พิษรักมาเฟีย [ฉบับปรับปรุง]

ตอนที่ 17 : บทที่ 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2104
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    2 พ.ค. 59

 

เมื่อพิมพ์วลัญช์ตื่นขึ้นมา ก็พบว่ารัชชานนท์หลับสนิทอยู่ข้างๆ ในขณะที่มือข้างหนึ่งของเขาก็กอดเอวของเธอไว้ ซึ่งกว่าเธอจะเอามันออกจากตัวได้ ก็ถึงกับเหงื่อตกเลยทีเดียว หญิงสาวยังไม่ทันคิดอะไรมากไปกว่านั้น ท้องน้อยๆ ก็ส่งเสียงร้องประท้วง ทำให้เธอสำนึกได้ว่า ยังไม่ได้ทานอะไรตั้งแต่เมื่อวาน คิดได้ดังนั้น พิมพ์วลัญช์จึงรีบทำธุระส่วนตัวให้เสร็จเรียบร้อย ก่อนจะเปลี่ยนเสื้อผ้า และลงมาด้านล่าง พลางสอดส่ายสายตามองหาใครสักคนที่เธอคิดว่าน่าจะสามารถทำให้เธออิ่มท้องได้

นายหญิงจะทานอาหารเช้าเลยไหมคะ หนูจะได้จัดโต๊ะให้ตวงรีบเข้ามาถาม หลังจากเห็นนายสาวเดินเข้ามาในห้องอาหาร ส่วนคนโดนถามก็รีบพยักหน้ารับทันที จนบรรดาสาวใช้ทั้งหลายในละแวกนั้น ต่างพากันอมยิ้ม เพราะรู้ว่าพิมพ์วลัญช์คงจะหิวจัด เนื่องจากไม่มีอะไรตกถึงท้องมาเต็มๆ หนึ่งวัน

ตวงจ๊ะ คุณสองกลับมาตั้งแต่เมื่อไรพิมพ์วลัญช์ถามขึ้นในขณะที่นั่งรออาหารเช้า

คนอื่นๆ บอกว่านายกลับมาตอนตีสามค่ะสาวใช้ตอบคำถาม พลางยกข้าวต้มร้อนๆ มาวางไว้ตรงหน้าเจ้านาย

แล้วเขาเข้ามาในห้องของฉันได้ยังไงร่างบางยังไม่สิ้นข้อสงสัย เนื่องจากจำได้ว่า เมื่อคืนเธอลงกลอนเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

นายเอากุญแจไขเข้าไปค่ะตวงนึกสงสัยไม่หายว่า เหตุใดเจ้านายกับภรรยาถึงไม่นอนร่วมห้องกัน มิหนำซ้ำพิมพ์วลัญช์ยังมาตั้งคำถาม ประหนึ่งว่า รัชชานนท์ไม่สมควรจะเข้าไปในห้องนอนของนายสาวอีก แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่คนเป็นบ่าวจะกล้าถามออกไปตรงๆ มากกว่านั้น สิ่งที่ตวงควรทำในตอนนี้ ก็คือการขอโทษหญิงสาวเสียมากกว่า

นายหญิงคะ หนูขอโทษนะคะ เรื่องที่เป็นสาเหตุให้นายหญิงต้องมาอดข้าวอดน้ำ เพราะปากพล่อยๆ ของหนูตวงยกมือไหว้ ในขณะที่นั่งคุกเข่าลงกับพื้น

อดข้าวอะไรเหรอ ฉันไม่อยากทานเองต่างหากพิมพ์วลัญช์ยังคงไม่รู้ว่า รัชชานนท์สั่งห้ามคนในคฤหาสน์ทำอาหารให้เธอทานเมื่อวานนี้

