First Kiss Demon เคลียร์พื้นที่หัวใจนายน่าจุ๊บ

ตอนที่ 5 : FIRST KISS DEMON :: Ch.3 I So Hurt

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 178
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    24 เม.ย. 55

    
Chapter3
 

The love is not difficult to start.

But the love is not easy to quit.

การจะเริ่มรักไม่ใช่เรื่องยาก...แต่การจะเลิกรักก็ไม่ใช่เรื่องง่าย

 

 

 

            เฮ้ยยย

            อะไรของเธออีกล่ะ - -

            คอดโดฯ นายชื่อว่าอะไรนะ

            ป้ายก็บอกอยู่ ‘Special Condo’” เปตองพูดพร้อมทำปากยื่นไปที่ป้ายไฟแสนอลังการที่บ่งบอกว่าถ้าคิดจะอยู่ที่นี้ตังค์ในกระเป๋าท่านต้องแน่นจริง

O_O!! ไม่จริง  มันจะบังเอิญอะไรขนาดนี้

ถ้าฉันจะบอกว่านายไม่ต้องไปส่งฉันแล้วล่ะ T-T”

ทำไมหรือเธอรังเกียจฉัน 

ฉันอยู่คอนโดนี้เหมือนกัน  T_T”

อ่า... จริงดิ!  เธออยู่คอนโดเดียวกันกับฉัน อย่างนี้วันเสาร์อาทิตย์ก็ไม่ต้องตื่นแต่เช้าไปสอนเธอที่มหาลัยฯแล้วอ่ะดิ!!!”

อ๋อ มันดีใจเรื่องนี้เองนะหรอ

ฉันอยากจะกลับไปเกิดใหม่ จริงๆนะ T-T

 

 

 

วันต่อมา

ก๊อกๆ ปังๆ

มีสิ่งมีชีวิตยู่ในนั้นบ้างม่ายยย~”

เสียงรถขายกับข้าว(?)ที่ไหนดังมาถึงห้องฉันเนี่ย  ฉันอยู่ตั้งชั้น 7 นะ

ไม่มี!”

มีอย่างที่ไหน  คนจะหลับจะนอน

แล้วนั่นมันเสียงหมาที่ไหนหรอ ตื่นได้แล้ว ลูกศิษย์คนนี้สันหลังยาวจริงๆ

หะ!  ลูกศิษย์หรอ!  ฉันรีบบึ่งไปที่ประตูทันที  ให้ตายอย่าบอกนะว่าอาจารย์ภัชรีตามมารังควานฉันถึงที่นอน

มาแล้วค่ะอาจารย์~ อะ...อ้าว

ฮ่ะๆ ทำไมไม่รู้จักหวีผม ยุ่งเป็นรังนกแล้ว  นายเปตองในชุดหล่อเฟี้ยว ยืนขำอยู่หน้าประตูแล้วยังไม่วายเอื้อมมือมาขยี้หัวฉันจากที่ฟูอยู่แล้วก็ยิ่งฟูฟ่องเข้าไปอีก 

ก็ถ้ามันยุ่งแล้วแกจะขยี้ให้มันยุ่งกว่าเดิมทำไมฟร่ะ - -+

- -

ดูๆ ดูทำหน้าเข้า  วันนี้ว่าจะมาฝากท้องที่นี่หน่อย  ที่ห้องฉันเสบียงหมดแล้วกะว่าจะสอนเธอต่อเลย ^__^” เปตองว่าแล้วชูกีตาร์โปร่งที่ถือมาด้วย

ใครสอนให้นายยิ้มแบบนี้กันนะ

...แต่จะผิดไหมนะที่จะบอกว่าฉันทำกับข้าวไม่เป็น!

