[RoV x LoL] Beyond the Boundary

ตอนที่ 5 : สองนักฆ่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 47
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    8 เม.ย. 63

"นี่ไงล่ะ" เอซเรียลเปิดหนังสือเก่า ๆ เล่มหนึ่ง แล้วก็ยื่นให้เอมิลี่ เธอรับมาแล้วก็อ่านออกเสียงหน้านั้นให้เอซเรียลฟัง

 

ห้วงลึกแห่งอวกาศนั้นเต็มไปด้วยสิ่งอันน่าสะพรึงกลัว จงภาวนาให้พวกมันมองข้ามโลกใบนี้เถอะ

 

"หืมมมม" เอซเรียลครุ่นคิด "มันหมายถึงอะไรกัน?"

 

"ห้วงลึกแห่งอวกาศอาจจะหมายถึงพวก Void ก็ได้นะ!" ยูมิเอ่ยขึ้นเสียงดัง

 

"ต้องใช่แน่ ๆ เพราะหนังสือพวกนี้ก็เก็บมาจากทะเลทรายชูริมาทั้งนั้น"

 

"พวกมันน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรอ?" เอมิลี่ถาม พลางบิดขี้เกียจไปด้วย

 

"ใช่ ผมเคยไปเจอพวกมันด้วย เกือบเอาตัวไม่รอดเลยล่ะ"

 

"อืมมม" เอมิลี่พลิกย้อนดูหนังสือหน้าแรก ๆ จนไปสะดุดอยู่ที่หนังสือหน้านึง เมื่อเธอได้อ่านบทกลอนอันคุ้นเคยที่อยู่บนหน้านั้น

 

Σε γνωρίζω από την κόψη

Του σπαθιού την τρομερή,

Σε γνωρίζω από την όψη,

Που με βιά μετράει τη γη.

 

"เป็นอะไรรึเปล่าอะ?" ยูมิถามเมื่อเห็นสีหน้าของเอมิลี่

 

"ดูนี่สิ" เธอเอ่ย แต่ก็ส่ายหน้าไปด้วย

 

แต่สำหรับเอซเรียลกับยูมิ แผ่นกระดาษหน้านั้นกลับเป็นแผ่นเปล่า

 

"ไม่เห็นจะมีอะไรเลย" เอซเรียลพยายามเพ่งจ้องไปที่กระดาษ ประหนึ่งว่าจะมีตัวอักษรผุดขึ้นมา

 

"จริงเหรอ!" ด้วยความตกใจ เอมิลี่พลิกหนังสือกลับมาดู "มันมีตัวหนังสือเขียนจริง ๆ นะ" เอมิลี่ยังคงยืนยันตามสิ่งที่เห็น

 

"งั้นเธออาจจะเห็นคนเดียวก็ได้ มันเขียนว่าไงล่ะ"

 

ข้าสำนึกถึงท่านตลอดมา

ด้วยคมดาบคราบความเกรงขามนี้

ข้ายังสำนึกถึงท่านด้วยใบหน้า

ที่มองทอดไปในปฐพี

 

"ก็ไม่เห็นจะมีอะไรเลย ทำไมต้องตกใจด้วย?" เอซเรียลสงสัยเล็กน้อย

 

"บทกลอนอันนี้อะ คือสิ่งที่ทำให้ฉันมาอยู่จุดนี้ได้ มันทำให้ฉันได้เจอกับน้องสาว ที่ฉันตกใจเพราะไม่คิดว่าจะได้เจอมันที่นี่อีก"

 

"อ้อ" เอซเรียลร้องขึ้นด้วยความเข้าใจ ก่อนที่จะเดินถอยออกไป เอมิลี่กับยูมิก็พากันเดินออกจากห้องเก็บสมบัติที่เอซเรียลได้มา

 

 

 

 

"ดูอาการดีขึ้นแล้วนะ" ยูมิเอ่ยขณะลอยวนอยู่รอบ ๆ ตัว

 

"หมายความว่าไง?"

