ข้าไม่ต้องการศัตรูอีกแล้ว

ตอนที่ 4 : บทที่ ๓ นางคิดปีนขึ้นเตียงท่านพ่อ..

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,970
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 223 ครั้ง
    14 ก.ค. 63

“น่ากลัวนัก” หลังจากฟังคำพูดของเซิ่งหลัวหลันแล้วเงียบไปสักพัก ฉางชิงก็เอ่ยคำ ออกมาด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีนัก 

“น่ากลัวมาก แต่ไม่เป็นไร มีข้าอยู่ ข้าจะช่วยพวกเจ้า ญาติมิตรที่ดีต้องช่วยเหลือกัน พวกเจ้าเองก็ต้องช่วยข้าไล่นางมาร” เซิ่งหลัวหลันเอ่ยบอกสองพี่น้อง ด้วยความคิดในใจที่มองการณ์ไกลถึงความเป็นไปในภายภาคหน้า.. 

เซิ่งหลัวหลันคิดว่า.. ถึงอย่างไรสองคนนี้ก็นับเป็นญาติมิตรของนาง แม้ว่าท่านยายกับท่านแม่ของพวกเขาจะเลอะเลือนไปบ้าง แต่สองคนนี้ก็ดูเฉลียวฉลาดพอควร หากนางสั่งสอนและผูกมิตรกับพวกเขาได้ดี นางก็คงได้หลานชาย หลานสาวสายตรงของฮูหยินผู้เฒ่ามาเป็นพรรคพวก และทุกการกระทำของฮูหยินผู้เฒ่าที่เป็นเพียงยายแก่มองการณ์ระยะสั้น กลัวว่าท่านแม่ของนางจะเบียดตำแหน่งฮูหยินผู้เฒ่าของตน แล้วตนจะถูกทอดทิ้งลืมเลือน นางก็คงจะรู้ทันทั้งหมด.. 

 

“ได้ ช่วยเจ้า บอกมาข้าต้องทำอะไร” ฉางเซิงที่เป็นพี่ใหญ่ในกลุ่มกระซิบถามกลับมา

“ข้าจะเข้าไปในห้อง หลังจากข้าเข้าไป ปิดประตูแล้ว พวกเจ้าก็ไปวิ่งเล่น เรียกชื่อข้า เหมือนตอนเล่นซ่อนแอบนะ แล้วถ้าท่านแม่ข้ามา พวกเจ้าก็ค่อยปรากฏตัว บอกว่ากำลังเล่นซ่อนแอบค้นหาข้าอยู่” เซิ่งหลัวหลันเอ่ยตอบทั้งสอง แล้วชะโงกหน้าออกมามองดูรอบด้าน เมื่อเห็นว่าไร้คน นางก็ค่อยๆ ใช้สองขาสั้นป้อม เดินย่องไปเปิดประตูอย่างเชื่องช้า แผ่วเบา แล้วค่อยๆ ปิดประตู ส่วนสองพี่น้องก็ไปวิ่งเล่นอยู่ที่สวนตามคำบอกของนาง

 

ภายในห้องพักอบอุ่นและเต็มไปด้วยกลิ่นกำยานอบอวล แต่สำหรับเซิ่งหลัวหลันนั้น กำยานนี้ฉุนจมูกนัก และตัวนางก็รู้โดยสัญชาตญาณว่ากำยานนี้ไม่ใช่ของดีอันใด หากสูดดมไปมากๆ เข้า คนก็จะตกอยู่ในความเลอะเลือน เคลิบเคลิ้มมัวเมาจนถึงขั้นทำเรื่องบัดสีบัดเถลิงโดยไร้สติได้..

“หลันหลัน เจ้าซ่อนอยู่ที่ไหน รีบออกมานะ” เสียงฉางชิงเอ่ยเรียกอยู่ด้านนอก

“ฟึบ” ฝาเตากำยานถูกเซิ่งหลัวหลันปิดลงไป ในขณะที่ฉางชิงส่งเสียงดัง..

“ชิงเอ๋อร์ หลันหลันคงไม่อยู่แถวนี้ ไปที่อื่นเถิด” ฉางเซิงเอ่ยบอกน้องสาว ตามด้วยเสียงฝีเท้าที่ดังผ่านหน้าห้องไป และเสียงสตรีบนเตียงที่ขยับเคลื่อนไหวคล้ายอยู่ไม่เป็นสุข..

