Room Fic อิง Fact

ตอนที่ 1 : SF # เชื่อใจ (2hj)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 174
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 ต.ค. 55

# เชื่อใจ
 

พี่ฮยอนจุง ข่าวนี่มันคืออะไรกันหนุ่มน้อยหน้าหวานเดินเข้ามาในห้อง พร้อมกับหนังสือพิมพ์ฉบับล่าสุด

อะไรกันฮยองจุนฮยอนจุง ซุปเปอร์สตาร์แถวหน้าของเกาหลีที่นั่งอยู่บนโซฟากลางห้องนั่งเล่นในบ้านของหนุ่มน้อย เอ่ยถาม ก่อนมองตามร่างบางที่โวยวายมาแต่ไกล

พี่ดูเองสิฮะ ว่าพี่ทำอะไรลงไป!ฮยองจุนว่า พลางยื่นหนังสือพิมพ์ให้อย่างไม่พอใจ ยืนกอดอกมองหน้าอย่างเอาเรื่อง

ฮยอนจุงรับหนังสือพิมพ์ ที่ฮยองจุนยื่นให้มาดู ก่อนจะบางมันไว้ที่โต๊ะ ไม่ได้สนใจมันอีก แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาก

“...”

พี่ทำแบบนี้ได้ไงกัน พี่ทำอะไร ทำไมไม่ปรึกษาพวกเราก่อนล่ะฮะหนุ่มหน้าหวานยิ่งโมโหขึ้นไปอีก เมื่อไม่มีคำพูดใดๆ ออกมาจากปากร่างสูง หลังจากที่เขาได้ยื่นหนังสือพิมพ์ให้ดูข่าวเด่น ที่ขึ้นหราเป็นหัวข้อข่าวใหญ่

ใจเย็นๆ ก่อน ฮยองจุนฮยอนจุงว่า ก่อนจะฉุดให้ฮยองจุนนั่งลงข้างๆตัวเอง ส่งผลให้หนุ่มหน้าหวานต้องนั่งแหมะ นั่งกอดอกอย่างไม่เต็มใจอยู่ข้างๆ

จะให้เย็นได้ยังไงล่ะ ข่าวนี่ไม่เป็นความจริงใช่มั้ย พี่ไม่ได้ต่อสัญญากับคีย์อีสต์ใช่มั้ยฮะ!?” ฮยองจุนคาดคั้น

พี่........พี่...

พี่..อะไรล่ะ พูดมาซักทีสิฮะฮยองจุนตัดบทที่อีกคนเอาแต่อึกอัก ไม่พูดออกมาซักที

เรื่องต่อสัญญา...เป็นความจริงฮยอนจุงตอบออกไป ในใจก็กลัวว่าคนตัวเล็กจะต้องรู้สึกไม่ดีกับเรื่องที่เกิดขึ้นแน่ๆ

พี่ฮยอนจุง!!ร่างบางตะโกนลั่น รู้สึกผิดหวังกับคำตอบนั้น คำตอบที่เขาภาวนาว่า มันจะไม่ใช่เรื่องจริง

คือ...พี่มีเหตุผลของพี่นะ ฮยองจุนฮยอนจุงพยายามอธิบาย

เหตุผล! เหตุผลอะไรของพี่ พี่ทำอะไร คงไม่เคยคิดถึงพวกเราเลยสินะ ในขณะที่พวกเราอยากกลับมารวมกันจะแย่ คยูเองก็อุตส่าห์เข้ากรมไปก่อน เพื่อที่พวกเราจะได้มีเวลาปรับตัวและอะไรอีกหลายๆอย่าง แต่พี่กลับทำแบบนี้กับพวกเรา ฮยองจุนพยายามกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมาอย่างเต็มที่ สองมือกุมปิดดวงหน้าไว้ เก็บอาการสะอื้นของตัวเอง

ฮยองจุน..ฟังพี่ก่อนฮยอนจุงเรียกอีกคน หวังให้คนตัวเล็กเปิดใจให้เขาบ้าง ให้เขาได้มีโอกาสอธิบายซักนิดก็ยังดี

