[RoV x LoL] Beyond the Boundary

ตอนที่ 3 : อันเอมิลี่นี้...พรากไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 62
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    9 ก.พ. 63

เอมิลี่ถูกสวมกุญแจมือ และถูกบังคับให้เดินตามหลังหญิงสาวร่างสูงไร้อารมณ์เบื้องหน้า เสียงเหล็กแหลมกระทบกับพื้นหินของเมืองเป็นระยะ ๆ ตามฝีก้าวของนาง คามิลไม่ใช่มนุษย์ 100 % ดังเช่นเอมิลี่หรือเอซเรียล เธอเป็นครึ่งหุ่นยนต์ครึ่งมนุษย์เสียมากกว่า ซึ่งทุกคนในนครพิลโทเวอร์ทราบเรื่องนี้เป็นอย่างดี

 

แต่เอมิลี่ก็ไม่อาจจะเดินไปได้อย่างเงียบ ๆ

 

"แกเป็นใครกัน?" เอมิลี่ขึ้นเสียงเล็กน้อยให้ดูเหมือนตกใจ

 

"โอ้ พูดได้แล้วรึ นึกว่ามีปากไว้แค่กินข้าวเสียอีก" คามิลเอ่ยโดยไม่หันกลับมามองหญิงสาวข้างหลังแม้แต่น้อย ท่าทางของเธอยังคงมาดมั่น มองตรงไปด้านหน้าเพียงอย่างเดียว เอมิลี่ก็ได้แต่มองบั้นท้ายเหล็กที่โยกไปมาตามก้าวเดินของคามิล

 

"ข้าชื่อคามิล แล้วเจ้าล่ะเป็นใคร" แต่เธอก็ตอบคำถามเอมิลี่

 

"เอมิลี่"

 

"ข้ารู้แล้วว่าเจ้าชื่อเอมิลี่ แต่เจ้าช่วยอธิบายเพิ่มเติมได้หรือไม่ เช่น บ้านเกิด ครอบครัวถ้าอยากเล่า อะไรอย่างนี้"

 

"ทำไมต้องเล่าให้แกฟังด้วย?"

 

"หึ!" คามิลหยุดเดินกระทันหัน ทำให้เอมิลี่ชนเข้ากับบั้นท้ายเหล็กของหญิงสาวร่างสูงอย่างจังจนล้มหงายหลัง "ปากอย่างนี้น่าจะเก็บไว้กินข้าวอย่างเดียวดีกว่ามั้ง!" เหล็กแหลมส่วนล่างของคามิลจ่อเข้าที่ลำคอของเอมิลี่

 

"ข้ามาจากเอทานอร์!" เอมิลี่รีบตอบไปด้วยความตกใจ

 

"ก็แค่นี้..." คามิลลดขาเหล็กแหลมของเธอลง "ลุกขึ้น! ข้าค่อยถามเจ้าต่อตอนถึงบ้านข้าแล้ว"

 

เอมิลี่ดันตัวเองขึ้นยืนหลังจากที่คามิลหันหลังกลับและเดินหน้าต่อ

 

"ระหว่างนี้เจ้าก็ชมเมืองไปพลาง ๆ เผื่อเจ้าจะไม่มีโอกาสได้เห็นอีก" คามิลทิ้งท้ายก่อนที่จะไม่มีบทสนทนาใด ๆ ระหว่างทั้งสองเกิดขึ้นอีก

 

เอมิลี่มองสำรวจสภาพแวดล้อมรอบ ๆ ซึ่งเต็มไปด้วยสถาปัตยกรรมที่แปลกตายิ่งสำหรับเธอ ตึกรูปร่างแปลก ๆ บนหลังคาของตึกหลายหลังก็มีสิ่งประดิษฐ์แปลก ๆ เสื้อผ้าอาภรณ์ของชาวเมืองก็แปลก ทุกอย่างที่นี่แปลกตาสำหรับเอมิลี่ทั้งสิ้น สิ่งเดียวที่เธอคุ้นชินที่สุดก็คงจะเป็นดวงอาทิตย์ที่ลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้า กับกลุ่มก้อนเมฆสองสามกลุ่มที่ค่อย ๆ เคลื่อนไปตามสายลม

 

 