 

เซิ่งหลัวหลันมองสตรีที่แสร้งหลับตาพริ้ม และซุกตัวอยู่บนเตียงเดียวกับบิดานางด้วยรอยยิ้มละไม จับตาสำรวจดูทุกความเคลื่อนไหวของอีกฝ่าย..

แผนการตื้นเขิน แต่มักใช้ได้ผลเช่นนี้ นางควรแก้อย่างไรดีนะ..

 

"ฮูหยิน ใกล้ถึงแล้วขอรับ ท่านโหวน้อยนอนพักอยู่ห้องที่เลยห้องนี้ไป" เสียงพูดคุยที่ดังเข้ามาในห้องรับรองที่เซิ่งเหรินฉีนอนอยู่ ทำให้บนเตียงเกิดการเคลื่อนไหว สตรีที่คิดปีนขึ้นเตียงของเซิ่งเหรินฉีรีบพุ่งเข้าไป ลูบไล้ โอบกอดเซิ่งเหรินฉีทันที..

"น้องหญิง เจ้ามาแล้วหรือ.." เซิ่งเหรินฉีที่กำลังมึนเมา ปะปนกับอาการสะลึมสะลือค่อยๆ ขยับเคลื่อนไหวเพื่อโอบกอดหญิงสาวที่กำลังลูบไล้ตนเอง..

"ท่านพี่.." หญิงสาวเอ่ยตอบเสียงแผ่วเบา พร้อมกับยอมให้เซิ่งเหรินฉีเอื้อมมือมากอดด้วยท่าทางเขินอาย แต่เมื่อได้ยินเสียงของบ่าวรับใช้ชาย กับเสียงของสตรีที่พูดคุยอยู่ใกล้ๆ ท่าทางของหญิงสาวก็เปลี่ยนไปทันที ลำตัวของนางเปลี่ยนเป็นสั่นกลัว ใบหน้าซีดเผือดคล้ายไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว..

 

"ฮูหยิน เซิ่งฮูหยิน ท่านโหวน้อยอยู่ในห้องนี้ขอรับ" บ่าวรับใช้ชายเอ่ยบอกเสียงดัง

"อืม พี่สะใภ้พวกเราเข้าไปดูกันเถิด ไม่รู้ว่าพี่ใหญ่เมามายได้อย่างไร ทั้งๆ ที่ปกติเขาควรคุมตนเองได้ดีแท้ๆ" เซิ่งเฉียวที่ตามมาเมื่อได้ยินบ่าวไพร่ไปแจ้งหลันหว่านรั่วว่าเซิ่งเหรินฉีเมามาย เอ่ยบอกผู้เป็นพี่สะใภ้..

"ขอบใจน้องเฉียว เข้าไปกันเถอะ" หลันหว่านรั่วรับคำ ด้วยเรียวคิ้วที่ขมวดมุ่นเล็กน้อยเมื่อนางรับรู้ถึงความไม่ชอบมาพากล และเมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องของสตรีดังมาจากภายในห้องใบหน้าของหลันหว่านรั่วก็ซีดเผือดลงทันที..

 

"กรี๊ดด พี่เซิ่ง ท่าน ท่านทำอะไรข้า!" เสียงกรีดร้องของสตรีดังเสียดแทงเข้าโสตประสาทของทุกคนที่อยู่รายรอบ ไม่ว่าจะเป็นหลันหว่านรั่ว เซิ่งเฉียว บ่าวรับใช้ที่กำลังเปิดประตู หรือเหล่าสตรี ที่กำลังชมสวนของเรือนรับรองอยู่ไม่ไกล..

"เกิดอะไรขึ้น! นั่นมันเสียงของเยี่ยนอิ๋งนี่ นางมาอยู่ในห้องนี้ได้อย่างไร!" เซิ่งเฉียวป้องปากเอ่ยคำเสียงดัง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ แล้วพุ่งเข้าไปในห้องทันที โดยไม่สนใจหลันหว่านรั่วที่มีใบหน้าซีดเผือดแม้แต่น้อย!

"พี่ใหญ่ ท่านทำอย่างนี้กับเยี่ยนอิ๋งได้อย่างไร นี่ๆ ท่าน!" เมื่อพุุ่งเข้าไปแล้ว เซิ่งเฉียวก็ร้องตะโกนโวยวายทันที ปะปนกับเสียงกรีดร้องร่ำไห้ของเยี่ยนอิ๋ง และเสียงพูดคุยซุบซิบนินทาของสตรีชนชั้นสูงหลายคนที่ตามเสียงร้องมา..

