[RoV x LoL] Beyond the Boundary

ตอนที่ 4 : สิ่งที่อ่านไม่ออก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 47
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    24 มี.ค. 63

คฤหาสน์เฟร์รอส

 

ดวงอาทิตย์ที่ลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้าเป็นสัญญาณว่าตอนนี้เป็นเวลาสายแล้ว คามิลกำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ประจำวันพลางจิบน้ำชาอยู่ในห้องรับรองของคฤหาสน์ ข้าง ๆ เธอเป็นเหลนสาว ผู้ซึ่งเป็นหัวหน้าตระกูลเฟร์รอสคนปัจจุบัน ที่กำลังรับประทานอาหารเช้าเป็นขนมปังแผ่นกับกาแฟแก้วหนึ่ง

 

"คุณย่าไม่ทานอะไรหรอคะ?" เหลนสาวเอ่ยถามคามิลด้วยความเป็นห่วง เพราะตั้งแต่เธอตื่นมา ก็เห็นคามิลนั่งอยู่ตรงนี้ตลอด

 

"ข้าทานแล้ว ขอบใจที่ถาม" คามิลตอบโดยไม่แม้แต่ชำเลืองตามองคนถามเลย ฝ่ายเหลนสาวจึงก้มหน้าก้มตารับประทานมื้อเช้าของตนต่อไป

 

ไม่นานจากนั้น ทหารคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาหาทั้งสองในห้องรับรอง

 

"ท่านคามิล นายอำเภอเคทลินต้องการพบท่านครับ"

 

"โอ้! ข้าจะออกไปพบนางเดี๋ยวนี้แหละ" คามิลว่าแล้วก็เดินตามหลังทหารคนนั้นไปยังประตูใหญ่ ที่ซึ่งแขกของเธอกำลังยืนรออยู่

 

 

"ไม่ทราบว่า นายอำเภอมีอะไรจะคุยกับข้าหรือเปล่า?" คามิลกล่าวทักทาย (ที่ดูไม่ค่อยเป็นการทักทายสักเท่าไหร่) นายอำเภอสาว

 

"ได้ยินว่ามีหญิงสาวนามว่า เอมิลี่ อยู่กับท่าน" เคทลินเปิดประเด็นโดยไม่อ้อมค้อม "ขอข้าคุยกับนางได้หรือไม่"

 

"ใช่ นางอยู่กับข้า แต่เห็นทีตอนนี้คงจะเป็นเวลาไม่เหมาะควรเท่าใดนัก เพราะนางกำลังพักผ่อนอยู่หลังจากที่ทำภารกิจใหญ่"

 

"แต่แมวตัวนี้บอกกับข้าว่าท่านเป็นคนลักพาตัวนางไป" เคทลินชี้ไปที่ยูมิที่กำลังเลียขนตนเองอยู่

 

"ท่านเชื่อคำพูดของแมวมากกว่าของข้างั้นรึ?"

 

"ก็ไม่มีเหตุผลใดที่จะต้องไม่เชื่อแมวตัวนี้ ไม่ว่าจะเป็นท่านหรือแมวตัวนี้ก็ต้องอยู่ใต้กฎหมายฉบับเดียวกัน แล้วเหตุใดข้าจึงต้องละเลยยูมิด้วย?"

 

"หืมมมม" คามิลส่งเสียงหืมพลางครุ่นคิดอะไรบางอย่าง "งั้นถ้าท่านอยากเจอนาง ก็เชิญ" คามิลผายมือเป็นการเชื้อเชิญให้เคทลินเข้าไปข้างใน ก่อนที่จะนำทางไปหาเอมิลี่ที่พักผ่อนอยู่ในห้องของตนที่ชั้นสามของคฤหาสน์

 

ในห้องของคามิล ซึ่งเป็นห้องที่ตกแต่งด้วยสีเทาแบบเรียบ ๆ แถมไม่มีอะไรมากมายในห้องเพราะเธอไม่ค่อยได้เข้ามาอยู่แล้ว เว้นแต่จะเข้ามาพักผ่อน มีหญิงสาวผมเงินหลับสนิทอยู่ที่เตียงด้วยฤทธิ์ของยาที่คามิลใช้

