My dear devil กำราบหัวใจผู้ชายปากแข็ง

ตอนที่ 1 : I'm back

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 391
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    18 ก.ย. 63

สายตาคมเข้มจ้องมองลอดแว่นตากันแดดสีชาไปยังประตูทางออกของผู้โดยสารขาเข้าต่างประเทศ ณ สนามบินสุวรรณภูมิ เขาดูหงุดหงิดงุ่นง่าน ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดุแทบทุกวินาที ตั้งแต่เท้าของเขาย้ำเข้ามาที่สนามบินแห่งนี้

เอาเข้าจริงมันไม่ได้นานหรอกกับเวลาที่เขารอคอยการมาของเธอ เพราะเขาเพิ่งมาถึงสนามบินนี่ยังไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ แต่นี่มันหลังจากเวลาที่เครื่องของเธอแลนด์ดิ้งไปกว่าสองชั่วโมงแล้ว พูดง่ายๆ คือเขามาสายไปสองชั่วโมง เธอควรจะยืนหน้ามุ่ยรอด่าเขาอยู่ ไม่ใช่เขาที่ต้องมาชะเง้อคอมองหาเธออยู่เนี่ย!

ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาแม่บังเกิดเกล้าทันที เมื่อไม่อาจรอคอยได้อีกต่อไป

(ว่าไงพ่อลูกชาย) ปลายสายถามด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดี

“ผมไม่เจอว่าที่ลูกสะใภ้แม่ ผมจะกลับแล้ว ให้เธอหาทางกลับเอาเองแล้วกันนะครับแม่” เขาว่าเสียงกร้าว หงุดหงิดทั้งแม่ทั้งเธอ

อลิน...

คู่หมั้นคู่หมายของเขาที่พ่อแม่ทำพันธะสัญญากันทันที ที่ทราบเพศของเธอหลังอัลตราซาวน์ในครรภ์มารดา ตลกสิ้นดี นี่มัน พศ. ไหนแล้ว ทำไมยังจะมาจับคู่ให้คนอื่นเหมือนเล่นขายของอยู่อีก เหอะ อย่าหวังว่าคนอย่างเขาจะยอมทำตาม!

(รออีกหน่อยน่าลูก เอาเบอร์น้องไปแล้วโทรหาซะนะ) คุณแม่จอมวางแผนยังคงไม่เลิกเจ้ากี้เจ้าการ ก่อนจะส่งเบอร์ยัยนั่นมาทางไลน์ของเขา

“แค่นี้นะครับ” เขาบอกมารดาแล้วกดโทรออกหาใครอีกคน

ตู๊ดดดดด....

(ฮัลโหล นี่ใครคะ?) ปลายสายเสียงหวานกล่าวด้วยน้ำเสียงฉงน

“ฉันเอง” เสียงเข้มพูดปนน้ำเสียงหงุดหงิด

(ฉันไหนคะ ฉันไม่รู้จักคนชื่อ ‘ฉัน’ ค่ะ) เสียงหวานยังคงตอบอย่างเรียบนิ่วเหมือนเดิม แต่ภายในใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองเพล เธอจำเสียงเขาได้อย่างแน่นอน เสียงที่นานทีจะได้ยิน หากไม่ใช่เพราะแม่ของเขาบังคบให้ทักทายเธอบ้างเวลาที่เธอโทรไปหา ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบของท่าน เธอคงไม่มีโอกาสได้ยินเสียงเขา และไม่รู้ว่าปลายสาย ณ ขณะนี้เป็นใคร...

“เธออย่ามากวนประสาทฉันนะ อยู่ไหน รีบมาเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่มาฉันจะกลับ!” เสียงเข้มขึ้นส่งกลับไปจนปลายสายต้องดึงโทรศัพท์ห่างจากหู

(อ๋อ คุณพี่วาโยนี่เอง อลินอยู่ในร้านกาแฟค่ะ รอนานมากกกกกก เลยหิว) เธอบอกพร้อมแหน็บแนมเขาไปในที

“ออกมาได้แล้ว ฉันไม่ว่างมากขนาดมารอเธอได้ทั้งวันนะ!” ร่างสูงยังคงขึ้นเสียงใส่เธอไม่เลิก ไม่เคยเลยที่จะพูดจาดีๆ กับเธอ

“มาแล้วค่ะ” เสียงหวานแว่วดังมาจากด้านหลัง ร่างสูงจึงหันกลับไปมอง เหมือนภาพสโลวโมชั่นในละคร ขณะที่ดวงตาต้องกัน ดั่งต้องมนต์สะกด