 

"ท่านพี่ นี่มันเกิดอะไรขึ้น.." หลันหว่านรั่วเอ่ยถามสามีตนที่ลืมตาขึ้นมาพร้อมสีหน้ามึนงง ด้วยเสียงสั่นเครือ..

"น้องหญิง.." เซิ่งเหรินฉีพึมพำเรียกฮูหยินของตนด้วยดวงตาที่เบิกกว้างมากขึ้นเรื่อยๆ และเมื่อสติเขากลับคืนมาทั้งหมด เขาก็หันไปมองสตรีข้างกายด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธเคือง เมื่อรู้ว่าตนโดนผู้อื่นวางแผนเล่นงานเสียแล้ว..

"ฮือๆ พี่เซิ่ง ท่านๆ ทำกับข้าเช่นนี้ได้อย่างไร ข้าแค่นำยาสร่างเมามาให้ท่าน แต่ท่าน ท่านกลับ.." เยี่ยนอิ๋งร่ำไห้น้ำตานองหน้า ยกสองมือคร่ำครวญร่ำไห้อย่างไม่สนผู้ใดในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย ผมเผ้ายุ่งเหยิง ส่วนคนอื่น ๆ ที่ชมดูละครก็สนใจแค่นางกับเซิ่งเหรินฉีเช่นกัน ไม่มีผู้ใดสนใจเจ้าก้อนแป้งที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ในผ้าห่มที่ปกคลุมสองขาของเซิ่งเหรินฉีเลย..

 

"พรึ่บ!" ผ้าห่มที่ปกคลุมลำตัวท่อนร่างของเฉินเหรินฉีถูกเลิกขึ้น แล้วจากนั้น..

"ตุ่บ!" สองเท้าเล็กๆ ของเด็กหญิงวัยสามขวบปีครึ่งคนหนึ่งได้ยันเยี่ยนอิ๋งด้วยเรียวแรงที่มากเกินตัว จนนางหงายหลังลงพื้นทันที พร้อมกับคำพูดที่ทำให้ผู้ใหญ่ทั้งหลายหน้าม้าน..

"ท่านพ่อ พี่สาวคนนี้เป็นบ้าหรือ ข้านอนกอดท่านอยู่ แต่พอนางมาถึงก็โถมเข้ากอดท่าน แล้วกรีดร้อง ร้องไห้" น้ำเสียงกระจ่างใสของเซิ่งหลัวหลันเอ่ยบอกด้วยใบหน้าไร้เดียงสา พร้อมสองมือของนางที่โอบกอดลำตัวผู้เป็นบิดาเอาไว้แน่น เป็นเชิงว่าตลอดมาบิดาของนางกอดนางเอาไว้ แล้วจะมีมือที่ใดไปกอดสตรีที่เอาแต่ร่ำไห้ ผมเผ้ายุ่งเหยิง...

 

"ละ หลันเอ๋อร์ จะ เจ้าอยู่ที่นี่ได้อย่างไร.." เซิ่งเฉียวอ้าปากค้าง เอ่ยเรียกหลานสาวที่คล้ายปรากฏออกมากลางอากาศด้วยสีหน้าอึ้งงัน..

"หลันเอ๋อร์.." หลันหว่านรั่วเอ่ยเรียกบุตรสาวเสียงเครือ หัวใจที่บาดเจ็บของนาง คล้ายได้รับการเยียวยาในทันทีที่เห็นบุตรสาวตนปรากฏตัวอยู่ในอ้อมอกของบิดา..

"ท่านแม่ ท่านมานี่เร็วเข้า ตีนางเร็วเจ้าค่ะ นางคิดปีนขึ้นเตียงท่านพ่อ!" เซิ่งหลัวหลันเอ่ยเรียกมารดาด้วยสีหน้าขุ่นเคือง แล้วหันมาฟ้องบิดาตน "ท่านพ่อ ตีนางเลยเจ้าค่ะ นางจะทำร้ายท่าน!" เซิ่งหลัวหลันเอ่ยฟ้องด้วยสีหน้าจริงจังอย่างยิ่ง โดยมีผู้ใหญ่ทั้งหลายมองหน้ากันไปมา..

