Room Fic อิง Fact

ตอนที่ 2 : SF # รางวัล (2hj)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 119
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    31 ต.ค. 55

# รางวัล

“ฮยองจุน~~ คิดถึงจัง” ร่างสูง เจ้าของฉายา เจ้าชาย 4D ก็เดินเข้ากอดเอวหนุ่มน้อยที่นั่งเล่นอยู่บนโซฟา

“อะไรของพี่เนี่ย??” ฮยองจุนถาม สงสัยในการกระทำของอีกคน วันนี้จะมาแบบไหนเนี่ย ดูมีความสุขแปลกๆแฮะ

“ก็แค่คิดถึงไง” ฮยอนจุงบอก พร้อมเอาคางเรียวเกยไว้บนไหล่หนุ่มน้อยที่นั่งอยู่ในอ้อมแขนของตัวเอง

“หืม?? ไม่เข้าใจฮะ” ฮยองจุนเอี้ยวตัวถาม สงสัยหนักกว่าเดิม

“ไม่เข้าใจอะไร พี่ก็แค่บอกว่า พี่คิดถึงฮยองจุนไง” ร่างสูงอธิบายอ้อนๆ ซุกหน้าสูดดมความหอมกับซอกคอขาวเนียน

“ผมก็ไม่เข้าใจอยู่ดี ทำไมวันนี้ดูอารมณ์ดีจังฮะ”

“ไม่มีอะไรนี่ แค่ดีใจที่เจอฮยองจุน” ฮยอนจุงตอบทั้งๆที่ซุกจมูกกับซอกคออยู่อย่างนั้น

“เราก็เจอกันออกจะบ่อย” ฮยองจุนว่า

“ไม่นะ! ช่วงนี้นายก็ยุ่ง ฉันก็ยุ่ง เราแทบไม่ได้สวีทกันเลยนะฮยองจุน” ร่างสูงละจากซอกคอหอมกรุ่น แย้งอย่างรวดเร็ว

“ก็ผมยุ่งนี่ฮะ พี่เองก็งานเยอะ แต่ทำตัวเหมือนว่างเลยนะฮะ” หนุ่มน้อยประชด

“อ่า~ ฉันอยากเจอนายบ่อยๆนี่”

“ไม่ต้องมาอ้อนผมเลยนะฮะ” ฮยองจุนว่าอย่างขำๆ กับท่าทางขี้อ้อนเหมือนเด็กๆ

“เมี๊ยวว~~ เมี๊ยว พี่จะเป็นแมว วันนี้แมวอยากกินเต่าล่ะ” ฮยอนจุงพยายามทำท่าที่คิดว่าตัวเองน่ารักที่สุด เรียกร้องความสนใจจากหนุ่มน้อย

“แมวอะไร พี่น่ะ มันเสือชัดๆเลยนะฮะ”

“อ่า~ เป็นเสือก็ได้ งั้นนายก็เป็นกระต่าย วันนี้เสืออยากกินกระต่ายล่ะฮยองจุน” ฮยอนจุงอ้อน วกกลับมาประเด็นเดิมเพื่อให้อีกคนใจอ่อน

“ไม่ได้ฮะ!!” ฮยองจุนบอกน้ำเสียงจริงจัง

“ทำไมล่ะ เสืออดอยากมาหลายวันแล้วนะ กระต่ายไม่เห็นใจเลยรึไง” ร่างสูงว่า พลางทำท่าน่าสงสาร

“อะไรของพี่นะวันนี้ เด็กสองขวบเข้าสิงพี่รึไง อย่ามาพูดอะไรน่าอายนะ อดอยากอะไรกันเล่า” ฮยองจุนว่าเสียงเข้ม แต่กลับหันหน้าตังเองหลบสายตาคม ไม่ยอมสบตาคนข้างๆ

“จะกินๆๆ ฮยองจุนให้พี่กินเถอะนะ” ฮยอนจุงร้อง เอาแต่ใจ

“พี่ฮยอนจุง!! ไม่ได้ฮะ เดี๋ยวผมต้องออกไปทำงานแล้ว” ร่างบางเกลี้ยกล่อม

“ม่ายน้าา นายจะทิ้งพี่ได้ไง พี่อุตส่าห์ทิ้งงาน อุ๊บส์..” ฮยอนจุงรีบปิดปากตัวเองแทบไม่ทัน