"อรุณสวัสดิ์ครับ คุณคามิล" พ่อค้าข้างทางกล่าวทักทายหญิงสาวร่างสูงที่เดินแวะเข้าไปหา

 

"สวัสดี" คามิลตอบห้วน ๆ ก่อนที่จะกวาดสายตามองของที่เขาวางขายอยู่

 

"รับอะไรดีครับ"

 

"ขออย่างเดิมเมื่อครั้งก่อน" คามิลเอ่ยเบา ๆ กับพ่อค้า ก่อนที่พ่อค้าคนนั้นจะรีบหยิบขวดเล็ก ๆ ที่มีน้ำสีใส ๆ ส่งให้คามิลทันที

 

"ขอบใจ" คามิลกล่าวขอบคุณก่อนที่จะยื่นเหรียญสีทองสองสามเหรียญให้พ่อค้า แล้วก็เดินไปต่อ

 

ส่วนเอมิลี่นั้นไม่กล้าที่จะปริปากถามว่าขวดนั้นคืออะไร ก็ได้แต่เดินตามไปเงียบ ๆ และเก็บความสงสัยนั้นไว้ในใจ

 

.

.

.

 

 

หนึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น คามิลพร้อมกับทหารของเธอก็มาถึงหน้าคฤหาสน์เฟร์รอส เธอพาเอมิลี่ไปยังห้องรับรองเล็ก ๆ ใต้ดิน

 

"อยู่ที่นี่ก่อนนะ เดี๋ยวข้ามา" คามิลพูดจบก็เดินออกไปจากห้องพร้อมกับปิดประตูเหล็กสีขาว ซึ่งเป็นทางเข้าออกทางเดียวของห้องนี้ ปล่อยให้เอมิลี่ยืนงง ๆ อยู่อย่างนั้น

 

ภายในห้องไม่มีการตกแต่งใด ๆ กำแพงก็ยังคงเป็นกำแพงหินที่ยังไม่ได้ทาสี มีเก้าอี้สองตัวกับโต๊ะหนึ่งตัววางระหว่างเก้าอี้นั้น ดูคล้าย ๆ กับห้องสอบสวนมาก เอมิลี่เดินไปที่ประตูเหล็กสีขาวพร้อมกับใช้แรงที่มีผลักประตูให้เปิดออก ประตูนั้นก็เปิดออกได้ ข้างนอกห้องเป็นทางเดินสลัว ๆ ต่างจากตอนที่เธอเดินเข้ามากับคามิล

 

"จะออกไปได้หรือเปล่านะ" เอมิลี่บ่นพึมพำในใจ พลางชะโงกหน้ามองซ้ายขวาของโถงทางเดินที่ไร้สัญญาณของสิ่งมีชีวิตนอกจากเธอเอง

 

"คิดจะทำอะไรน่ะ!" แสงสีส้มคู่ปรากฎขึ้นจากความมืดฝั่งซ้ายของประตูพร้อมกับเสียงอันคุ้นเคย

 

คามิลมองเอมิลี่ด้วยสายตาดุดัน ดวงตาของเธอส่องประกายแสงสีส้มออกมา ซึ่งเอมิลี่ก็ไม่เข้าใจว่ามันคืออะไร

 

"เข้าไป!" คามิลไล่ ทำให้เอมิลี่รีบเดินเข้าไปยืนที่กลางห้อง คามิลก็ตามเข้ามาพร้อมกับปิดประตู

 

"เผื่อจะคอแห้ง ดื่มชาสักแก้วดีกว่า" เอมิลี่เพิ่งสังเกตว่าในมือคามิลเป็นกาน้ำชาพร้อมถ้วยชาขนาดเล็กหนึ่งใบ คามิลบรรจงรินชาใส่ถ้วยนั้นจนได้ประมาณครึ่งแก้ว ก็ยื่นส่งให้เอมิลี่

 

"...." เอมิลี่มองน้ำชาภายในแก้วด้วยความลังเล จนเริ่มทำให้คามิลอารมณ์เสียอีก

 

"รีบ ๆ รับไปซะ! หรือจะต้องให้กรอกเข้าปาก"

 

เอมิลี่ได้ยินคำขู่ก็รีบรับแก้วชานั้นมา แต่ก็ไม่เลิกจ้องมองน้ำชาภายในแก้วอยู่ดี

 

