พิษรักมาเฟีย [ฉบับปรับปรุง]

ตอนที่ 5 : บทที่ 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15601
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    4 เม.ย. 59

 

รังสิมันตุ์นั่งอ่านหนังสือพิมพ์ในห้องทำงานอย่างเคร่งเครียด ก่อนที่จะค่อยๆ วางมันลงบนโต๊ะ พลางยกมือขึ้นมากุมศีรษะตัวเองเบาๆ เพราะกลัดกลุ้มกับประโยคที่ข่าวในหนังสือพิมพ์พาดพิงมาถึงเขาและสาวสวยอีกสองคน

-ได้ฤกษ์เปิดตัวว่าที่หลานสะใภ้คนโตของตระกูลเสียที งานนี้คุณหญิงชนิตราเปิดทางให้เต็มที่ แถมว่าที่หลานสะใภ้คนนี้ยังเป็นลูกสาวของอดีตท่านทูตใหญ่อีกด้วย สวยและชาติตระกูลดีอีกต่างหาก แต่ไม่รู้ว่างานนี้คุณรังสิมันตุ์นั้น นำแฟนสาวสุดสวยอย่างกัญญาวีร์ไปทิ้งไว้ไหน-

ชายหนุ่มหนักใจกับภาพซึ่งถูกถ่ายในวันงานเลี้ยง และเขาคงจะไม่คิดมากอะไร หากว่ากัญญาวีร์ไม่โทรศัพท์มาถามไถ่เรื่องข่าวที่เกิดขึ้น เพราะเขาไม่ใช่คนที่ชอบอ่านหนังสือพิมพ์บันเทิงรายวันอยู่แล้ว แต่เมื่อคนรักโทรทางไกลมาจากญี่ปุ่นเพื่อถามเกี่ยวกับเรื่องราวทั้งหมด มันจึงทำให้เขาต้องรีบหาหนังสือพิมพ์ดังกล่าวมาอ่าน โชคดีที่กัญญาวีร์เชื่อใจเขามากกว่าข่าวที่แผ่ออกไป เขายังบอกเธออีกว่า ถ้าเธอกลับมาเขาจะพาเธอไปกราบคุณย่า สิ่งนั้นทำให้กัญญาวีร์รู้สึกดีขึ้น และยอมที่จะกลับไปทำงานในที่สุด

พี่หนึ่งเสียงคุ้นหูเอ่ยเรียกชื่อของรังสิมันตุ์ ทำให้เจ้าตัวต้องเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร แล้วมองหน้าน้องชายซึ่งไม่รู้ว่าเข้ามาในห้องทำงานของเขาตั้งแต่เมื่อไร

ลมอะไรหอบนายให้เข้ามาบริษัทได้ล่ะ ส่วนใหญ่นายเลือกที่จะไปผับของนายมากกว่าจะมาที่นี่ไม่ใช่เหรอคนเป็นพี่ชายถามอย่างแปลกใจ เพราะถ้าไม่มีเรื่องจริงๆ แล้วไม่มีทางหรอกที่รัชชานนท์จะเข้าบริษัท เนื่องจากตลอดเวลาสองสามปีมานี้ งานเกือบทั้งหมด เขาจะดูแลเองมากกว่า

ผมแค่แวะมาถามว่าพี่เห็นข่าวหรือยังคนเป็นน้องชายถามด้วยสีหน้าปกติ แต่ในใจนั้นรู้สึกปวดใจแทนกัญญาวีร์อย่างบอกไม่ถูก จึงเป็นเหตุให้เขาต้องรีบเข้าบริษัทเพื่อมาถามหาความจริง

เห็นแล้วรังสิมันตุ์พยักหน้าตอบด้วยสีหน้าปกติเช่นเดียวกัน ทำให้รัชชานนท์คิดว่าพี่ชายคงไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น ความโมโหซึ่งพยายามเก็บซ่อนไว้ จึงยิ่งทวีความรุนแรงมากกว่าเดิม

พี่ทำแบบนี้กับวีไม่ได้นะครับในขณะที่กล่าวรัชชานนท์ก็สังเกตเห็นแววตาที่เศร้าหมองของพี่ชาย พลางรู้ทันทีว่าตนนั้นคิดผิด เพราะในยามนี้รังสิมันตุ์กำลังเสียใจ จนไม่อยากที่จะพูดถึงมันต่างหาก และพอเริ่มพูดถึง มันจึงทำให้พี่ชายของเขาเริ่มเก็บงำความเศร้าไว้ไม่ได้