“ทิ้งงาน!!! พี่ทิ้งงานมาอีกแล้วเหรอ พี่นี่จริงๆเลย เป็นซุปเปอร์สตาร์แบบไหนกัน เดี๋ยวผู้จัดการพี่ก็โทรมาว่าผมหรอก” ฮยองจุนโวย บ่อยครั้ง ที่ฮยอนจุงมักจะเอาแต่ใจตัวเอง ถึงจะน่าเห็นใจก็เถอะที่เขาไม่ค่อยจะมีเวลาพักผ่อนเลย

“ง่ะ! ฮยองจุนอย่าบ่นพี่เลยน้าาา” ร่างสูงอ้อน เอาหน้าถูไถกับไหล่บาง

“ฮึ่ย!! ครั้งหน้าห้ามหนีงานมาอีกนะ”

“อื้อ รับทราบครับพ้ม!!” ฮยอนจุงทำท่าตะเบะอย่างน่ารักให้อีกคน พร้อมกับรับปาก

“ผมจะไปเตรียมตัวแล้ว ปล่อยได้แล้วฮะ” ฮยองจุนบอก ก่อนจะแกะมือหนาที่โอบกอดตัวเองเอาไว้ออก

“ฮยองจุน นายจะออกไปตอนไหนเหรอ” ฮยอนจุงคลายอ้อมแขน ก่อนจะถามเวลาที่อีกคนต้องออกไป

“อืม...อีกประมาณครึ่งชั่วโมงมั้งฮะ ผมกะเวลาเผื่อเอาไว้” ฮยองจุนครุ่นคิด ก่อนจะตอบอีกคน

“...ครึ่งชั่วโมง ทำไม่ทันแน่เลย” ฮยอนจุงพึมพำกับตัวเองเบาๆ แต่ก็ไม่พ้นที่อีกคนจะได้ยินประโยคนั้น

“ทำอะไร!! พี่นี่จริงๆเลย ให้ตายเถอะ คิดแต่เรื่องแบบนั้นสินะเนี่ย!!” ฮยองจุนโวย เมื่อรู้ว่าประโยคที่อีกคนพึมพำเมื่อครู่หมายถึงอะไร

“อ่า~ ก็มัน มัน... ฮึ่ย ฮยองจุนอ่า~~ เราไม่ได้กอดกันตั้งหลายวันแล้วนะ” ฮยอนจุงอึกอัก ก่อนจะโพล่งออกมาอย่างไม่อาย

“พี่ฮยอนจุง!!” ร่างบางตกใจกับคำพูดของอีกคน

“ก็มันจริงๆนี่นา ตั้งแต่นายไม่สบายเพราะตากฝนตอนลงสนามเตะฟุตบอลคราวที่แล้ว เราก็ไม่ได้กอดกันเลยนะฮยองจุน”

“ในหัวพี่คิดแต่เรื่องนี้รึไงนะ!” ฮยองจุนว่าอย่างอ่อนใจ

“นายไม่คิดถึงพี่เหรอ ฮยองจุนน~” ฮยอนจุงพยายามทำเสียงเศร้าให้ดูน่าสงสาร ออดอ้อนร่างบางอย่างสุดความสามารถ

“วันนี้ผมต้องทำงานนะฮะ” ฮยองจุนบอกเหตุผลอย่างใจเย็น เขาเองก็คิดถึงฮยอนจุง ยิ่งต่างคน ต่างยุ่ง เวลาที่เจอกันก็ค่อนข้างน้อยบ้าง เวลาหยุดไม่ตรงกันบ้าง ไม่ค่อยมีเวลาให้กันและกันเท่าไร แต่ก็เข้าใจและคอยช่วยกันและกันตลอดมา

“งั้น นายกลับกี่โมง พี่จะรอ” ฮยอนจุงรั้น

“นี่พี่ไม่คิดจะไปทำงานทำการเลยรึไงเนี่ย”