"เอาแต่มองอยู่นั่นแหละ น้ำชาไม่มียาพิษผสมอยู่หรอก" คามิลอารมณ์เสียเป็นอย่างยิ่งกับพฤติกรรมของสาวผมเงินหน้าใหม่ผู้นี้ ก่อนที่จะวางกาน้ำชาลงบนโต๊ะใกล้ ๆ

 

เอมิลี่ค่อย ๆ ยกถ้วยน้ำชาซดดื่มจนหมด แล้วเธอก็วางถ้วยไว้บนโต๊ะ ข้าง ๆ กาน้ำชา

 

"ดี! นั่งลงซะ" คามิลเลื่อนเก้าอี้มาให้แขกของเธอนั่ง เอมิลี่ก็รีบนั่งลงทันที

 

"ถึงเวลาที่ข้าจะได้ถามเจ้าอย่างเต็มที่สักทีนะ" คามิลเอ่ยพร้อมกับนั่งลงที่เก้าอี้อีกตัว

 

"เจ้าชื่อเอมิลี่ และมาจากเอทานอร์สินะ" เอมิลี่พยักหน้าตามคำพูดของคามิล

 

"ทำไมเจ้าถึงออกมาจากหนังสือเจ้าแมวยูมิได้?"

 

"ข้า... เดินเล่นอยู่ในสวนดอกไม้ แล้วก็มีแสงสีขาวโอบล้อมตัวข้า รู้สึกตัวอีกที ก็มาอยู่ในบ้านของชายที่ชื่อเอซเรียลผู้นั้นแล้ว"

 

"น่าสนใจดีนี่..." คามิลยิ้มเล็กน้อยเมื่อได้ฟังเรื่องราวจากปากสาวหน้าใหม่ "ไม่มีอะไรที่ทำให้ข้าสนใจได้มานานแล้ว"

 

เอมิลี่ยิ้มแหยะ ๆ ให้กับคามิล

 

"ดูจากรูปร่างของเจ้าแล้ว เจ้าน่าจะฝึกมาเยอะเลยสิท่า" คามิลมองต้นขาอันอวบแน่นของเอมิลี่

 

"ก็สิบกว่าปีได้" เอมิลี่ตอบ แม้ว่าคามิลจะไม่ได้ถามก็ตาม

 

"นี่เจ้าอายุเท่าไหร่แล้ว?"

 

"ยี่สิบ....สาม" เอมิลี่เว้นช่วงคิดอายุตนเองพักหนึ่ง

 

"นี่ฝึกแต่เด็กเลยสิท่า แทนที่จะร่ำเรียนหนังสือ กลับฝึกศาสตร์นักฆ่าเหล่านี้"

 

"ด้วยความจำเป็น..."

 

"อืม... งั้นพอจะบอกความจำเป็นที่ว่าได้หรือไม่"

 

"ข้าเข้าไปร่วมกับองค์กร ๆ หนึ่ง เพื่อตามหาน้องสาว นั่นแหละคือความจำเป็น"

 

"อืม.... แล้วได้เจอน้องสาวหรือยัง"

 

"เจอแล้ว แล้วก็พรากจากกันอีกแล้ว"

 

"อืม...." คามิลอืมได้หลายรอบแล้ว "เราเปลี่ยนเรื่องกันดีกว่า ข้าไม่ถามเรื่องส่วนตัวเจ้าละ"

 

"ไหน ๆ เจ้าก็ไม่มีที่ไปในโลกนี้อยู่แล้ว เจ้าก็มาอยู่กับข้าซะเลยสิ" คามิลเสนอไอเดียที่จะทำให้หญิงสาวหน้าใหม่ผู้นี้เอาชีวิตรอดได้

 

"ถ้าข้าปฏิเสธล่ะ" เอมิลี่เอ่ย พลางเหลือบตาไปมองขาคมดาบของคามิลที่กระตุกขึ้นหนึ่งครั้ง

 

"ข้าว่าเจ้าไม่มีทางเลือกหรอกนะ ที่นี่ไม่ได้ปลอดภัยสำหรับคนแปลกหน้าอย่างเจ้าหรอก" คามิลพูดตอบ เอมิลี่ก็ยังเงียบไม่ตอบรับข้อเสนอ คามิลจึงพูดขึ้นต่อเป็นเชิงขู่

 

"ข้าฟันคอเจ้าให้ขาดเสียตอนนี้ก็ได้นะ..."