หญิงสาวที่ได้แต่เฝ้าฝันถึงเขา มองร่างสูงตรงหน้าด้วยจังหวะหัวใจที่เต้นถี่ขึ้นเรื่อยๆ เขาหล่อราวกับเทพบุตร เรื่องนั้นเธอรู้ดี แต่เพราะไม่ได้เจอกันนานกว่าห้าปี เธอจึงอดไม่ได้ที่จะตื่นเต้น เขายังคงสูงสง่าเช่นเคย ใบหน้าคมคร้ามที่ตอนนี้กัดกรามคล้ายคนโมโห ส่งให้รูปทรงใบหน้าของเขาชัดเจนยิ่งขึ้น หัวคิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย จมูกโด่งคมรับกับริมฝีปากหยัก สะกดสายตาเธอเอาไว้ ไม่อาจละจากได้

เช่นเดียวกันกับชายหนุ่ม เขามองหญิงสาวที่เรือนร่างบานสะพรั่งราวกับไม้ดอกที่โตเต็มวัย เสื้อกล้ามสีดำตัวบางที่เข้ากับอากาศที่ร้อนระอุของเมืองไทยแต่ขัดกับจารีต รัดรึงให้เนินอกขาวผ่องของเธอดูโดดเด่นเข้าไปอีกเป็นเท่าตัว เอวคอดกิ่ว รับกับบั้นท้ายงามงอน ระบุชัดว่าเธอออกกำลังกายดูแลหุ่นอย่างดี ขาเรียวเสลาโผล่พ้นกางเกงยีนส์ขาสั้นจุ๊ดจู๋กับรองเท้าแตะคีบธรรมดาๆ แบบที่ฝรั่งชอบทำ เธอคงกลายเป็นฝรั่งไปแล้วสินะ ถึงหน้าตาของเธอจะงามอย่างไทย แต่หัวเธอคงโกอินเตอร์ไปแล้วล่ะ

 

“ไม่เจอกันนาน นม โตขึ้นเป็นกองนะ” วาโยกล่าวทักร่างบางอย่างไร้มารยาท

“พี่วาก็ยังปากเสียเหมือนเดิมเลยนะคะ” เธอว่าอย่างไม่ยอมแพ้ มวยถูกคู่นั่นแหละนะ

“ยัยเด็กปากเสีย อุตส่าห์มารับ ขอบคุณสักคำน่ะ ทำเป็นมั้ย” อลินยกยิ้มอย่างชอบใจ พุ่งตรงเข้าไปประนมมือกราบแนบอกร่างสูงอย่างยียวน

“กราบขอบพระคุณเป็นอย่างสูงค่ะ”

กลิ่นหอมอ่อนๆ จากกายสาว ทำเอาคนเจ้าชู้เป๋ไปชั่วขณะ เขาแอบสูดดมกลิ่นกายของเธออย่างไม่อาจหักห้ามใจ เหมือนพวกโรคจิต ก่อนจะผลักเธอออก เมื่อเสียงเรียกเข้ามารั้งสติเอาไว้

“ครับแม่ เจอแล้วครับ ครับ เจอกันครับ” เขาคุยกับมารดาไป มองหน้ายัยตัวดีไปด้วยอย่างคาดโทษ พอวางโทรศัพท์ก็รีบลากกระเป๋าเธอ หนีความผิดที่เกิดจากอารมณ์ชั่ววูบเมื่อครู่ไปที่รถคันงามทันที

“จะไปไหนก่อน” เสียงทุ้มเอ่ยถามคนที่นั่งอยู่ข้างคนขับ แม่ของเขาและแม่ของเธอ รวมหัวกันบังคับให้เขามารับเธอกลับบ้าน เพราะบ้านทั้งสองคนรั้วติดกัน รู้จักกันมาตั้งแต่เกิด

“เอาของไปเก็บที่คอนโดก่อนแล้วกันค่ะ แล้วตอนเย็นค่อยกลับบ้าน” ร่างเล็กบอกพลางยกมือขึ้นรวบผม วงแขนขาวผ่องนั่นไม่ได้สะกดสายตาของเขา เท่ากับหน้าอกที่ทะลักบราออกมาด้านข้าง ไม่ต้องเดาเลยว่านมเธอจะใหญ่ขนาดไหน

ขาวชิบหาย

“ไปเลยค่ะ ร้อนชะมัดเลย อลินอยากอาบน้ำ” เธอบ่นไป มองโน่นนี่ไป ทำเอาคนที่กำลังเคลิ้มต้องรีบตั้งสติทันที

