พิษรักมาเฟีย [ฉบับปรับปรุง]

ตอนที่ 14 : บทที่ 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 996
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    26 เม.ย. 59

 

พิมพ์วลัญช์ตกใจตื่นทันทีหลังจากถูกโยนเหมือนกับสิ่งของเข้ามาในรถคันหรู เธอรีบมองหาสาเหตุซึ่งทำให้เจ็บตัว ก่อนจะพบว่ารัชชานนท์เป็นกระทำนั่นเอง ดังนั้น ร่างบางจึงเชิดหน้าใส่อย่างไม่พอใจ พลางกอดอกยืดหลังตรง จนรัชชานนท์นึกอยากจะเข้ามาบีบคอหญิงสาวให้สมกับความยโสโอหังที่ภรรยาทางนิตินัยได้แสดงออกมา

เราจะไปไหนกันเหรอคะ คุณตะวันเมื่อรถเริ่มเคลื่อนตัวไปข้างหน้า หญิงสาวจึงถามเอากับบอดี้การ์ดหนุ่มซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ พิทักษ์ที่เป็นคนขับ

คฤหาสน์ของนายครับ จากรันเวย์ตรงนี้ไปยังคฤหาสน์ มีระยะทางประมาณสองกิโลเมตรได้ครับตะวันไม่เพียงแค่ตอบคำถาม ทว่ายังอธิบายเพิ่มเติม จนรัชชานนท์เห็นแล้วไม่ค่อยพอใจ

ดีจังนะ มีผัวนั่งอยู่ข้างๆ แต่ไม่คิดจะถาม ระริกระรี้ไปถามเอากับคนอื่น นี่ขนาดอยู่ต่อหน้านะ ลับหลังฉัน คงจะทำยิ่งกว่านี้คำพูดดังกล่าว เล่นเอาตะวันถึงกับไม่กล้าพูดอะไรออกมาอีก

ความจริงแล้ว ตะวันเพียงแค่สงสารนายหญิงเท่านั้น เนื่องจากวันนี้ทั้งวัน พิมพ์วลัญช์เอาแต่ร้องไห้จนหมดแรง มิหนำซ้ำรัชชานนท์ก็ยังพูดไม่ดีกับเธอมาตลอดทาง ขณะเดียวกันคุณหญิงชนิตราก็ได้แอบขอไว้ว่าให้เขาช่วยดูแลนายหญิง อย่าให้ผู้เป็นนายกลั่นแกล้งมากนัก ทว่างานนี้เขาคงจะช่วยอะไรไม่ได้มาก เพราะดูท่าว่าเจ้านายของเขาจะไม่ค่อยพอใจ หากเขาพูดคุยกับหญิงสาวเกินความจำเป็น

ส่วนพิมพ์วลัญช์ ก็มองหน้าคนดูถูกด้วยความโมโห ริมฝีปากบางเม้มสนิทเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว จนชายหนุ่มเห็นแค่นั้น ก็เกิดอาการแข็งขันขึ้นมาอีกครั้ง จนเขาต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื่น แต่เพียงไม่ถึงห้านาที ตัวต้นเหตุอย่างพิมพ์วลัญช์ก็ส่งเสียงสะอื้นเบาๆ ออกมา รัชชานนท์เลยหันกลับมามองอย่างช่วยไม่ได้ พลางไม่เข้าใจว่า ทำไมหญิงสาวจะต้องร้องห่มร้องไห้มากมายถึงเพียงนี้

“ญาติเสียหรือไง ถึงได้ร้องไห้เหมือนอยากจะตายตามไปด้วยอีกคน” เมื่ออดทนต่อไม่ไหว ชายหนุ่มเลยพูดขึ้นมา ในขณะที่รถแล่นเกือบจะถึงตัวคฤหาสน์ของเขา ซึ่งน้อยคนนักจะได้มาเยือน

ส่วนหญิงสาวก็ยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม เพราะการต้องจากคุณหญิงชนิตรามา มันทำให้เธอรู้สึกเคว้งคว้าง อีกทั้งช่วงนี้ก็มีเรื่องราวเกิดขึ้นกับเธอมากมาย มันทำให้เธอรู้สึกว่ายังทำใจรับเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ไหว โดยเฉพาะเรื่องการจดทะเบียนสมรสกับรัชชานนท์ มันเป็นอะไรที่เปลี่ยนชีวิตของเธอไปเป็นอย่างมาก และเธอคิดว่า คนไม่มีหัวใจอย่างเขาไม่มีทางเข้าใจเรื่องพวกนี้ได้หรอก

