First Kiss Demon เคลียร์พื้นที่หัวใจนายน่าจุ๊บ

ตอนที่ 4 : FIRST KISS DEMON :: Ch.2 That Gril [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 166
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    19 เม.ย. 55

   

 Chapter2 

No one is worth your tears

and the only one

who is will never make you cry.

 

ไม่มีใครคนไหนมีค่าพอที่คุณจะต้องเสียน้ำตาให้...

ส่วนคนที่มีค่าพอนั้น

เขาย่อมที่จะไม่มีวันทำให้คุณร้องไห้อย่างเด็ดขาด!

 

 

 

 

-[]- ฉันยังไม่ได้ตอบตกลงกับนายเลยนะ

ฉันบู้ปากใส่เขาเพราะเรายังไม่ได้ตกลงกันให้เรียบร้อยเลย  แต่เขาดันเฉลยขึ้นมาซะก่อน

แต่โดนแฟนทิ้งก็น่าสงสารอยู่หรอกนะ...หรือบ้างทีเขาอาจจะต้องการเพื่อน  O_O

 ฉันเคยได้ยินคนเขาเคยบอกว่าคนสวยๆมักไม่ใจร้ายหรอก น่านะๆๆ ^____^”

            อย่ายิ้มแบบนั้นได้ไหม  ใครเขาจะไปปฏิเสธนายลงล่ะ

ว่าแต่ไอ้  คู่หู  ของเขามันแปลว่าเพื่อนซี้อะไรประมาณนี้รึป่าวนะ  ถ้าเป็นอย่างนั้นก็น่ายังพอได้

            อื้ม ก็ได้ แต่เรื่องที่แฟนนายบอกเลิก ถ้าไม่อยากเล่าก็ไม่เป็นไรนะ

ถือว่าคราวนี้ฉันทำบุญกับสัตว์ใหญ่ก็แล้วกัน --

ฉันกับน้ำหวานเจอกันที่มหาลัยฯนี้นี่แหละ  เธอน่ารักมาก  แล้วฟ้าก็ใจดีมากที่ทำให้น้ำหวานสนใจฉัน  เราคบกันเกือบปีแล้ว  ถ้าเมื่อว่าเธอไม่บอกเลิกฉันซะก่อน... ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าฉันไปทำอะไรผิด

ดวงตามีเสน่ห์เศร้าลงแค่ชั่ววินาทีก่อนกลับมาเป็นสายตากวนๆอย่างเดิม  ฉันเข้าใจ คนเราเคยรักกัน อยู่ๆเขาก็หมดรักเรา  มันเจ็บปวดมาก  มากจริงๆ

ฉันเข้าใจนะ

ฉันเขยิบเข้าไปใกล้ๆ แล้วเอื้อมมือไปกุมมือเขา มันเจ็บปวดมากฉันรู้ดี  

เปตองหันหน้ามาหาฉันทำให้ฉันเห็นหน้าเขาชัดเจนยิ่งขึ้น  น้ำใสเอ่อคลอภายในนัยน์ตาสีนิลสวย  ฉันเคยบอกใช่ไหมว่าบุคลิกก้าวร้าวมันไม่เข้ากับเขา งั้นบทเด็กขี้แงตรงหน้าฉันก็ไม่เหมาะกับเขาเหมือนกัน 

ไม่น่าเชื่อเลยว่าผู้ชายตรงหน้าคือคนเดียวกับคนที่เพิ่งกวนโมโหฉัน

น่าอายชะมัด  ฉันเพิ่งเจอกับเธอแท้ๆ เปตองหันหน้าหนี และยกแขนเสื้อมาลูบหน้าลวกๆ

เขาคงจะเศร้ามากแต่ก็ยังฝืนยิ้ม  ฉันจะช่วยเป็นเพื่อนนายเอง ^^

เด็กขี้แงเอ๊ย  ปะ ไปหาไรกินข้างล่างกันเหอะ  ถึงเราจะทุกข์ขนาดไหนเขาก็ไม่มาสนใจเราหรอก

ดีนะที่วันนี้เป็นวันเสาร์ร้านคอฟฟี่หน้ามหาฯลัยเลยเปิด

เธอว่าใครเด็กห๊ะ?! ฉันก็อายุเท่าๆกับเธอนั้นแหละ 

เปตองไม่ว่าเปล่า  จัดการลงโทษด้วยการขยี้ผมฉันจนกลายเป็นรังนก  จนฉันจัดให้เข้าทรงแทบไม่ทัน  -_- 