 

"ก็ได้ ๆ ข้ารับข้อเสนอ" เอมิลี่เห็นแสงสีส้มปรากฏขึ้นที่ดวงตาของหญิงสาวเบื้องหน้า ก็รีบตอบรับทันที เพราะไม่อยากโดนตัดคอ

 

"ดีมาก งั้นข้าจะให้ห้องนี้เป็นที่นอนของเจ้าละกัน เดี๋ยวข้ากลับมา ข้าจะไปหาหมอนกับผ้าห่มมาให้" คามิลลุกขึ้นแล้วก็เดินออกไปจากห้อง แต่ทันใดนั้นเอมิลี่ก็หมดสติ ฟุบลงคาเก้าอี้ในท่านั่ง คามิลที่เดินออกไปแล้วก็เดินกลับเข้ามาในห้อง

 

"ออกฤทธิ์สักที"

 

คามิลแสยะยิ้มก่อนที่จะเดินเข้ามาอุ้มเอมิลี่ออกไปจากห้องนั้น

 

"เข้าไปจัดห้องข้างล่างด้วยย เธอเอ่ยกับทหารของเธอที่เฝ้าทางเข้าใต้ดิน ก่อนที่จะเดินเข้าตัวคฤหาสน์ไป

 

......

 

ทางด้านเอซเรียลที่หลังจากได้เงินแล้ว ก็รีบนำเงินกลับไปที่บ้านอีกหลังของตนทันที เอซเรียลซื้อบ้านไว้สองหลัง หลังแรกที่เขาอยู่เมื่อเช้าเป็นบ้านสองชั้นเล็ก ๆ สำหรับทำงาน ส่วนบ้านอีกหลังเป็นบ้านหลังใหญ่ของครอบครัว เมื่อเซเรียลทำงานเสร็จก็จะกลับไปพักผ่อนที่บ้าน ซึ่งก็นาน ๆ ครั้งกว่าจะได้กลับมา

 

 

"ไม่เป็นห่วงเอมิลี่บ้างหรอ?" ยูมิถามขึ้น ขณะทั้งคู่กำลังเดินไปยังบ้านอีกหลัง

 

"ก็ห่วงแหละ แต่เราจะทำอะไรได้" ชายหนุ่มผมทองตอบเสียงเบา ๆ

 

"ทำได้สิ"

 

"หะ?"

 

เอซเรียลมองแมวด้วยความตกใจ

 

"เราก็จะไปที่บ้านของคามิล แล้วก็เอาตัวเอมิลี่ออกมายังไงล่ะ" ยูมิอธิบายพร้อมกับวนรอบ ๆ ตัวชายหนุ่ม

 

"พูดง่ายแต่ทำยากน่ะสิ" เอซเรียลแย้ง "ที่คฤหาสน์เฟร์รอสมีแต่ทหารของคามิล อย่าว่าแต่จะเข้าไปเลย แค่จะเข้าไปใกล้ก็คงจะโดนจับได้แล้ว"

 

"นายต้องเชื่อฝีมือตัวเองสิ มีฉันอยู่ทั้งคน" ยูมิก็ยังคงจะทำให้เอซเรียลไปเสี่ยงตายให้ได้

 

"ขอไม่เสี่ยงละกัน" ยูมิที่ได้ยินดังนั้นก็ทำหน้าเศร้าทันที แต่ชายหนุ่มก็ไม่สนใจและมุ่งหน้ากลับบ้านของตน

 

แต่ยูมิก็ยังคงไม่ล้มเลิกความพยายาม นางโดดออกจากตัวเอซเรียลเพื่อแยกทางกับเขา

 

"ไปไหน?" ชายหนุ่มรีบถามทันทีที่แมวหลุดออกจากตัว

 

"ในเมื่่อนายไม่ร่วมมือกับฉัน ฉันก็จะไปหาคนอื่นให้ช่วยแทน เชิญกลับบ้านไปเหอะ!" ยูมิตะคอกใส่เอซเรียลด้วยน้ำเสียงเกือบทั้งหมดที่มี ก่อนที่จะค่อย ๆ ลอยไปบนหนังสือกลับไปทางเก่า เอซเรียลก็เกาหัวเล็กน้อยพลางมองเจ้าแมวที่ค่อย ๆ ลอยออกห่างไป