ผมต้องโทรบอกทุกคน ผมต้องรีบโทรหาจองมิน กับพี่ยองแซง ฮยองจุนละมือออกจากดวงหน้าที่อาบไปด้วยน้ำตา ก่อนจะควานหาโทรศัพท์มือถือของตัวเอง โดยไม่ฟังอีกคนเลยแม้แต่นิดเดียว

ฮยองจุน..ร่างสูงเรียกอย่างหมดแรง

ฮึ่ย!! ทำไมไม่รับสายซักทีนะจองมิน ฮยองจุนที่มัวแต่สาละวนกับการโทรศัพท์อยู่นั้น แทบจะไม่หันไปมองร่างสูงเลยแม้แต่น้อย

ฮยองจุน..ไม่ต้องโทรแล้ว

พี่ยองแซง รับสายสิฮะ

พี่บอกว่าไม่ต้องโทรแล้วไง ทุกคนรู้แล้วฮยอนจุงโพล่งออกมา เพื่อให้อีกคนหยุดการกระทำ และมันก็เป็นอย่างที่คิด เมื่อร่างบางที่ยุ่งอยู่กับโทรศัพท์เมื่อครู่หยุดการกระทำของตัวเองลงแทบจะในทันที

ระ.รู้แล้ว? หมายความว่ายังไงฮยองจุนถามเสียงสั่น

ทุกคนรู้เรื่องที่พี่ตัดสินใจแล้วฮยอนจุงกลั้นใจตอบ ราวกับว่ามันเป็นเรื่องที่หนักหนามาก ในคำตอบนี้

ทุกคนรู้!!”

ฮยองจุน...ร่างสูงเรียกเสียงแผ่ว

ในเรื่องนี้ เขาได้คุยกับทุกคนแล้ว ถึงแม้จะยังไม่เป็นทางเท่าไร เพราะทุกคนล้วนติดภารกิจของตัวเอง จะมีก็แต่ฮยองจุน ที่เขาพอจะมาหาได้บ้าง ไม่ว่างานจะยุ่งแค่ไหน

ทุกคนรู้ แต่ผมไม่รู้อยู่คนเดียวใช่มั้ย มีผมที่โง่อยู่คนเดียวใช่มั้ยพี่ฮยอนจุง ฮึกก ฮยองจุนตวาดใส่คนตัวสูงด้วยอารมณ์เสียใจ น้อยใจ และไม่เข้าใจ

ฮยองจุน ฟังพี่ก่อน..

ไม่!! ผมไม่ฟัง ผมจะไม่ฟังอะไรคนอย่างพี่อีกแล้วร่างบางหันหน้าหนี เอามือปิดหูไว้ ไม่อยากจะได้ยินคำแก้ตัวใดๆ จากผู้ชายคนนี้

คนอย่างพี่มันเป็นยังไงเหรอฮยองจุน!?” ฮยอนจุงเอง ก็เกิดความรู้สึกผิดเหมือนกัน แต่สำหรับคนตรงหน้านี้แล้ว คำพูดทุกคำพูดย่อมมีผลกระทบกับเขาเสมอ และตอนนี้ความรู้สึกเสียใจมันก็เข้ามาหาเขา เพียงเพราะคำพูดของคนคนนี้

คนอย่างพี่.... คนอย่างพี่มันเห็นแก่ตัวที่สุดเลย ฮืออๆ ฮยองจุนโพล่งออกมาอย่างไม่ทันได้ยั้งคิด คำพูดที่เกิดจากอารมณ์

อย่างงั้นเหรอฮยองจุน พี่มันเป็นคนเห็นแก่ตัวมากเลยสินะฮยอนจุงถามซ้ำ ไม่ใช่เพียงเพราะไม่ได้ยิน แต่เพื่อตอกย้ำให้คำพูดนั้นลงโทษตัวเอง

“...”