 

"อ้ะ หลันหลัน เจ้าอยู่ที่นี่เองข้าตามหาเจ้าตั้งนาน จับเจ้าได้แล้ว" ฉางชิงที่เพิ่งวิ่งเข้ามาในห้องพักเอ่ยคำน้ำเสียงชอบใจ ส่วนฉางเซิงที่ตามน้องสาวมาก็รีบเอ่ยคำเช่นกัน "จับเจ้าได้แล้ว เจ้าหายไปที่ใด พวกเราตามหาเจ้าตั้งนาน"  

"ข้าเห็นท่านพ่อ เลยตามมาแอบอยู่กับท่านพ่อ พวกเจ้าหาไม่พบเอง" หลัวหลันเอ่ยบอก พลางเปลี่ยนสีหน้าขุ่นเคืองเป็นท่าทีภูมิใจในตนเอง.. "มิน่า พวกเราถึงหาไม่พบ คราวหน้าข้าจะต้องเจอเจ้าแน่" ฉางชิงเอ่ยบอกอย่างมั่นใจ ฉางชิงรีบเอ่ยตาม เด็กๆ พูดคุยกันอย่างสนุกสนานอย่างลืมเลือนเหตุการณ์วุ่นวายก่อนหน้า โดยไม่สนสีหน้าที่มีหลากหลายอารมณ์ของผู้ใหญ่เลย..

 

"หลันเอ๋อร์ เจ้าอยู่นี่นานแล้วหรือ" เซิ่งเหรินฉีเอ่ยแทรกการสนทนาของเด็กๆ เมื่อในห้องมีเพียงเสียงพูดคุยของพวกเขา ไร้ซึ่งเสียงร่ำไห้ของเยี่ยนอิ๋งที่กำลังอึ้งงัน และเสียงตระหนกตกใจของเซิ่งเฉียวที่เงียบหายไปนับตั้งแต่เซิ่งหลัวหลันปรากฏตัวขึ้นมา..

"อื้ม ข้าเห็นท่านพ่อ จึงตามมา แต่ท่านหลับไปก่อน ข้าจึงนอนแอบอยู่บนตัวท่านพ่อ พวกเขาจะได้หาไม่เจอ ข้าเก่งไหมเจ้าคะ" หลัวหลันเอ่ยตอบด้วยแววตากระจ่างใส ไม่มีร่องรอบของการโกหกใดๆ..

"เช่นนั้นหรือ ลูกพ่อเจ้าเก่งมาก" เซิ่งเหรินฉีเอ่ยชมบุตรสาว แต่แววตาที่ปรายมองเซิ่งเฉียวกับเยี่ยนอิ๋งล้วนเย็นเยียบ และเมื่อเห็นว่าบิดามองไปทางเยี่ยนอิ๋ง หลัวหลันก็ทำท่าทางคล้ายเด็กเล็กที่นึกเรื่องสำคัญออกทันที

 

"อา ลืมไปเลย ท่านพ่อ นางเป็นปีศาจ.. ท่านต้องตีนางให้ข้านะ นางโถมเข้ามาจนทำข้าเจ็บด้วย " เซิ่งหลัวหลันชะโงกหน้าไปมองเยี่ยนอิ๋งด้วยสีหน้าบึ้งตึง พร้อมชูแขนเล็กที่มีรอยแดงน่ากลัวให้บิดาตนได้เห็น เรียกแววตาเย็นเยียบจากเซิ่งเหรินฉีได้มากกว่าเดิม และทำให้หลันหว่านรั่วตกใจจนใบหน้าซีดเผือด

"หลันเอ๋อร์ ลูกบาดเจ็บหรือ" หลันหว่านรั่วร้องเรียกบุตรสาวเสียงหลง แล้วก้าวเดินเข้าหาแต่ว่า ขณะที่นางกำลังจะก้าวเท้านั้น สองเท้าของนางกลับอ่อนยวบ สติดับไปทันที..

 

"ท่านแม่!" เซิ่งหลัวหลันร้องเรียกมารดาตนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตระหนกตกใจเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่นางถือกำเนิดมา..

ท่านแม่ของนาง ท่านแม่แสนสวยที่รักใคร่ดูแลนาง หากเพราะเหตุการณ์ในวันนี้ทำให้ท่านแม่ของนางเป็นอันใดไป.. 

นางเซิ่งหลัวหลันจะลงโทษตัวเองที่ไม่จัดการให้ดี และจะทำให้มันทุกผู้ที่เป็นต้นเหตุ ต้องใช้เลือดล้างเลือดเพื่อมารดาของนาง!

อย่าให้หลัวหลันเกรี้ยวกราด! นางไม่อ่อนโยนหรอกนะ!