 

"ก็ตอนแรกเห็นนิ่ง ๆ เงียบ ๆ เหมือนโดนวางยามา"

 

คำพูดยูมิทำให้เธอนึกถึงเหตุการณ์ตอนอยู่กับคามิลที่ห้องใต้ดินได้

 

"เป็นเพราะหญิงขาเหล็กนั่นแน่ ๆ"

 

"หมายถึงคามิลอะนะ"

 

"ใช่" เอมิลี่พยักหน้า แล้วก็พูดต่อ "หลังจากตอนนั้น ฉันก็รู้สึกมึน ๆ หัวตลอด"

 

"อืม... แต่ตอนแรกก็เห็นแทนตัวเองว่าข้าอยู่เลยนี่ ไหงตอนนี้แทนตัวเองว่าฉันเสียล่ะ"

 

"คงเป็นเพราะเวลาล่ะมั้ง"

 

เอมิลี่กับยูมิก็มุ่งหน้าเดินไปเรื่อย ๆ ตามทางเดินอันยาวเหยียดของบ้านของเอซเรียลที่ค่อนข้างใหญ่ระดับคฤหาสน์ แต่ไม่มีใครอยู่นอกจากตัวเอซเรียลเอง ซึ่งก็นาน ๆ ครั้งจะกลับมาอยู่ ที่นี่จึงเหมือนกลายเป็นที่เก็บของไป

 

เอมิลี่เดินออกไปที่สวนหลังบ้าน นั่งลงบนพื้นหญ้า แล้วก็มองขึ้นไปบนท้องฟ้ายามบ่ายที่เต็มไปด้วยเมฆ บดบังดวงอาทิตย์เป็นระยะ ๆ แต่แล้วเธอก็รู้สึกแปลก ๆ ขึ้นจึงหันไปบอกยูมิที่นอนลงบนหนังสือของตน

 

"ฉันรู้สึกเหมือนมีใครอื่นอยู่นอกจากพวกเรา" เอมิลี่ใช้มือขวาสะกิดตัวของยูมิ

 

"หืม?" ยูมิชูคอขึ้นมามองไปรอบ ๆ "ไม่เห็นจะมีอะไรเลย"

 

"ขอตัวก่อนนะ" เอมิลี่ลุกขึ้นจากท่านั่งแล้วก็เดินไปตามความรู้สึกของตน

 

เอมิลี่เดินย้อนเข้าไปข้างในอาคาร กลับไปยังห้องเก็บสมบัติของเอซเรียลที่ที่ซึ่งเธอรู้สึกได้ถึงพลังงานรุนแรงในห้องนี้ เอซเรียลก็ยังคงหยิบโบราณวัตถุมาดูเล่นอยู่ พอได้ยินเสียงเอมิลี่ที่เดินเข้ามาในห้องก็รีบวางวัตถุนั้นด้วยความเคยชินทันที

 

"ตกใจหมดเลย!" เอซเรียลดูเหมือนเขาก็จะเหม่อลอยนิด ๆ ด้วยก่อนที่เอมิลี่จะเข้ามา

 

"ฉันรู้สึกเหมือนไม่ได้มีแค่เราสามคนที่อยู่ที่นี่" เอมิลี่เอ่ยพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้กับเอซเรียล "ได้ยินว่ามีใครก็ไม่รู้ชี้ให้ไปที่สำนักงานนั่น ลองเล่ามาสิว่าเกิดอะไรขึ้น"

 

"คือผมก็จำได้แต่ว่าเป็นคนสวมผ้าคลุมสีดำทั้งตัว.... อ้อ! เสียงเป็นผู้หญิงด้วย!" เอซเรียลพยายามอธิบายเพิ่ม แต่ก็ทำได้แค่นี้

 

ทันใดนั้นมีดสีเงินเล่มหนึ่งบินแหวกผ่ากลางเข้ามาระหว่างเธอกับเอซเรียล พร้อมกับเสียงตะโกนออกมาจากอากาศ

 

"ข้าจะฆ่าแกซะ เอมิลี่!"

 

เจ้าของเสียงโผล่ออกมาด้านหลังเอมิลี่พร้อมกับง้างมีดแทง เอมิลี่โอบตัวเอซเรียลแล้วล้มตัวลงหลบวิถีมีด

 

"เธอคือ....!" เอซเรียลเมื่อเห็นหญิงสาวผมแดงที่โผล่ออกมาจากอากาศก็พูดขึ้นมา

 

"แกคงจะเป็นคนที่นายหญิงว่าไว้แน่นอน ข้าจะตัดไฟเสียแต่ต้นลมเดี๋ยวนี้แหละ!" ไม่ทันที่เอมิลี่จะได้ตั้งตัว หญิงสาวผมแดงก็หยิบมีดคู่ขึ้นมากระโจนแทงใส่เอมิลี่ เธอใช้เท้าถีบเอซเรียลให้กลิ้งออกไปก่อนที่จะกลิ้งตามไปเพื่อหลบมีด