ถ้าจะกินก็ทำเอง  แล้วก็ทำเผื่อฉันด้วย (ก็เมื่อคืนอีตานี่แย่งกินโจ๊กไปหมดเลยนี่นา)  ของอยู่ให้ตู้เย็นนะ 

ฉันพูดก่อนที่จะเดินนำเพื่อนซี้ปึ้กๆ ของฉัน(วันนึง)เข้ามาในห้อง

ห้องเธอสวยจัง หวานดี

เปตองพูดขณะที่เดินเข้ามาในห้อง  แต่ฉันจะไม่รู้สึกทำตัวไม่ถูกเลยถ้าสายตาของเขาไม่ได้จ้องอยู่ที่ฉันแทนที่จะมองรอบๆห้องแทน

ทำไมต้องมองหน้าฉันแล้วยิ้มด้วยล่ะ หวานก็หวานสิ -*-

หลังจากนั้นฉันก็รีบเผ่นไปอาบน้ำทันที ปล่อยให้อีตาเปตองสองสลึง(?)  ทำกับข้าวไปคนเดียว  ขื่นอยู่นานอีกนิดหน้าฉันได้ผุกันพอดีไม่รู้ว่าจะแกล้วจ้องหน้าฉันอะไรนักหน่า  รู้ทั้งรู้ว่าคนถูกจ้องทำตัวไม่ถูก

นายทำอาหารน่าอร่อยมากเลยอ่ะ  กลิ่นก็หอมมากด้วย  ฉันเดินเข้าไปให้โซนห้องครัว พรางเช็ดผมไปด้วย  ก็ดีเหมือนกันจะได้ไม่ต้องลงไปซื้ออาหารตามสั่งหน้าคอนโดฯ มากิน ^^

ฉันอยู่คนตัวเดียวมาตั้งนาน ทำไม่เป็นก็อดตายกันพอดี  เปตองพูดขณะที่กำลังเอากับข้าวที่ทำเสร็จแล้วมาว่างบนโต๊ะ วันนี้ฉันทำข้าวต้มนะ  เห็นว่าดูเธอยังไม่ค่อยไหวเท่าไหร่  เดี๋ยวเกิดหน้ามืดขึ้นมาแล้วจะแย่

อื้ม

ฉันรับคำสั่นๆแล้วเราสองคนก็นั่งกินข้าวต้มกันซักพัก มือถือเปตองก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ

ตี้ดๆ ตี้ดๆ~

ฮัลโหล

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นใครเปตองถึงยิ้มเจื่อนขนาดนี้  เพราะผู้หญิงคนนั่นแน่ๆ

ฉันไม่รู้ว่าเธอจะโทรมาหาฉันอีกทำไม!  แต่บอกไว้!  ฉันไม่เคยเสียดายเธอ! เลิกโทรมาหาฉันและกลับไปอยู่กับผู้ชายของเธอเถอะ เฮ้อออ 

เปตองถอนหายใจเฮือกใหญ่  แล้วขยี้ผมอย่างเหนื่อยใจก่อนจะก้มหน้าฟุบลงกับโต๊ะ

ไม่เป็นไรใช่ไหม

อืม

...

...

มะ! มากินแข่งกันดีกว่าใครจะกินหมดก่อนกันนะ  ฉันพูดเสียงดังหวังให้เปตองเลิกสนใจกันคนที่โทรมาเมื่อกี้แล้วจัดการกับข้าวต้มตรงหน้า อร่อยใช้ได้เลย ^^

เปตองเงยหน้ามองการกระทำของฉันอย่างสงสัย  ผิดด้วยหรือไง  ก็นายกำลังเศร้า  แค่อยากให้อารมณ์ดีขึ้น  ทำไม่ต้องทำหน้าเหมือนฉันปัญญาอ่อนขนาดนั้นด้วย =^=  เขายักไหล่เหมือนไม่ใส่ใจเท่าไหร่แล้วก็กินข้าวต้มตรงหน้าอย่างช้าๆ

ฉันรู้นะว่ามันเศร้า  แต่ไม่ชอบให้คนตรงหน้าไม่ร่าเริงอย่างนี้เลย

 

 

 

 

[Petong’s Talks]

เธอจะรู้มั้ยว่าผมเจ็บมากขนาดไหน  

ทำไมต้องโทรมาหากัน 

ทำไมต้องทำเหมือนเสียดาย 

ทำไมต้องทำเหมือนให้ความสำคัญ 

แล้วทำไมไม่ปล่อยผมไปสักที...