“ฮยองจุนจะกลับกี่โมง?” ถาม ก่อนจะรอคอยคำตอบอย่างจริงจัง

“งานนี้คงจะดึกละมั้งฮะ พี่อย่ารอเลย กลับบ้านเถอะฮะ ผมไปเตรียมตัวก่อนนะ กลับบ้านดีๆล่ะ” ฮยองจุนดูเวลา ก่อนจะหันไปบอกอีกคนที่ตอนนี้ นั่งทำหน้าหงอยอย่างน่าสงสาร แต่ก็ต้องตัดใจลุกขึ้นไปแต่งตัว เมื่อเห็นว่าน่าจะได้เวลาเตรียมพร้อมสำหรับการทำงานแล้ว

“อืมม” ฮยอนจุงรับคำเนือยๆ

.

.

.

“เฮ้ย! ทำไมยังไม่กลับอีกเนี่ย?” ฮยองจุนแปลกใจ เขาเข้าไปแต่งตัวได้สักพัก จนคิดว่าร่างสูงจะกลับบ้านไปแล้วซะอีก

“ก็พี่ยังไม่อยากกลับนี่นา”

“พี่จะเฝ้าห้องให้ผมรึไง” ฮยองจุนว่า ประชดเข้าให้อย่างขำๆ แต่อีกคนที่นั่งหน้าหงอย กลับไม่ขำด้วย

“ได้รึเปล่าล่ะ?”

“ไม่ได้ฮะ” ฮยองจุนบอกด้วยสีหน้าจริงจัง เพราะถ้าไม่จริงจังซะบ้าง เขาเองจะลำบาก อาจจะใจอ่อนกับคนตรงหน้าก็เป็นได้

“ฮยองจุนอ่า~~

“พี่อย่าดื้อเป็นเด็กๆนะ” ฮยองจุนบอก เหมือนกับผู้ใหญ่ที่กำลังใช้เหตุผลกับเด็กๆ ดูไม่ออกเลยว่า สองคนนี้ ใครโตกว่ากัน

“ไม่ดื้อก็ได้ แต่ขอจูบทีนึงได้มั้ย” ฮยอนจุงบอก ก่อนจะฉุดร่างบางให้มานั่งข้างๆกัน

“ทำไมต้องมีข้อต่อรองตลอดเลยน้า” ร่างบางว่าอย่างอ่อนใจ

“จูบกันนะ” ฮยอนจุงบอก ราวกับขออนุญาติ

“..ฮะ” เมื่ออีกคนอนุญาต ร่างสูงก็ไม่รอช้า รีบหยิบยื่นความต้องการของตัวเอง ส่งให้อีกฝ่ายทันที ร่างบางเริ่มเอนติดพนักพิงโซฟา เมื่ออีกคนเริ่มเอนเข้ามาใกล้ยิ่งขึ้น

“อือ.. อืมมม” ฮยองจุนเผลอครางออกมาอย่างเคลิ้มฝัน โอนอ่อนไปกับสัมผัสที่อีกคนมอบให้

“อืออ” ฮยอนจุงเองก็เผลอส่งเสียงออกมาไปพร้อมๆกับ ลิ้มรสความหอมหวาน

“พี่ฮยอนจุง... พอได้ แล้วฮะ” ฮยองจุนรีบท้วง เมื่อได้สติ

“ฮยองจุนตัวหอมจัง ขอหอมหน่อยนะ” ฮยอนจุงบ่ายเบี่ยง ก่อนจะทำให้คนหน้าหวานเคลิ้มไปกับสัมผัสอีกครั้ง

“พี่.. ฮยอนจุง...”

 

ตื๊ดดดดด ตื๊ดดดดดดดดดด

“อ๊ะ...” ฮยองจุนผละออก ก่อนจะรีบควานโทรศัพท์ขี้นมารับสาย

 

“ฮัลโหลฮะ อ๋อ ครับ ผมกำลังจะออกไปแล้วครับ ฮะ แล้วเจอกันฮะ” ฮยองจุนพูดธุระกับคู่สนทนาในโทรศัพท์ ก่อนจะหันมาเจอกับอีกคน ที่จ้องหน้าอย่างเอาเรื่อง คงหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ

“...” -*-

“ไม่ต้องมาทำหน้าแบบนั้นเลยนะฮะ” ฮยองจุนว่า ก่อนจะเอานิ้วคลี่ปมที่พันกันตรงระหว่างหัวคิ้วให้ร่างสูง

“.....”