พี่รู้แล้ว นายอย่าเป็นห่วงเลย วีเห็นข่าวนี้ก่อนพี่เสียด้วยซ้ำ แล้วพี่ก็อธิบายกับวีไปแล้วด้วยน้ำเสียงที่แสดงความเป็นห่วงเป็นใยของรังสิมันตุ์เมื่อเอ่ยพาดพิงไปถึงกัญญาวีร์นั้น ทำเอารัชชานนท์ปวดใจ พร้อมๆ กับที่เกิดอาการจุกแน่นไปทั่วหน้าอก

รัชชานนท์คิดว่า สงสัยเขาจะเดาผิดไปหน่อย เพราะทั้งพี่ชายและอดีตคนรักของเขาก็ยังห่วงใยรักใคร่กันดี ไม่มีทีท่าว่าจะทะเลาะกันเลยสักครั้ง คิดแล้วรัชชานนท์ก็อดอิจฉาพี่ชายขึ้นมาไม่ได้ ทำไมในตอนนั้นกัญญาวีร์ไม่เลือกที่จะเชื่อเขาเหมือนกับที่เชื่อรังสิมันตุ์บ้างนะ ความคิดนี้ทำให้ชายหนุ่มเกิดอาการน้อยอกน้อยใจอย่างบอกไม่ถูก ทั้งๆ ที่รู้ดีว่าตนเองไม่มีสิทธิ์ในตัวกัญญาวีร์อีกแล้ว

แล้วจะทำยังไงกับผู้หญิงคนนั้นครับรัชชานนท์ถามด้วยน้ำเสียงซึ่งไม่แม้แต่จะปกปิดความเกลียดชัง ทำเอาคนฟังส่งสายตาไม่พอใจมาให้

อย่าพูดถึงพิมแบบนั้น นายทำเหมือนว่าเขาคิดจะมาจับพี่อย่างนั้นแหละรังสิมันตุ์มองหน้าน้องชาย พลางคิดในใจว่าไม่รู้ทำไมรัชชานนท์ถึงไม่ค่อยชอบหน้าพิมพ์วลัญช์นัก ทั้งๆ ที่เธอออกจะน่ารัก หรือว่าน้องชายของเขากลัวจะถูกแย่งความรักไปจากผู้เป็นย่ากันนะ นิสัยของเจ้านี้มันชอบมีอะไรๆ ที่เหนือความคาดหมายออกมาให้ได้เห็นเป็นประจำอยู่แล้ว

หรือไม่จริงละครับ ถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่คิดจะมาจับพี่หนึ่ง แล้วเขาคิดจะทำอะไรล่ะเรื่องราวมันถึงได้เป็นแบบนี้ภาพหญิงสาวซึ่งมีดวงตาสีน้ำตาล และกำลังมองมาทางเขาด้วยความไม่พอใจผุดขึ้นมาในความคิด พร้อมๆ กับอารมณ์โกรธที่เพิ่มมากขึ้น

พี่กับพิม เราไม่ได้มีอะไรกัน แล้วพิมก็ไม่ได้เป็นอย่างที่นายว่า ถ้าเข้าใจแล้วก็ช่วยทำตัวดีๆ กับพิมหน่อย เพราะไอ้ท่าทางที่นายแสดงออกมาน่ะ คุณย่าไม่ชอบหรอกนะ และพี่เองก็ไม่ชอบเหมือนกันรัชชานนท์มองหน้าพี่ชายอย่างไม่พอใจ ก่อนที่จะผลุนผลันออกจากห้องไปโดยไม่คิดจะล่ำลา ทำเอารังสิมันตุ์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เพราะปัญหาของเขาก็ว่าน่าหนักใจแล้ว แต่เขายังจะต้องมาเป็นกรรมการห้ามมวยระหว่างรัชชานนท์และพิมพ์วลัญช์อีก

 

เมื่อคนไม่เคยอยู่เฉยๆ อย่างพิมพ์วลัญช์ว่างงานมาเป็นอาทิตย์กว่าแล้ว เธอจึงเอ่ยกับคุณหญิงชนิตราที่นั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟา โดยมีเธอนั่งกับพื้นคอยนวดขาให้