เมื่อถึงจุดหมาย ตะวันได้ลงมาเปิดประตูรถให้หญิงสาว แต่อีกฝ่ายยังคงเอาแต่สะอึกสะอื้น และไม่มีทีท่าว่าจะลงมาจากรถ จนรัชชานนท์ต้องเข้ามาอุ้มร่างเล็ก โดยปราศจากความนุ่มนวล ทำเอาบอดี้การ์ดทั้งสองสบตากัน พลางนึกขอโทษคุณหญิงชนิตราอยู่ในใจ เพราะพวกเขานั้นไม่สามารถที่จะดูแลนายหญิงได้

พิมพ์วลัญช์ถูกอุ้มเข้ามาในคฤหาสน์ ระหว่างนั้นพวกคนรับใช้ก็ช่วยกันขนของลงมาจากรถ หญิงสาวซึ่งถูกรัชชานนท์อุ้มอยู่นั้น แม้จะรู้สึกแปลกสถานที่ แปลกหน้าแปลกตากับผู้คน แต่อ้อมกอดของชายหนุ่มมันก็ทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก เธอเลยหยุดร้องไห้โดยไม่รู้ตัว

เฮ้ย! ไอ้สอง ไปฉุดสาวจากไหนมาวะน้ำเสียงเข้มๆ และก้องกังวานของคนถาม ทำเอาพิมพ์วลัญช์ตกใจเล็กน้อย จนเผลอกำเสื้อของชายหนุ่มไว้แน่น ส่วนรัชชานนท์ ก็รู้สึกแปลกใจกับการปรากฏตัวของนัทธ์ หนุ่มจอมกะล่อน ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของเขา

ไอ้นัทธ์ จะมาทำไมไม่โทรบอกฉันก่อนเจ้าของคฤหาสน์หลังใหญ่นั้น แทนที่จะดีใจกับการมาของเพื่อนรักดั่งทุกครั้ง แต่เขากลับหงุดหงิดเสียมากกว่า เพราะเจ้าเพื่อนตัวแสบดันโผล่มาผิดเวลา จนทำให้คนอื่นเขาตกอกตกใจกันไปหมด โดยเฉพาะคนในอ้อมแขนของเขา

โห คุณชายสอง เดี๋ยวนี้กระผมจะต้องโทรขออนุญาตก่อนที่จะเข้ามาหาด้วยเหรอครับนัทธ์พูดจายียวนใส่ แต่สายตากลับสนใจหญิงสาวซึ่งคนเป็นเพื่อนกำลังอุ้มอยู่มากกว่า ก่อนจะสังเกตเห็นว่า ดวงตาของเธอนั้นบวมเป่ง จึงเดาได้ว่า เธอคงเพิ่งผ่านการร้องไห้มาแน่ๆ

พิมพ์วลัญช์มองผู้มาใหม่ ซึ่งคงจะมีนิสัยเจ้าชู้ไม่แตกต่างไปจากคนที่กำลังอุ้มเธออยู่ในตอนนี้ ทั้งการแต่งตัว และลักษณะภายนอกบ่งบอกได้ชัดเจนว่า อีกฝ่ายมีฐานะไม่ธรรมดา เขาคงต้องเป็นลูกผู้ดีจากตระกูลไหนสักตระกูล แต่เธอไม่แน่ใจว่า คุณหญิงชนิตราจะรู้จักคนๆ นี้ด้วยหรือไม่ เพราะเท่าที่จำได้ เธอไม่เคยได้ยินชื่อๆ นี้หลุดออกมาจากปากของผู้เป็นย่าเลย

มีธุระสำคัญอะไรหรือเปล่า ถ้าไม่มี ฉันจะได้ไปพักร่างสูงทำท่าไม่ค่อยพอใจ หลังจากเห็นว่าเจ้าเพื่อนจอมกะหล่อนกำลังสนใจพิมพ์วลัญช์

จะว่ามีก็คงมี จะว่าไม่มีก็อาจจะใช่ ว่าแต่สาวสวยคนนี้เป็นใคร แล้วแกไปทำให้เธอร้องไห้มาหรือไง ดูสิ ตาแดงไปหมดเลยนัทธ์ไม่พูดเฉยๆ มิหนำซ้ำยังสาวเท้าเข้ามาใกล้ ก่อนจะก้มมองหญิงสาว พลางใช้นิ้วเอื้อมไปสัมผัสขอบตาแดงๆ