“ไปฮะ กลับบ้านได้แล้ว” ฮยองจุนว่า ลุกขึ้นยืน ก่อนจะยื่นมือเพื่อฉุดให้อีกคนลุกตาม

“อืมม นายไปก่อนเถอะ เดี๋ยวพี่ล็อคห้องให้” ฮยอนจุงตอบ ก่อนจะส่งยิ้มเนือยๆให้คนหน้าหวานที่ยืนสงสัยในการกระทำ

“...??”

“ไปเถอะน่า”

“ก็ได้ฮะ แล้วผมจะโทรหานะฮะ” ฮยองจุนบอก ก่อนจะเดินไปคว้ากระเป๋าแล้วเดินออกจากห้องไป ไม่ลืมที่จะหันมามองอาการอีกคนอย่างชั่งใจ

“ครับ”

.

.

.

“ฮู่วว เหนื่อยจังเลย พี่ฮยอนจุงจะนอนรึยังเนี่ย ถ้าโทรหาตอนนี้จะรับมั้ยนะ” ร่างบางที่เปลี่ยนเป้าหมายกลับมาค้างที่นี่ แทนที่จะเป็นบ้านตัวเอง บ่นกับตัวเอง ก่อนที่จะควานหาคีย์การ์ดเปิดห้องของตัวเอง พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาอีกคนที่เขาพูดถึง

 

ตรู้ดดดด ตรู้ดดดด

ตื๊ดดดด ตื๊ดดดดด

 

เสียงต่อสัญญาณโทรออก ดังขึ้นพร้อมๆกับ เสียงโทรศัพท์คุ้นเคย

“เอ๊ะ??”

และก่อนที่ตะสงสัยมากไปกว่านี้ ร่างบางจึงเอื้อมมือไปกดสวิตซ์ไฟ ก่อนจะพบสาเหตุของเสียงโทรศัพท์เมื่อครู่

“พี่ฮยอนจุง!!

ร่างสูงที่นอนหลับไปบนโซฟาตัวเดิม ยังคงหลับไม่รู้เรื่อง

“ไหนบอกว่าจะกลับบ้านไง แล้วทำไมยังไม่กลับอีก ไฟก็ไม่เปิด” ฮยองจุนบอก พลางเดินเข้าไปหาร่างสูงที่นอนขดอยู่บนโซฟา

“พี่ฮยอนจุง พี่ฮยอนจุงตื่นฮะ พี่ฮยอนจุงงง” ฮยองจุนตะโกนอยู่หลายรอบ กว่าอีกคนจะรู้สึกตัว

“อื้ออ~~ อ่า ฮยองจุน กลับมาแล้วเหรอ” ฮยอนจุงผลุดลุกขึ้นนั่ง ถามเสียงงัวเงีย

“ก็ใช่นะสิฮะ แล้วนี่ทำไมไม่กลับบ้าน” ร่างบางถาม เมื่ออีกคนเริ่มได้สติ

“เอ่อ...ก็ว่าจะกลับแล้วล่ะ แต่ว่าง่วงก็เลยกะว่าจะนอนแค่แปปเดียว แล้วก็จะไปน่ะ” ร่างสูงอธิบาย

“พี่นี่น๊า แล้วทำไมไม่เข้าไปนอนในห้องล่ะฮะ มานอนขดตรงนี้ ไม่เมื่อยรึไง”

“ก็ไม่อยากคิดถึงนายนี่นา ในห้องมีแต่กลิ่นของนาย พี่จะหลับลงได้ไง” คำตอบของฮยอนจุง ทำเอาร่างบางหน้าแดงอย่างไม่รู้ตัว