ก็เมื่อวานหลังจากนายหญิงวิ่งหนีขึ้นห้องไป นายก็สั่งให้งดทำอาหารมื้อที่เหลือของวันค่ะพิมพ์วลัญช์ได้ฟังถึงกับอ้าปากค้าง แต่ไม่ได้คิดว่าเรื่องทั้งหมดเกิดจากความผิดของตวง หากจะมีใครผิด คนๆ นั้นควรจะเป็นรัชชานนท์มากกว่า

เขาคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน ถึงกล้ามาสั่งงดข้าวงดน้ำ เราไม่ใช่นักโทษของเขาเสียหน่อย นี่เขาคงคิดว่าเราอ่อนแอมากสินะ ก็เลยรังแกกันได้ตามใจชอบแบบนี้ พิมพ์วลัญช์อดโมโหไม่ได้ หลังจากฟังเรื่องราวทั้งหมด เพราะแม้หัวใจของเธอจะก่อกบฏโดยการไปหลงรักคนอย่างรัชชานนท์ แต่สมองของเธอ ก็ไม่ได้โง่ถึงขนาดไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับสิ่งที่เขาทำ

ร่างบางนั่งทานอาหารเช้าอยู่อย่างเงียบๆ พลางพยายามระงับความโมโหเอาไว้ แต่เมื่อรัชชานนท์ปรากฏตัวขึ้น หญิงสาวซึ่งนั่งก้มหน้าก้มตาทานอาหารอยู่นั้น จึงเงยหน้ามองผู้มาใหม่ และพลันชายหนุ่มนั่งลงเรียบร้อยแล้ว เธอจึงเปิดปากพูดขึ้นมาทันที

คุณเข้ามาในห้องนอนของฉันทำไมคะ คุณสองน้ำเสียงของพิมพ์วลัญช์ติดจะไม่พอใจจนคนฟังรับรู้ได้

ทำไมฉันจะเข้าไม่ได้ ในเมื่อที่นี่เป็นคฤหาสน์ของฉัน เธอมีปัญหากับมันงั้นเหรอเขาย้อนถามอย่างหงุดหงิด เพราะไม่คาดคิดว่า อีกฝ่ายจะเปิดศึกกับเขาตั้งแต่เช้าแบบนี้

แต่อย่างน้อยๆ คุณก็ไม่ควรจะเข้ามาในห้องนอนของฉันก่อนได้รับอนุญาต แล้วทำไมคุณไม่ไปนอนในห้องของตัวเองล่ะคะความจริงแล้ว หญิงสาวไม่ได้โกรธเคืองเรื่องที่เขาเข้ามาในห้องแต่อย่างใด เพราะสิ่งที่เธอไม่พอใจจริงๆ มันคือการที่เขาสั่งงดข้าวงดน้ำประหนึ่งว่าเป็นเจ้าชีวิตของเธอต่างหาก

อนุญาต? ฉันต้องขออนุญาตด้วยเหรอ ถ้าจะเข้าไปในห้องของเมียตัวเองน่ะ และเธอไม่ใช่เหรอที่อยากจะมาเป็นเมียของฉัน จนถึงตอนนี้จะโวยวายให้ได้อะไร หรือคิดว่าเล่นตัวแล้วค่าตัวของเธอจะสูงขึ้น? อย่าเสียเวลาเลย เธอไม่ได้มีค่าพอที่จะให้ฉันไปตีราคาหรอกรัชชานนท์ประชดประชันด้วยคำพูดเจ็บแสบกลับไป และคิดว่าอีกฝ่ายจะต้องร้องไห้แน่ๆ แต่เขากลับคิดผิดถนัด

ในเมื่อฉันไม่ได้มีค่ามีราคาพอ คุณก็อย่าลดตัวลงมานอนร่วมห้องกับฉันสิคะ คุณควรจะไปหาผู้หญิงที่คู่ควรกับคุณมากกว่าพิมพ์วลัญช์เก็บความเสียใจไว้ในส่วนลึก โดยแสร้งทำเป็นไม่รู้สึกอะไรกับคำพูดถากถางของเขา

