First Kiss Demon เคลียร์พื้นที่หัวใจนายน่าจุ๊บ

ตอนที่ 2 : FIRST KISS DEMON :: Prologue

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 246
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    15 เม.ย. 55

  

Don’t  throw  my  love  away, you  might  need  it  someday.

ความรักของฉันอาจไร้ค่า  แต่โปรดอย่าทำลายจะได้ไหม

บางทีในวันหนึ่งซึ่งเธอไม่มีใคร

อาจเป็นสิ่งที่เติมความหมายในใจเธอ


Prologue



ปึง!!!

ในแสงหลากสีบริเวณย่านแหล่งท่องเที่ยวยามค่ำคืน  มีร่างสูงนั่งพิงพนักเก้าอี้ตรงระเบียงด้านหน้าผับแหล่งหนึ่ง  ร่างสูงเงื้อมือบันดาลโทสะลงบนโต๊ะไม้สักอย่างดี  ถ้าหากทำด้วยแก้วมันคงแตกเกลื่อนพื้นไปแล้ว  มือเรียวยาวคีบบุหรี่ขึ้นมาสูบพลางเอามือกุมขมับอย่างระงับอารมณ์ แต่บอกเลยว่ามันไม่ได้ช่วยอะไรเขาสักนิด เพราะเรื่องราวที่เกินขึ้นเมื่อห้านาทีที่ผ่านมามันทำให้เขาขาดสติไปแล้ว

เด็กเสิร์ฟและเจ้าของร้านร่วมถึงลูกค้าที่เฝ้ามองเหตุการณ์อยู่ตั้งแต่ต้นต่างหันมองอย่างสนใจ หน้าตาที่ดูดีเกินมนุษย์มนาก็จะที่สนใจมากพออยู่แล้ว  แต่พอยิ่งรู้ว่าเขาถูกหักอกด้วยล่ะก็...ยิ่งเป็นเรื่องน่าสนเข้าไปใหญ่ และเขาเองยังไม่เคยแม้แต่จะคิดด้วยซ้ำว่าวันหนึ่งตัวเองจะเจอกับเหตุการณ์แบบนี้

เพล้ง!!!

แก้วทรงสูงที่ภายในบรรจุด้วยเหล้านำเข้าอย่างดีถูกโยนไปกระทบกับผนังไม้สักอย่างดีเช่นเดียวกับเฟอร์นิเจอร์ส่วนใหญ่ภายในร้านที่ตกแต่งให้ดูดุดันและผ่อนคล้ายในเวลาเดียวกัน  เศษแก้วที่แตกละเอียดและหล่นกระจายเต็มพื้นมันไม่ต่างกับสภาพหัวใจของเขาในตอนนี้สักเท่าไหร่  ถึงจะไม่ได้จนตรอกถึงขนาดต้องไปง้อเธอให้กลับมา  แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเธอคือคนเพียงคนเดียวในเวลานี้ที่เขาใช่เป็นที่ยึดเหนี่ยว...เพราะชีวิตเขาไม่เหลือใครและยังไงล่ะ

ดวงตาสีนิลคมกริมที่ไม่ว่าจะหันมองไปทางไหนก็สามารถสะกดทุกคนเพียงมองด้วยห่างตากราดมองทุกคนรอบตัว  ที่ตอนนี้จ้องมาที่เขาอย่างเปิดเผยไม่คิดเลยว่าร่างสูงจคิดอย่างไร  ร่างสูงได้แต่คิดในใจว่าคนพวกนี้มีมารยาทกันบ้างไหมนะ...  สายตาร้อนจัดราวกับเปลวไฟกราดมองไปจนถึงพนักงานชายหน้าตาดีที่มองพฤติกรรมของเขาอย่างไม่พอใจเท่าไหร่

การที่ร่างสูงทำร้ายข้าวของของทางร้านไม่ใช่เรื่องดีกับพนักงานที่มีหน้าที่ดูแลลูกค้าทุกคนให้เรียบร้อยอย่างเขาเลย

ทว่า...เพียงแค่ได้สบสายตากับนัยน์ตาสีนิลที่ประกายความโกรธเกรี่ยว  เขาก็ถึงกับหัวหดแล้วเสเดินออกไปทางอื่นทันที  มันไม่ใช่เรื่องดีแน่หากตอบโต้สายตากลับไป  หากยิ่งเป็นตอนนี้ด้วยแล้ว...  ตอนที่เขาเจ็บหนักยิ่งกว่าถูกมีดนับร้อยทิ่มแทง

 

 

            ให้ตายเหอะ! ชิป!”