“พี่ฮยอนจุง.. พูดอะไรน่าอายอีกแล้วนะ” ร่างบางหลบสายตาคมเป็นพัลวัน

“งั้นนายมาเหนื่อยๆ ก็พักเถอะ พี่จะกลับแล้วล่ะ” ฮยอนจุงบอกอย่างตัดใจ เมื่อมองนาฬิกาที่ดูเหมือนเวลาจะดึกมากแล้ว

“มันดึกแล้วนะ พี่นอนที่นี่แหละ” ฮยองจุนบอกเสียงห้วน กลบเกลื่อนความรูกสึกตัวเองเอาไว้

“ไม่เป็นไร ขับแปปเดียวก็ถึงแล้วล่ะ”

“ไม่ได้ ผมไม่ให้ไปหรอก นอนที่นี่แหละ” ร่างบางบอกอย่างเอาแต่ใจบ้าง

“นายไม่รู้หรอก ว่านอนที่นี่ พี่ต้องใช้ความอดทนแค่ไหน ที่เห็นนาย แต่ทำอะไรไม่ได้... ไม่เอาล่ะ พี่กลับบ้านดีกว่า” ฮยอนจุงบอก พร้อมกับหยิบโทรศัพท์ที่บางไว้บนโต๊ะ ก่อนจะลุกขึ้นยืน เตรียมเดินออกจากห้องไป

“พี่นี่ พูดไม่รู้เรื่องเหรอไง แล้วถ้ามันทนไม่ได้ ก็ไม่ต้องทนสิฮะ...” ร่างบางโพล่งอย่างลืมตัว หมดกันกับความรู้สึกที่เก็บไว้ ทียังงี้ทำไมถึงไม่ดื้อขึ้นมาล่ะฮยอนจุง

“ฮยองจุน... นาย..” ฮยอนจุงที่กำลังจะเดินไปถึงประตู ก็ต้องฉุดคิดกับคำพูดของร่างบาง

“ไม่รู้!! ผมไปอาบน้ำแล้ว เหม็นจะแย่” ฮยองจุงบ่ายเบี่ยง ก่อนจะหมุนตัว เดินเข้าห้องไป

“เดี๋ยวฮยองจุน! นายรู้ใช่มั้ย ว่าที่พี่พูดถึงคืออะไร” ฮยอนจุงเปลี่ยนเป้าหมาย จากหน้าประตูเป็นแผ่นหลังนิ่มของหนุ่มหน้าหวาน โอบกอดรั้งการเดินของร่างบางในทันที

“อื้ม... รู้..ฮะ”

“อ่า~~ ฮยองจุน ทำไมนายน่ารักแบบนี้เนี่ย” ฮยอนจุงบอก หลงกับความน่ารักของคนหน้าหวาน

“ไม่ต้องมาพูดเลย แล้วเมื่อกี้ใครกันที่ทำหน้าเหมือนอึไม่ออกมาสามวันอย่างงั้นแหละ” ฮยองจุนแขวะเข้าให้

“ฮ่ะๆ ไม่รู้สิ แต่ว่าตอนนี้ ไปอาบน้ำกันเถอะ” ฮยอนจุงเปลี่ยนเรื่องทันที เมื่อตัวเองถูกต้อน ก่อนจะช้อนคนหน้าหวานขึ้น

“อ๊ะ!! พี่ฮยอนจุง”

“ฮ่าๆๆ เกาะดีๆน๊าา” ร่างสูงบอกอย่างอารมณ์ดี

“ฮ่ะๆๆๆ พี่ฮยอนจุงบ้า ระวังสิฮะ เดี๋ยวผมตก” ฮยองจุนก็อดขำกับท่าทางดีใจเหมือนเด็กๆของอีกคนไม่ได้

“เกาะดีๆล่ะ เบบี๋”

“บ้า”

ฮยอนจุงว่า ก่อนจะอุ้มฮยองจุนเดินลิ่วเข้าห้องน้ำไป ไม่สนที่อีกคนว่าด้วยท่าทางเขินอาย ก่อนที่อีกไม่นาน จะมีเสียงหัวเราะคิกคักดังออกมา สลับกับเสียงครางของคนทั้งคู่ สถานที่ที่ใช้เป็นที่แห่งความสุขของคนทั้งคู่ ไม่ว่าจะเป็นห้องน้ำ หรือเตียงนอนหนานุ่มของเจ้าของห้อง ที่เป็นใจรองรับร่างของคนทั้งสองยามที่กำลังปีนขึ้นสวรรค์

.