พิมอยากทำงานค่ะคุณย่าคนเป็นย่าลดหนังสือลง พลางปรายตาลงมองหน้าหญิงสาวที่วันนี้พูดเรื่องงานกับเธอตั้งแต่อาหารเช้ายังไม่ทันได้เสิร์ฟ จนถึงเดี๋ยวนี้ก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดง่ายๆ ถ้าเธอยังไม่ยอมอนุญาต

ย่าไม่ได้ห้าม พิมอยากทำอะไรล่ะ จัดสวน แต่งบ้าน หรือว่าทำอาหารคุณหญิงชนิตราพูดจบก็เปิดหนังสืออ่านต่อ โดยไม่สนใจใบหน้าที่งอง้ำของคนเป็นหลาน

โธ่ ไม่ใช่งานแบบนั้นค่ะคุณย่า พิมหมายถึงงานที่ต้องใช้ความรู้ที่พิมร่ำเรียนมาต่างหากร่างบางบ่นอุบ ก่อนหยุดนวดคุณหญิง

 “ย่าอยากให้พิมคอยอยู่ข้างๆ ย่ามากกว่า เพราะตาหนึ่งตาสองไปทำงาน ย่าอยู่คนเดียวก็เหงาผู้อาวุโสให้เหตุผลเดิมๆ และจะให้ไม่ให้พิมพ์วลัญช์หน้าหงิกได้อย่างไร ก็ในเมื่อเหตุผลที่คุณย่าไม่ให้เธอไป มันก็เป็นเหตุผลแค่ว่าคุณย่าเหงา

คุณย่าพูดเหมือนว่าจะอยู่บ้านทั้งวัน พิมอยู่ที่นี่มาอาทิตย์กว่าแล้วนะคะ มีแต่คุณย่านี่แหละที่ทิ้งพิมไปนั้นไปนี้คำพูดของคนเป็นหลานเล่นเอาคุณหญิงชนิตราหัวเราะออกมาด้วยความเอ็นดู ใครว่าหลานสาวคนนี้ของเธออ้อนไม่เป็น เห็นสวยๆ แบบนี้ขี้อ้อนเก่งกว่าหลานชายคนเล็กของเธอเสียอีก

       “ก็ย่าชวนแล้ว พิมไม่ไปเองคุณหญิงชนิตราดึงหญิงสาวให้ลุกขึ้นมานั่งข้างๆ ก่อนที่จะลูบใบหน้านวลผ่องของเธอด้วยความรักใคร่

          “ก็พิมไม่ชอบนี่คะหญิงสาวบ่นอุบ พลางเชิดจมูกรั้นๆ ใส่ คนเป็นย่าเลยยิ้มอย่างเอ็นดู เข้าใจดีว่าพิมพ์วลัญช์นั้นไม่ชอบที่จะออกงานสังคม เนื่องจากไม่ชอบให้คนมาประจบสอพลอ เพราะเห็นว่าเธอเป็นหลานของคุณหญิงชนิตรา

ก็ไปทำงานกับตาหนึ่งสิ รายนั้นเขาคงยินดีแน่นอนถ้าเราไป ย่าจะบอกเขาให้จนแล้วจนรอดคุณหญิงย่าของเธอก็ยังคงไม่ละทิ้งความฝันที่จะให้เธอและรังสิมันตุ์แต่งงานกันสินะ

ไม่ดีกว่าค่ะ พิมคิดว่าพิมไม่อยากทำแล้ว จู่ๆ พิมพ์วลัญช์ก็เปลี่ยนใจขึ้นมากะทันหัน จนคุณหญิงชนิตราเปลี่ยนอารมณ์ตามแทบไม่ทัน

โอกาสที่จะทำงานเหลือศูนย์ มิหนำซ้ำยังติดไปลบอีก ขืนเธอยังดึงดันขอต่อไป มีหวังงานที่ได้คงไม่พ้นงานที่มีพี่หนึ่งของเธอเกี่ยวข้องด้วยอย่างแน่นอน ส่วนผู้เป็นย่านั้น เหมือนจะรู้ทันความคิดของอีกฝ่าย จึงไม่รอช้าที่จะเอ่ยปากประโยคเด็ดขึ้นมา