 

"ไม่เคยเห็นหน้าเลยแฮะ" เคทลินใช้สายตาอันเฉียบคมของตนวิเคราะห์ลักษณะภายนอกของหญิงสาวบนเตียง แม้จะเปลี่ยนชุดเป็นชุดของชาวพิลโทเวอร์แล้วก็ตาม เคทลินก็สามารถแยกได้ว่าเธอคนนี้ไม่ใช่คนท้องถิ่น

 

"ข้าบอกแล้วว่านางกำลังพักผ่อนอยู่" คามิลพูดด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย "ไม่เชื่อข้า..."

 

"งั้นข้าขอนำตัวนางไปที่สำนักงานได้หรือไม่?"

 

"ไม่ได้!" คามิลขึ้นเสียง "ก็เห็นอยู่ว่านางกำลังหลับ จะอุ้มนางไปหรือ?"

 

"งั้นพวกเราจะรอจนนางตื่น"

 

คามิลส่ายหัวเล็กน้อยกับความพยายามของเคทลิน ก่อนที่จะพูดออกมา

 

"เชิญไปรอข้างล่างดีกว่านะ ห้องนี้มันอึดอัด"

 

เคทลินทำท่าจะเถียง แต่แล้วก็ชะงักลงเมื่อได้เห็นสายตาของคามิลที่จิกใส่ จึงยอมทำตามแต่โดยดี เดินตามคามิลออกไปจากห้องและกลับไปยังห้องรับรองที่อยู่ชั้นล่างสุด เสร็จแล้วคามิลก็กลับขึ้นมายังห้องของตน มายืนอยู่ข้างเตียงที่เอมิลี่หลับอยู่ ซึ่งพอดีกับที่เอมิลี่รู้สึกตัว

 

"ตื่นแล้วสินะ"

 

"ทำไมข้ามาอยู่นี่ได้ล่ะ?" เอมิลี่ถามคามิลที่ยังคงยืนจ้องมาที่เธอ

 

"ข้าเป็นคนพามาเอง แต่เจ้าไม่ต้องถามอะไรมาก ฟังข้าอย่างเดียวพอ"

 

เอมิลี่พยักหน้า คามิลจึงเดินไปที่ตู้เก็บของใกล้ ๆ และหยิบอะไรบางอย่างออกมา

 

"นี่คือสายรัดข้อมือที่ข้าเตรียมไว้ แต่มันไม่ใช่สายรัดธรรมดานะ ในนี้ข้าได้ใส่ข้อมูลของเจ้าเข้าไปในสารระบบของเมือง ตอนนี้เจ้าเป็นประชาชนคนหนึ่งของพิลโทเวอร์แล้ว" คามิลยื่นสายรัดข้อมือสีแดงให้ เอมิลี่ก็รับมาแล้วสวมใส่ทันที

 

"พยายามใส่ติดตัวไว้เสมอ เพราะมันเหมือนเป็นตัวตนของเจ้าเลยล่ะ"

 

พอเอมิลี่สวมใส่สายรัดข้อมือ เธอก็รู้สึกได้ถึงกระแสไฟฟ้าเล็ก ๆ วิ่งผ่านข้อมือกับสายรัด

 

"ตอนนี้มีคนอยากเจอเจ้าด้วยนะ ชื่อเคทลิน เป็นนายอำเภอของเมืองนี้ นางจะซักถามเจ้ามากหน่อย ก็ตอบไปเรื่อย ๆ นั่นแหละ เดี๋ยวนางเบื่อก็เลิกถามเอง"

 

"แต่ถ้านางชวนให้ไปที่สำนักงานหรือที่อื่นที่ไม่ใช่ที่นี่ ให้บอกว่าไม่สบาย ป่วย อะไรทำนองนี้นะ"

 

พอคามิลกำชับเอมิลี่แล้ว เธอก็ลงไปพาเคทลินขึ้นมา

 

....