            ผมละสายตาจากเด็กเสิร์ฟในร้านแล้วสถบออกมาเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้

            เธอกับผมเคยรักกันมากไม่ใช่หรอ  แล้วทำไมเธอทิ้งผมได้ง่ายๆอย่างนี้  เมื่อ 1 ชั่วโมงก่อนเธอนัดผมมาที่นี้  ตอนแรกผมคิดว่าเธอจะนัดมาฉลองครบ 1 ปีของเราซะอีก  เหอะ! มันก็แค่หวังลมๆแล้งๆ  ผมนั่งรอเธออย่างใจจดใจจ่อ  แต่แล้วใจผมก็ค่อยๆหล่นลงมาที่ตาตุ่ม เพราะน้ำหวานเดินมาถึงพร้อมกับผู้ชายอีกคน  เธอเดินคล้องแขนเข้ามาแล้วบอกผมว่ามันคือผู้ชายคนใหม่  หึ ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ  ก่อนหน้าตอนคบกับผม  ตัวติดกับผมเป็นปลิงเลยไม่ใช่หรอ?  ที่แท้เธอก็ไม่ต่างอะไรกับผู้หญิงพวกนั้นสินะ

และที่ทำให้ผมโกรธจัดขึ้นไปอีกเท่าตัวเพราะไอ้ผู้ชายคนนั้นมันคือโจทย์เก่า!!ของผมเอง  และการที่มันทำอย่างนี้ก็ไม่ต่างกับมันจงใจจะลูบคมผมเลยสักนิด!

            1 ปีที่แล้ว

ผมกับน้ำหวานเจอกันตอนงานรับน้อง  เธอเป็นผู้หญิงสวย  เปรี้ยว  เฉี่ยว  และลุคของเธอดูเซ็กซี่...แต่ไม่ใช่ว่าเธอจะแรงไปเลยนะ  น้ำหวานเป็นคนอ่อนหวานสมชื่อซึ่งมันแตกต่างจากภายนอกลิบลับ  เมื่อรวมอยู่กับใบหน้าใสๆ มันทำให้เธอสะดุดตาผู้ชายหลายๆคน  และหนึ่งในนั้นก็คงจะเป็นผมด้วย  แต่บอกไว้เลยว่านาทีนั้นผมไม่ได้คิดอะไรกับเธอ  เพราะผมยังสนุกอยู่กับชีวิตที่มีอิสระเสรีไม่ต้องคอยมีคนตามหวงและชีวิตที่ผมเป็นเจ้าของมันอย่างแท้จริง  น้ำหวานเป็นฝ่ายเข้ามาหาผมเอง  เธอเป็นคนเอาใจเก่งและค่อยใส่ใจผม  ทำให้ผมยอมเปิดใจรับเธอโดยไม่รู้ตัว  และเธอก็ทำให้ผมคิดที่จะเปลี่ยนตัวเอง  จนในที่สุดเราก็คบกัน...  

แต่ความทรงจำเล่านั้นมันคงไม่มีประโยชน์เมื่อเธอคนนั้นได้เดินจากผมไปแล้ว....

            น้ำหวาน!”

            ผมลุกขึ้นรีบวิ่งตามเธอไปโดยไม่สนใจพนักงานที่วิ่งตามมาเก็บค่าเครื่องดื่ม วินาทีนี้ผมไม่จำเป็นจะต้องสนใจ  ในหัวมีแต่ความโกรธ  และหงุดหงิด จนไม่สติจะควบคุมอะไรแล้ว

            น้ำหวาน!”  ผมผ่อนเท้าลงเมื่อวิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอและผู้ชายอีกคน เธอเป็นอะไรไปหะ!  สมองเสื่อมไปแล้วรึไง!  ไหนบอกว่าจะไม่มีเรื่องปิดบังกัน  มีอะไรก็บอกกันมาตรงๆ

            เรื่องของเรามันจบไปแล้วล่ะเปตอง เจ้าของใบหน้าหวานซ้อนเปรี้ยวพูดด้วยสีหน้าเศร้าๆ  นี่คอปเตอร์  คอปเตอร์นี่เปตอง

เหอะ!  ทำไมต้องหน้าเศร้าด้วยล่ะ หรือเธอคิดจะเสียดายผม

ไม่ต้องแนะนำ  ฉันไม่อยากรู้จัก!”