ทำไมล่ะ งั้นก็ไปทำกับตาสองสิ รายนั้นคงจะมีอะไรๆ ให้เราทำหลายอย่างเลยอะไรๆ ที่คุณหญิงชนิตราหมายถึง คงไม่พ้นเรื่องการปะทะฝีปากระหว่างเธอกับรัชชานนท์ ซึ่งเกิดขึ้นอยู่เป็นกิจวัตร

คุณย่ารู้ทั้งรู้ว่าเธอกับเขาไม่กินเส้นกัน แล้วยังจะให้เธอไปทำงานกับเขาอีก ทุกครั้งที่เจอกันนั้นก็ไม่เคยที่จะญาติดีกันเลย เธอเองก็ยังไม่เข้าใจว่า หมอนั่นเกลียดอะไรเธอนักหนา ถ้ากลัวเธอจะมาแย่งสมบัตินัก ก็ฮุบไว้เองเลยสิ ผู้ชายอะไร หวงสมบัติเหมือนนางร้ายในละครไม่มีผิด

พิมเปลี่ยนใจอยากอยู่บ้านเป็นเพื่อนคุณย่าแล้วค่ะ ฉะนั้นเราเลิกพูดเรื่องนี้กันดีกว่านะคะคุณย่า พิมพ์วลัญช์รีบตัดบท ด้วยไม่อยากจะเสวนาเรื่องของรัชชานนท์ไปมากกว่านี้ เพราะเดี๋ยวเจ้าตัวมาได้ยินเข้า จะหาว่าเธอสนอกสนใจอีกเขาอีก เพราะดูแล้วรัชชานนท์น่าจะเป็นคนที่ชอบคิดเองเออเองไปคนเดียว

ดีเหมือนกัน เพราะพูดถึงตาสองแล้ว ก็ชักจะหงุดหงิดคุณหญิงชนิตราเห็นด้วยอย่างยิ่งกับความคิดของหลานสาว เพราะพักหลังๆ มานี้ รัชชานนท์ทำตัวไม่น่าปลื้มเอาเสียเลย ข่าวคราวเกี่ยวกับผู้หญิง นับวันก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น จนเธอเองก็ไม่อยากจะไปยุ่งอะไรด้วยแล้ว ปรามนิดปรามหน่อยเป็นต้องยกชื่อผู้เป็นตาขึ้นมาอวดสรรพคุณอีก จนเธอล่ะเหนื่อยใจที่จะพูด

จริงสิ ย่าเกือบลืม พรุ่งนี้ย่าจะไปงานแต่งงานของหลานสาวคุณหญิงจิตรา ยังไม่ได้ซื้อของขวัญเลย พิมไปดูให้ย่าทีได้ไหม ไหนๆ ก็เป็นคนว่างงานแล้วคุณหญิงชนิตราพูดทันทีที่นึกขึ้นมาได้

งั้นพิมจะออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะคะร่างบางถามขึ้นอย่างดีใจ เพราะไหนๆ เธอก็จะไปทำธุระให้กับผู้เป็นย่าแล้ว เธอเองก็ขอไปเที่ยวคนเดียวสักวันเถอะ เนื่องจากปกติไม่เคยจะได้ไปไหนตามลำพัง หากไม่ออกไปกับคุณย่า ก็ออกไปกับรังสิมันตุ์ จนเธอเบื่อจะตายอยู่แล้ว

ฮึ! นี่คงอยากจะออกไปอยู่แล้วล่ะสิ ย่าคงไม่ต้องให้คนขับรถไปส่งสินะผู้เป็นย่าถามอย่างรู้ทัน เพราะพิมพ์วลัญช์นั้น มักอยากออกไปไหนมาไหนคนเดียว แต่ติดตรงที่เธอห่วงว่า ถ้าให้ออกไปเองอาจหลงทางได้ ก่อนหน้านี้ คุณหญิงจึงต้องสั่งให้มีคนคอยตามไปด้วย