ไม่ใช่เรื่องของแกรัชชานนท์ก้าวถอยหลังออกมาก้าวหนึ่ง เพื่อไม่ให้เพื่อนสนิทได้แตะต้องผู้หญิงในอ้อมแขน ขณะเดียวกัน เธอก็มีท่าทางหวาดระแวงในการกระทำของนัทธ์ไม่น้อย

อ่ะ หวงเสียด้วย โอเคๆ ไม่จับก็ได้ แต่แกควรจะแนะนำให้ฉันรู้จักกับเธอหน่อยนะ เพราะเธอจะได้เลิกระแวงฉันเสียทีปลายประโยคของนัทธ์ติดจะเศร้าเล็กน้อย เพราะหนุ่มเจ้าสำราญทำใจไม่ได้กับการกลายเป็นคนไม่น่าไว้ใจในสายตาของสาวสวย ส่วนรัชชานนท์ก็ปล่อยร่างบางลงพื้น ก่อนจะจำใจแนะนำเพื่อนสนิทกับพิมพ์วลัญช์ให้รู้จักกัน

คนนี้คือนัทธ์ เพื่อนของฉันเอง ส่วนนี่ก็พิมรัชชานนท์แนะนำแบบขอไปที ทำเอานัทธ์รู้สึกว่า เพื่อนรักกำลังมีอาการหวงก้างอยู่

งั้นเรามาจับมือทักทายกันดีกว่านะสาวน้อย จะได้รู้ไงว่าฉันไม่ใช่คนน่าสงสัยอย่างที่คิดไว้นัทธ์ยิ้ม พลางทำท่าว่าจะเข้ามาหาพิมพ์วลัญช์ แต่รัชชานนท์รีบขวางไว้เสียก่อน ซึ่งก็เป็นไปอย่างที่นัทธ์คาดการณ์ไว้ว่าเพื่อนรักของเขาจะต้องแสดงพฤติกรรมแบบนี้ออกมา

ไม่จับก็ได้ งั้นแค่ขอคุยด้วยเฉยๆ คงไม่เป็นไรใช่ไหมคนกะล่อนยังไม่หยุดยั่วโมโหรัชชานนท์ จนชายหนุ่มทนไม่ไหว ต้องกระชากคนตัวเล็กแล้วพาเดินขึ้นไปยังชั้นสอง โดยมีนัทธ์ตะโกนตามไล่หลังอย่างอารมณ์ดีว่า อย่าไปนาน เพราะตนนั้นมีธุระสำคัญจะคุยด้วย

หลังจากเจ้าของคฤหาสน์ลับสายตาไปแล้ว ตะวันและพิทักษ์ก็ถูกนัทธ์ลากตัวมาซักถามเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างรัชชานนท์กับพิมพ์วลัญช์ จนนัทธ์รู้แล้วว่า สาวแสนสวยในวันนี้คือใคร

 

รัชชานนท์ผลักพิมพ์วลัญช์เข้ามาในห้องนอน ซึ่งคนรับใช้ได้เตรียมห้องนี้ไว้ให้เธอโดยเฉพาะ ส่วนหญิงสาวก็เซล้มไปตามแรงผลัก ก่อนจะรีบลุกขึ้นมา พลางมองหน้าเขาอย่างไม่พอใจ

ฉันเป็นปัญญาชน ไม่ใช่คนป่า ถึงจะได้มาใช้กำลังรังแกกันแบบนี้ ความเศร้าของพิมพ์วลัญช์แปรเปลี่ยนเป็นโมโห จนรัชชานนท์ซึ่งมองอยู่นั้น อดไม่ได้ที่จะแขวะหญิงสาวอยู่ในใจ เพราะเมื่อครู่แม่คุณยังทำเป็นร้องห่มร้องไห้ แต่พออยู่กับเขาตามลำพังดันมาทำเป็นอวดดี

ทำไม? ผัวจับนิดจับหน่อยไม่ได้เลยหรือไง หรืออยากจะให้ไอ้นัทธ์มันมาจับมากกว่าคนตัวโตย้อนถาม ส่วนร่างบางก็ทำตาโตกับคำพูดนั้น

หยาบคาย ทำไมในหัวของคุณถึงได้มีแต่เรื่องพรรค์นี้น้ำเสียงของคนพูด บ่งบอกให้เขารู้ว่า เธอโกรธมากแค่ไหน

หรือไม่จริงล่ะ เมื่อกี้ยังร้องห่มร้องไห้จะเป็นจะตายต่อหน้าเพื่อนของฉัน แต่พอลับหลังกลับเถียงฉันฉอดๆ อยู่แบบนี้ แล้วจะให้ฉันคิดเป็นอย่างอื่นได้อีกหรือไง