เอาไว้นายสบายใจเมื่อไร เราค่อยคุยกันนะฮยองจุน เมื่อเห็นอีกฝ่ายเอาร้องไห้ แล้วก็เงียบ ไม่พูดอะไรออกมาก็ยิ่งเจ็บ

อยากจะเข้าไปกอด เข้าไปปลอบ แต่เพราะอีกคนคงยังไม่ต้องการรับฟังอะไรในตอนนี้เป็นแน่ จึงเลือกที่จะถอยห่างออกมา ให้ต่างฝ่าย ต่างได้คิด และทบทวน

ฮือออ พี่มันบ้าที่สุดเลย ทำไมไม่อธิบายมาตอนนี้เลยล่ะ คนบ้า!!ฮยองจุนตะโกนไล่หลัง แต่ไม่ว่าจะตะโกนออกไปยังไง ฮยอนจุงที่เดินออกมาจากที่นั่นแล้ว ย่อมไม่ได้ยิน

ตู้ดดด

//ยองแซงฮยอง//

‘ฮยองจุน ขอโทษนะ พอดีพี่ยุ่งๆน่ะ นายโทรหาพี่มีอะไรเหรอ’ เสียงปลายสายที่คุ้นเคยดังขึ้น มันยิ่งทำให้น้ำตาหลั่งออกมา ราวกับจะระบายให้อีกคนรับรู้

ฮึกๆ พี่ยองแซง ฮือออ

‘เกิดอะไรขึ้นฮยองจุน นายร้องไห้เหรอ?’ ยองแซงเอ่ยถามน้องชายคนเล็กของวงด้วยความเป็นห่วง

ฮึกๆ พี่ยองแซง เรื่องข่าวพี่ฮยอนจุง พี่รู้เรื่องนี้แล้วใช่มั้ย ร่างบางถามไป สะอื้นไป

‘เอ่อ..อืม พี่รู้แล้ว หมอนั่นโทรมาบอกน่ะ’ ยองแซงตอบ รู้สึกไม่ค่อยดีกับเรื่องนี้เหมือนกัน แต่ในฐานะที่เขาเป็นพี่อีกคนของวง จึงต้องเข้มแข็งพอที่จะเป็นที่พึ่งของเมมเบอร์ที่เหลือให้ได้

ทุกคนรู้แล้วใช่มั้ย แล้วทำไมไม่มีใครบอกผมเลยล่ะ ผมมันไม่ได้สำคัญเลยสินะน้องเล็กตัดพ้อ

‘ฮยองจุน ไม่ใช่อย่างนั้นนะ นายสำคัญสำหรับพวกเรานะ ไม่มีใครไม่สำคัญหรอก รู้มั้ย’ ยองแซงพยายามอธิบายอย่างใจเย็น

ฮึกๆฮือ แล้วทำไมไม่บอกผมบ้างละฮะ ไม่มีใครบอกผมเลย ฮือออ

‘ฮยอนจุงยังไม่ได้บอกนายเหรอ ไหนว่าวันนี้จะเข้าไปหานายไง ก็หมอนั่นบอกว่า อยากจะบอกฮยองจุนด้วยตัวเอง ฉันเองก็ไม่เข้าใจหมอนั่นเท่าไรหรอกว่าคิดอะไรอยู่กันแน่ แต่ฮยองจุนรู้ใช่มั้ย ไม่ว่าฮยอนจุงจะอยู่ที่ไหน ทำอะไร หมอนั่นก็ยังเป็นลีดเดอร์ของพวกเรา ฉันเชื่อว่า ที่หมอนั่นทำไป ต้องมีเหตุผล นายเองก็เถอะ ถ้ารักแล้วก็ช่วยเชื่อใจหมอนั่นหน่อย หมอนั่นแคร์นายมากนะ’

ยองแซงถามเพราะแปลกใจที่ฮยอนจุงยังไม่ได้บอกเรื่องนี้กับน้องเล็ก ทั้งๆที่ เป็นคนขอร้องให้พวกเขาอย่าเพิ่งบอก เพราะต้องการให้ฮยองจุนรู้จากปากของเขาเอง

ฮืออ พี่ฮะ...ฮยองจุนสะอื้นไห้ เรียกพี่ชายเสียงสั่น

‘ฮยองจุน พวกเรารักนายนะ ทุกคนรักนาย โดยเฉพาะฮยอนจุง’

ผมก็รักพี่ฮะ ผมรักทุกคนนะฮะ ฮยองจุนพูดออกมาอย่างจริงใจ เพราะทุกคนอยู่กันแบบครอบครัว ถึงจะแยกย้ายไปทำงานตามหน้าที่ของแต่ละคน แต่ก็ยังคงแวะเวียน เจอกันอยู่บ่อยๆ

