ข้าไม่ต้องการศัตรูอีกแล้ว

ตอนที่ 1 : บทนำ : เซิ่งหลัวหลัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,132
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 196 ครั้ง
    11 ก.ค. 63

ลูกไฟดวงใหญ่ปรากฏบนฟากฟ้าของโลกเสินเซิ่ง( 神圣 ดินแดนศักดิ์สิทธิ์) ทำให้ผืนฟ้าแดงฉาน มันพุ่งลงมาจากฟากฟ้าอย่างรวดเร็ว ดั่งมุ่งล้างผลาญมวลมนุษย์ทั่วหล้า สร้างความร้อนแผดเผาไปทั่วผืนแผ่นดิน ตามบัญสวรรค์ที่ให้มันทำการชะล้างผู้คนบนดินแดนแห่งนี้..

แต่ทว่าเมื่อลูกไฟนั้นมาถึงเส้นขอบฟ้าของโลกเสินเซิ่งแห่งนี้ มันกลับไม่ได้แผดเผาไปทั่วหล้าเพราะมันถูกหยุดยั้งด้วยพลังของคนๆหนึ่ง ทำให้มันเกรี้ยวโกรธพุ่งเข้าแผดเผาเพียงคนๆ เดียว..

ซึ่งคนผู้นั้นก็คือสตรีในชุดสีแดงเพลิงที่ลอยอยู่กลางท้องฟ้าด้วยชุดสีแดงที่โบกสะบัดพลิ้วไหว เต็มไปด้วยความอิสระ ปล่อยวาง และเสียงดังกังวานที่แฝงความปลอดโปร่งเอาไว้..

 

“ศัตรูทั้งหลายของข้า ข้าเบื่อและเกียจคร้านที่จะสู้กับพวกเจ้าแล้ว พวกเราหยุดกันแค่นี้เถอะ สู้กันมานับพันปี พวกเจ้าฆ่าข้าที่มีพลังสูงสุดไม่ได้ ข้าเองก็คร้านจะฆ่าพวกเจ้าแล้ว.. ดังนั้นครั้งนี้ นางมารเช่นข้าจะทำเรื่องดีๆ ให้แผ่นดินเกิดแห่งนี้สักครั้ง เศษดวงดาวชิ้นนี้ ข้าจะใช้ชีวิตของตนเองเซ่นสังเวย” สตรีงดงามประกาศคำพูดตนด้วยเสียงดังกังวานไปทั่วแผ่นฟ้า และรอยยิ้มแสนงดงาม..

แล้วจากนั้น “ตู้มม” เสียงการระเบิดดังขึ้นอย่างรุนแรง พร้อมกับเศษดวงดาวที่สูญสลายหายไป และเงาร่างที่กระจัดกระจายเป็นละอองสีทองของสตรีชุดแดง..

นางสลายหายไปทั้งร่างกายและวิญญาณ หลงเหลือไว้เพียงเสียงสุดท้ายที่เอ่ยบอกศัตรูของตน 

“ศัตรูของข้า พวกเราเป็นศัตรูกันแค่ชาตินี้ก็คงพอแล้ว พวกเจ้าอย่าได้ตามข้าไปชาติหน้าอีกเลยนะ ข้าไม่อยากมีศัตรูอีกแล้วจริงๆ” น้ำเสียงกระจ่างใส เจือความปลอดโปร่งโล่งใจ ดังล่องลอยไปทั่วผืนฟ้า ทำให้ศัตรูของนางทั้งหลายได้แต่เหม่อมองดูความว่างเปล่าด้วยความรู้สึกซับซ้อน อึ้งงัน..

จื่อหลัวหลัน สตรีผู้เป็นมารคนสุดท้ายแห่งแผ่นดินเสินเซิ่ง มารที่ฆ่าคนนับหมื่น มือเปื้อนเลือดมานับไม่ถ้วน สุดท้ายกลับใช้พลังของตนปกป้องดินแดนที่ทอดทิ้งนางเอาไว้..

นางจากไปอย่างยิ่งใหญ่ และแสนสง่างาม เป็นการจากลาที่ลบล้างทุกความแค้นของผู้เป็นศัตรู แต่ไม่อาจลบล้างนางไปจากใจของพวกเขา.. พวกเขาจะจดจำนางไว้ตลอดกาล ไม่ว่านางจะมีขีวิตอยู่ที่ใดก็ตาม!

'เย็นยิ่งนัก'  ความรู้สึกเย็นๆ ที่กระทบมือขวาของนาง ทำให้จื่อหลัวหลันที่หลับใหลไป ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมามองดูหยกสีน้ำเงินปนฟ้าโปร่งแสงเนื้อเรียบลื่นที่อยู่ในมือเล็กป้อมสั้นของนาง พลางมองเลยไปยังหญิงงามที่มอบหยกให้ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย..