ฉันจะร้องห่มร้องไห้ต่อหน้าใคร มันก็เรื่องของฉัน ไม่เกี่ยวกับคุณพิมพ์วลัญช์สะบัดหน้าหนีทันทีหลังจากกล่าวจบ พลางคิดว่า เมื่อครู่นี้ เธอไม่ได้ร้องไห้ต่อหน้าเพื่อนของเขาเสียหน่อย แต่รัชชานนท์ก็ยังพยายามใส่ความกัน

ว่าไงนะ! อ๋อ นี่คงลืมไปแล้วสินะว่า ฉันน่ะเกี่ยวข้องกับเธอโดยตรงเลยล่ะ หลังจากนี้ฉันคงต้องเตือนเธอบ่อยๆ สินะว่า ฉันเป็นผัวของเธอ เพราะถ้าเธอระลึกได้ว่าตัวเองมีผัวแล้ว จะได้ไม่ต้องเที่ยวไปอ่อยเหยื่อรายใหม่อีก” รัชชานนท์แสยะยิ้ม แต่ยังสะใจกับคำพูดดังกล่าวได้ไม่ทันไร ฝ่ามือของหญิงสาวก็ปะทะเข้ากับแก้มข้างหนึ่งของเขาทันที

เผียะ!

พิมพ์วลัญช์โกรธจนตัวสั่น จนลงท้ายด้วยการตบหน้าเขา จากนั้นก็รีบหนีออกมาจากห้อง แต่ร่างสูงกลับตามออกมา ขณะเดียวกันแววตาของเขาก็ลุกโชนไปด้วยความโมโห รัชชานนท์คว้าตัวพิมพ์วลัญช์ได้ ก็รวบมือทั้งสองข้างของเธอไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียว ร่างบางโวยวายตามประสาคนตกใจ ชายหนุ่มเลยรีบจัดการปิดปากของเธอด้วยปากของเขาเอง

หญิงสาวไม่ยอมให้เขาได้ทำตามใจชอบ เธอพยายามเบือนหน้าหนี เพื่อหลบหลีกการจูบอันรุนแรงและหนักหน่วงของเขา จนร่างสูงต้องใช้มืออีกข้างที่ยังว่างอยู่ บีบคางของเธอไว้ เธอถึงกับร้องโอดครวญออกมาทันที

คุณจะทำอะไร ปล่อยฉันนะ ฉันเจ็บ!”

ก็จะทำให้เธอรู้ไงว่า การลงไม้ลงมือกับผัวของตัวเองน่ะ ผลของมันจะเป็นยังไงกล่าวจบ ชายหนุ่มก็จูบปิดปากเธอไว้อีกครั้ง การจูบในคราวนี้แทบจะหาความอ่อนโยนไม่ได้เลย จนเธอต้องส่งเสียงประท้วงอยู่ในลำคอ ขณะเดียวกันน้ำตาก็ไหลลงมา เมื่อพบว่าลิ้นของเธอนั้น สัมผัสได้ถึงรสฝาดๆ ของเลือด

หลังจากนั้น ร่างสูงจึงถอนริมฝีปากออกมาอย่างพอใจกับบทลงโทษ ก่อนจะเห็นว่า ริมฝีปากเล็กๆ บวมเจ่อ และมีเลือดสดๆ ติดอยู่ตรงมุมปาก มิหนำซ้ำดวงตาแดงก่ำของหญิงสาวก็ยังมองมายังเขาอย่างโกรธแค้น

คุณมันไม่ใช่ลูกผู้ชายสักนิด คุณมัน...ร่างบางพูดไม่ทันจบ ก็โดนคนตัวโตประกบริมฝีปากลงมาอีกครั้ง และในคราวนี้ ชายหนุ่มได้บดขยี้ริมฝีปากของพิมพ์วลัญช์ เพื่อเป็นการลงโทษที่เธอกล้ามาตำหนิเขา แต่รสเลือดในปากของเธอนั้น ทำให้รัชชานนท์นึกใจอ่อน จนจูบอันแสนจะหยาบคายและรุนแรง เปลี่ยนมาเป็นจูบอันแสนจะอ่อนโยนแทน

