคำพูดของเซิ่งเหรินฉีเขาก็มีสีหน้าอ่อนลง แล้วเงียบเสียงทันที..

"น้องเขย น้องเฉียว พวกเจ้าออกไปก่อนเถอะ เรื่องวันนี้พวกเราค่อยพูดกันทีหลัง ตอนนี้ข้าขอความเงียบเพื่อให้ท่านหมอตรวจอาการรั่วเอ๋อร์อย่างมีสมาธิได้หรือไม่" เซิ่งเหรินฉีเอ่ยคำน้ำเสียงราบเรียบ พร้อมกับแววตาที่มองดูแต่ผู้เป็นภรรยา 

"ขออภัย ข้าจะออกไปรอข้างนอก" เฉียนส้าวรับคำ แล้วรีบพาภรรยากับบุตรของตนออกไปด้านนอกห้องทันที ทำให้ความเงียบกลับคืนมา และท่านหมอมีสมาธิในการตรวจอาการหลันหว่านรั่วมากขึ้น..

 

"ท่านพ่อ ท่านแม่เป็นอะไร ตั้งครรภ์คืออะไร" เมื่อหายจากอาการอึ้งงัน หลังจากได้รับฟังคำพูดของท่านหมอที่ตรวจอาการผู้เป็นมารดาแล้ว เซิ่งหลัวหลันก็เอ่ยถามบิดาตนด้วยสีหน้าไร้เดียงสา คล้ายไม่รู้ว่าคำพูดมากมายของท่านหมอหมายถึงเรื่องใด..

"หลันเอ๋อร์ ท่านแม่ของเจ้าไม่เป็นอะไรมาก นางแค่ได้รับความตกใจมากไป และเพราะนางกำลังจะมีน้องให้เจ้า เจ้าจะมีน้องชายหรือน้องสาวแล้ว!" เซิ่งเหรินฉีเอ่ยคำ พร้อมโอบกอดบุตรสาวเอาไว้แน่นด้วยใบหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความยินดี

"ข้าจะมีน้องชาย น้องสาวแล้วหรือเจ้าคะ ดีจริงๆ" เซิ่งหลัวหลันพยักหน้าหงึกหงัก คล้ายเข้าใจคำพูดบิดา แต่เพียงพริบตาคิ้วของนางก็ขมวดมุ่นจนทำให้เซิ่งเหรินฉีสงสัย 

"เป็นอะไรไป หรือเจ้าไม่ชอบน้อง.." เซิ่งเหรินฉีเอ่ยถามบุตรสาวอย่างใส่ใจ

"ชอบเจ้าค่ะ แต่ว่ามีน้องก็ต้องมีมารดาเพิ่ม ข้าไม่อยากมีมารดาเพิ่ม.." เซิ่งหลัวหลันใช้ใบหน้าไร้เดียงสาเอ่ยคำ แต่คำพูดของนางกลับทำให้เซิ่งเหรินฉีรู้สึกหม่นเศร้า นึกสงสารบุตรสาวที่นางจำคำพูดของมารดาเลี้ยงตนไว้ฝังใจ..

"เด็กโง่ เจ้าจะมีมารดาเพิ่มได้อย่างไร ในเมื่อน้องสาว น้องชายจะออกมาจากท้องของท่านแม่เจ้า มีเพียงแค่นางเท่านั้นที่จะมอบน้องสาวน้องชายให้เจ้า จะไม่มีคนอื่น" เซิ่งเหรินฉีเอ่ยบอกบุตรสาวด้วยสีหน้าปลอบประโลม..

"จริงหรือเจ้าคะ หากเป็นน้องจากท่านแม่ ข้าชอบที่สุด " เซิ่งหลัวหลันกระโดดอย่างดีใจ พร้อมกับเดินไปกุมมือมารดาที่นอนนิ่งเพราะความอึ้งงันปนงุนงงเอาไว้.. เซิ่งเหรินฉีเองก็มองบุตรสาวกับภรรยาด้วยแววตาอ่อนโยน พร้อมคำพูดแผ่วเบาที่คล้ายคำพูดแทนคำสัญญา..

"พ่อก็ชอบเช่นกัน นอกจากมารดาเจ้า ก็ไม่ต้องการผู้ใดอีก" ชีวิตมนุษย์แสนสั้น เซิ่งเหรินฉีเชื่อมั่นว่าคนที่เขาต้องการมีเพียงหนึ่งเดียวเสมอมา..