ฮึ! เธอไม่ต้องบอก ฉันก็ทำแบบนั้นอยู่แล้ว เพราะเมื่อคืน ก่อนที่ฉันจะเข้าไปในห้องของเธอ ฉันก็ไปนอนกับผู้หญิงอื่นมา พอใจไหมล่ะ” รัชชานนท์เน้นย้ำทุกถ้อยคำ จนแววตาของหญิงสาวเต็มไปด้วยความโกรธ และเสียใจ เนื่องจากคำพูดดังกล่าวแสดงถึงความไม่ให้เกียรติกัน

พิมพ์วลัญช์ลุกขึ้นพรวด ก่อนจะรีบเดินหนี โดยพยายามกลั้นน้ำตาแห่งความโกรธไว้ไม่ให้ไหลออกมาต่อหน้าเขา เพราะไม่อยากแสดงความอ่อนแอให้อีกฝ่ายเห็นไปมากกว่านี้ ทว่ารัชชานนท์กลับลุกตามมากระชากแขนของคนตัวเล็ก

ปล่อยฉัน!” ร่างบางสั่งด้วยน้ำเสียงสั่นเคลือ คล้ายจะร้องไห้อยู่รอมร่อ

ถ้าไม่มีอะไรสำคัญ ฉันเองก็ไม่ได้อยากแตะต้องตัวเธอนักหรอก แต่ฉันต้องรั้งเธอไว้แบบนี้ เพราะแค่จะบอกให้รู้ว่า ตะวันจะพาเธอไปเลือกซื้อเสื้อผ้า เพื่อใส่ไปงานเลี้ยงขอบคุณลูกค้าในเขตภาคเหนือของบริษัทตระกูลฉันเขากล่าวอย่างไม่สบอารมณ์

ทำไมคุณไม่ไปเองคนเดียวล่ะคะพิมพ์วลัญช์เถียง ขณะพยายามจะดึงมือออกจากการเกาะกุมของชายหนุ่ม

คิดว่าฉันไม่อยากทำแบบนั้นหรือไง ถ้าบังเอิญพี่หนึ่งกับคุณย่าไม่สั่งมา ฉันคงไม่พาเธอไปงานเลี้ยงด้วยกันหรอก แล้วจำไว้หน่อยนะว่า แม้คนอื่นๆ จะยังไม่รู้ว่าเธอใช้นามสกุลของฉันอยู่ แต่พวกเขาก็รู้ว่า เราอยู่ร่วมบ้านเดียวกัน ฉะนั้นอย่าทำอะไรแปลกๆ จนฉันต้องพลอยอับอายขายขี้หน้าไปด้วยล่ะ

เมื่อกล่าวจบ ชายหนุ่มจึงปล่อยมือจากแขนของอีกฝ่าย ส่วนร่างบางก็รีบวิ่งขึ้นไปบนห้องทันที เพราะเธออยากจะร้องไห้ให้กับคำพูดของเขา ซึ่งมันบ่งบอกชัดเจนว่า เขาเกลียดเธอมากเพียงใด เกลียดชนิดที่ว่าหากสามารถฆ่าเธอได้ เขาคงทำไปแล้ว แต่จะว่าไป เขาไม่จำเป็นต้องลงมือฆ่าเธอเองเลย เพราะสถานการณ์ที่เป็นอยู่ในตอนนี้ เธอก็เหมือนตายทั้งเป็นอยู่แล้ว
 


มาอัพเพิ่มให้แล้วค่ะ
 

อาการเหม่อลอยของนายหญิงทำเอาคนเดินตามซื้อของอย่างตะวันอดห่วงไม่ได้ เพราะตั้งแต่ออกมาจากคฤหาสน์ก็เห็นได้ชัดว่าหญิงสาวไม่ค่อยจะร่าเริงนัก ทั้งหมดคงมีสาเหตุมาจากรัชชานนท์อย่างไม่ต้องสงสัย คิดมาถึงจุดนี้แล้ว ตะวันจึงอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา เนื่องจากเจ้านายของเขาเองก็เหลือเกิน ไม่รู้ว่าจะจงเกลียดจงชังอะไรในตัวพิมพ์วลัญช์มากมาย ทั้งๆ ที่เธอก็ออกจะเป็นคนดีขนาดนี้