 

"ขอบใจมากที่ตื่น ฉันคิดว่าเธอจะหลับยาวเสียอีก" เคทลินเอ่ยกับเอมิลี่ที่ทำสีหน้าเรียบนิ่งใส่ และยูมิก็เดินดมรอบ ๆ เท้าเอมิลี่

 

"มีอะไรกับข้างั้นหรือ?" เอมิลี่เอ่ยถามเคทลินที่กำลังปิดประตูห้อง

 

"เวลามีคนแปลกหน้าเข้าเมืองมา มันก็เป็นหน้าที่ของฉันที่จะต้องสอบถาม" เคทลินปิดประตูเสร็จก็เดินเข้ามาคุยกับเอมิลี่ใกล้ ๆ

 

"ข้าชื่อเอมิลี่..." เอมิลี่บอกชื่อของตน แต่เคทลินก็ส่ายหัวใส่

 

"ฉันรู้ชื่อแล้ว แต่ฉันมีเรื่องอื่นจะถามเธอมากกว่า"

 

"เรื่องอะไร?"

 

"ฉันค่อนข้างเชื่อที่เจ้าแมวพูดว่าเธอออกมาจากหนังสือเล่มนี้ แต่ฉันอยากให้เธอเล่าว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง เธอถึงหลุดมาที่นี่ได้"

 

"เท่าที่จำได้ก็มีแสงสีขาวโอบล้อมร่างข้า ก่อนที่ข้าจะมาโผล่ที่นี่ "

 

"อืม...." เคทลินหันไปหายูมิที่ขึ้นไปนั่งอยู่ข้างเอมิลี่ "หนังสือของเธออาจกำลังส่งสัญญาณบางอย่างเราก็ได้นะ"

 

"หะ?" ยูมิเอียงคอเล็กน้อย "สัญญาณของอะไร?"

 

"ไม่รู้สิ แต่การที่หนังสือของเธอทำสิ่งแปลก ๆ ก็ทำให้ฉันอดคิดเรื่องนี้ไม่ได้"

 

"งั้น... ขอฉันเปิดดูก่อนนะ!" ยูมิรีบพลิกหนังสือเปิด และไล่อ่านไปเรื่อย ๆ

 

"เอาล่ะ" เคทลินหัันมาหาเอมิลี่พร้อมกับชี้ไปที่ข้อมือที่สวมสายรัดข้อมืออยู่ "ขอดูข้อมือเธอหน่อยสิ"

 

เอมิลี่ยื่นแขนให้เคทลิน เธอใช้มือขวาสัมผัสสายรัด และวางกระดาษยับ ๆ แผ่นหนึ่งลงบนฝ่ามือ เธอทำเป็นยื่นหน้าเข้าไปใกล้สายรัดนั้นเพื่อตรวจสอบ ก่อนที่จะใช้จังหวะนั้นกระซิบกับเอมิลี่

 

"เปิดกระดาษดูสิ"

 

เสร็จแล้ว เคทลินก็ถอยห่างออกไป แต่ก็ยังคงยืนอยู่ประชิดเอมิลี่

 

"ทุกอย่างปกติดี" เคทลินพึมพำขึ้นเพื่อความเนียน ส่วนเอมิลี่ก็แอบคลี่แผ่นกระดาษออกดู

 

"อันที่จริงฉันจะมาพาเธอออกไปจากที่นี่ ช่วยให้ความร่วมมือด้วยนะ ฉันเชื่อว่าหนังสือเล่มนี้จะสามารถนำเธอเข้าไปซ่อนได้พักหนึ่ง ก็เลยจะใช้วิธีนี้พาเธอออกไป ฉันต้องการตรวจสอบให้แน่ใจว่าที่เธอหลุดมาที่นี่มีอะไรมากกว่านี้หรือเปล่า ฉันรู้ว่าคามิลคงจะกำชับเธอว่าไม่ให้ไปกับฉัน คามิลอยากให้เธออยู่ที่นี่มากกว่า แต่ก็ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน..."

