My dear devil กำราบหัวใจผู้ชายปากแข็ง

ตอนที่ 7 : Too mean to me

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 252
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    24 ก.ย. 63

Wayo says:

“ไงมึง วันนี้โผล่มาได้แล้วเหรอวะ” ไอ้ซันแขวะผมทันทีที่ย่างเท้าเข้าสู่ห้องวีไอพี แก๊งค์เรามีกันสี่คน ผม ซัน คิง แล้วก็ตรัย เราสี่คนเข้าขากันได้อย่างพี่เพราะบ้าเกม บ้างานและที่สำคัญเป็นเสือผู้หญิงกันทุกคน ดังนั้นในห้องวีไอพีแห่งนี้เลยมีสาวๆ นั่งอยู่ตั้งหกคน แจ่มๆ ทั้งนั้น

“เมียปล่อยมาได้เหรอวันนี้อ่ะ” ไอ้เวรตรัยก็ถามกับเขาอีกคน เมียห่าไรล่ะ ก็แค่ตัวป่วนนั่นแหละ ผมยังงงเลยตอนที่เธอยอมปล่อยให้ผมมาโดยไม่คัดค้านอะไรสักนิด

“เมียก็เหี้ยละ” ผมด่ามันไป “ผมโสดครับ” ปากพูดไปตาก็มองหาสาวที่แจ่มที่สุดในห้องไป

ตั้งแต่ยัยอลินกลับมา ผมก็ไม่ได้ออกไปปลดปล่อยที่ไหนเลย เพราะยัยนั่นเอาแต่เฝ้าผมไม่ห่าง เสี้ยนมาหลายวันละ วันนี้ต้องจัดหนักๆ ซะหน่อย

“ปากแข็งไปเหอะมึง ระวังเขาจะทนไม่ไหว”

กูก็รอวันนั้นอยู่แหละครับ เมื่อไหร่อลินจะเลิกตามตื๊อผมสักที อุตส่าห์คุยกับปิ่นมาเป็นอาทิตย์ละ เธอก็ไม่เห็นจะมาสนใจอะไรเลย เสียเวลาชิบหาย

“ทนไม่ได้ก็ดีดิ” ผมตอบพลางยกเหล้าขึ้นดื่ม มือก็คล้องเอวสาวที่กะจะหิ้วไปกินให้ขยับเข้ามาใกล้อีก

“กูจีบนะ” ไอ้คิงที่เงียบอยู่นานพูดขึ้น จีบ?

“เรื่องของมึงเหอะ” ผมพูดอย่างไม่ใส่ใจ กระดกเหล้าจนหมดแก้ว “ชงเหล้าเข้มๆ ให้หน่อยสิคนสวย” ผมหันไปกระซิบข้างหูคนข้างๆ แล้วลูบไล้สะโพกเธอไปด้วย

“ได้ค่ะวา” เธอยกมือขึ้นลูบแผงอกของผม ก่อนจะละไปหยิบแก้วเพื่อเติมเหล้าให้

“ฉันชื่อวาโย” ผมบอกเธออย่างไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ ไอ้พวกนั้นมันไม่เทรนมารึไง ว่าผมชื่ออะไรกันแน่

“กูขอเบอร์น้องอลินหน่อยดิ” ไอ้คิงยังคงไม่เลิกล้มความตั้งใจ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมกดเบอร์ละ

“มึงก็ไปขอเขาเองดิ” ผมบอกเสียงเรียบ

“เหี้ย กูไม่มีโอกาสเจอน้องเขา มึงแค่บอกเบอร์มา เดี๋ยวกูคุยเองแหละ”

“ไม่ล่ะ เดี๋ยวกูโดนด่า ขี้เกียจรำคาญ” ผมบอกปัดไป ไม่รู้ทำไมถึงไม่อยากให้เบอร์ยัยนั่น แต่ผมเห็นเธอเป็นน้องสาว แล้วไอ้คิงก็ไม่ใช่คนดีเท่าไหร่หรอก เสือผู้หญิงไม่ต่างจากผม ผมหวังดีกับอลินหรอกนะ