‘อื้ม พี่รู้ นายควรปรับความเข้าใจกับฮยอนจุงนะ อย่าว่าแต่นายเลยที่ตกใจกับเรื่องนี้ ยิ่งจองมิน ยิ่งแล้วใหญ่ ไอ้ม้าขี้วีนนี่ก็จริงๆเลย โทรมาโวยวายอยู่นั่นล่ะ ทำไมไม่ไปโวยวายกับเจ้าของเรื่องก็ไม่รู้ ฉันเลยโดนหนักเลย แล้วนี่ก็เหลือไอ้เด็กบ้านั่นอีกคน รายนั้นทำเฉยๆ แต่ก็คิดมากไม่ต่างจากนายหรอก’ ยองแซงบ่น

คิกๆ พี่หมายถึงคยูสินะฮะคำพูดของพี่ชาย สามารถเรียกเสียงหัวเราะเล็กๆออกจากปากบางได้อย่างง่ายได้ ไม่อยากนึกหน้าตอนจองมินเหวี่ยง ตอนนี้คงไปหาที่ระบายอารมณ์อยู่ที่ไหนซักที่ หรือจะเป็นคยู ที่ถึงแม้จะอยู่ในกรม ก็กลับมีสายข่าวอย่างยองแซงคอยโทรเข้ากรมรายงานให้ฟังเสมอ

‘ก็ใช่น่ะสิ เด็กพวกนี้เป็นอะไรกันนะ เห็นฉันเป็นที่ปรึกษา ที่ระบายรึไงก็ไม่รู้ ฉันก็เหนื่อยนะโว้ย’ ยองแซงโวยแบบไม่จริงจังนัก

ฮ่ะๆ ก็พี่ทำหน้าที่นี้ได้ดีที่สุดแล้วนี่ฮะ ก็เพราะพวกผมเป็นแบบนี้ไง วงเราถึงขาดใครไปไม่ได้ ฮ่ะๆๆฮยองจุนหัวเราะเต็มเสียง ลืมเรื่องเมื่อกี้ไปชั่วขณะ

‘นั่นเป็นคำชมสินะ โอเค งั้นก็เรียบเคลียร์ให้เสร็จล่ะ พี่ต้องไปทำงานก่อนละ แล้วเจอกันนะ’ ยองแซงเอ่ยขอตัว เพื่อเคลียร์งานส่วนที่เหลือให้เสร็จ

แล้วเจอกันฮะ

‘อื้อ แล้วเจอกัน’

ปิป

พี่ฮยอนจุง ผมขอโทษฮยองจุนที่เก็บเอาคำพูดของยองแซงมาคิดได้ ก็นึกถึงคนที่เคยนั่งอยู่ด้วยกันเมื่อกี้ขึ้นมา

.

.

.

.

.

.

------------กองถ่ายโฆษณา------------

คัท!! โอเค เสร็จงานแล้ว เลิกกองได้

เฮ........!!เสียงเฮดังสนั่น หลังจากที่ผู้กำกับสั่งเลิกกอง ทุกคนต่างดีใจ หากจะมีก็เพียงแต่ หนุ่มหล่อ ร่างสูง ที่มาเป็นพรีเซนเตอร์ให้กับโฆษณาชิ้นนี้

ผมมีงานที่ไหนอีกหรือเปล่า ฮยอนจุงเอ่ยถามผู้จัดการส่วนตัว ที่หล่อคมเข้มไม่แพ้เขา

ถ้าเป็นวันนี้ก็ไม่มีแล้วล่ะ ที่เหลือคงเป็นแถลงข่าว ผู้จัดการชี้แจง

งั้นผมคงกลับได้แล้วใช่มั้ย

อื้ม เอ่อ ฮยอนจุง มีคนมาหานายน่ะ รออยู่หลังกองถ่าย ผู้จัดการคมเข้มบอก ก่อนจะเดินไปหยิบเอกสารที่วางอยู่เก็บใส่กระเป๋า

ใคร?” ฮยอนจุงถามอย่างแปลกใจ เพราะผู้จัดการคนนี้ แทบจะไม่เคยให้ใครมาย่างกรายในเวลาที่เขาทำอยู่เลยก็ว่าได้