ในขณะที่ตะวันคิดอยู่นั้น พิมพ์วลัญช์ก็เดินไปชนเข้ากับสาวสวยรูปร่างสูงโปร่งคนหนึ่ง ก่อนจะล้มลงไปกองกับพื้น โดยคู่กรณีของเธอ ไม่มีทีท่าว่าจะสะเทือนกับการชนดังกล่าวเลย

โอ๊ย! เดินไม่ดูตาม้าตาเรือเลยนะยะหล่อนคนโดนชนหันมาด่าพิมพ์วลัญช์ แต่น้ำเสียงแหบห้าวทำเอาคนฟังถึงกับขมวดคิ้วอย่างสงสัยว่า ตกลงแล้วผู้พูดเป็นชายหรือหญิงกันแน่

นายหญิงเป็นอะไรหรือเปล่าครับตะวันรีบเข้ามาช่วยพยุงนายสาว พร้อมกันนั้นสาวร่างเล็ก ซึ่งมากับคู่กรณีของพิมพ์วลัญช์ ก็เข้ามาช่วยอีกแรง

คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะสาวร่างเล็กเอ่ยถาม สีหน้าติดจะรู้สึกผิดแทนคนมาด้วยกันอยู่หน่อยๆ

ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะเมื่อลุกขึ้นยืนเรียบร้อยแล้ว พิมพ์วลัญช์จึงยิ้มให้อย่างเป็นมิตร แต่ยังไม่ทันได้ไร คู่กรณีของเธอก็กระโดดเข้ามากอดเธอไว้ด้วยความดีใจ

ยัยพิม! นี่แกเองเหรอ ฉันคิดถึงแกมากๆ เลยนะเจ้าของเสียงแหบห้าวในร่างสาวงามนั้นมีท่าทีกะดี๊กะด๊าไม่น้อย ส่วนพิมพ์วลัญช์ก็ดันตัวอีกฝ่ายให้ออกห่าง เพื่อมองหน้าให้ชัดๆ ก่อนจะพบว่า คนตรงหน้าคือเพื่อนสมัยเรียนของเธอที่อเมริกานี่เอง

พิ! ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะมาเจอแกที่นี่หญิงสาวอุทานออกมาด้วยท่าทางดีอกดีใจไม่แพ้กัน

บอกแล้วไงว่าฉันเปลี่ยนชื่อจากพิธานมาเป็นแพนเค้กแล้ว หล่อนเนี่ย บอกไปตั้งไม่รู้กี่หน หัดจำเสียบ้างสิพิธานพูดขึ้นอย่างงอนๆ เอากับเพื่อนรัก ซึ่งไม่ได้เจอกันมาหลายปี

ใครเหรอคะพี่แพนสาวร่างเล็ก ซึ่งมาพร้อมกับพิธานนั้น ถามขึ้นมาอย่างสงสัย

อุ๊ย! พี่ลืมแนะนำไปค่ะ นี่ยัยพิม เพื่อนสมัยเรียนตอนอยู่อเมริกาของพี่แพนเองค่ะพิธานหันมากล่าวกับพรไพลิน และเมื่อได้ยินดังนั้น หล่อนจึงยกมือขึ้นไหว้พิมพ์วลัญช์ ส่วนหญิงสาวก็รีบรับไหว้ทันที

ส่วนสาวน้อยคนนี้คือคุณพรไพลิน น้องสาวของเจ้านายฉันเองพิธานหันมาเอ่ยกับคนเป็นเพื่อนบ้าง และหลังจากนั้นสายตาของหล่อน ก็มองไปทางตะวัน ซึ่งยืนอยู่ด้านหลังของพิมพ์วลัญช์ด้วยความสนใจ