ในหัวผมต้องนี้มีแต่คำว่า ทำไมอยู่เต็มไปหมด ผมคงเป็นคนที่เข้มแข็งจริงๆไม่ได้สินะ

ที่จริงแล้วผมไม่ใช่ผู้ชายจนตรอกถึงขนาดต้องมานั่งเสียใจเพราะเลิกกับแฟน  กลับตรงกันข้ามกันซะอีก  ผมป๊อปมากๆในหมู่สาวๆ  เพราะผมทำงานกลางคืนพวกเธอเลยมองว่าผมเท่และเพลย์บอย...

แต่น้ำหวานคือคนที่ผมคิดจะรักจริงๆ  ตลอดเกือบ1ปีที่ผ่านมาเธอดีกับผมเสมอ  ไม่ว่าบ้างทีผมอาจจะวอกแวกไปบ้างเพราะมีผู้หญิงเข้าเกี่ยวพันธ์เยอะ  และช่วงนั้นเป็นช่วงที่ผมกำลังโละผู้หญิงในสต๊อก  เพราะคิดจะเริ่มใหม่กับเธอ  แต่เธอกลับหักหลังผมไปคบกับไอ้คอปเตอร์!

ทุกครั้งที่คิด ทุกครั้งที่นึกถึง  ทุกครั้งที่โทรมา  ผมคิดกับตัวเองเสมอว่าตัดใจได้  แต่ทำไมล่ะ  ทำไมผมกลับดูไม่สดใสเอาซะเลย... 

จะทำยังไงให้เธอหายไปจากความคิดของผมสักที!

เย้~ ฉันกินหมดก่อนนาย เพราะฉะนั้นให้ทำโทษซะดีๆ

เฟรนชิปยื่นหน้าเขามาใกล้ แล้วเอามือมาดึงหูผมให้หน้าส่ายไปส่ายมา  จะว่าไปยัยนี่ก็น่ารักดีนะ ดวงตากลมโตสดใส หน้าขาวๆ กับปากบางๆที่ระบายยิ้มอยู่ตลอดเวลา 

พอเลยๆ  ฉันเจ็บไปหมดแล้วนะ =^=”  ผมหันไปทำหน้าตาน่ารัก(?) ใส่เฟรนชิป ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้  นี่  แล้วเธอกินยาหรือยัง

ก็เมื่อวานเธอหลับระหว่างทางแถมยังตัวร้อนอีกต่างหาก

หืม? ลืมไปเลยอ่ะ

เฟรนชิปวิ่งหายไปหายา ผมก็ลอบถอนหายใจกับตัวเอง

เฮ้อออ  จะว่าไปแล้วก็น่าอายชะมัด  เมื่อวานผมไม่น่าไปเล่าเรื่องน้ำหวานให้เธอฟังเลย  ยิ่งเห็นสายตาสงสารและเห็นใจของเธอมันทำให้ผมรู้สึกสมเพชตัวเองจริงๆ 

ตี้ดๆ ตี้ดๆ

ที่สุดโทรศัพท์ของผมก็ดังขึ้นเป็นรอบที่สอง  ถ้าไม่ติดที่ว่าไอโฟนเครื่องนี้ราคาเหยียบสามหมื่นซึ่งนั้นหมายถึงเงินเดือนของผมทั้งเดือนที่กว่าผมจะหามาได้ต้องอดหลับอดนอนไม่รู้กี่คืน  ถ้าผมรวยกว่านี้สักหน่อยผมคงจะเขวี้ยงมันให้พังกันไปข้างนึง

บอกแล้วใช่ไหมว่าเลิกโทรหาฉันสักที!”