ไปเถอะน่า เดี๋ยวก็รู้เองผู้จัดการบอกแค่นั้น ก่อนจะเดินหอบของออกไป

โอเค งั้นไปเจอกันครับ

อื้ม

สวนหลังกองถ่ายใกล้บริเวณจอดรถ เป็นที่ๆ ไม่ว่าใครเห็น ก็คงจะรู้สึกผ่อนคลายในอากาศที่สดชื่นแบบนี้ จะมีก็แต่ เด็กหนุ่มร่างบาง ที่เอาแต่ทำหน้านิ่ว คิ้วขมวดอยู่อย่างนั้นมานานหลายนาที

ฮยองจุน..ฮยอนจุงเรียกอย่างมั่นใจ ไม่จำเป็นต้องให้อีกคนหันมาเลยซักนิด แผ่นหลังบางเล็กนั่น เขาไม่มีทางจำผิดได้แน่

พี่ฮยอนจุง! ฮึกๆร่างเล็กที่พอได้ยินเสียงเรียก ก็ต้องดีใจเมื่อหันกลับมาดูแล้วใช่คนที่เขารอจริงๆ ฮยองจุนวิ่งเข้าโผกอดอย่างดีใจ ซุกหน้าหวานเข้ากับอกแกร่งของอีกคนอย่างต้องการที่พักพิง

นายเป็นอะไรฮยอนจุงถามอย่างแปลกใจ ระคนเป็นห่วง

ผม..ผมขอโทษฮะ ขอโทษที่ไม่ยอมฟังพี่ ผมขอโทษ ฮยองจุนพร่ำบอกด้วยน้ำตา รู้สึกเสียใจในคำพูด และการกระทำของตัวเองในเหตุการณ์ที่ผ่านมา

ไม่เอาน่า อย่าร้องไห้สิ ร้องเป็นเด็กไปได้ ฮยอนจุงบอก พลางรูปหัวคนน้อง เขาไม่เคยโกรธฮยองจุน แต่ที่เกิดอาการแบบนั้น ก็เพียงแค่รู้สึกน้อยใจในคำพูดเท่านั้น แล้วยิ่งเห็นท่าทางคิดมากกับเรื่องของเขา มันก็ยิ่งทำให้ฮยอนจุงรักเด็กน้อยนี่มากขึ้นไปอีก

ฮือออ พี่ฮยอนจุงอ่า ผมไม่ได้เป็นเด็กแล้วซักหน่อย ฮยองจุนบ่น ปาดน้ำตาลวกๆ ก่อนจะสบตาเข้ากับดวงตาสีน้ำตาลเข้ม

ฮ่ะๆๆ นายอายุเท่าไรเนี่ย ห้าขวบรึเปล่าฮยอนจุงล้ออย่างอารมณ์ดี ความรู้สึกน้อยใจที่เคยมีนั้น หายวับไปกับตา

พี่ฮยอนจุง!เพราะถูกล้อ หนุ่มหน้าหวานเรียกจึงอีกคนเสียงดังลั่น

นาย...พร้อมจะฟังพี่อธิบาย แล้วใช่มั้ย ฮยอนจุงช้อนหน้าหวานขึ้น พร้อมเอ่ยอย่างจริงจัง

ไม่ฮะ!”

“...”

ผมจะไม่ฟัง ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม ผมจะเชื่อใจพี่ฮะฮยองจุนบอกอย่างแน่วแน่ ไม่ว่าเหตุผลอะไรก็ตามที่เป็นของคนตรงหน้า จากนี้ เขาจะเชื่อใจในคนคนนี้

ฮยองจุน.. ร่างสูงเรียกชื่อเด็กน้อยของเขาด้วยความรู้สึกเปี่ยมล้น

ผมขอโทษที่ว่าพี่เห็นแก่ตัว ผมรู้ว่าพี่รักพวกเรา ผมจะเชื่อมั่นในลีดเดอร์ของพวกเราฮะฮยองจุนยิ้มสวยให้กับคนตรงหน้า เพื่อให้อีกคนแน่ใจในคำพูดของตัวเอง