ถึงเธอไม่บอกผมก็รู้!  ไอ้คอปเตอร์น่ะ  เป็นศัตรูอันดับต้นๆของผมเลย

            คนเรานี่ก็แปลก  ผู้หญิงเค้าพูดขนาดนี้แล้วยังจะหน้าด้านวิ่งถ่อมาถึงนี้อีก 

            มันพูดกวนประสาทผมใช้สายตาปราดมองตั้งแต่หัวจรดเท้า 

ถ้าวันนี้ผมปล่อยมันไปโดยไม่ได้กระทืบมันสักรอบให้หายคันมือคันเท้าล่ะก็...ผมคงใจกว้างเป็นมหาสมุทรอินเดีย  แปซิฟิกอะไรนั่นแล้วล่ะ

            แกไม่ต้องยุ่ง  ถ้าไม่อยากอายุสั้น!”

            แต่ขอโทษทีว่ะ  เผอิญว่านี่มันคนของฉัน  ไอ้คอปเตอร์ดึงน้ำหนาวเข้าไปโอบไหล่  เอาลิ้นดันกระพุงแก้มทำท่ากวนเส้น 

ท่าทางมันคงอยากลองของน่าดู 

ได้!  แกเสนอมาฉันก็สนองกลับ!

            พลัก! 

            เปตองหยุดนะ!”

            มือที่เงื้อเตรียมจะต่อยมันให้หายแค้นต้องหยุดอยู่กลางอากาศ เพราะเสียงห้ามของน้ำหวาน  แต่สิ่งที่ได้ยินกลับทำให้มีกำลังที่จะต่อยมันเพิ่มขึ้นอีกเป็นเท่าตัว

            พลักๆๆ ตุบๆ

            ผมทั้งต่อยทั้งเตะคอปเตอร์อย่างบ้าคลั่ง  ไอ้คอปเตอร์ต่อยสวนกลับมาบ้างแต่นั้นไม่ใช่อุปสักสำหรับผม  ผมกระแทกหมัดใส่หน้ามันจนเลือดสีแดงสดไหลออกมาจากมุมปาก  หึ!  แค่นี้มันยังน้อยไปกับสิ่งที่แกทำ!

มันทำขนาดนี้ก็หยามผมเกินไปแล้ว มันแย่งน้ำหวานไปทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่าน้ำหวานมีผมอยู่แล้วทั้งคน ขอบอกกับมันเลยว่าถ้าคิดจะมีเรื่องกับผมน่ะ คงคิดผิด

            ไอ้เปตองหยุดได้แล้ว 

เสียงของบุคคลที่สามแทรกขึ้นมา  และผมก็จำได้ดีว่าเป็นไอ้เทรนเนอร์...มันมาได้ยังไง 

เทรนเนอร์เข้ามาจับผมแยกออกจากไอ้คอปเตอร์ก่อนที่ผมจะทำมันจนช้ำมากไปกว่านี้ด้วยความยากลำบาก 

ใจเย็นหน่อยสิ  เปตองผู้น่ารักสดใส ขวัญใจสาวๆหายไปไหนหมดว่ะ

            แกก็ลองมาเป็นฉันบ้างสิ!  แล้วจะรู้ว่าฉันเป็นแบบนี้ทำไม  ถ้าผู้หญิงของแกไปอยู่ก็ผู้ชายอย่างไอ้บ้านั่น!”

            ผมชี้ปราดไปที่ไอ้คอปเตอร์อย่างเกรี่ยวโกรธ  แล้วยกมือมาเช็ดเลือดมุมปากที่เกิดจากฝีมองของมัน  มันหันมองมาทางผมอย่างโกรธจัดเช่นเดียวกัน  แต่นั้นไม่ใช่เพราะผมเข้ามาชวนมันทะเลาะเรื่องน้ำหวาน  แต่เป็นเพราะผมต่อยหน้าหล่อๆของมันจนเลือดอาบมากกว่า  หึ!  ผมมองแค่แผลบเดียวก็รู้แล้วว่ามันไม่ได้จริงใจกับเธอเลยสักนิด

            เปตองพอได้แล้ว  น้ำหวานหันมาบอกกับผม  ใบหน้าขาวใสเปื้อนไปด้วยน้ำตา  หวานรักคอปเตอร์ 

            ถ้าอยากไปกับมันนัก ก็ไปเลยสิ

            คิดถูกแล้วล่ะไอ้เปตอง  ถ้าคนมันจะไม่รักดีก็ปล่อยมันไป  อย่าไปรู้สึกดีๆกับมันเลย  ยังมีผู้หญิงอีกเป็นสิบที่พร้อมจะพลีกายพลีใจให้แก!”