ไม่ต้องค่ะคุณย่า พิมจะเอารถพิมไปเอง

งั้นก็ขับรถระวังๆ แล้วก็อย่าลืมว่า ที่นี่ทั้งรถและถนนหนทางมันไม่เหมือนอเมริกานะคุณหญิงชนิตราสั่งอย่างเป็นห่วง แม้หลานสาวจะขับเองตลอดตั้งแต่อยู่อเมริกา แต่เธอก็ยังไม่ไว้ใจอยู่ดี เพราะที่อเมริกานั้นพวงมาลัยจะอยู่ทางซ้าย และขับเลนส์ขวา ซึ่งตรงกันข้ามกับประเทศไทยโดยสิ้นเชิง

ค่ะๆ พิมเข้าใจแล้ว ร่างบางรับปากแบบขอไปที เพราะคิดว่าคุณหญิงห่วงเกินไป ก่อนจะรีบเดินออกมา จนคุณหญิงเอง ชักเป็นห่วงแล้วว่าควรจะปล่อยให้หลานสาวไปคนเดียวดีหรือไม่

 

พิมพ์วลัญช์เดินมายังโรงจอดรถซึ่งห่างจากตัวคฤหาสน์ไม่มากนัก และเมื่อมาถึงหญิงสาวก็รีบก้าวเข้าไปหารถบีเอ็มดับเบิ้ลยูสีดำรุ่นล่าสุดที่เธอเพิ่งถอยออกมาเมื่อสองวันก่อนด้วยเงินของตัวเอง ร่างบางมองรถคันดังกล่าวแล้วยิ้มออกมาด้วยความภาคภูมิใจ

รถคันนี้ไม่ได้มาจากเงินที่พ่อแม่ของเธอทิ้งไว้ให้ แต่มันมาจากน้ำพักน้ำแรงที่เธอทำงานเป็นผู้ช่วยวิจัยระหว่างระหว่างเรียนปริญญาโทอยู่ที่อเมริกา เดิมทีนั้นชนิตราบอกว่าจะซื้อให้ แต่เธอปฏิเสธ และบอกกับท่านไปว่า เธอจะรู้สึกภูมิใจมากกว่าหากซื้อมันมาด้วยเงินของตัวเอง ในส่วนนี้คุณหญิงชนิตราเข้าใจดี จึงยอมที่จะให้เธอถอยรถคันใหม่ออกมาโดยที่ไม่ช่วยเหลือค่าใช้จ่ายใดๆ ทั้งสิ้น

โอ้โห! รถสวยไม่หยอก ทำอีท่าไหนล่ะ คุณย่าถึงยอมซื้อรถราคาแพงแบบนี้ให้น้ำเสียงประชดประชันคุ้นหูทำให้คนฟังต้องหันกลับไปมอง พลางคิดไว้แล้วว่า คนที่จะมาพูดจาแบบนี้ได้ก็คงมีแต่รัชชานนท์ ผู้ชายปากเสียคนเดียวเท่านั้น

ฉันซื้อเองหญิงสาวในชุดกางเกงยีนส์ขายาว และเสื้อเชิ้ตสีขาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างภูมิใจ แต่ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำนั้น กลับเค้นหัวเราะออกมาเบาๆ ทำเอาพิมพ์วลัญช์เริ่มรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที

ไม่น่าเชื่อ แล้วทำไมไม่ให้คุณย่าซื้อให้ล่ะ จะเปลืองเงินเปลืองทองของตัวเองทำไมชายหนุ่มสอดมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง พลางเดินสำรวจรถบีเอ็มดับเบิ้ลยูสีดำตรงหน้าด้วยท่าทีกวนประสาท โดยข้างๆ นั้นก็มีสองบอดี้การ์ดคู่ใจยืนอยู่ไม่ห่าง

คุณนี่ก็แปลก พอคิดว่าคุณย่าซื้อให้ฉัน คุณก็ประชดประชันฉันสารพัด แต่พอรู้ว่าฉันซื้อเอง คุณกลับยุให้ฉันไปบอกให้ท่านซื้อให้ สับสนทางความคิดหรือไงร่างบางเองยกมือขึ้นกอดอก พลางจ้องมองเขาด้วยสายตาท้าทาย เพราะเมื่อเขาทำท่ากวนประสาทใส่เธอได้ แล้วทำไมเธอจะทำบ้างไม่ได้ล่ะ

อย่าย้อนฉันเมื่อถูกพูดจายอกย้อนใส่ รัชชานนท์คนที่ทำท่ากวนประสาทเมื่อครู่นี้ได้หายไปในพริบตา