.

.

“ฮยองจุน ขอบคุณนะ” ฮยอนจุงก้มกระซิบบอกคนในอ้อมกอดที่นอนหมดแรงไปแล้ว แต่ยังไม่หลับดี

“ขอบคุณเรื่องอะไรฮะ” หนุ่มหน้าหวานเงยหน้าขึ้นถาม

“ก็เรื่อง... เรื่องที่นายให้สัมภาษณ์นายไง”

“อันไหนล่ะฮะ ผมให้สัมภาษณ์ไปตั้งเยอะ” ร่างบางแย้ง

“ก็ที่นายให้สัมภาษณ์ใน Sina Korean entertainment ไง” ฮยอนจุงพูดถึงบทสัมภาษณ์ที่ฮยองจุนเพิ่งให้สัมภาษณ์ไปได้ไม่นาน

“อ๋อ แล้วขอบคุณทำไมล่ะฮะ?”

“ก็ เพราะเรื่องของพี่เมื่อคราวที่แล้ว คงทำให้แฟนคลับของพวกเราเสียใจอยู่มาก คงคิดกันไปต่างๆนาๆ ว่าพวกเราอาจจะไม่ได้กลับไปทำงานด้วยกันอีก แต่พอคราวนี้ นายให้สัมภาษณ์ไปว่าพวกเรายังคงอยู่ด้วยกัน ไม่ได้จากกันไปไหน ดูเหมือนแฟนคลับเองก็ยิ่งมีกำลังใจมากขึ้น ขอบคุณนะฮยองจุน” ฮยอนจุงบอกอย่างใจจริง ตั้งแต่คราวนั้น เขาเองก็เป็นห่วงความรู้สึกของแฟนคลับอยู่เหมือนกัน

“ผมก็แค่พูดความจริงนี่ฮะ พวกเรายังอยู่ด้วยกันจริงๆนี่นา แล้วผมก็เข้าใจพวกเขา ผมรู้ว่าพวกเขารอเราเสมอ พวกเขาเข้มแข็งนะฮะ แต่พวกเขาก็บอบบางเหมือนกัน พี่เองก็เคยบอกว่า ไม่ใช่แค่ทริปเปิ้ลเอสที่ปกป้องพวกเรา พวกเราเองก็จะปกป้องทริปเปิ้ลเอสของพวกเราด้วยเหมือนกัน” ร่างบางบอกถึงคำที่ฮยอนจุงเองเคยพูดไว้

“อ่า~~ พี่โทรไปยกเลิกสัญญาเลยดีมั้ยเนี่ย” ฮยอนจุงบอกทีเล่นทีจริง

“ไม่ต้องมาทำเป็นพูดดีเลยฮะ พี่เองก็เถอะ อย่าทำให้พวกเขาเสียใจนะฮะ พี่เป็นลีดเดอร์ที่พวกเขาคอยจับตาดูอยู่นะ อย่าตกหลุมรักเฮเนเซีย มากกว่า ถั่วเขียวของเรานะฮะ” ฮยองจุนแย้งแทนกลุ่มแฟนคลับของตัวเอง

“คร้าบๆ รับทราบครับผม” ฮยอนจุงรับคำ

“พี่นี่! ทำเป็นเล่นอยู่เรื่อยเลยนะฮะ ผมไม่พูดกับพี่แล้ว” ร่างบางเห็นอีกคนรับคำไม่จริงจังนัก ก็อดที่จะหมั่นไส้ไม่ได้

“ไม่พูด แต่จะให้พี่กอดอีกรอบใช่มั้ยล่า” ร่างสูงแหย่

“ไม่ใช่ซะหน่อย พอเลยๆ ผมไม่ไหวแล้ว นอนได้แล้ว” ฮยองจุนพลิกตัวออก หันหลังให้ร่างสูง

“ได้ไงล่ะ พี่ต้องให้รางวัลคนน่ารักอีกรอบก่อนสิ” ฮยอนจุงยิ่งแซะเข้าไปใกล้คนน่ารักมากกว่าเดิม