สำหรับคนอื่นน่ะได้ แต่สำหรับนาย ช่วยเชื่อใจพี่...ในฐานะ ผู้ชายคนนึง ได้มั้ย? ฮยองจุน มือเรียวยาวเลื่อนมากอบกุมมือบางไว้ เพื่อให้ตัวเองไดมั่นใจในคำตอบ

ฮะ ผมเชื่อใจพี่ ในฐานะ ผู้ชายของผมฮะฮยองจุนบอก พร้อมกับส่งแววตาแน่วแน่ของเขาไปให้อีกคนได้มั่นใจในคำพูดนี้

พี่รักนายนะเด็กน้อยฮยอนจุงยิ้มหวาน เมื่อได้รับคำตอบ สำหรับเขา ขอเพียงแค่นี้แหละ แค่นี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับ คิม ฮยอนจุง

อ้ะ พี่ฮยอนจุง เด็กน้อยอะไรกันล่ะ เราห่างกันแค่ปีเดียวเองนะ พี่ชอบทำเหมือนผมเป็นเด็กอยู่เรื่อยเลย ฮยองจุนโวยไม่จริงจังนัก เพื่อกลบเกล่อนความเขินอายของตัวเอง

งั้นเหรอ? ไหนดูซิ โตจริงรึป่าว ฮยอนจุงดันตัวอีกคนถอยห่าง ก่อนจะไล่สายตาจากข้างล่าง ขึ้นมาบนใบหน้าหวาน

นี่ไงๆ ดูสิร่างบางบอก ก่อนจะหมุนตัวไปมาให้อีกคนได้สำรวจอย่างเต็มที่

ฮ่ะๆๆๆ ไม่เห็นจะโตเลย ฮยอนจุงหัวเราะในท่าทีที่ฮยองจุนทำ มันไม่ต่างจากเด็กน้อยเลยจริงๆ

อ่า พี่ฮยอนจุงอ่า ผมโตแล้วจริงๆน๊ะ!!ฮยองจุนโวย

งั้นเหรอ งั้นกลับบ้านกันเถอะ ไปวัดกันหน่อย พี่อยากรู้แล้ว ว่าเราน่ะโตแค่ไหนฮยอนจุงบอกก่อนจะฉุดข้อมือบางให้ตามไปที่รถ

วะ..วัด วัดอะไรฮะ!?” ฮยองจุนตกใจในคำพูดของอีกคน ที่พยายามพูดจากำกวม จงใจแกล้งเขา

ก็...วัด ร่างกายไงฮยอนจุงพูดออกมาอย่างไม่อาย แต่ทำเอาคนฟังถึงกับหน้าเปลี่ยนเป็นสีสดไปแล้ว

พี่ฮยอนจุง!!”

ฮ่าๆๆ ไปกันเถอะเด็กน้อยฮยอนจุงหัวเราะชอบใจ กลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว กลับมาเป็นลีดเดอร์กับมักเน่ กลับมาเป็นพี่ฮยอนจุงของฮยองจุน

ไม่ว่าจะใช้ชีวิตต่างไปจากเมื่อก่อนแค่ไหน แต่พวกเขา ก็เป็นพวกเขา ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง หนทางข้างหน้าจะเป็นยังไงไม่มีใครรู้ แต่แค่ทุกวันพวกเขายังอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข แค่นั้นก็

 

++ ++
Free...Theme+Mouse...Click!!

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

16 ความคิดเห็น

  1. #10 love ss501 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2555 / 01:01
    อ่าา คิดถึงเจ้าชายทั้ง5
    #10
    0
  2. #9 ควีนจุงจุน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2555 / 23:42
    ในที่สุดก็คลอด sf 2hj แล้วเย้ๆป่านนี้ไปวัดกันถึงไหนแล้วน้สอิอิ มาอัพต่อเร็วๆนะคะน้องปาล์มสู้ๆ พวกเค้าทั้ง5ยังรักกันเสมอไม่เปลี่ยนแปลงค่า อิอิ
    #9
    0
  3. #8 nujeab (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2555 / 08:34
    ตอนแรกก็แอบน้อยเป็นเพื่อนจุนนี่  ที่จุงบอกน้องเป็นคนสุดท้าย
    แต่ท้ายสุด  คำว่า เชื่อใจ  ก็ทำให้ 2hj เข้าใจกัน และยังคงเป็น  พี่ฮยอนจุงของฮยองจุน 5555555