ผู้ชายคนนั้นเป็นใครเหรอแกคนถามมองตะวันด้วยสายตาเป็นประกาย พลางภาวนาขอให้ชายหนุ่มอย่าได้เป็นคนรักของเพื่อนซี้เลย

คนรักของคุณพิมเหรอคะพรไพลินเดาเอา เพราะจากรูปร่างหน้าตาของพิมพ์วลัญช์ บ่งบอกได้ทันทีว่า หญิงสาวไม่น่าจะอยู่เป็นโสดมาได้จนถึงตอนนี้ แต่หากพิมพ์วลัญช์ยังโสดอยู่ หล่อนนี่แหละจะเชียร์ให้เพทาย หรือว่าพี่ชายของหล่อนตามจีบหญิงสาว เพราะหล่อนรู้สึกถูกชะตากับร่างบางตรงหน้าไม่น้อย และอีกฝ่ายสวยขนาดนี้ รับรองว่าพี่ชายของหล่อนจะต้องชอบแน่ๆ

“ไม่ใช่หรอกค่ะ พิมยังไม่ได้แต่งงาน และยังไม่มีคนรักด้วย ส่วนคุณตะวัน เขาเป็นบอดี้การ์ดค่ะ เขาแค่ตามมาดูแลพิมเท่านั้น" หญิงสาวตอบคำถามคนตรงหน้าอย่างตรงไปตรงมา

เลิศ!พิธานอุทานออกมา เมื่อรู้ว่าชายหนุ่มซึ่งยืนอยู่หลังเพื่อนรักนั้น ไม่ได้มีความสัมพันธ์ใดๆ กัน จนตะวันรู้สึกเสียวสันหลังวาบ เพราะแม้รูปร่างหน้าตาของพิธานจะสวยหวาน แต่หากยามพูดขึ้นมาทีไรน้ำเสียงกลับแหบห้าว จนเขานึกผวา

แล้วแกมาทำอะไรที่นี่พิมพ์วลัญช์ถาม ขณะเดียวกันก็แอบขำกับท่าทางของคนเป็นเพื่อนที่บ่งบอกได้ชัดเจนว่า สนใจตะวันมากเพียงใด

ฉันกับคุณไพลินมาซื้อเสื้อผ้าใส่ไปงานเลี้ยงขอบคุณลูกค้าของบริษัทคุณหญิงย่าของแกไงพิธานกล่าว โดยพอจะเดาได้ว่า พิมพ์วลัญช์เองก็คงมาที่นี่ เพราะเหตุผลเดียวกันกับหล่อน

คุณพิมเป็นหลานสาวของคุณหญิงเหรอคะพรไพลินถามอย่างสงสัย เนื่องจากใครๆ ต่างก็รู้ว่าคุณหญิงชนิตรามีหลานชายเพียงแค่สองคนเท่านั้น มิหนำซ้ำหลานชายทั้งสองก็ยังมีใบหน้าหล่อเหลาอีกต่างหาก

โอ๊ย! ว่าแล้วเรื่องมันยาวค่ะคุณน้อง พี่แพนว่าเราไปหาที่สงบๆ นั่งคุยกันดีกว่าเมื่อกล่าวจบ สามสาวกับหนึ่งหนุ่ม จึงพากันไปหาร้านนั่งคุย

หลังจากนั้นพิมพ์วลัญช์ จึงตัดสินใจให้เพื่อนสาวของเธอเป็นคนเลือกชุดใส่ไปงานเลี้ยงคืนนี้ และสามสาวนัดกันว่าจะไปเจอกันในงานเลี้ยง ส่วนการได้พบกับพิธานในวันนี้ ทำให้เธอลืมไปเลยว่า กำลังเศร้าใจเรื่องอะไรอยู่



 