                “ฉันย้อนคุณตรงไหน หรือคุณจะเถียงว่า สิ่งที่ฉันพูดไปเมื่อครู่มันไม่ใช่เรื่องจริงเธอย้อนเสียงสูงอย่างอารมณ์ดี เพราะเพิ่งจะได้เห็นคนตรงหน้าเดือดดาลขึ้นมาบ้าง เนื่องจากทุกๆ ครั้งที่เถียงกันนั้น เขาจะเป็นฝ่ายทำให้เธอโมโหแทบบ้าอยู่คนเดียว

จริงหรือไม่ เธอก็ไม่มีสิทธิ์มายอกย้อน เธอมันก็แค่ผู้หญิงที่จ้องจะฮุบสมบัติของภูริวัฒนภากรเท่านั้น คิดว่าฉันไม่รู้หรือไงว่า เธอตั้งใจจะเอาตัวเข้าแลกเพื่อให้ได้สิ่งที่หวัง แต่รู้ไว้เลยนะว่า พี่ชายของฉันมีคนรักอยู่แล้ว หัดเจียมตัวเสียบ้าง พิมพ์วลัญช์หญิงสาวสุดจะทนกับข้อกล่าวหา ซึ่งร้ายแรงที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมา เธอถึงกับกำหมัดแน่น พลางเม้มริมฝีปากเข้าหากัน ก่อนสองเท้าของเธอนั้น จะก้าวเข้าไปหาเขา โดยปล่อยให้อารมณ์โมโหครอบงำจิตใจ

ตุบ!

หมัดเล็กๆ ของพิมพ์วลัญช์ลอยเข้าหาแก้มด้านซ้ายของรัชชานนท์ทันที โดยที่ชายหนุ่มนั้นไม่ทันได้ตั้งตัว ทั้งพิทักษ์และตะวันต่างเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด แต่ไม่รู้ว่าควรจะเข้าไปยุ่งดีหรือไม่ เพราะถ้าเผลอเข้าไปผิดจังหวะมีหวังโดนเล่นงานอีกแน่ๆ

ฉันไม่เคยคิดเรื่องต่ำๆ อย่างที่คุณว่า ถ้าสมองคิดแต่จะดูถูกคนอื่น เหยียบคนอื่นให้ต่ำลงกว่าตัวเอง งั้นก็รู้ไว้เลยนะว่า จิตใจของคุณน่ะมันต่ำยิ่งกว่าคนอื่นอีก คุณรัชชานนท์ ภูริวัฒนภากรพิมพ์วลัญช์ยิ้มอย่างผู้ชนะ จากนั้นร่างบางจึงรีบก้าวเท้าขึ้นไปนั่งบนรถยุโรปคันใหม่ทันที ท่ามกลางความโมโหของรัชชานนท์ที่แม้แต่จะกระชากหญิงสาว เพื่อจับมาเขย่าตัวแรงๆ นั้นก็ยังทำไม่ได้ และกว่าเขาจะรู้ตัวว่าโมโหอีกฝ่ายมากแค่ไหน ร่างบางก็ก้าวขึ้นไปบนรถเสียแล้ว

ร่างสูงมองรถยุโรปสีดำลับตาไปจากรั้วบ้าน พลางลูบแก้มที่ระบมเบาๆ พลางคิดว่าเธอกล้ามากที่ชกหน้าเขา ใครจะไปคิดว่าผู้หญิงหน้าตาสวยราวกับนางฟ้า แต่จิตใจมืดบอดสนิทคนนี้จะถนัดเรื่องชกต่อยมากกว่าตบ

แล้วเราจะได้เห็นดีกัน พิมพ์วลัญช์ ชายหนุ่มยิ้มมุมปากให้กับความคิดดังกล่าว ก่อนจะหันไปหาบอดี้การ์ดคู่ใจ และในตอนนี้ทั้งพิทักษ์และตะวันก็ไม่รอช้าที่จะก้มหน้ารับกรรม โทษฐานปล่อยให้เจ้านายโดนผู้หญิงชกหน้า แต่เสียงที่เปล่งออกมาจากปากของรัชชานนท์กลับเหนือความคาดหมายของคนทั้งสอง