 

ฉากกั้นภาพสายน้ำ หมู่เมฆของจิตรกรชื่อดังยังคงวางเด่นเป็นสง่าอยู่ตรงตำแหน่งเดิมในห้องโถงรับรองของจวนเซิ่งโหว ทว่าวันนี้ฉากกั้นนั้นคล้ายจะเพิ่มความเคร่งขรึมขึ้นอีกมากโข ตามอารมณ์ของผู้คนที่นั่งชุมนุมกันอยู่ในห้องโถง..

"ดี ดีเหลือเกิน! แผนการชวนขายหน้าเช่นนี้พวกเจ้าก็ยังคิดขึ้นมาได้ หากไม่มีหลันเอ๋อร์อยู่ร่วมห้องด้วย ข้าก็ไม่รู้ว่าหน้าของจวนโหวจะยังเหลืออยู่อีกหรือไม่!" 

เซิ่งเทียนฉีซึ่งนั่งอยู่ตำแหน่งประธานยกนิ้วชี้หน้าบุตรสาวตนพร้อมตวัดสายตามองหญิงชราที่นั่งข้างกายด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความโมโห ภรรยาที่เขาไม่ได้เลือกเองผู้นี้ช่างหาแต่เรื่องให้เขาจริงๆ..

"ท่านพ่อ ข้าผิดไปแล้วเจ้าค่ะ.." เซิ่งเฉียวที่นั่งอยู่ข้างกายสามีรีบยอมรับผิดแต่โดยดี เมื่อถูกบิดาผู้น่าเกรงขามโมโหใส่ และรู้สำนึกด้วยตนเองว่า สิ่งที่นางไม่ชอบ อนุที่นางรังเกียจ นางก็ไม่ควรมอบมันให้พี่สะใภ้ของตนเอง ทำให้อีกฝ่ายทุกข์ใจเหมือนนาง ทำให้บุตรทุกข์ใจตามมารดาเฉกเช่นนาง นางไม่ควรยัดเยียดความทุกข์ทรมาน หรือสิ่งที่ตนไม่ชอบให้กับผู้อื่น..

"ท่านพี่ ข้าเองก็ผิดไปแล้วเจ้าค่ะ ข้าแค่เลอะเลือนเพราะอยากช่วยเยี่ยนอิ๋งให้สมหวังเท่านั้น จะ จึงได้คิดแผนการนี้ขึ้นมา ท่านพี่ได้โปรดยกโทษให้ข้าด้วย" ฮูหยินผู้เฒ่ารีบรับผิดตามบุตรสาวตนทันที 

 

"เลอะเลือน เลอะเลือนงั้นรึ! หากพวกเจ้าไม่เลอะเลือน แผนการของพวกเจ้าคงถึงขั้นให้เยี่ยนอิ๋งปีนขึ้นเรือนของเหรินฉี ไปปลุกปล้ำเขาถึงบนเตียงล่ะมัง ไร้ยางอาย ความคิดตื้นเขินกันยิ่งนัก เรื่องขายหน้าเช่นนี้ยังกล้าทำ!" ท่านโหวผู้เฒ่าตวาดด่าเสียงดัง สีหน้ามีแต่โมโหเพิ่มขึ้น..

"ไม่กล้าแล้ว ท่านพี่ ข้าไม่กล้าแล้วเจ้าค่ะ ข้าผิดไปแล้ว จากนี้ข้าจะไม่ทำเช่นนี้อีก" ฉินฮูหยินผู้เฒ่ารีบละวางศักดิ์ศรีตน เอ่ยอ้อนวอนสามีตนทันที เมื่อนางรับรู้ได้ว่าครั้งนี้ผู้เป็นสามีภรรยากันมาครึ่งชีวิตโกรธเกรี้ยวอย่างยิ่ง

"ไม่กล้า เจ้าบอกไม่กล้าแล้วข้าจะเชื่อเจ้างั้นเรอะ เหตุการณ์วันนี้ยังดีที่หลันเอ๋อร์ไม่บาดเจ็บหนัก และหว่านรั่วกับบุตรในครรภ์ไม่เป็นอะไร ไม่เช่นนั้นข้าจะลงโทษพวกเจ้าให้หนักกว่านี้! ส่วนเรื่องวันนี้ ข้าจะลงโทษพวกเจ้าเอง!" เซิ่งเทียนฉีทุบโต๊ะเอ่ยคำ ท่าที่ยังคงโกรธเกรี้ยวเป็นอย่างยิ่ง เมื่อนึกว่าหลานสาวที่ตนรักและเอ็นดูได้รับบาดเจ็บเพราะคนนอกคนหนึ่ง โดยเกิดจากแผนการของคนใน...