เรื่องนี้สบายๆ คลายเครียดนะคะ ไม่ซับซ้อนมาก? : ขอบคุณที่ชื่นชอบ และติดตามอ่านนิยายเรื่องนี้นะคะ

(สำหรับนักอ่านที่ติดตามมาจากนิยายเรื่องเก่า ไรท์ขอบคุณมากนะคะ ที่ยังคงสนับสนุนกัน หวังว่าทุกท่านจะชอบนิยายเรื่องนี้นะคะ ปล. ไรท์แอบกดดัน ว่าเรื่องใหม่จะทำได้ไม่ดีเท่าเรื่องเก่า แต่ก็จะพยายามทำให้ดีที่สุดนะคะ เพื่อนักอ่านทุกคน)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 223 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

97 ความคิดเห็น

  1. #76 TukTIkinlove (@TukTIkinlove) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 กันยายน 2563 / 19:57
    รอนางมารตีคนรู้ยังเอาให้อีชั้นตายตาหลับนะเจ้าค่ะนางมาร5555
    #76
    0
  2. #64 Nannielanla2 (@Nannielanla2) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 18:57
    น่าร้ากกก
    #64
    0
  3. #53 Sweetsmile2557 (@Sweetsmile2557) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2563 / 15:03

    นางน่ารักสงสัยจะได้น้องแล้วละ

    #53
    0
  4. #39 NuReader (@NuReader) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 09:12
    เก่งมากหลันเออร์ สงสัยจะได้น้องชายนะเรา
    #39
    0
  5. #29 PookMari (@PookMari) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 21:34
    สนุกค่ะชอบมาก
    ❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤
    #29
    0
  6. #28 Kungcc (@Kungcc) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 12:45
    สนุกมากค่า
    #28
    0
  7. #27 Vinzerney (@hunter-zaza) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 20:14
    อ่านแล้วสนุกมากก ไม่ผิดหวังจริงๆค่ะไรท์ สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ ตามมาจากนิยายเรื่องเก่าของไรท์ค่ะ

    ♥️♥️
    #27
    0
  8. #26 memolunla (@memolunla) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 15:48
    ตีเจ้าไปค่ะ
    #26
    0
  9. #25 Cartoon_Crazy (@lookwahh) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 09:36
    อันนี้อ่านแล้วบันเทิงค่ะ ชอบๆๆๆ
    #25
    0
  10. #22 sweetydow (@sweetydow) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 23:47

    อ้าวน้อลลลล ไหนว่า.. จะไม่สร้างศัตรู 55

    #22
    0
  11. #21 ครับพี่ครับ (@phannapee) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 22:25

    ลูกชายต้องมาแล้วววว หลัวหลันนี่ลูกสาวฟ้าประทานจริงๆ

    #21
    0
  12. #20 mahyurah (@mahyurah) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 21:18
    ขอบคุณค่ะ ตามต่อค่ะ เป็นกำลังใจให้มีน้องชายยยย
    #20
    0
  13. #19 mahyurah (@mahyurah) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 21:18
    ขอบคุณค่ะ ตามต่อค่ะ เป็นกำลังใจให้มีน้องชายยยย
    #19
    0
  14. #18 Ning Nong (@ningnong321) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 20:33
    ขอให้ท้องเธอะ หลันน้อยต้องการน้องชายยยย
    #18
    0
  15. #17 Allen24 (@Croissantlovejin) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 19:59

    คิดว่าท่านแม่ท้องนะ รึป่าวหว่า😂

    #17
    0
  16. #16 faama (@faama) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 19:54
    ชอบเรื่องนี้มากค่าา เจ้าก้อนน้อยแสบมากๆเลยค้าาา
    #16
    0
  17. #15 Furuno (@27355) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 19:50
    ติดตามค่ะ ตามนิยายไรต์มาแทบทุกเรื่อง ว่าแต่แน่ใจนะคะว่าสบายไม่เครียดทำไมรู้สึกว่าไมาควรเชื่อดี 😆
    #15
    0
  18. #14 Benjamaspuang (@Benjamaspuang) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 19:48
    เรชอบจ้าน้องน่ารัก
    #14
    0
  19. #13 Satan (@1119700019320) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 19:32
    ติดตามมาตั้งแต่เรื่อง สื่อรักข้ามยุค ไรท์เขียนสนุกดี อัพบ่อยๆนะคะ อิอิ
    #13
    0