“มึงแม่งกั๊กอ่ะ ไอ้เหี้ย” ไอ้ซันเริ่มด่าผสมโรง

“กั๊กเหี้ยไร อลินแม่งปากดีจะตาย ถ้ากูเสือกให้เบอร์มึงไปนะ ด่ากูยับแน่” ผมพูดขึ้นเสียงขุ่น พวกมันพากันแสยะยิ้มเหมือนไม่เชื่อ แต่ไอ้คิงก็ยอมเก็บมือถือไปละ

“เดี๋ยวกูไปขอเองก็ได้ คราวนี้มึงอย่ามาขวางละกัน” คิงพูดแล้วมองตาผมอย่างจริงจัง

“เรื่องของมึงเหอะ” ผมยกแก้วเหล้าขึ้นมากระดกจนหมดอีกครั้ง อารมณ์เสียหมดกู จะพูดถึงยัยนั่นทำไมวะ

“กูไปละ เสี้ยน” ผมบอกพวกมันแล้วดึงแขนสาวข้างๆ ให้ลุกขึ้นตามอย่างหงุดหงิด กะจะแดกเหล้าให้สนุก เสือกมาพูดให้รำคาญซะได้ ไอ้พวกเวร!

ครืดดด ครืดดด

(ALIN)

“มีไรอีกล่ะ” ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับ ถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

(พี่วาใครมาเคาะห้องอลินไม่รู้ เปิดไปก็ไม่มีคน เคาะติดกันตั้งสามรอบ คือ....)

“ก็เรียกยามดิวะ ฉันจะไปทำไรได้ แค่นี้นะ อยู่กับหญิง” ผมกดวางสายทันที ถึงปลายสายจะพูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆ แบบนั้นก็เหอะ แต่เพราะไอ้พวกเวรนี่มันทำให้ผมอารมณ์ไม่ดี และผมไม่มีทางกลับไปหาเธอให้พวกมันล้อเลียนเด็ดขาด แค่นี้พวกแม่งก็มองด้วยสายตาที่โคตรน่ากระทืบละ ถ้าผมไปหาอลินตอนนี้นะ เหอะ ไม่เหลือซากแน่! 

 

 

Alin says:

07.25 AM

ออดดด ออดดด ออดดดด

ทำไมมีเสียงกดออดล่ะ ก็เมื่อวานพี่วาบอกว่าวันนี้ไม่ว่างไม่ใช่รึไง แต่ช่างเหอะ ฉันไม่เปิดประตูให้เขาหรอก เมื่อวานเขาใจร้ายใจดำมากที่ไม่มาทำดูดันเลยทั้งๆ ที่มีคนมาตามรังควานฉัน และเขาก็เป็นต้นเหตุของเรื่อง!

ออดดดด ออดดดด ออดดดดดดดด

เมื่อไหร่จะเลิกกดสักที เป็นบ้าไปแล้วรึไง

ครืดดด ครืดดด

ถึงกับต้องโทรมาเลยเหรอ มันมีเรื่องด่วนอะไรขนาดนั้นเชียว ฉันไม่รับหรอก อยากจะโทรให้สายไหม้ก็เชิญ

สิบนาทีผ่านไป...

แกร๊ก...

ประตูห้องของฉันถูกเปิดจากด้านนอก พร้อมกับร่างสูงที่ยืนอยู่และพนักงานในนิติบุคคล เขาต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ...