 

 

ยูมิผู้ไม่เคยอาศัยอยู่ในพิลโทเวอร์มาก่อน สามารถพาตนเองไปสู่สำนักงานนายอำเภอได้ อันเป็นที่ทำงานของนายอำเภอเคทลิน

 

"โอ้ แมว! มาจากไหนนี่" หญิงสาวผมชมพูผู้หนึ่งคุกเข่าลงมาหายูมิ เธอก็มองอีกฝ่ายด้วยความตกใจเล็กน้อยเพราะกำลังพยายามที่จะใช้มือขนาดใหญ่ลูบหัว

 

"อย่านะ!" ยูมิเคลื่อนตัวหลบ

 

"เดี๋ยวนะ! แกพูดได้หรออออออ" ฝ่ายหญิงสาวตกใจเมื่อแมวตรงหน้าพูด พลางรีบลุกขึ้นและวิ่งเข้าไปในอาคาร

 

"คัพเค้กกกกกกก!!!!" เสียงตะโกนของหญิงสาวผู้นั้นดังไปทั่วทั้งอาคาร

 

"ตะโกนหาอะไรเล่า?" หญิงสาวผู้ถูกเรียกโผล่ขึ้นมาหลังเคาน์เตอร์

 

"ฉันเจอแมวพูดได้อยู่หน้าประตูอ่ะ"

 

"หะ?"

 

สองสาวเดินมาที่หน้าประตูทางเข้า ก็พบกับแมวยูมิที่เลียขนตัวเองอยู่

 

"อ้อ นี่คือยูมิ แมวที่เอซเรียลไปเก็บมาจากชูริม่า"

 

"อ้อ!" หญิงสาวผมชมพูพยักหน้าด้วยความเข้าใจ

 

"ว่าแต่เธอมาทำอะไรที่นี่กัน ไม่ไปเกาะเอซเรียลแล้วหรือไง"

 

"ฉันมีเรื่องจะขอให้เธอช่วยน่ะ" ยูมิเอ่ย "พาฉันไปที่บ้านคามิลหน่อย"

 

"อ่อ..... หะ?" นายอำเภอเคทลินตกใจกับคำขอของยูมิ "ไปทำไม?"

 

"ฉันอยากจะไปหาผู้หญิงคนหนึ่งที่โดนคามิลพาตัวไปเมื่อเช้า"

 

"ก็คงได้....ละมั้ง"

 

"คุยเรื่องอะไรกันอะ????" หญิงสาวผมชมพูข้าง ๆ ใช้มือขนาดใหญ่ของตนเกาหัวตัวเอง เพราะไม่เข้าใจที่ทั้งสองคุยกัน

 

"ฉันจะพาแมวตัวนี้ไปคฤหาสน์เฟร์รอส"

 

"ให้ฉันไปด้วยมั้ย?"

 

"ไม่ต้องหรอก แค่ไปเจรจาอะไรนิด ๆ หน่อย ๆ เอง เธออยู่ประจำที่นี่แหละ เผื่อมีเหตุอะไร"

 

"จ้า!" หญิงสาวผมชมพูรับปาก ก่อนที่จะเดินกลับเข้าไปข้างใน

 

 

"ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร?" เคทลินถาม

 

"นางชื่อเอมิลี่ ออกมาจากหนังสือเล่มที่ฉันนั่งอยู่นี่"

 

"หืม...." เคทลินครุ่นคิด "แต่ฉันก็คงจะบีบบังคับคามิลไม่ได้หรอกนะ"

 

"ไม่เป็นไร อย่างน้อยพวกเราน่าจะคุยกับเธอได้"

 

ยูมิบินไปเกาะกับเคทลิน แล้วทั้งคู่ก็มุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์เฟร์รอสต่อไป เพื่อเจรจาขอตัวเอมิลี่คืน 

 

 

บทที่ 1
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น

  1. #4 Tak2003 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:16

    เด็กดีมากลูก(ความโหดของนักฆ่านี่หายหมดเลย)
    #4
    0
  2. #3 aslboat05 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 09:41
    มาเป็นกลอนเลย55😅
    #3
    0