"นับจากวันนี้ให้กักบริเวณฮูหยินผู้เฒ่าหนึ่งปี ส่วนเซิ่งเฉียวในเมื่อเจ้าแต่งออกไปแล้ว ข้าผู้เป็นบิดาคงไม่กล้าอบรม ลูกเขย เจ้าอบรมนางเองเถอะ!" ท่านผู้เฒ่าหันไปบอกบุตรเขยที่ยืนก้มหน้าเงียบๆ 

"อ้อ ยังมี ยังมีเยี่ยนอิ๋งอะไรนั่น หลานสาวจากบ้านเดิมของเจ้าหากไม่ส่งนางกลับบ้านเดิม ก็ส่งไปวัดบวชชีเสีย อย่าให้นางมาปรากฏตัวที่จวนโหวหรือเมืองหลวงอีก!" น้ำเสียงในตอนท้ายของท่านผู้เฒ่าโกรธเกรี้ยวถึงขีดสุด เมื่อเอ่ยคำกับฮูหยินผู้เฒ่าที่มีสีหน้าซีดเผือดแววตาเต็มไปด้วยความไม่ยากเชื่อ..

ท่านปู่โมโหเพราะหลานสาวบาดเจ็บแหละ ไรท์ดูออก.. ไม่ค่อยหลงหลานหรอก ท่านปู่คนนี้.. 

ส่วนหลัวหลัน น้องไม่ต้องการศัตรูจริงๆ นะ แต่ถ้ามีศัตรูน้องก็ต้องฝังกลบให้หายไป จะได้ไม่ต้องมาตามพัวพันกันอีก! เป็นมิตรไม่ได้ ก็ต้องเป็นศัตรูที่ตายไปเสีย!

ป.ล นิยายเรื่องนี้แนวสบายๆ จริงๆ นะ เชื่อไรท์ มันไม่ซับซ้อนเลย อ่านแบบสนุกสนาน >< 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 208 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

97 ความคิดเห็น

  1. #73 Ton_khaw_ (@Ton_khaw_) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 23:03
    ปู่เท่ค่อดๆ
    #73
    0
  2. #70 coca123456 (@coca123456) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กันยายน 2563 / 08:29
    555น้องไม่มีศัตรู จริง จริ๊งงงงง นะ
    #70
    0
  3. #67 amtheJ (@jorjiar) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2563 / 19:44
    ที่น้องไม่มีศัตรู เพราะน้องจะชิงฝังกลบคนที่จะมาเป็นศัตรูก่อนสินะ 5555
    #67
    0
  4. #54 Sweetsmile2557 (@Sweetsmile2557) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2563 / 15:17

    กรี๊ด.....ท่านปู่ได้ใจมาก....

    #54
    0
  5. #52 LILIMINI (@LILIMINI) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 13:02
    น้องฉลาดมากกกค่ะ ท่านปู่หลงหลานสาวแล้ววว
    #52
    0
  6. #40 NuReader (@NuReader) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 09:28
    ยกนิ้วให้ท่านปู่(ผู้หลงหลาน 55555) หลันเออร์เก่งมาก
    รอตอนต่อไปนะคะไรท์
    #40
    0
  7. #36 memolunla (@memolunla) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 07:26
    FCท่านปู่ ผู้เฒ่าโหว
    #36
    0
  8. #35 Satan (@1119700019320) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 06:20
    ขำ ปู่ร้ายกับทุกคนยกเว้นหลันหลัน อิอิ
    #35
    0
  9. #34 mahyurah (@mahyurah) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 00:04
    ชอบบบบ
    #34
    0
  10. #33 Kungcc (@Kungcc) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 23:32
    น้องน่าร๊ากกกก
    #33
    0
  11. #32 fonkk (@fonfanfan) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 22:42
    ทีมคูมปู่ ไล่ตีคนไม่ดีเลยเจ้าค่ะ
    #32
    0
  12. #31 Vinzerney (@hunter-zaza) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 22:35
    ยังคงสนุกและน่าลุ้นเหมือนเดิมมมมม น้องน่ารักก

    แถมเจ้าเลห์ด้วย ท่านปู่ก็หลงหลานไปไหนนน กลัวหลานเจ็บไปอีก
    #31
    0
  13. #30 Furuno (@27355) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 22:32
    โอ๊ยยยย ค้างงงงง อยากอ่านต่อออ แงงงง รอยัยหนูมาสร้างความวายป่วงค่ะ 555
    #30
    0