    ขอบคุณไรเตอร์นะค่ะที่แต่งฟิคมาให้อ่าน  อ่านแล้วทำให้คิดถึง ss501 มากจริงๆๆ  ขอบคุณนะค่ะ^^
    #8
    0
  4. #7 _สายลม_ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2555 / 23:26
    ขอบคุณที่แต่งฟิคเรื่องนี้นะคะ ชวนคิดชวนนึกถึงจริงๆ น่ารักมากตอนจบ อินอะ จริงๆน่ามีต่อไปถึงห้องตอนวัดกันเลยนะคะ กร้ากกก ไม่ค่อยเลย บทแต่ละคนทำเอาคิดถึงจับใจ มันตรงนะ คิคิ เหมือนจุนนี่บอก เอ้า เชื่อใจ ลีดเดอร์^___^ ไรเตอร์แต่งมาอีกนะพี่กะรีดเดอร์รออยู่ อิอิ
    #7
    0
  5. #6 Kim ss (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2555 / 22:41
    และแล้วดราม่าของทริปทั้งหลายก็ก่อให้เกิดฟิคนี้ขึ้นมา เปลี่ยนความเศร้าเป็นแรงบันดาลใจได้ดีมากเลยจ้ะหนูปาล์ม อ่านแล้วซาบซึ้งในสายสัมพันธ์ของดั๊บ โดยเฉพาะพี่ฮยอนจุงและน้องฮยองจุน คำขอของลีดเดอร์หวานมากจ้ะ สำหรับจุนนี่ไม่ใช่ในฐานลีดเดอร์แต่เป็นผู้ชายของจุนนี่ อร๊ายยยยย ชอบๆจ้ะ และสุดท้ายยังมีการไปวัด...กันอีกแน่ะ (อะไร?) >_< เขิน

    ชอบมากจ้ะหนูปาล์ม พวกเราก็จะเชื่อมั่นในพวกเค้าทั้งห้าต่อไป~~
    #6
    0
  6. #5 SS501-Nan (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2555 / 23:16
    ขอบคุณสำหรับฟิคเรื่องนี้นะค่ะ อ่านแล้วก็อยากจะให้ทุกอย่างเป็นอย่างนั้น

    ซึ่งก็คงรู้ว่าหมายถึงอะไร ฮ่าๆๆ เมื่อวานดราม่าไปเยอะแล้ว

    วันนี้เลยไม่อยากดราม่าเท่าไหร่ แต่ตอนจบทิ้งท้ายไว้ให้คิดอีกแล้ว 55

    วัดอะไรกันนี่ รอมาอัพตอนต่อไปนะค่ะ อย่าลืมคยูแซงโปรดน้า อิอิ
    #5
    0
  7. #4 kaewkarn501 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2555 / 19:06
    ขอบคุณค่ะ  ที่ทำให้หายคิดถึงเจ้าชายทั้ง 5 (หรือทำให้คิดถึงมากขี้นอ่ะ)
    ขอบคุณค่ะ  ที่ทำให้ชาวถั่วเขียวมีรอยยิ้มในวันนี้
    ขอบคุณค่ะ  ที่ทำให้รู้ว่ายังมีคนคอย เจ้าชายอยู่
    ขอบคุณค่ะ  ที่ทำให้รู้ว่ายังมีคนรัก เจ้าชายอยู่
    ขอบคุณค่ะ  ที่ทำให้ชาวถั่วเขียวรู้ว่าเรายังมีกันและกันอยู่
    สุดท้าย  ขอบคุณค่ะ ไรเตอร์  และรีดเดอร์ TRIPLE S ที่น่ารักทุกคนนนนน
    ^_^

    ---------------

    มาแต่งตอนที่ 2 เร็ว ๆ นะจ๊ะ  และอย่าลืม คยูแซง ล่ะ  
    เค้าเข้ามารอตัวเอง up ทุกวันเลย  กำลังสนุกอ่ะ  ^_^


    #4
    0