(เปตอง! ฉันเอง แหมใส่เป็นชุดเชียวนะ - -;)

นึกว่าเป็น...คนนั้น ซะอีก

แกเองหรอเทรนเนอร์

(ก็ใช่น่ะสิ ฉันจะโทรมาบอกแกว่า วันนี้ว่างไม่มีไรทำ จะให้พวกเราไปช่วยสอนเด็กแกรึป่าว)

เทรนเนอร์กรอกเสียงร่าเริงกลับมาเพราะวันนี้เป็นวันหยุดแถมพวกผมยังไม่ต้องรวมวงซ้อมที่ Beautiful Club อีก

แต่อะไรนะ...เด็กผมหรอ???

เด็กอะไรของแก

(อ้าว  ก็ไอ้มิกกี้มันบอกมานิหว่า)

ถ้าอย่างงั้นมันคงจะหมายถึงเฟรนชิปสินะ แหม  นัง(?)มิกกี้ตัวแซบ -*-

เออ  มาที่คอนโดฯฉันนั้นแหละ ถึงแล้วโทรบอกด้วย เค๊?

(ไอ้มิก! เปตองมันมีเด็กจริงด้วยวะ ฮ่าๆ ขนาดเพิ่งอกหักนะเนี่ย ไวจริงๆ)

เสียงไอ้เทรนเนอร์ตะโกนบอกใครสักคนแถวนั้น  แต่มันดันดังลอดมาปลายสายซะได้  อย่างนี้แกไม่รอดแน่ไอ้เทรนเนอร์

ไอ้เทรนเนอร์!!”

(เห้ย  เมื่อกี้ฉันพูดเล่น  อย่าเอาผมถึงตายเลยนะครับลูกพี่เปตอง~)

คราวนี้แกรอด  แต่ต้องช่วยอะไรฉันอย่างนึง

อยู่ๆเสียงกระแหนะกระแหนของเทรนเนอร์ก็ทำให้ผมอะไรดีๆขึ้นมาได้

(มีอะไร  ว่ามา)

ที่จริงมันก็ไม่มีอะไรมาก...

คุณรู้จักคำว่า  รับน้อง  มั้ย?

วันนี้อาจจะไม่น่าเบื่ออย่างที่คิดก็ได้

[End Petong’s Talks]








  -   -   -   -   -   -   -   -   -   -

 
 
22.4.12
ใครคิดเหมือนเเน๊ตบ้างว่าช่วงนี้ร้อนตับแตกกกก!! -_-"
นั่งเฉยๆอยู่หน้าคอมก็เหงื่อแตกได้ด้วย T^T



ร้อนๆอย่านี่ได้กินมาม่าให้ร้อนกว่าเดิมกันเถอะ! (เพื่อ?? -_-)
ที่จริงก็ไม่มีไรหรอกไรเตอร์แค่หิวก็เท่านั้นเอง
ถ้ามีเปตองคอยทำอาหารให้เหมือนเฟรนชิปก็จะดีไม่ใช่น้อย 555





   
 © Tenpoints !

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

111 ความคิดเห็น

  1. #91 GAPPA (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2555 / 13:04

    GOOD LUCK 555 XD

    #91
    0
  2. #77 mayo'jida > '♥' (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 เมษายน 2555 / 18:41
    รับน้อง ง ง 'ใครจะโดนหนอ ??
    #77
    0
  3. #58 B2UTY_KUNGKING (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 เมษายน 2555 / 17:34
    เปตองจะทำอะไรๆๆๆ555
    #58
    0
  4. #56 เจน เจน เจน (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 เมษายน 2555 / 14:58
    โว๊วววววววว

    สนุกมากๆเลยค่ะ

    ติดตามนะค่ะมาอัพไวไวนะ ^^"
    #56
    0
  5. #48 FoReVeR - 9 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 เมษายน 2555 / 19:11
     เปตองคิดอะไรอยู่น่ะ > #48
    0