 

"หลบเก่งจริง ๆ"

 

เอมิลี่โดดลุกขึ้นตั้งตัว พร้อมกับกวาดสายตามองหาสิ่งที่น่าจะเป็นอาวุธได้ นั่นก็คือด้ามไม้กวาดที่วางพิงไว้อยู่กับตู้เก็บของใกล้ ๆ เธอก็รีบหยิบมาตั้งท่า

 

หญิงสาวผมแดงวิ่งพุ่งใส่เอมิลี่ แล้วก็วาร์ปตัวเองไปอยู่ด้านหลังอย่างรวดเร็ว เอมิลี่ใช้ด้ามไม้กวาดกระทุ้งเข้าที่ท้องหญิงสาวด้านหลังแล้วใช้แรงจากการกระทุ้งนั้นผลักตัวเองหลบมีดที่จะแทงลงมาได้อย่างหวุดหวิด

 

"จะฆ่าข้าเพื่ออะไรกัน!" เอมิลี่เอ่ยถามหญิงสาวผมแดงปริศนาที่จู่ ๆ ก็โผล่มาโจมตีใส่เธอ

 

"ข้าจำเป็นต้องบอกเจ้าด้วยหรือไงกัน?" หญิงสาวตอบ

 

ขณะเดียวกันหญิงสาวผมแดงก็พึ่งสังเกตได้ว่าเอซเรียลหนีไปแล้ว แต่ก็ไม่ได้สนใจไปมากกว่าหญิงสาวต่างโลกที่ถือด้ามไม้กวาดผู้นี้

 

"ข้ามีเพียงแต่ด้ามไม้กวาดเท่านั้น ถ้ายังฆ่าไม่ได้เจ้าก็คงจะอ่อนหัดน่าดู" เอมิลี่พูดเย้ยอีกฝ่าย

 

"ปากดีจังนะ" แต่อีกฝ่ายที่ตนพูดด้วยนั้นก็มายืนกระซิบอยู่ข้างหูพร้อมมีดที่พร้อมจะแทงเข้าท้ายทอยได้ทุกเมืื่อ

 

"หยุดนะ!" ยูมิเข้ามาในห้องพร้อมกับปล่อยคลื่นเวทมนตร์ออกจากหนังสือของตน

 

 

"ไอ้แมวบ้าเอ้ยยยย" หญิงสาวผมแดงปามีดออกไปด้านหลังยูมิ ก่อนที่จะวาร์ปตามไปเพื่อจัดการกับแมวที่เข้ามาขัดจังหวะ

 

"หวาาาา" ยูมิหลบมีดที่ปามาจากอีกฝ่าย ก่อนที่จะพุ่งไปเกาะเอมิลี่แล้วทำท่าเยาะเย้ยใส่

 

"หึ ทั้งคนทั้งแมว..." ไม่ทันที่หญิงสาวผมแดงจะพูดจบก็มีกระสุนเวทมนตร์ยิงใส่

 

ตู้ม!

 

เอซเรียลกลับมาพร้อมกับถุงมือคู่กาย และเล็งมันมายังตัวหญิงสาวผมแดงที่ล้มลงไปจากแรงระเบิด

 

"คงต้องเอาจริงสินะ..."

 

หญิงสาวผมแดงตรงหน้าทั้งสามปลดปล่อยพลังงานแปลก ๆ ออกมา ทำให้เอซเรียลกับยูมิเริ่มกลัวนิด ๆ และถอยเข้าหาเอมิลี่ ทุกคนจ้องไปที่หญิงสาวผมแดงที่ค่อย ๆ ย่างก้าวเข้ามา แต่แล้วเอมิลี่ก็ก้าวออกมาเผชิญหน้า

 

"เดี๋ยวฉันจัดการเอง"

 

เอมิลี่เข้าสู่โหมดคลั่ง ยูมิโดดออกแล้วไปเกาะเอซเรียลแทน ก่อนที่ทั้งคู่จะถอยออกไปให้เอมิลี่ได้จัดการ เอมิลี่โยนด้ามไม้กวาดทิ้งแล้วตั้งท่าสู้ด้วยลูกเตะของตน ขณะที่อีกฝ่ายใช้มีด