พอดีไม่มีเวลารีไร้ท์เลยค่ะ ต้องขอโทษด้วยจริงๆ
เพราะหวานใจนายเหมืองกำลังจะถึงฉากไคล์แมกซ์
เลยต้องใช้สมาธิกับเรื่องนั้นหน่อย
แต่จะพยายามมาลงให้อ่านทุกวันนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

2,122 ความคิดเห็น

  1. #2122 Wichitwon (@Wichitwon) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 19:00
    รออ่านอยู่นะคะ
    #2122
    0
  2. #2120 8711926 (@8711926) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2559 / 18:00
    ยังอัพต่อหรือป่าวคะไรท รอนานแล้วนะ์
    #2120
    0
  3. วันที่ 13 มิถุนายน 2559 / 16:29
    รอรอค่ะไรท์
    #2119
    0
  4. #2114 lattekiki (@lattekiki) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 12:57
    เจิมๆรอๆๆ
    #2114
    0
  5. #2113 caddyAe (@caddyAe) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 13:00
    นางเอกจะกลับมาเข้มแข็งใช่ไหมไม่เจ้าน้ำตานะ
    #2113
    0
  6. #2112 Mutna (@Mutna) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 13:42
    แรกๆนางเอกก็เก่ง สไตล์สาวนอก ไปๆมาๆกลายเป็นสาวเจ้าน้ำตา
    #2112
    0
  7. #2111 ladyberbatov (@ladyberbatov) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 12:56
    เฮียสองแร๊งงงงอ่า
    #2111
    0
  8. #2110 ♡NETTY♡ (@ty094655336) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 12:33
    ใจร้ายจังคุณสองงงงงง
    #2110
    0
  9. #254 GoSick_[PaRanChan] (@peratchu) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มกราคม 2553 / 03:22
    ขนมเค้กน่าหม่ำจัง อิอิ...หนูพิมพ์ชอบทานขนมเค้กแบบนี้มีเจ้าตัวเล็กแล้วแน่ๆเลย
    #254
    0
  10. #253 sakapim (@pimmy2) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มกราคม 2553 / 00:32

    รักษาสุขภาพบ้าง อะไรบ้างก็จะดีนะคะ อัพนิยายก็อยากให้อัพ เอาไงดีน้า เอาเป็นว่าเป็นกำลังใจให้เจ๊ผู้น่ารักดีก่า

    #253
    0
  11. #252 Love (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มกราคม 2553 / 00:23
    แกล้งเจ้าโกลเด้น ไปโหวตให้เฮียสองก่อนดีกว่า ฮิ ฮิ

    หนูพิมท้องแล้วเหรอค่ะ

    แล้วต่อไปหนูพิมจะค่อยๆ แข็งขึ้น เป็นคู่คิดคู่กับสามี

    เอาเฮียสองอยู่หรือเปล่าค่ะ แฮะ แฮะ เดา
    #252
    0
  12. #251 แนนนี่ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 มกราคม 2553 / 23:31
    มารอแล้วจร้า
    #251
    0
  13. #250 yuechan (@yuechan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 มกราคม 2553 / 23:20
    เห้อ ยัยน้องชีจะร้องไห้ได้ทุกตอนเลยหรอ
    #250
    0
  14. #249 wongwang (@wongwang) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 มกราคม 2553 / 22:46
    พิมท้องแล้วหรอ แพ้ของหวานเนี่ย
    #249
    0
  15. #248 N'Bo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 มกราคม 2553 / 22:36
    อัพแบบนี้อีกแล้วนะคะ

    อยากกินเค้กจังเลย เอามายั่วหรอ

    ขอแบบหวานๆๆด้วยนะคะเฮียสองกับหนูพิมอะ

    หนุกดีคะ

    ชอบๆๆๆๆมากๆๆๆๆ
    #248
    0
  16. #247 ม่อนขามป้อม (@jazz4946) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 มกราคม 2553 / 22:13
    รออยู่นะค่ะ
    พรุ่งนี้จะตีตั๋วหน้าจอจองไว้ก่อนคะ่
    มาแต่วันนะค่ะ
    #247
    0