แกล้งฉันทำไมเนี่ย  ฉันตวัดตาไปทางนายเปตอง  แต่เจ้าตัวไม่ได้สะทกสะท้านกับการกระทำของตัวเองเลย

ก็มาว่าฉันก่อนเองทำไม ไปเถอะเพื่อนหิวแล้ว เมื่อเช้ายังไม่ได้กินไรเลย หิววว

เขาร้องโอดครวนก่อนท่อนแขนแข็งแกร่งที่สักภาษาละตินสีดำจะพาดมาที่ไหลของฉัน  แล้วรั้งให้เดินไปพร้อมๆกัน 

 

 

 

กรุ้ง  กริ้งๆ

ฉันกับเปตองเดินเข้ามาในร้านคอฟฟี่ที่ภายในตกแต่งแบบสบายๆ  วันนี้คนน้อยหน่อยเพราะเป็นวันเสาร์ล่ะ

นายว่ามั้ย  ทำไมมีแต่คนมองมาที่เราอ่ะ

ตั้งแต่ฉันกับเปตองเดินออกมาจากตึกก็มีพวกชะนีป่า(?) มองมาที่เราอยู่ไม่ขาดเลย  กลุ่มผู้หญิงที่นั่งอยู่ด้านในสุดของร้านก็เหมือนกัน  ฉันว่ามันแปลกๆนะ

ฮ่ะๆ  ฉันจะไปรู้หรอ

เปตอง  หน้าฉันมีอะไรติดรึป่าวอ่ะ  ฉันยื่นหน้าไปให้เขาดูใกล้ๆ 

ก็ไม่เห็นมี เปตองผงะไปนิด  แต่ก็ตอบกลับมา

ถ้าไม่มีแล้วจะมามองทำไมฟร่ะ -*-

อ่า...ฉันว่าการกระทำเมื่อกี้เป็นการกระทำที่ผิดมหัน มันทำสายตาที่มองมากลายเป็นสายตาอมหิตที่พร้อมจะสลายฉันให้เป็นจุลได้ TOT

สั่งอาหารเถอะฉันหิว

อ่อ  โทษทีๆลืมไป

พอสั่งลาเต้และเค้กเลมอนกับพี่พลอยพนักงานร้านที่ฉันรู้จักสนิทสนมเป็นอย่างดีเสร็จแล้ว  ฉันก็เดินมานั่งที่โต๊ะริมหน้าต่าง ไม่นานพี่พลอยก็เอาของที่ฉันกับเปตองสั่งมาเสิร์ฟ

ฉันนั่งกินไปเรื่อยๆพลางมองไปที่ท้องฟ้า  เห้อ~~  คิดถึงยัยลูกปลาจัง 

เราสนิทกันตั้งแต่ปี1แล้วล่ะค่ะ  ปกติเราสองคนจะมากินเค้กที่นี้บ่อยมาก   แต่เดี๋ยวนี้ยัยนั่นไม่ค่อยได้มาเรียนเพราะต้องดูแลคุณพ่อที่ป่วยอยู่ที่โรงพยาบาล  นึกแล้วก็สงสารลูกปลาอยู่เหมือนกันนะ  ยัยนั่นหาเงินเลี้ยงตัวเองกับพ่อมาตั้งแต่สมัยมัธยมปลายแล้วล่ะ   เป็นคนสู้ชีวิตมาก  คุณพ่อของลูกปลาเคยเป็นผู้บริหารห้างชื่อดังแห่งหนึ่งแต่ก็ถูกเพื่อนตัวเองหักหลังจนล้มละลาย  แล้วยังโชคร้ายมาป่วยหนักเมื่อตอนประมาณเดือนที่แล้วอีก

รู้สึกผิดเหมือนกันนะ ที่ไม่ได้ช่วยอะไรลูกปลาเลย

เฟรนชิป  นั่งเหม่อนานแล้วนะ  เป็นอะไร

เสียงทุ้มของคนตรงหน้าทำให้ฉันหันไปมอง

อ๋อ  เปล่า  แค่คิดอะไรเพลินๆนิดหน่อย

เฟรนชิปฉันว่านะ  ความจริงแล้วเราสองคนก็เพิ่งเจอกัน แต่กลายเป็นคู่หูกันซะงั้น  ใครเค้าอยาจะเป็นกันเล่า! -_-  งั้นเดี๋ยววันนี้ตอนเย็นฉันจะพาเธอไปหาเพื่อนๆของฉัน