 

เอมิลี่เป็นฝ่ายเปิดฉากด้วยการพุ่งเข้าไปเตะอีกฝ่าย จนอีกฝ่ายใช้มีดตวัดสวนจึงโดดถอยออกมาตั้งท่า

 

ทั้งสองฝ่ายผลัดกันเข้าโจมตีอีกฝ่ายอยู่เรื่อย ๆ แรงเตะของเอมิลี่ทำให้ฝ่ายหญิงสาวผมแดงบาดเจ็บอยู่บ้าง แต่ตัวเองนั้นโดนมีดเวทมนตร์จนเป็นแผลไปทั่วร่างกาย แต่ก็ยังคงฝ่าฝูงมีดเข้าไปเตะถึงตัวอีกฝ่ายได้ จนทั้งสองฝ่ายถอยห่างจากกัน แต่เอมิลี่เป็นฝ่ายที่ล้มลงจากบาดแผลตามตัว

 

"ตายซะเถอะ!"

 

เอซเรียลที่เห็นสภาพเอมิลี่ก็ไม่คิดจะยืนเฉย ตัดสินใจยกถุงมือของตนขึ้นยิงใส่หญิงสาวผมแดง แต่ก็ไม่สะทกสะท้านกับกระสุนเวทย์ของเขาเลย และทำให้อีกฝ่ายหันมามองเจ้าของกระสุนแทน

 

"งั้นจัดการแกก่อนละกัน!"

 

หญิงสาวผมแดงเดินตรงมาหาเขา แต่อยู่ดี ๆ เธอก็ชะงักลง ก่อนที่จะเหมือนโดนอะไรบางอย่างดึงตัวเธอหายไปในพริบตา

 

"อ้าว.... หายไปไหนแล้วล่ะ" เอซเรียลมองซ้ายมองขวาหาผูหญิงคนนั้น ก่อนที่จะรีบวิ่งมาหาเอมิลี่ที่นอนกองอยู่กับพื้น

 

"ทำไงดีล่ะ ยูมิ?" ชายหนุ่มหันมาถามเจ้าแมวที่อยู่ข้าง ๆ

 

"ลองให้ฉันรักษาดูก่อนนะ"

 

ยูมิตอบแล้วเข้าไปใกล้ ๆ หญิงสาวผมเงินที่สลบไปแล้ว เพื่อลองใช้เวทมนตร์ของตนรักษา อาการบาดเจ็บของนางก็ดีขึ้น แต่ก็คงยังไม่รู้สึกตัว

 

"น่าจะพอช่วยได้ระดับหนึ่ง ก็ต้องให้นางพักผ่อนอีกอะนะ"

 

"โอเค" เอซเรียลพยักหน้า ก่อนที่จะอุ้มเธอขึ้นไปไว้ที่ห้องของตนที่ชั้นบน

 

 

...

 

 

สามชั่วโมงหลังจากนั้นก็มีแขกมาเยี่ยมเยียนเอซเรียลด้วยอารมณ์ฺไม่พอใจ

 

"กล้าดียังไงมาอุ้มคนของข้าออกไปอย่างนี้ หืม?" คามิลยืนบ่นใส่เอซเรียลและยูมิ

 

"ผ..ผมไม่ได้ทำนะครับ" เอซเรียลรีบปฏิเสธ "นี่ครับ ฝีมือยูมิ"

 

"โยนกันอย่างนี้เลยนะ" ยูมิหันมาด่าชายหนุ่ม

 

"หุบปาก! ไม่ว่าใครทำก็ผิดทั้งนั้น!" คามิลตะคอกใส่ทั้งสอง "แล้วเอมิลี่อยู่ที่ไหน?"

 

"อยู่...ข้างบนครับ"

 

"พาข้าขึ้นไปหานาง"

 

"แต่..."