“ทำไมไม่เปิดประตู” เขาถามเสียงแข็ง เดินเข้ามาหาฉันอย่างเอาเรื่อง

“...” ฉันนิ่งไม่ตอบ ในเวลาที่ฉันต้องการเขาที่สุด เขากลับเลือกคนอื่น แล้วในตอนนี้ ฉันจำเป็นต้องสนใจเขาเหรอ

“เป็นอะไรเนี่ย” พี่วาถามอย่างหัวเสีย กระชากร่างฉันเข้าไปหา เพื่อให้ฉันสนใจเขาให้ได้ ฉันผลักออกเขาแล้วก้าวเร็วๆ เพื่อจะหนีเข้าห้องนอน แต่ก็ช้าไปกว่าร่างสูงที่เต็มไปด้วยโทสะ

“พูดดิวะอลิน เป็นอะไร” เขาเขย่าร่างฉันจนหัวสั่นคลอน ไม่เคยเลย เขาไม่คิดที่จะถนอมน้ำใจฉันเลย เมื่อวานเขาเองนะที่ทิ้งฉันไว้ ฉันแทบจะร้องไห้อ้อนวอนเพื่อให้เขามาหา แต่เขาก็เลือกที่จะไปกับคนอื่น

“พี่ออกไปเถอะ อลินอยากอยู่คนเดียว” ฉันพูดเสียงเรียบ ดึงมือแกร่งออกจากแขน แต่เขาก็ยังไม่ยอมปล่อยฉันโดยง่าย

“ก็ถามว่าเป็นอะไร ตอบดิวะ”

“พี่จะมาสนใจทำไม! ตอนที่อลินต้องการพี่ พี่หายหัวไปอยู่ไหน! ตอนนี้อลินไม่ต้องการพี่แล้ว ออกไปซะ” ฉันตะโกนไล่เขาเสียงดัง น้ำตาคลอเบ้า มันเจ็บนะ ที่คนที่เรารักเลือกคนอื่น ในเวลาที่เรากำลังตกอยู่สถานการณ์อันตราย เขาทิ้งฉันไปโดยไม่สนเลยว่าฉันจะเป็นจะตาย

“อลิน...”

“พี่ไปซะเถอะ อลินไม่อยากรบกวนพี่” ฉันผลักร่างเขาออกอีกครั้ง แต่เขาก็ยังดื้อดึงรั้งเอาไว้

ไม่รักไม่ห่วง...แล้วจะมาสนใจทำไม...

“เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น...” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เบาลง คล้ายคนรู้สึกผิด

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ อลินยังอยู่ดี พี่ก็เห็น”

“พี่ขอโทษ”

“มันไม่ใช่เรื่องของพี่ พี่ไปซะเถอะ” ฉันพยายามจะผละห่างเขา แต่ทำไม่ได้เลย จากตอนแรกที่แค่ดึงแขนฉันไว้ ตอนนี้เขาดึงฉันเข้าไปกอดแน่นขนัด ฉันไม่รู้ว่าเขาทำแบบนี้เพราะอะไร อาจจะรู้สึกผิดมั้ง...

“จะไม่ใช่ได้ไง ก็พี่เป็นต้นเหตุอ่ะ ไปแจ้งตำรวจเถอะ...”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ อลินคงคิดไปเอง...”

“มีคนข่มขู่เราอยู่นะ จะไม่เป็นไรได้ไง” เขาเสียงเข้ามขึ้นอีกครั้ง เมื่อฉันไม่ยอมทำตาม

“อลินยังไม่ตาย พี่ไม่ต้องใส่ใจหรอก”

พลั่ก...

ฉันผลักเขาเต็มแรงแล้ววิ่งเข้าห้องทันที

“อลิน!” เขาเสียหลักล้มลงไปเลยตามมาดึงฉันไว้ไม่ทัน

ปั้ง ปั้ง ปั้งๆๆ

“อลิน! อย่าดื้อดิวะ มันอันตรายนะเว่ย!” เสียงเขาฟังดูร้อนรน แต่แล้วยังไงล่ะ เขาก็แต่กลัวเป็นสาเหตุที่ทำให้ฉันตกอยู่ในอันตรายเท่านั้นแหละ เขาคงกลัวจะรู้สึกผิด ไม่ได้สนใจใยดี ฉันจริงๆ หรอก

ฉันปล่อยให้เขาเคาะประตูไปโดยไม่สนเขาอีก เปิดเพลงใส่หูฟัง แล้วก็ล้มตัวลงนอน มันไม่มีอันตรายอะไรหรอก ฉันคงไม่เป็นไรหรอก....

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น