เอาจริงหรอเนี่ย

น่า  เธอเป็นเพื่อนฉันแล้วนะ  แล้วอีกอย่างจะได้ให้ไอ้มิกกี้มันช่วยสอนเธอร้องเพลงด้วยไง

ฉันจ้องนายเปตองที่ท่าทางตอนนี้เหมือนเด็กอยากได้ของเล่น อย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก ตกลงเขาเป็นบุคคลประเภทไหนกันแน่

นายมันเด็กชัดๆ

แล้วเด็กคนนี้น่ารักมั้ยล่ะคร้าบบบบบบ

น่ารัก เอ๊ย  ไม่ใช่ ==

อื้มๆ ก็ได้

ดีมาก  ว่าแต่การประกวดร้องเพลงมันเริ่มวันที่เท่าไหร่

เปตองละจากถ้วยกาแฟตรงหน้าหันมาถามฉัน

น่าจะอีกประมาณ เดือนนึงมั่ง เห็นว่าชื่องานสานสัมพันธ์อะไรนี่แหละฉันตักเค้กขึ้นมากินพลางพูดกับคนตรงหน้า  แต่รู้สึกว่าเขาจะไม่ได้สนใจอะไรฉันเลย  เอาแต่มองออกไปข้างนอก

นาย นาย นาย!”

หะ ห๊ะ

เป็นอะไรเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง ไม่สนใจที่ฉันพูดเลย

พอมองออกไปในจุดที่เปตองมองอยู่เมื่อกี้  ก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งสวยมาก  ยืนอยู่กับผู้ชายแต่งตัวสีดำทั้งชุด ฉันมองไม่ค่อยชัดเท่าไหร่ เพราะเขาสวมหมวก แต่คงสู้หน้าใสๆของเปตองของฉันไม่ได้หรอก(เป็นของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่หะ)

อ้ะๆ  เมื่อกี้นายกำลังมองผู้หญิงคนนั้นอยู่ใช่ไหม แต่ก็สวยขั้นเทพเลย  สมควรแล้วที่จะมองตาค้างขนาดนั้น

ฉันหัวเราะชอบใจที่เห็นเขาเหล่ผู้หญิง แต่เจ้าตัวกลับไม่ได้เอนจอยกับฉันเลยสักนิด 

เอ้?  เป็นไรไปอีกล่ะ

ฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำ

เปตองลุกจากโต๊ะแล้วรีบเดินไปที่ห้องน้ำ  ฉันมองทอดสายตาไปที่พรมสีตางรางหมากฮอตไปเรื่อยๆ  เห็นกระเป๋าตังค์สีน้ำเงินเข้มทำด้วยหนังอย่างดีตกอยู่ที่พื้น  ใกล้ๆกับที่ฉันนั่ง

อึ้บ!

หยิบได้แล้ว  ฉันไม่ได้ริจะเป็นขโมยนะ  (แม้จะแอบคิดอยู่ลึกๆก็เหอะ  - * -)

พอมองสำรวจกระเป๋าตังค์ที่ฉวยมากได้ก็พบว่ามีสลักคำว่า ‘Petong’ ด้วย  ของเปตองหรอเนี่ย สงสัยหล่นตอนที่รีบวิ่งไปห้องน้ำแน่เลย  ดีนะที่ฉันไปเห็นซะก่อน  แต่จะว่าไปเปิดกระเป๋าของเพื่อนซี้คงไม่ผิดหรอกเนอะ อิอิ

มีรูปนายเปตองตอนเด็กๆด้วยแฮะ  ตลกชะมัดเลยทำท่า2นิ้วด้วยอ่ะ  หน้าตาไม่ได้ต่างไปจากเดิมสักเท่าไหร่เลย  แก้มป่องๆแล้วก็ปากรูปกระจับสีแดงอมชมพู น่ารักเป็นบ้าเลย >.<  ฉันเลื่อนสายตาไปที่รูปข้างๆ เห็นรูปนายเปตองถ่ายกับผู้หญิงคนนึงหน้าหวานๆ  แถมตานั่นยังยิ้มซะปากจะฉีดถึงหู ไม่ต้องเดาก็รูปว่ายัยนี่เป็นคนทำให้เพื่อนซี้ของฉัน (เมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว) เศร้าทุกครั้งที่นึกถึง หน้าตาก็ดีไม่น่ามาใจร้ายกับนายเปตองเลย