 

เอมิลี่อ่านจบก็ขยำ ๆ กระดาษแผ่นนั้นและยัดเข้ากระเป๋ากางเกง ก่อนที่จะเงยหน้ามองเคทลิน เธอก็พยักหน้าเล็กน้อยเป็นการขอร้อง เอมิลี่จึงเบี่ยงหน้าไปทางอื่นเพื่อคิด

 

"ว่าแต่เราจะออกไปยังไงล่ะเนี่ย ในเมื่อประตูห้องล็อกแล้ว" เคทลินเดินไปเปิดประตูเพื่อเช็กว่าประตูยังล็อกอยู่หรือไม่ ก็พบว่ามันยังล็อกอยู่ จึงโวยวายเล็กน้อย

 

"หน้าต่าง..." เอมิลี่จ้องไปที่หน้าต่างด้านข้าง

 

"ก็ยังไม่เจออะไรเหมือนเดิมแฮะ" ยูมิเอ่ย ก่อนที่จะหันไปทางเอมิลี่ "พร้อมยัง"

 

เอมิลี่พยักหน้า

 

"เอามือวางบนหนังสือ" ยูมิเอ่ย พลางถอยห่างจากหนังสือ พอเอมิลี่เอามือทาบลงไปที่หนังสือก็ถูกดูดเข้าไปทันที

 

"เสร็จงานละ ไปกัน" ยูมิกับเคทลินมองหน้ากัน ก่อนที่เคทลินจะเดินไปเปิดหน้าต่าง และเตรียมจะปีนออกไป ส่วนยูมิก็รีบขึ้นนั่งบนหนังสือและไปเกาะนายอำเภอสาวไว้ทันที

 

ด้วยความโชคดีหรืออย่างไรก็ไม่ทราบ ทหารเฝ้ายามทุกคนถูกเรียกตัวไปรวมพลที่ฝั่งทางเข้าใหญ่ จึงเป็นช่องว่างให้เคทลินหนีออกจากคฤหาสน์นี้ไป นายอำเภอสาวและแมวก็รีบกลับไปยังสำนักงาน

 

.

.

.

.

 

"คัพเค้กกกกกกกก" วายที่เห็นเพื่อนสนิทกลับมาก็โยนงานที่กองอยู่ทิ้งไป และโดดเหยาะ ๆ มาหา "เป็นไงบ้าง!"

 

"ก็ยังปลอดภัยดี....ตอนนี้อะนะ"

 

หนังสือของยูมิเปิดออกแล้วก็ปล่อยเอมิลี่ออกมา

 

"หืมมมมม" วายดูจะตกใจเป็นพิเศษพลางจ้องมองไปที่หญิงสาวผมเงินที่ค่อย ๆ ลุกขึ้นจากพื้น

 

"ดูต้นขาของนางสิ เหมือนของคามิลเลย" สิ่งแรกที่วายสนใจคือต้นขาแน่นของหญิงสาวหน้าใหม่ "ต้องใช้ขาเหมือนคามิลแน่ ๆ เลย"

 

"นั่นสินะ ไม่ได้สังเกตเลย" พอวายพูดถึงต้นขาของเอมิลี่ เคทลิน ๆ ก็มองบ้าง "แต่จะสนใจทำไม?"

 

"เปล่า!!! ไม่มีอะไรหรอก" วายเอ่ย ก่อนที่จะเดินไปนั่งที่โซฟารับแขกในห้อง "ว่าแต่เธอคือใครอะ?"