“อย่าทำตัวเป็นฝรั่งให้มาก” ร่างสูงค่อนแคะ

“แหม ขอเวลาปรับตัวหน่อยสิคะ อลินเพิ่งกลับมาจากวินเทอร์แล้วเจอซัมเมอร์ทันที อลินก็ไม่ไหวนะคะ” เธอบ่นคืนอย่างไม่ยอมแพ้

“เหอะ”

 

@ ALIN’S CONDO

“พี่วานอนเล่นรอไปก่อนนะคะ อลินขออาบน้ำแปบเดียว” เธอบอกร่างสูงแล้วเดินเข้าห้องนอนไปทันทีอย่างไม่รอคอยคำตอบ เขาได้แต่มองตามเธอไปอย่างหงุดหงิด สั่งกูจัง แม่คุณเอ๊ย!

สิบนาทีผ่านไป...

แอด...

เสียงเปิดประตูดังขึ้น ทำเอาคนที่นอนเล่นเกมอยู่บนโซฟาต้องชะโงกหน้าไปมอง เพราะคิดว่าเธอคงพร้อมแล้ว

แต่...ตอนนี้เขาน่ะสิที่พร้อมแล้ว...

ไอ้นั่นของเขาแทบจะชักธงรบทันที...

เพราะแม่คุณเดินออกมาจากห้องนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียว ผมเผ้าเปียกสยาย โคตรจะเซ็กซี่ ไหนจะเนินนมที่โผล่พ้นผ้าขนหนูตัวจิ๋วนั่นออกมาอีก ทั้งขาวทั้งอวบ ลูกชายเขาไม่อยากออกรบ ก็คงจะแปลกไปหน่อยแล้ว!

“พี่วาลืมหยิบกระเป๋าอีกใบนึงขึ้นมาค่ะ ชุดชั้นในของอลินอยู่ในนั้น” เธอบอกแล้วมองเขาราวกับจะสะกดวิญญาณ อยากจะเข้าไปขย้ำ ดึงผ้าเช็ดตัวที่มันบังวิวสวยๆ นั่นไปเผาซะให้สิ้นซาก

“พี่วาคะ พี่วา” หญิงสาวยังคงพยายามเรียกเขาอยู่ แต่จนแล้วจนรอดตาของเขาก็ไม่ละไปจากเรือนร่างอันเย้ายวนของเธอเลย

“พี่วา!” ร่างเล็กเดินเข้าไปเขย่าแขนเขาอย่างแรงจนเขากระตุกอย่างแรง ใบหน้าแกร่งยกขึ้น จนเกือบชนเข้ากับใบหน้าสวยของเธอ เหมือนเข็มนาฬิกาหยุดเดิน ทั้งคู่จ้องหน้ากันอย่างไม่ยอมละสายตา เรียวปากร้อนระอุขยับเข้าหาเรียวปากบางอย่างยากจะหักห้าม มือแกร่งเกาะเอวบางเอาไว้หลอมๆ ก่อนจะ...

“ไอ้เหี้ย! แทงค์หายไปไหนวะ!” เสียงตะโกนดังลั่นออกมาจากโทรศัพท์ ทำเอาสติที่กระเจิดกระเจิงกลับสู่ร่าง

“แพ้เลยสัส! ไอ้วา มึงไปไหนเนี่ย!” เสียงคนในเกมยังคงตะโกนโหวกเหวกไม่เลิก วาโยจริงได้โอกาสเนียน ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วไปคุยกับเพื่อนเขาแทน

“โทษเว่ยๆ กูเลิกก่อน ไม่ว่างละ” เขากดออกจากเกม แล้วกันไปหาร่างบางด้วยสีหน้าเรียบเฉย “มีอะไร”

“พี่วาลืมกระเป๋าอีกใบหนึ่งค่ะ อลินไม่มีชุดชั้นใน” เธอบอก จริงๆ แล้ว เขาเกือบจะเผลอจูบเธออยู่แล้วเชียว อยากรู้นัก ถ้าเขาพลาดทำมันลงไป คนดื้อด้านอย่างเขาจะแก้ตัวว่าอะไร

“อือ เดี๋ยวไปเอาให้” เขารีบหนีออกไปจากพื้นที่อันตรายทันที ทิ้งให้ร่างบางหงุดหงิดที่ไม่สามารถต้อนเสือจอมดื้อให้ติดกับได้

“ฝากไว้ก่อนเถอะ!”

 

มาต่อกันจ้าาาา พี่วาโย ลูกชายคนเล็กของพี่หมอวินและน้องมะลิ ฝากติดตามด้วยน้าา :)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น