ฉันลองพิจารณาหน้าผู้หญิงในรูปใหม่อีกครั้ง เห้ย! O_O มันคนเดียวกับผู้หญิงที่อยู่ข้างนอกนี่หว่า

อะแห่มๆ!  รู้สึกว่าในมือเธอมันเป็นกระเป๋าตังค์ฉันนะ

เสียงทุ้มๆดังขึ้นจากทางด้านหลังฉันเล่นเอาสะดุ้งไปเลย  จะไม่ให้ตกใจได้ไงล่ะก็ฉันเพิ่งแอบดูของส่วนตัวเขาอยู่หยกๆ

นายควรจะขอบคุณฉันมากกว่านะที่เจอกระเป๋านาย  ไม่งั้นโดนคนอื่นซิวไปแล้วววว

อ่ะห๊ะ  ว่าแต่เห็นแล้วใช่มั้ย

เห็นไร ปล๊าววว 

นายหมายถึงอะไรล่ะ  ถ้าหมายถึงรูปล่ะก็  เรียบร้อยแล้ว  T^T

ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย  เปตองปรายตามองฉัน

ยิ่งเห็นหน้าเขาฉันก็ยิ่งหลุดออกมา

อิอิ คิกๆ

เป็นอะไรของเธออีกล่ะ แปลกคนจริงๆ

ฮ่าๆ 

ก็มันตลกนิ  นึกถึงรูปนายเปตองตอนเด็กเลย  แล้วดูหน้าเขาตอนนี้สิ  ทำปากมู่ทู่เหมือนเด็กๆ ฉันขำแล้วชี้ไปที่หน้าเขา  ส่วนมืออีกข้างก็กุมท้องไว้ด้วยความปวด ฮ่าๆ  ก็มันขำอ่ะ

เธอเห็นมันใช่มั้ย >[]<” นายเปตองโวยลั่น

ก็ไม่เห็นเป็นไรเลย  น่ารักออก ฮ่าๆ

“=^=”

ฉันหย่นจมูกอย่างหมันเคี้ยว  แล้วเอื้อมมือไปหยิกแก้มเปตอง  นายเหมือนเด็กจริงๆนะ  ฮ่าๆๆ

กรุ้ง กริ้งๆ

เสียงกระดิ่งที่แขวนอยู่ที่ประตูกระจกทำให้เราสองคนเงียบลงไป  เมื่อรู้ว่ามีคนเข้ามาในร้าน

ฉันหันไปก็ต้องถึงกับตกใจเพราะคนที่เดินเข้ามาคือผู้หญิงหน้าหวานคนนั้น หรือนัยๆก็คือคนที่เพิ่งบอกเลิกเปตองเมื่อวานนี้  มือข้างขวาของหล่อนควงมากับผู้ชายคนเดิม แต่ฉันก็ยังมองไม่เห็นหน้าเขาอยู่ดีแต่ชั่งเหอะ

เปตองสบตาค้างกับยัยหน้าหวานนั้นไปสัก 5 วินาที  ก็สลัดหัวไปมาเหมือนเรียกสติ  แล้วหันมาคุยกับฉันต่อ  แต่ดวงตาของเขามันไม่สดใสเอาซะเลย

ฉันเพิ่งเจอกับเธอได้ไม่นานแต่ดูสิ  เธอรู้ความลับของฉันไปตั้งหลายข้อ  ส่วนฉันยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเธอเลย

เปตองไปเถอะ!!”

ฉันรีบคว้ามือเปตองวิ่งออกมาจากร้านโดยไม่ลืมจ่ายเงินที่เคาเตอร์กับพี่พลอย  ฉันปรายตามองยัยนั่นนิดหน่อย หล่อนก็มองมาที่เรา พอเหลือบไปเห็นมือของฉันกับเปตองที่จับกันอยู่ก็ชะงักไปเล็กน้อย แล้วกระตุกยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะหันกลับไปออเสาะกับแฟนใหม่!!

เรื่องอะไรฉันจะให้เพื่อนซี้ฉันเห็นภาพบาดตาบาดใจแบบนั้นล่ะ  แค่นี้นายนี่ยังเจ็บไม่พอใจเธออีกหรอ!