 

"นางชื่อเอมิลี่ เป็นคนที่ฉันเจรจาเอาตัวมาจากคามิล"

 

"อ้อ!!!" หญิงสาวผมชมพูพยักหน้าหลายรอบอย่างเร็ว แต่นั่นก็เป็นนิสัยปกติของเธอ

 

"นี่คือวาย เป็นคู่หูของฉันเอง" เคทลินแนะนำหญิงสาวที่ตนเพิ่งพูดคุยด้วยให้เอมิลี่กับยูมิรู้จัก

 

"ดีจ้า" วายโบกมือให้หญิงสาวผมเงินและแมว

 

"ฝากดูแลเอมิลี่ด้วยนะ เดี๋ยวฉันขอไปห้องทำงานก่อน"

 

"จ้าาาาาาา" วายรับปาก เคทลินก็เดินขึ้นบันไดไป

 

"ทำตัวตามสบายน๊า~ ขอนอนก่อนล่ะ" วายเอ่ยกับเอมิลี่ ก่อนที่จะล้มตัวลงนอนบนโซฟา

 

วายพออยู่ในท่านอนได้ไม่นานก็หลับผล็อยไป เอมิลี่ก็นั่งลงบนโซฟาอีกตัวพร้อมกับยูมิ ระหว่างนั่งก็พลางมองไปรอบ ๆ ห้อง สักพักก็ลุกขึ้นไปยืนตรงหน้าต่าง มองออกไปที่ถนนคนเดินด้านนอก สักพักเธอก็เห็นชายผมทองที่คุ้นเคยเดินมาทางประตูทางเข้า

 

"เอมิลี่!" เอซเรียลรีบตะโกนเรียกชื่อหญิงสาวผมเงินที่ตนเห็นผ่านหน้าต่าง ก่อนที่จะวิ่งผลักประตูทางเข้าเข้ามาข้างใน ยูมิที่หลับอยู่ก็สะดุ้งตื่น

 

"นายมาทำไม?"

 

"ผมขอโทษ ยูมิ" ก็คือเอซเรียลกลับมาง้อเจ้าแมวนั่นเอง

 

"นายอยากจะเป็นนักสำรวจผู้ยิ่งใหญ่ตามพ่อแม่นาย แต่แค่เข้าบ้านคามิลยังไม่กล้าทำเลย!"

 

เอซเรียลที่โดนแมวดุก็ได้แต่ก้มหน้ารับผิด

 

"แล้วอะไรถึงทำให้มาที่นี่ล่ะ?" ยูมิลดน้ำเสียงลงถาม

 

"มีคนบอกมา" ชายหนุ่มตอบ "แต่แปลกนะ เค้ารู้ได้ยังไง?"

 

"นั่นสิ ว่าแต่เค้าคนนั้นที่นายว่าเป็นใคร?"

 

"ไม่รู้อะ สวมผ้าคลุมมิดชิดสีดำทั้งตัวเลย หน้าตาก็ไม่เห็น"

 

"หน้าตาก็ไม่เห็นด้วย!? ผีรึ?"

 

"บ้า กลางวันเช่นนี้จะมีผีที่ไหน"

 

"ไม่ผี แล้วนายอธิบายได้ไหมล่ะว่าคนที่มาบอกนายอะเป็นคนจริงหรือเปล่า!"

 

เสียงพูดคุยระหว่างยูมิกับเอซเรียลก็ทำให้ตำรวจสาวที่นอนอยู่บนโซฟาตื่น

 

"ใครมาทะเลาะอะไรวะ!!!" วายในสภาพงัวเงียตะคอกขึ้น ก่อนที่จะลุกขึ้นจากโซฟา

 

"อ้าว เอซเรียล อรุณสวัสดิ์" วายกล่าวทักทายยามเช้า

 

"นี่เกือบเที่ยงแล้วครับ"

 

"หะ! จริงดิ!" วายหันไปมองนาฬิกาแขวน แล้วก็ยิ้มแห้ง ๆ ให้นาฬิกา

 

"ผมขอโทษครับที่ทำให้คุณตื่น"

 

"ไม่เป็นไร ๆ ไม่ตื่นตอนนี้เดี๋ยวเคทก็มาปลุก" วายยิ้ม "ว่าแต่สร้อยคอนายนี่สวยดีนะ"

 

"หืม?" ยูมิมองไปที่คอของเอซเรียล ก็เห็นสร้อยคอสีน้ำตาล "โห ไม่เห็นเลยนะเนี่ย"

 

"อ้อ ผมอยากใส่น่ะครับ ปกติจะเก็บไว้ที่บ้าน มันเป็นของที่พ่อทำขึ้นเมื่อตอนผมยังเด็ก ๆ"

 

"ฉันว่าไอ้คนที่บอกนายคงอยากได้สร้อยคอนายมากกว่าล่ะมั้ง..."