“สองรอบที่ผ่านมา พี่ยังไม่พออีกรึไง พี่นี่ลามกจริงๆเลย”

“ก็นายน่ารักนี่นา แล้วก็นะ.. ว่าแต่พี่ นายเองก็เหมือนกันแหละ เชิญชว.. อุ๊บส์” ฮยองจุนตะครุบปิดปากอีกคนอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะหลุดคำน่าอายออกมา

“พอเลยฮะ ไม่ต้องพูดเลย แม่ยกอ่านอยู่นะฮะ พี่นี่ก็” (ปล่อยจุงพูดมาเถอะจุนนี่ แบบว่า...แม่ยกชอบเลยล่ะ –Writer)

“ก็จริงนี่นา //จริงๆนะครับทุกคน -HJL\\” คราวนี้ฮยอนจุงแย้งขึ้นมาบ้าง (ก่อนจะบ่นงึมงำกับหน้ากล้อง #ห๊ะ)

เพี๊ยะ!!

ฝ่ามือเล็กประเคนเบาๆ ให้อีกคนเป็นรางวัล

“พี่แอบกระซิบอะไร!!

“แหะๆ เปล่าคร้าบบ” ฮยอนจุงยิ้มแหย ลูบแขนตัวเองเบาๆ

“เร็วๆเลยนะ ผมจะได้รีบนอน”

//นั่นไงฮะ เชิญชวนผมอีกแล้ววว -HJL\\

“พี่ฮยอนจุง!! ถ้ายังไม่รีบ ผมจะให้ออกไปนอนข้างนอกนะ” ร่างบางบอกน้ำเสียงหงุดหงิด แต่ใบหน้าที่ซุกอยู่ใต้ผ้าห่มนั้น มันแดงลามไปถึงต้นคอขาวแล้วอย่างไม่รู้ตัว จนอีกคนเริ่มทนไม่ไหวกับอาการเชิญชวนแบบนั้น จึงเริ่มรุกเกมส์รักสนองคนหน้าหวานทันที

“รับทราบครับ เบบี๋ //ผมขออนุญาต พาเด็กน้อยเข้านอนก่อนนะครับทุกคน >///<\\

 
Soure:sina ent

Eng trans:www.babyvfan.wordpress.com
Thai trans:aor22
++ ++

Free...Theme+Mouse...Click!!

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

16 ความคิดเห็น

  1. #16 ณัฐชาดา (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2555 / 15:52
    กร๊ากกกจุงมาโหมนี้ก็น่ารักอีกแบบน่ารักดีอ่ะฟินตามเลยค่ะอิอิ
    #16
    0
  2. #15 aor22 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2555 / 01:05
    กร๊ากกกกกกกกกกก จุงมาโหมดนี้ก็ดูน่ารักดีุวุ้ย อิอิ
    นานๆที่ได้เห็นจุงอ้อน แบบนี้ 555 อ้อนๆมากๆ คนน้องก็ใจอ่อนแย่เลยซิเนียะ >_<
    #15
    0
  3. #14 nujeab (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2555 / 21:37
    แม่ยก 2hj ยิ้มหน้าบานหุบไม่ลง^_______________^
    จุง ตื้อ ดื้อ อยู่รอจุนนี่จน.........จุนนี่ใจอ่อน เป็นห่วง บอกออกไปว่า ทนไม่ได้ก็ไม่ต้องทน โอ้!!!! แบบนี้เข้าทางจุงเห็นๆ5555555