เฟรนชิฟ  ดึงฉันออกมาทำไม ฉันกินเค้กไม่หมดเลย 

โว้ะ! ไอ้เราก็นึกว่าจะเสียใจที่เห็นยัยนั่นกับแฟนใหม่  ที่ไหนได้ต้องมาร้องเสียใจเพราะเสียดายเค้ก

กะ...ก็ฉันอิ่มแล้วอ่ะ

แต่ฉันยัง 

โอ๊ย  โตจนจะเป็นพ่อกระบืออยู่แล้ว  ยังจะมาทำตัวเป็นเด็กๆอีก =[]=

เธอช่วยอย่าทำหน้าเหมือนด่าฉันอยู่ได้มั้ย  - - 

เอ้า  รู้ด้วยหรอ  ทำคุณบูชาโทษแท้ๆ ยัยเฟรนชิปเอ๊ย  เอาน่าๆ  ใกล้เวลาจะไปหาเพื่อนนายแล้วนะ

อ่อ  ลืมบอกเธอไป ตอนฉันไปเข้าห้องน้ำ ไอ้มิกกี้มันโทรมาบอกว่าวันนี้มันไม่ว่าง ไว้วันหลังแล้วกัน 

อ้าว  อย่างนี้ฉันก็อดดูหน้าเพื่อนของนายเลยอ่ะดิ

เธอจะไปดูหน้ามันทำไม  ฉันเนี่ยหล่อสุดแล้ว

-*-

เกินอาการคลื่นไส้ขึ้นมากะทันหัน อ้วกกกก

เป็นอันว่าบทสนทนาระหว่างฉันกับเปตองจบแต่เพียงเท่านี้  - -+

เราเดินถามทางกลับเข้ามหาฯลัยเงียบๆ  แสงอาทิตย์ก็ใกล้จะลับขอบฟ้าไปเรื่อยๆ  ทำให้บรรยากาศรอบตัวดูวังเวงพิกล  แต่ฉันก็ต้องจำใจเดินต่อไปจนกว่าจะถึงหน้าทางเข้ามหาฯลัย ฉันกะว่าจะหันไปบอกลากับนายตัวปัญหาซะหน่อย  แต่ข้างหลังฉันกลับไม่มีคนเดินตามมาเลยสักคน

เอ่~ หายไปไหนของเขานะ

ฉันบ่นพึมพำกับตัวเองแล้วตั้งหน้าตั้งตาเดินต่อ  (ก็บรรยากาศมันน่ากลัว T^T)

บรื้น~~  เอียดด

มีรถสปอร์ตสีขาวป้ายแดงขับมาจอดที่ถนนข้างๆฉัน  แล้วลดกระจกลงเผยให้รู้ว่าคนขับไม่ใช่ใครที่ไหน

เฟรนชิป ขึ้นมาสิ กะจะเดินให้ขาใหญ่เท่าหลักกิโลเลยรึไง แค่นี้ก็น่าสะพรึงกลัวเกินพอแล้ว

ที่แท้ก็นายเปตองนี่เอง  เหน็บแนมฉันได้ทุกสถานการณ์ดีจริงๆ - -

นายว่าฉันขาใหญ่หรอ!!”

ใช่!  ยังจะยืนบื้ออยู่อีก  ขึ้นมาเร็ว  เดี๋ยวรถคันหลังก็ได้ด่าฉันหรอก

ฉันรีบขึ้นนั่งเบาะข้างคนขับทันที  ระหว่างทางเปตองเปิดเพลงคลอเบาๆ  เป็นเพลงที่ไม่ค่อยคุ้นหูสักเท่าไหร่  ถ้าให้เดาคงเป็นเพลงของวง โดราเอมอน (?) อะไรนั่น

อยากรู้เหมือนกันว่าอย่างนายเปตองจะเล่นดนตรีชนิดไหน ถ้าเป็นคนร้องเขาก็น่าจะเป็นพวก คอรัส  อะไรประมานนี้มั่งเพราะเสียงเขาดูทุ้มๆ ดูอบอุ่นดี  ถ้าเป็นเบสหรือกีตาร์ก็น่าจะเหมาะนะ  ดูจากหุ่นที่ดูมีกล้ามเนื้อแบบผู้ชายถ้าได้ลองจับของพวกนี่สักหน่อยก็คงจะเท่ไม่เบา รึว่าเป็นคีบอร์ดแต่มือเขาก็เรียวยาวอยู่นะ ถ้าเล่นจริงๆก็คงจะเหมาะน่าดู

อ่อ ว่าแต่ แล้วเขารู้ที่อยู่ฉันหรอ ไม่เห็นถามฉันสักคำ...