 

"พาข้าไปหานาง!" คามิลตะคอกเสียงดังขึ้นกว่าเดิม

 

"ครับ ๆ"

 

เอซเรียลรีบพยักหน้าก่อนที่จะพาคามิลขึ้นไปหาเอมิลี่ที่นอนอยู่บนเตียงในห้องของตน

 

 

"นี่ข้ามาช้าไปสินะ" คามิลเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นสภาพเอมิลี่ที่เต็มไปด้วยบาดแผล เลือดที่ซึมออกมาจากบาดแผลนั้นแทบจะย้อมสีผ้าปูเตียงเป็นสีแดงแล้ว

 

"ถ้านางอยู่กับข้าที่บ้านข้า ก็คงจะไม่ต้องมาโดนอะไรแบบนี้หรอก"

 

"ขอถามหน่อยนะครับ มันเกิดอะไรขึ้นหรอครับ"

 

"ถ้าจะให้เดา คนที่มาสร้างบาดแผลเป็นรอยมีดทั่วร่างกายของนางคงจะเป็นคาตารินาสินะ"

 

"น่าจะ...ใช่ครับ" เอซเรียลตอบแต่ก็ไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่

 

"จริง ๆ เป้าหมายของผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่เพียงแต่เอมิลี่หรอก นายด้วยนั่นแหละ"

 

"เธอจะฆ่าผมหรอครับ?"

 

"ไม่ เธอจะมาลักพาตัวนายไปต่างหากล่ะ"

 

"ลักพาตัว? เพื่ออะไรครับ?"

 

"เรื่องนั้นก็สุดกำลังที่ข้าจะรู้แล้วล่ะ แต่ก็นึกดูสิว่าชาวน็อกซัสจะทำอะไรกับเจ้าบ้าง"

 

"ครับ..."

 

"เอาเป็นว่าครั้งนี้ข้าจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นกับเรื่องที่นายพาเอมิลี่ออกมา" คามิลพูดด้วยเสียงที่เบาลง

 

"แต่!" คามิลเน้น เอซเรียลที่ทำท่าจะดีใจก็กลับไปหงอยเช่นเดิม "ข้าจะค้างคืนที่นี่ด้วยละกัน ดังนั้นช่วยเตรียมห้องไว้ให้ด้วย"

 

เอซเรียลถอนหายใจเฮือกใหญ่หลังจากที่คิดว่าคามิลจะทำโทษอะไรเขา ก่อนที่จะเดินออกจากห้องนอนไป กลับไปหายูมิที่รออยู่ข้างล่าง

 

 

"เป็นไงบ้างล่ะ?" ยูมิหันมาถามชายหนุ่มที่เดินลงมาจากบันได "โดนด่าหนักมั้ย?"

 

"แค่ด่านิดหน่อยว่าไปพาตัวเอมิลี่ออกมาจากคฤหาสน์ของเค้า" เอซเรียลตอบ "แต่ทำไมฉันต้องรับคำด่าแทนแกด้วยนะ"

 

"น่า... ไม่เป็นไรหรอก ใครเขาจะมาด่าว่าแมวกันเล่า"

 

"เฮ้อ..." เอซเรียลถอนหายใจอีก "คามิลบอกว่าจะค้างคืนที่นี่ด้วย น่าจะมีธุระกับเอมิลี่นั่นแหละ"

 

"อย่าไปกังวลอะไรเลยดีกว่า เราออกไปเดินเล่นกันเถอะ"

 

"อืม..." เอซเรียลตอบด้วยน้ำเสียงหงอย ๆ ก่อนที่จะเดินไปทางประตูทางเข้า พอดีกับมีคนเปิดประตูสวนมา

 

 

"เอ้า! เอซเรียล จะไปไหนกันรึ?" เคทลินกล่าวทักทายชายหนุ่มเจ้าของบ้าน และวายยืนโบกมืออยู่ด้านหลัง

 

"เคทลิน! วาย! ทำไม..." เอซเรียลตกใจกับหญิงสาวทั้งสองที่มาพร้อมกันที่บ้านของเขา แต่ยังไม่ทันที่จะได้เอ่ยปากถามจบประโยค ก็มีคนพูดขัดจังหวะจากด้านหลัง

 

"ข้าเรียกมาเองแหละ" คามิลเดินลงบันไดมาหาทั้งสี่ที่หน้าประตู "เพราะข้ามีเรื่องสำคัญจะบอกพวกเจ้า"

 

"หืม!?" หนึ่งหนุ่ม หนึ่งแมว และสองสาวเอ่ยเป็นเสียงเดียวกัน

 

"ตามข้าขึ้นมาข้างบน" คามิลเอ่ย ก่อนที่จะเดินนำทุกคนไปทางบันได

 

....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น

  1. #6 Tak2003 (@Tak2003) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 09:46

    ถ้ามีอาวุธละก็...
    #6
    0