เทรนเนอร์พูดกระแทกเสียงใส่น้ำหวาน  มือขวาของมันยังจับแขนผมไว้แน่น  คงกลัวว่าจะทำอะไรที่ใช้กำลังลงไปอีกละมั่ง  ไอ้เทรนมันก็เป็นอย่างนี้แหละเป็นพ่อพระเสมอ (หรือว่าขี้ขลาด? - -)

น้ำหวาน 

ผมเรียกชื่อเธอออกมาอีกครั้ง  ถ้าหากครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะได้พูดกันจริงๆฉันก็ขออำลาเธอสักนิด 

มันน่าน้อยใจจริงๆที่เวลาเกือบหนึ่งปีมันไม่มีความหมายอะไรกับเธอเลย...และเธอกับคอปเตอร์เจอกันเมื่อไหร่และเกิดถูกใจไปสปาร์คกันตอนไหน  ไอ้หน้าโง่อย่างผมคนนี้ยังไม่รู้เรื่องอะไรเลยสักนิด  หากวันนี้เธอไม่มาบอกผมด้วยตัวเองผมคงจะโดนสวมเขาไปอีกนานโดยที่ไม่รู้เลยว่าผู้หญิงของตัวเองกำลังทำอะไรกับใคร

ถ้าหนึ่งปีของเรามันไม่ได้มีค่าอะไรกับเธอแล้วจริงๆ และถ้าเธอคิดว่าไอ้คนที่แย่งแฟนของคนอื่นจะเป็นคนดี ฉันก็ขอให้เธอมีความสุขมากๆแล้วกัน!”

ผมพูดแล้วเดินออกมาจากตรงนั่นโดยไม่ได้สนใจน้ำหวานที่เอาแต่ร้องไห้ทั้งๆที่เธอเองก็เป็นฝ่ายทิ้งผม

ทำใจลำบากเหมือนกันนะ...ทั้งชีวิตเคยแต่หักอกคนอื่น  สงสัยกรรมมันคงตามผมทันเข้าให้แล้ว

ไอ้ตอง  โครตเจ๋งเลยว่ะ  ไม่คิดว่าคนอย่างแกจะทำใจกับเรื่องพวกนี้ได้

เทรนเนอร์พูดอย่างภาคภูมิใจแล้วตบบ่าผมสองสามที

มันคงไม่รู้สินะว่าภายใต้ภาพที่ผมสร้างขึ้นมา  ข้างในมันเจ็บปวดแค่ไหน  เพราะหัวใจของผมมันได้แตกสลายตั้งแต่ที่เธอพูดคำนั่นออกมา  พอกันที่กับความรักจอมปลอม!









-   -   -   -   -   -   -   -   -   -

  

14.4.12

มาอัพเพิ่มนะคะอยากให้ลองอ่านกันดูก่อน
อย่างที่บอกว่าตั่งใจทำจริงๆ
(อ้ะๆๆ  มาดราม่าอีกแล้วว)
ใครหลงเข้ามาช่วยเม้นสักนิด หรือจะโหวตให้ก็ไม่ว่ากัน ฮ่าๆ
เจอกันแชปฯหน้าจ้า ^^
หากมีคำผิดต้องขอขอภัยด้วยนะคะ  (เม้นบอกมาแล้วจะปรับปรุงค่ะ)





 :) Shalunla

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

111 ความคิดเห็น

  1. #51 mayo'jida > '♥' (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 เมษายน 2555 / 21:50
    สนุกมาก ก ก ' เรื่องน่าติดตามมากเลย
    พอดีเราชอบแนวนี้อ่ะ ><'
    เป็นกำลังใจให้นะค่ะ สู้ ๆ ค่ะ :)
    #51
    0
  2. #40 Mayl3 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 เมษายน 2555 / 22:36
    เปิดเรื่องได้ดีทีเดียวเลยค่ะ
    บทนำแอบดราม่านิด ๆ 
    แอบสงสารเปตองนิด ๆ  ก็นำทำไมไม่ดูแลน้ำหวานให้ดี ๆตั้งแต่ตอนแรกล่ะจะได้ไม่หลุดลอยไปตดเป็นของคนอื่นเค้า
    มารู้ตัวตอนนี้ก็สายไปแล้วม้างงงง 
    ปล. คำว่าอุปสักที่พิมพ์ไว้ผิดนะคะ  ต้องเป็น อุปสรรค ค่ะ
    #40
    0
  3. #6 rainbow-light (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 เมษายน 2555 / 18:22

    เปิดเรื่องได้น่าติดตาม
    แต่ดราม่าตั้งแต่ต้นเรื่องเลย
    แบบนี้ น่าสงสารพระเอกจัง
    แต่เดี๋ยวเราก็หมั่นใส้มันเชื่อเถอะ เดี๋ยวก็เลว ฮ่าๆ
    สำนวนดีนะคะ แต่มีคำผิดบ้างบางจุด 
    จุดสองจุกน่ะค่ะ หาไม่เจอละ
    สู้ๆ จ้า า

    #6
    0