เบาะรถของอีตานี้ก็นุ่มดีเหมือนกันนะ ^^ ไว้เลยแยกข้างหน้าแล้วค่อยบอกแล้วกัน

 

 

 

 

ฮ้าววว~  -O-

ฉันค่อยๆ บิดขี้เกียจแล้วลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก  ฮ้าวววว  หลับสบายจังเลย  ^O^ 

เอ๊ะ!!  แต่ฉันยังไม่ได้บอกทางกลับบ้านกับเปตองเลยนนี่!  แล้ว แล้ว ฉันมาอยู่บนเตียงนี่ได้ไง   รึว่า....

O_O  ไม่นะ!

ฉันรีบหันซ้าย (. .  )  หันขวา (  . .)  สำรวจรอบตัวเองว่ามีอะไรผิดปกติไปรึป่าว 

เฮ้อ~~  โล่งอก  ไม่มีอะไรแปลกไปจากเดิม  แล้วไอ้นั่น  ไอ้นี้  ไอ้นู่น  ก็ยังอยู่ครบ

ฉันมองไปรอบๆห้อง  ห้องนี้จัดแต่งแบบสบายๆ  บ่งบอกว่าเจ้าของเป็นคนไม่ยุ่งยาก  พื้นปูด้วยพรมสีเทา  เฟอร์นิเจอร์ทั้งชุดเป็นโทนสีชมพู  น้ำเงิน  และดำ รวมทั้งเตียงนี่ก็ด้วย  ถึงสีชมพูที่ดูหวานแหววจะไม่ค่อยเข้ากับสีน้ำเงินกับสีดำที่ดุดัน  แต่มันผสมผสานกันได้อย่างลงตัว  บ่งบอกว่าเจ้าของห้องภายนอกอาจจะดูสดใสแล้วภายใต้ความน่ารักสดใสนั้นอาจมีความดิบเถื่อนอยุ่ในตัวด้วย  บวกกับผนังห้องสีขาวเรียบๆ  มีแค่บางมุมเท่านั้นที่เล่นลวดลายเป็นรูปต่างๆด้วยสีขาวดำแบบผู้ชายทำให้ดูสบายๆไม่ทึบจนเกินไป  และมีรูปติดอยู่ประปราย  

ฉันรู้แล้ว...ว่าเจ้าของห้องคือใคร  ฉันจำรูปนี้ได้ติดตามาก  ฮ่ะๆๆ 

ฮ่าๆ ชูสองนิ้วยิ้มแก้มปริน่ารักดีแต่ก็ตลก

ตื่นแล้วหรอ  แล้วนั่นขำอะไรน่ะ

เปตองทำหน้างงแล้วเดินเข้ามา  เขาอยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงย้วยๆ  ช่างล่อแหลมอะไรเช่นนี้  -[]-

ก็รูปนายมันตลก เอ้ย น่ารักดี นี่ ฮ่าๆ

พอเลยๆ ไปอาบน้ำไป  ฉันเหม็นเน่าเธอจะตายอยู่แล้ว  เปตองทำท่าปิดจมูก  แล้วไล่ให้ฉันไปอาบน้ำ

อะไรกันเล่า  ที่นี่อยู่ส่วนไหนของโลกยังไม่รู้เลย จะให้ไปอาบน้ำซุ่มสี่ซุ่มห้าได้ยังไงล่ะ

ที่นี่ก็ห้องฉันไง  ฉันไม่ติดกล้องแอบถ่ายเธอหรอกน่า หุ่นอย่างกับไม้กระดาน...ขายไม่ได้ราคา

นี่แสดงว่านาย เป็นพวก O_o”

พอๆ  ความคิดริเริ่มดีจริงๆ  ไม่อาบก็ไม่ต้องอาบ   เปตองพูดจบก็หันกลับไปสนใจกับเค้กช็อกโกแลตก้อนโตต่อ

โครกกก~  ครากกก~~

ท้องเจ้ากรรมดันร้องขึ้นมา  อายเค้าไหมล่ะ  T-T

เอ่อ...