    ขอบคุณไรเตอร์นะค่ะ เป็นฟิคที่อ่านแล้วทำให้หายคิดถึง
    #14
    0
  4. #13 queenjoongjun (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2555 / 17:26
    แม่ยกคู่เลิฟย่าอิ่มเอมกับฟิคของหนูมากจริงๆค่าอิอิ ชอบความความจริงมาเปิดเผยอยู่เรื่อยเลยฮว่าๆ ว่าแต่จุงก็หน้ามึนเอาแต่ใจอีกตามเคย แต่จุนนี้ก็ตามใจเพราะรักจึงให้ได้สินะ ให้ได้ตลอดเวลาเลยอิอิ555คิดอะไรออกไป แต่งมาอีกนะคะไรท์เตอร์ รีดเดอร์ชอบคร้าอิอิ อ่านคำสัมภาษณ์จุนนี่แล้วยิ้มแก้มปริจริงๆ น่ารักเกินไปนะเด็กคนนี้ อย่าลืมเรื่องที่เคยศึกษาไว้นะคะ รีดเดอร์ยังจำได้แม่นน้า จะรอคะ ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆอีกเรื่องค่า
    #13
    0
  5. #12 Kim ss (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2555 / 11:25
    ชูแขนยืนยันว่าแม่ยกชอบมากเลยแหละจ้ะเบบี๋ *หลิ่วตาให้ลีดเดอร์* รู้เห็นเป็นใจกันมากมาย 555

    ตอนนี้จุงกี้ของเราออกอาการดื้อดึงเหมือนเด็กน้อยเลยจ้ะ กลายเป็นจุนนี่ของเจ้ต้องคอยห้ามปราม (จะห้ามทำไมนะ >_<) แต่สุดท้ายแล้วจุนนี่ก็ไม่รอด พูดไม่รู้ฟัง หงุดหงิดนะ!!! ทนไม่ได้ก็ไม่ต้องทน กร้ากกก จุนนี่ของเจ้ช่างกล้า ฟิคอิงแฟคเรื่องนี้น่ารักมากเลยจ้ะหนูปาล์ม การให้สัมภาษณ์ของจุนนี่เป็นพลังให้ทริป แม้จะผิดหวังหลายเรื่อง แต่เรื่องนึงที่ทริปยินดีก็คือการที่ได้รู้ว่าเจ้าชายทั้ง 5 ยังกลมเกลียวเหนียวแน่น แค่นี้ก็พอใจแล้วจ้ะ ^^ จุนนี่น่ารักมากมายที่ประท้วงลีดเดอร์แทนทริป จำไว้นะว่าคนที่รักจุงไม่ได้มีแค่กลุ่มนั้นกลุ่มเดียว

    ว่าแต่ถ้านับครั้งล่าสุดก็ 3 แล้ว จุนนี่ไหวมั้ยลูก? 55555+ เจ้คิดอะไรดังไปรึเปล่า?!!! อาย >_<

    Thnx นะจ๊ะหนูปาล์มที่แต่งมาอย่างรวดเร็ว สุดยอดมาก ^^

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 1 พฤศจิกายน 2555 / 11:32
    #12
    0
  6. #11 _สายลม_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2555 / 23:44
    แอร๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย >////<
    น่ารักอะไรอย่างนี้นะน้องปาล์ม ป๊าดๆๆๆๆ เค้าไม่อยากให้จบเลยนะจะบอก คิคิ
    แต่ก็ต้องตัดใจ สงสารคนน้องเดี๋ยวไม่ได้นอน เพราะแม่ยกชอบจริงๆ กร๊ากกกกกกกก
    รางวัลนี้ไม่อยากรับก็คงแก้ตัวไม่ได้ ก็อาการและสีผิวมันบ่งบอกออกจะชัด ^O^
    ก็จุนนี่เชิญชวน(?)เหรอ!!!! พี่ก็ชั่งกล้าอ้างข้อนี้
    แต่จุนนี่ก็ชวนจริง อุ๊บ!!!! เอิ่ม เบ่บี๋ก็มีหัวใจนะค๊าาาาา
    รักหรอกนะ ถึงยอม เนอะๆๆ ขอบคุณฟิคดีที่ทำให้หัวใจกระชุ่มกระชวยขนาดนี้
    แต่งมาอีกบ่อยๆนะคะหนู ^__________^
    สัมภาษณ์จุนนี่ครั้งนี้ โอ้ววว...น้ำตาไหลจริงๆ น้องคงเหงาคิดถึงพี่ๆ
    ดีใจที่เค้าทั้ง 5 ยังมีกันและกันอยู่เสมอไม่เปลี่ยนแปลง
    SS501 Fighting ....
    #11
    0