รัชชานนท์ลืมไปเลยว่า เขากำลังโมโหอยู่ เพราะรสฝาดของเลือดซึ่งอยู่ในปากของหญิงสาวนั้น มันทำให้เขาเกิดความสงสารขึ้นมาเสียดื้อๆ จากจูบอันรุนแรงเมื่อครู่ จึงกลายมาเป็นจูบปลอบประโลมโดยไม่รู้ตัว เวลาผ่านไปสักพักใหญ่ ชายหนุ่มเลยถอนริมฝีปากออกมา และพบว่าพิมพ์วลัญช์เลิกต่อต้านเขาแล้ว

เขาปล่อยร่างเล็กให้เป็นอิสระแค่เสี้ยววินาทีเดียว ก่อนจะโอบเอวบางเข้ามาแนบชิด ส่วนมืออีกข้างก็สัมผัสไปตามริมฝีปากบวมเจ่อของหญิงสาว จากนั้นเขาก็ช่วยเลียคราบเลือดตรงมุมปากออกให้ และเริ่มต้นการจูบใหม่อีกครั้ง

จูบของรัชชานนท์เต็มไปด้วยความอ่อนโยน และกินระยะเวลานาน ทำให้อาการเกร็งของพิมพ์วลัญช์เริ่มหายไป อาการตกใจกลัวถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกๆ ซึ่งเกิดขึ้นมาในร่างกาย จนกระทั่งชายหนุ่มเป็นฝ่ายผละริมฝีปากออกมา เนื่องจากเห็นว่า ร่างบางต้องการอากาศหายใจ

จำไว้ว่าอย่าอวดดีกับฉันอีกหากประโยคนี้คือคำขู่ มันก็คงจะเป็นคำขู่อันแสนจะนุ่มนวลที่สุด เพราะนอกจากพิมพ์วลัญช์จะไม่โมโหแล้ว เธอยังรู้สึกหวั่นไหวไปกับน้ำเสียงของเขา

อะแฮ่มเสียงกระแอมของผู้มาใหม่ ทำเอารัชชานนท์ต้องปล่อยร่างบางให้เป็นอิสระอย่างไม่เต็มใจ ก่อนชายหนุ่มจะหันไปมองหน้านัทธ์อย่างไม่สบอารมณ์ พลางนึกสงสัยว่า เพื่อนสนิทขึ้นมาบนชั้นสองตั้งแต่เมื่อไร

เข้าไปในห้องก่อนรัชชานนท์ละความสนใจจากเพื่อน ก่อนจะหันมาเอ่ยกับพิมพ์วลัญช์ ซึ่งบัดนี้กำลังก้มหน้าเพื่อหลบสายตาของเขา และเมื่อร่างเล็กได้ยินคำพูดดังกล่าว ก็รีบทำตามทันที เพราะความเขินอายที่มีมันทำให้เธอไม่กล้าที่จะอยู่ตรงนี้นานนัก

พิมพ์วลัญช์กลับเข้ามาในห้องนอนด้วยอาการสั่นไหวในหัวใจ พลางนึกโมโหตัวเองที่ดันไปโอนอ่อนผ่อนตามจูบของเขา เพราะแค่เขาเอาจูบอันแสนอ่อนโยนมาล่อเข้าหน่อย เธอก็เคลิ้มไปกับเขาเสียแล้ว หญิงสาวนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้น ก่อนจะยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาแตะมุมปาก ซึ่งเมื่อครู่มันยังมีคาบเลือดติดอยู่เลย แต่ตอนนี้มันเหลือเพียงความบวมเท่านั้น แม้จะยังรู้สึกเจ็บๆ อยู่ แต่ความอ่อนโยนจากจูบครั้งล่าสุด กลับทำให้เธอรู้สึกหวั่นไหวในใจ และสิ่งนี้ มันทำให้เธอสงสัยว่า เธอกำลังหลงรักผู้ชายไม่มีหัวใจอย่างรัชชานนท์อยู่หรือเปล่า


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

2,122 ความคิดเห็น

  1. #2104 Daoluck (@Daoluck) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 21:45
    จูบซะปากเปิก หมดกันเลยนะคุณสอง
    #2104
    0
  2. #2103 ♡NETTY♡ (@ty094655336) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 18:48
    เข้าบ้านวันแรก ก็วุ่นเลยฮะ คุณสอง
    #2103
    0
  3. #155 varris (@varris) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 มกราคม 2553 / 16:12
    ทุกครั้งที่เปิดเรื่องนี้ขึ้นมามีความหวังทุกครั้งที่จะได้อ่าน ยังไงวันนี้ก็ต้องมานะคะ
    #155
    0
  4. #154 แนนนี่ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 มกราคม 2553 / 15:22
    มารอแล้วจร้า
    #154
    0