ตามยัยนั่นไป รัชชานนท์พูดจบ จึงก้าวขึ้นรถทันที โดยมีตะวันเป็นคนคอยเปิดประตูให้ บอดี้การ์ดทั้งสองไม่รอช้าที่จะปฏิบัติตามคำสั่งของผู้เป็นนาย และนึกถึงคำกล่าวของรังสิมันตุ์ ซึ่งมักพูดไว้เสมอๆ ว่า รัชชานนท์มักจะมีอะไรเหนือความคาดหมาย นี่คงจะเป็นสิ่งที่เหนือความคาดหมายอีกอย่างหนึ่งของเจ้านาย


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

2,122 ความคิดเห็น

  1. #1449 ~`NamFar`~ (@namfar2007za) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2553 / 21:53

    รอโหลดนานมาก (รอมา 5 นาทีแล้วยังโหลดไม่เสร็จเลย ถ้าเป็นไปได้ลงในนี้ได้มั้ยคะ เข้าไปอ่านไม่ได้อ่า  T^T)

    #1449
    0
  2. #1093 bigbenz (@bigkre) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2553 / 04:23
    อ๋อยยย
    เขิลอะ อิอิอิอิอิ
    #1093
    0
  3. #999 หมอนิ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2553 / 00:55
    เข้าไม่ได้อ่ะค่ะ



    ฮือๆ
    #999
    0
  4. วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2553 / 14:56
    คุณ Cookies คะ ตอนต่อไปคลิกตรงตัวหนังสือสีดำด้านบนได้เลยค่ะ
    #925
    0
  5. #919 cookies (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2553 / 12:02
    ไปอ่านต่อที่ไหนอ่ะ ไม่เห็นมีบอกเลยคะ กำลังสนุกเลย
    #919
    0
  6. #811 SN piercensean (@piercensean) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2553 / 06:12

    i got it now ja my dear writer...

    #811
    0
  7. #810 SN piercensean (@piercensean) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2553 / 06:11

    Writer jaa I want to read this chapter so where should I go?

    #810
    0
  8. #545 saiiche (@l3aiPaiz) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มกราคม 2553 / 01:05
    อารมณ์ค้าง กันเลยทีเดียว


    ๕๕๕+
    เจ๊อ่าา าา
    #545
    0
  9. #534 มาอายะ (@nabi_kik) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มกราคม 2553 / 21:53
    นายสองนี่ ก็หลงตัวเองเหมือนกันเนอะ อิอิ
    #534
    0
  10. วันที่ 17 มกราคม 2553 / 21:28
    หนุกหนานมากๆมากมายมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #429
    0
  11. #406 Mamamay (@choi-minho) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มกราคม 2553 / 07:19
    พึ่งเข้ามาอ่านค่ะฝากตัวด้วยนะค่ะ ^ ^
    #406
    0
  12. #223 ผช.บรรณารักษ์ (@anchaleena) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มกราคม 2553 / 07:52
     จะเปลี่ยนจากเมียกำมะลอเป็นเมียจริงๆหรือเปล่านะ
    #223
    0
  13. #182 sakapim (@pimmy2) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มกราคม 2553 / 19:36

    ชอบนะคะ เอ่อเมนต์คำผิดจากตอนก่อนละกัน หุบสมบัติ ไม่มีค่ะ ต้อง ฮุบนะคะ แล้วของตอนนี้ก็จะมี มือร่างบาง น่าจะเป็นมือของร่างบาง หรือไม่ก็ มือบางนะคะ อ่านแล้วน่ารักดีค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ

    #182
    0
  14. #87 minmin25 (@minmin_atom25) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2552 / 20:53
     ใช่จริงๆๆ  ด้วยนิยายอย่างงี้แหละน่าซื้อมาอ่านจัง
    เมื่่อไรจะรวมเล่มนะ
    #87
    0
  15. #31 xEno T (@kTay) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2552 / 21:46
     มาต่อเร็วนะ อิอิ

    เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์น๊าา าา^^
    #31
    0
  16. #30 PlaTongFat (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2552 / 21:34
    ลุ้นอยู่ค่ะ รีบมาต่อนะ
    #30
    0
  17. วันที่ 16 ธันวาคม 2552 / 20:34

    มาอัพไวๆๆนร้า หนุกมากเลย

    #28
    0
  18. #27 แนนนี่ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2552 / 18:08
    มาอัพไวๆนะ
    #27
    0