 

"หืม มีคนอยากได้สร้อยคอนายด้วยหรอ?" วายสนใจเรื่องคนแปลกหน้านี้ทันที

 

"มันก็ไม่เชิงอยากได้หรอกครับ เค้าแค่มาบอกว่าเอมิลี่โดนพาออกมาจากบ้านคามิลแล้ว ผมก็เลยตรงมาที่นี่เลย"

 

"ในฐานะที่ฉันเป็นผู้รักษาความยุติธรรมนะ ฉันบอกเลยว่าโคตรแปลก ที่มีใครก็ไม่รู้มาบอกใครอีกคนที่ไม่รู้จัก เว้นเสียแต่ว่าเค้าคนนั้นจะรู้จักนาย"

 

"ใส่ชุดคลุมทั้งตัว หน้าตาผมก็ไม่เห็น ผมก็ไม่แน่ใจ แต่ผมไม่คิดว่าผมจะรู้จักคนคนนั้นนะ"

 

"เราควรเอาเรื่องนี้ไปบอกคัพเค้ก... คัพเค้ก!!!!!" วายเดินขึ้นบันไดพลางตะโกนหาเคทลิน

 

ส่วนเอมิลี่ที่ยืนฟังการสนทนาอยู่เงียบ ๆ นั้นก็มองไปที่สร้อยคอของเอซเรียลก่อนที่จะเดินเข้ามาหา

 

"มีอะไรเขียนอยู่ที่จี้สร้อยคอด้วย"

 

"หืม?" เอซเรียลสงสัยในคำพูดจึงหยิบจี้สร้อยคอพลิกดู ก็เห็นข้อความเล็ก ๆ เขียนไว้อยู่ "แต่ผมอ่านไม่ออก..."

 

แด่ผู้ที่ควรคู่...

 

เอมิลี่อ่านข้อความนั้นออกมา สร้างคาวมประหลาดใจแก่เอซเรียลอย่างยิ่ง

 

"เธออ่านออกด้วยหรือ????" เอซเรียลยิงคำถามใส่ด้วยความสงสัยที่เพิ่มมากขึ้น

 

"อืม ก็ไม่เห็นจะอ่านยากตรงไหนเลยนี่" เอมิลี่ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ

 

"!!!" เอซเรียลหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะใช้มือเขย่าตัวเอมิลี่

 

"ผมตามหาคนที่อ่านข้อความออกมาหลายปีแล้ว!!! ในที่สุด!!!" เอซเรียลดูจะดีใจและตื่นเต้นเป็นพิเศษ

 

"ไปที่บ้านผมเถอะครับ ผมมีบางอย่างที่จะให้ช่วยอ่าน"

 

เอซเรียลพูดจบก็คว้ามือเอมิลี่และวิ่งออกไปพร้อมรอยยิ้ม เจ้าแมวยูมิแทบจะบินไปเกาะตัวเอมิลี่ไม่ทัน ทั้งสามก็มุ่งหน้าสู่บ้านของเอซเรียลที่ตั้งอยู่ทางใต้ของนครพิลโทเวอร์...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น

  1. #5 Tak2003 (@Tak2003) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มีนาคม 2563 / 21:56

    ทำไมหนูเอมิลี่เป็นคนง่ายอย่างงั้นละลูกระวังตัวให้มากกว่านี้หน่อยสิโถ่...โดนจูงเป็นลูกหมาเลยให้ตายสินักฆ่ากุ
    #5
    0