หญิงคนนี้คือท่านแม่ในชาติภพใหม่ของนาง.. ใช่แล้วชาติภาพใหม่

นางมาเกิดใหม่ ในโลกใหม่ได้นานนับเดือนแล้ว.. นับตั้งแต่ที่นางระเบิดพลังของตนเองเพื่อทำลายเศษดวงดาวจากฟากฟ้า และใช้พลังเสี้ยวสุดท้ายส่งวิญญาณของตนข้ามผ่านมิติ ผ่านโลกมากมายเพื่อมาเกิดในใลกธรรมดาใบหนึ่ง ที่ผู้คนไม่ได้มีอายุขัยยืนยาว ไม่มีการฝึกพลังปราณ ไม่มีแพทย์โอสถ ไม่มีสัตว์อสูร มีเพียงวรยุทธ์ กำลังภายในที่ใช้พลังปราณเพียงเศษเสี้ยวในการฝึกฝนเท่านั้น และที่สำคัญก็คือ มันไม่มีศัตรูของนาง..  

ไม่มีศัตรู ที่นางวางแผนหลีกหนีได้สำเร็จ และไม่ขอพบเจออีกไม่ว่าชาตินี้ชาติหน้า รวมทั้งในชีวิตใหม่นี้ นางก็ไม่ต้องการมีศัตรูเช่นกัน เพราะการมีศัตรูนั้น มันเหนื่อยล้า และเสียเวลามากเกินไป!

ชาติภพใหม่ ตัวข้า ‘จื่อหลัวหลัน’ อา ไม่ใช่ ชาติภพใหม่นี้ตัวข้า ‘เซิ่งหลัวหลัน’ ไม่ต้องการมีศัตรูอีกแล้ว ไม่ต้องการเด็ดขาด พวกเจ้าห้ามมาเป็นศัตรูกับข้า ชาตินี้ข้าต้องการที่จะเป็นมิตรกับทุกคน!

เซิ่งหลัวหลันคิดถึงวันข้างหน้าของตนด้วยปณิธานแรงกล้า และความคาดหวังที่เต็มเปี่ยม โดยไม่รู้เลยว่าวันหน้าชีวิตในโลกธรรมดาของนางจะเกิดสิ่งใดขึ้นบ้าง..  

นางรู้เพียงว่าวันนี้นางต้องเป็นแค่เด็กทารกคนหนึ่งไปก่อน เป็นทารกที่มีมารดาแสนงดงามคอยรักใคร่ห่วงใย..

 

"ลูกแม่ เจ้าชอบหยกชิ้นนี้หรือไม่ หยกนี้มีสีคล้ายกับปานดอกจื่อหลัวหลัน[1]ที่ไหล่ของเจ้า ท่านปู่เจ้าจึงหามาให้” หลันหว่านรั่ว หญิงงามผู้เป็นมารดาเอ่ยถามบุตรสาวเมื่อเห็นว่าบุตรสาววัยหนึ่งเดือนของตนกำหยกสีม่วง เอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย  

"แอ๊ๆ ชอบ..." เซิ่งหลัวหลันส่งเสียงตอบหนึ่งคำ เป็นเชิงให้หญิงงามรับรู้ว่านางชอบหยกชิ้นนี้ แต่หากเป็นสีแดงคงจะดีกว่า นางชอบสีแดง หรือสีดำ สีขาว สีเทาก็ได้ นางชอบสีที่สดใสสุดขั้ว มืดหม่นสุดขั้ว และสีที่อยู่ตรงกลาง..  

“ดีจริงๆ ที่เจ้าชอบ หลัวหลันของแม่” หญิงงามเอ่ยคำพร้อมก้มลงหอมแก้มบุตรสาววัยประมาณหนึ่งเดือนของตนด้วยความรู้สึกรักใคร่เอ็นดู โดยไม่รู้เลยว่าบุตรสาวของตนได้แข็งทื่อไปแล้ว..

สวรรค์ ข้าไม่ต้องการจุมพิตจากมารดา นางมารพันปีเช่นข้า ขอข้ามไปยามโตเลยได้หรือไม่..

เซิ่งหลัวหลันวอนขออยู่ในใจ ข้าอยากข้ามไปตอนโตเดี๋ยวนี้เลย พวกเจ้าให้ข้าข้ามไปเถอะ เป็นเด็กทารกบางทีก็รับมือยากเกินไป ความอ่อนโยนเช่นนี้ ไม่ใช่สิ่งที่ข้าจะรับได้จริงๆ…

[1] จื่อหลัวหลัน คือดอกไวโอเลต  

ช่วยคอมเม้นต์ แนะนำ ติชม ให้กำลังใจไรท์กันด้วยนะคะ นิยายเรื่องนี้ง่ายๆ สบายๆ ค่ะ :) 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 196 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

97 ความคิดเห็น

  1. #79 Poonchanit (@poonchanit) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 กันยายน 2563 / 20:22
    น่ารักมาก
    #79
    0
  2. #74 TukTIkinlove (@TukTIkinlove) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 กันยายน 2563 / 19:05
    อย่าบอกนะว่าพวกศัตรูจะตามมาอ่ะ คิดถึงมากงี้
    #74
    0
  3. #5 mee_pa (@mee_pa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 00:22
    น่าสนใจดีค่ะ
    #5
    0