ถ้าเธอหิวขนาดนั้น  ก็หาอะไรในห้องฉันกินไปก่อนก็ได้นะ - * -       

เปตองเหลือบตามามองฉัน อย่างเอื่อมระอา

ไม่เป็นไร

ด้วยความอายฉันเลยเดินออกไปที่ระเบียง  มองแสงสียามค่ำคืนของกรุงเทพฯ  บรรยายดีจัง  ฉันชอบมองท้องฟ้าแล้วก็สถานที่ต่างๆยามค่ำคืน   มีแสงไฟและแสงดาวถึงจะไม่ระยิบระยับมากเหมือนต่างจังหวัด  แต่ก็ทำให้เรารู้สึกดีขึ้นมากเลยล่ะ  ถ้าไม่ติดว่านี่ไม่ใช่ห้องฉันนะ  อยากจะนอนดูดาวสักสองสามชั่งโมง 

แต่ว่าไปว่ามา  วิวห้องเปตองก็ดูคุ้นๆอยู่นะ  - -?

เฟรนชิป

อ้ายยย

ฉันเอง ตกใจทำไมเนี่ย  ก็เขาดันมาไม่ให้สุ่มให้เสียงเองทำไมล่ะ อ่ะ ฉันต้มโจ๊กไว้ให้  เห็นว่าเธอตัวร้อนๆ กลับถึงบ้านแล้วกินยาด้วย 

อื้ม ขอบใจนะ ฉันรับถ้วยโจ๊กจากเปตอง  แล้วเป่าให้หายร้อน นายรู้ได้ไงอ่ะ  ว่าฉันตัวร้อน

ก็ทำอย่างนี้ไง

เปตองเดินเข้ามาแล้วเลื่อนหน้าใสๆเข้ามาใกล้  เขาก้มหน้าเข้ามาจนหน้าเราแทบจะติดกัน  ฉันสัมผัสถึงลมหายใจอุ่นๆจากตัวเขา  แล้วในที่สุดหน้าผากเราก็...แตะกัน 

นะ...นายทำอะไร

วัดไข้ไง

เอ่อๆ  ไม่เป็นไร ไม่ต้องวัดแล้ว 

พอจบประโยคฉันก็รีบเดินเข้ามาในห้องทันที  ถ้าขืนอยู่นานอีกนิดมีหวังหน้าฉันได้ขึ้นสีให้ตัวเองอายขึ้นมาอีกรอบก็ได้

อะไรของเขาวะ

นายเปตองบ่นอุบอิบ  แล้วเดินตามเข้ามาในห้อง 

ฉันรีบกินโจ๊กจะได้กลับคอนโดฯสักที  พรุ่งนี้ก็ต้องไปฝึกดนตรีกับเปตองอีก เฮ้ออออ~ ซวยจริงๆ เวลาเป็นเงินเป็นทองของฉันจะต้องมาทำอะไรไร้สาระแบบนี้ แถมต้องเป็น คู่หูบ้าบออะไรก็ไม่รู้ที่เขาขี้ตู่เอาเองอีก

เฮ้ย  อย่าเพิ่งกินหมดดิ  ฉันยังไม่ได้กินข้าวเลยนะ  โจ๊กก็เหลือถ้วยสุดท้ายแล้วด้วย

แต่ฉันก็ยังไม่ได้กินนะ T^T”  ทำหน้าแอ๊บสุดชีวิต

ใจอ่อนหน่อยเหอะ หิวจะตายอยู่แล้ว เพิ่งกินไปได้หน่อยเดียวเอง

ไม่มีทาง!  เอามา

คนใจร้ายดึงชามโจ๊กไปข้างหน้าตัวเองแล้วจัดการกินมันลงไปอย่างเลือดเย็น(?)

คนใจร้าย หน้าตาก็ดี ไม่หน้าใจดำเลย

บ่นอะไรน่ะ  ได้ยินนะ

เปตองหันขวับ มาทำแก้งป่องใส่ฉัน ช่างน่ารักเสียนี้กระไร - -

อ้ะ ถ้ากินเสร็จแล้วก็ไปส่งฉันหน่อยสิ

อ้าว มันเรื่องอะไรของฉันล่ะ?ก็เค้ากลัวนิ นี่ก็เกือบ 2 ทุ่มแล้วนะ =^=

นายจะปล่อยฉันไปคนเดียวจริงๆหรอ  ว่าแต่... เอ่อ ที่นี้มีอย่างว่ามะ

อะไร อย่าว่า?  อ่อ โกเต๊กอ่ะนะ  มาเป็นอะไรตอนนี้  ฉันเป็นผู้ชายนะจะมีของอย่างนั้นได้ไง -//////-

ให้ตาย...นายไม่ค่อยคิดลึกเลยนะ  แถมมีหน้าแดงด้วย

เปี๊ยะ! บ้า  ฉันหมายถึง ผี! อ่ะ

โอ๊ย! แล้วทำไมต้องตีด้วยเล่า  เธอพูดไม่ได้ศัพท์เองนิ

เออ ตูผิด

ไม่มีหลอก  ถ้ามีคงเจอไปนานแล้ว  มาฉันไปส่ง

เปตองไม่ว่าเปล่า คว้ามือฉันให้เดินตามเขาไป  ทันทีที่มือนุ่มสัมผัสกับมือของฉัน ก็เหมือนกับว่าก้อนเนื้อที่หน้าอกด้านซ้ายของฉันมันถึงทำงานหนักกว่าที่ควร หน้าก็ร้อน แขนขาก็ชาไปหมด

เฟรน!  เป็นอะไร เปตองที่รู้สึกว่าฉันผิดปกติหันมาถาม  แล้วเอามือมาทาบที่หน้าผาก  หน้าเปตองใกล้เข้ามาเลื่อยๆ

เอ๊ะ บอกแล้วไงว่าไม่ให้วัดไข้แบบนี้

ฉันไม่มีภูมิต้านทานคนหล่อเลยใช่มั้ย T_T

ไม่ต้องมาบ่นเลย  กลับถึงบ้านรีบอาบน้ำกินยาแล้วหลับไปซะ ต้องให้ฉันไปส่งถึงบ้านไหม?

ไม่เป็นไร

ฉันรีบตอบเปตองสวนกลับไป  แล้วหันซ้ายหันขวาหาแท็กซี่ทำให้เหลือบไปเห็นป้ายคอนโดฯที่ตั้งเด่นตระหง่านอยู่โดยบังเอิญ   ป้ายคอนโดฯนี้คุ้นๆนะ แล้วยังร้านอาหารตามสั่งนั่นอีก อย่าบอกนะว่า...

เฮ้ยยย


 

           






 
  -   -   -   -   -   -   -   -   -   -



18.4.12  [Up!70%]
ตอนนี้ค่อนข้างยาว  กลัวว่าทุกคนจะเบื่อเลยลงไว้เท่านี้ก่อน ^^
ปล่อยให้คิดกันไปไกลว่าตื่นมาเฟรนชิปจะไปโผล่อยู่ที่ไหน 55
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาคะนะ ^_^

อ้ะๆๆ!!  อย่าเพิ่งไปสิ กลับมาเม้นก่อนนะคนดี :)


19.4.12  [Up! ครบ 100% แล้ว]
กลับมาพร้อม20%ที่เหลือ
 ไม่รู้ว่าเสียงปริศนานี่มันคืออะไรหว่า??
 อยากติดตามหรืือโหวตเรื่องนี้ กดตามหนุ่มหล่อกับหนุ่มสวยข้างล่างไปเลยจ้า :)





:) Shalunla

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

111 ความคิดเห็น

  1. #53 mayo'jida > '♥' (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 เมษายน 2555 / 22:24
    อย่าบอกนะอยู่ คอนโด เดียวกันอ่ะ !!
    เฟรนชิปน่ารักมากเลย ><' รีบมาอัพต่อเร็ว ๆ นะค่ะ :)


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 21 เมษายน 2555 / 22:29
    #53
    0
  2. #45 Mayl3 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 เมษายน 2555 / 22:04
     อร๊ายยย เปตองหลงตัวเองเกิ๊น  ฮ่าๆๆ แต่ก็นะ  หล่อจริง ๆ นั่นแหละ
    เฟรนชิบกับเปตองเป็นคู่หูที่..เอิ่ม.. ดูเหมือนจะเข้ากันได้ดี(?) ฮ่าๆๆๆ


    #45
    0
  3. #38 B2UTY_KUNGKING (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 เมษายน 2555 / 22:09
    เฟร์นชิบน่ารักจังงง
    #38
    0