{Fic ss501} I don't want...to Hurt. (Yaoi)

ตอนที่ 8 : {Fic ss501} I don't want...to Hurt. (Yaoi) Chapter # 5 เกลียด...(ไม่ลง)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 131
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    4 ก.ย. 55

Chapter # 5
เกลียด...(ไม่ลง)


ก๊อกๆๆ

"ยองแซง ตื่นรึยังลูก"

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ก่อนที่คุณนายฮอจะเอ่ยเรียกลูกชายที่ดูแล้วคงจะไม่ตื่นง่ายๆ จึงเป็นเหตุให้ต้องเรียกอีกเป็นครั้งที่สอง

ก๊อกๆๆ

"ยองแซง ตื่นได้แล้วลูก เดี๋ยวไปทำงานสายนะ"

"ฮะแม่... ตื่นแล้วฮะ"

เสียงงัวเงียดังขึ้นรับคำมารดา ทั้งๆที่ยังจมอยู่กับที่นอนแสนนุ่ม

"ล้างหน้าล้างตา แล้วก็ลงมากินข้าวนะลูก" คุณนายฮอที่ยังยืนอยู่หน้าประตูเช่นเดิม บอกกับคนที่อยู่ข้างในห้องอีกครั้ง

"เดี๋ยวผมตามไปนะฮะ" ยองแซงรับคำอีกครั้ง ก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นจากที่นอน เดินเข้าห้องน้ำไป

.
.
.

"มานั่งเร็วลูก กินข้าวก่อนไปทำงานนะ"

คุณนายฮอร้องเรียก ก่อนที่จะตักข้าวให้ลูกชายแก้มป่อง

"ขอบคุณครับแม่"

"คุณพ่อเป็นยังไงบ้างฮะ อาการดีขึ้นรึยัง"

เอ่ยขอบคุณมารดาเสร็จ ก็ไม่ลืมที่จะหันมาไถ่ถามอาการของบิดาทันที

"ก็ค่อยยังชั่วแล้วล่ะ พรุ่งนี้อาจจะไปเยี่ยมบ้านนั้นได้ ลูกจะไปด้วยมั้ยล่ะ? แต่พ่อว่าจะเข้าไปเคลียร์งานในบริษัทก่อนน่ะ"

ตอบคำถามเสร็จ ก็ไม่วายถามลูกชายกลับบ้าง

"พรุ่งนี้ผมยังต้องไปทำงานน่ะฮะ ถ้ารอไปพร้อม ผมกลัวว่าจะไปทำงานสายน่ะฮะ"

"อืม...นั่นสินะ เพิ่งจะได้งาน ไปสายคงจะไม่ดีแน่ งั้น ก่อนไปทำงาน ลูกก็แวะไปหน่อยละกันนะ ถ้าไม่ไปเลย เขาจะว่าเอาได้"

"ฮะพ่อ"

รับคำบิดา ก่อนจะร่วมรับประทานอาหารเช้า ที่ถูกจัดไว้อย่างน่าทาน เหมือนอย่างเคยเช่นทุกวัน

.
.
.

"ยองแซง มาเร็วจังเลยนะ"

จองมินที่เตรียมพร้อมสำหรับการทำงานแล้ว เอ่ยทักเพื่อนใหม่แก้มป่อง

"ไม่หรอก นายมาเร็วกว่าฉันอีกนะจองมิน"

"ฮ่าๆ งั้นเหรอ ฉันก็มารอนายไง"

จองมินพูดทีเล่นทีจริง ดูอารมณ์ดีกว่าทุกวัน ทำให้อีกคนอดสดสัยไม่ได้

"หือ?"

"อ๋อ..เปล่าๆ ไม่มีอะไร" รีบบอกปัดไป เมื่อเห็นอีกคนเริ่มเอ๊ะใจในคำพูดตัวเอง

"อื้ม...ว่าแต่ เห็นคิบอมมั้ย?" ถามขึ้น เมื่อเห็นว่าน้องเล็กที่ทุกทีมักจะมาก่อนเวลาเพื่อรอใครอีกคนเสมอ แต่วันนี้กลับช้ากว่าที่เคย

"เอ่อ...ยังไม่เห็นเหมือนกัน"

"งั้นเหรอ" ยองแซงรับรู้ได้ถึงความเปลี่ยนแปลง เมื่อถามหาน้องชายกับอีกคน น้ำเสียงที่ดูซึมลงไปกว่าในตอนแรก

"งั้นฉันว่า ฉันไปทำงานก่อนนะ มีอะไรให้ช่วย ก็เรียกฉันนะ"

"อื้ม...ขอบใจนะ"

เอ่ยขอบคุณในความมีน้ำใจของเพื่อน แต่ก็ไม่วายแอบสงสัย ก่อนจะแยกย้ายไปเตรียมตัว เริ่มทำงานบ้าง
.
.
.

"สวัสดีครับ รับอะไรดีฮะ" พนักงานแก้มป่อง ถามน้ำเสียงนุ่มพร้อมกับส่งยิ้มให้อย่างเป็นมารยาทให้กับลูกค้า ที่ตอนนี้เริ่มมองมาด้วยสายตาไม่น่าไว้ใจ

"อืม...ไม่มีอะไรน่ากินเลย นอกจาก...นาย"

"ครับ ห๊ะ! อะไรนะครับ" ตอบรับอย่างเคยชิน ก่อนจะตกใจ เมื่อจับความหมายนั้นได้

"ฉันบอกว่าไม่มีอะไรน่ากินเลย นอกจากนายไง" ลูกค้าคนเดิมทวนคำพูดตัวเองอีกครั้ง

"เอ่อ..ผม...เอ่อ ไม่ใช่อาหารนะครับ" แม้จะเริ่มกลัว แต่ก็ยังแข็งใจ เก็บความไม่พอใจ ตอบกลับไป

"แต่นายน่ากินกว่าอาหารพวกนี้อีกนะ"

"เอ่อ เดี๋ยวผมกลับมารับรายการนะครับ" เมื่อเห็นว่าลูกค้ายังคงพูดจาไม่รู้เรื่อง จึงเลี่ยงด้วยการขอตัวออกไปอย่างรีบร้อน

พลั่ก

"อ๊ะ ขอโทษฮะ.."

ยองแซงที่มัวแต่รีบร้อน จนไม่ได้มองทาง ชนเข้าให้กับผู้จัดการหน้าหล่อ

"เดินหัดดูทางซะมั่ง! แล้วลูกค้ารอสั่งอาหาร ทำไมไม่ไปรับออเดอร์"

ไม่ทันจะได้ฟังคำขอโทษจบ ผู้จัดการหน้าหล่อก็ตีหน้าขรึมดุเข้าให้ซะก่อน

"อะ..เอ่อ..."

"มีอะไรกันเหรอ"

พนักงานแก้มป่อง ที่ไม่ทันคิดคำตอบก็ได้แต่อึกอัก ยังดีที่มีเจ้าชายขี่ม้าขาวมาช่วยไว้ซะก่อน จองมินเอ่ยแทรกขึ้น เมื่อเห็นเพื่อนใหม่มีทีท่าว่าจะโดนเจ้านายหน้าหล่อดุ

"เอ่อ จองมิน คือว่า...ช่วยรับออเดอร์โต๊ะนั้นแทนฉันหน่อยนะ"

"อืม ได้สิ" เมื่อจบคำขอร้องของเพื่อนใหม่ คนอย่างจองมินก็พร้อมช่วยเหลือเสมอ จึงตอบตกลงอย่างไม่ยี่หร่ะ แต่ดูเหมือนว่าอีกคนจะไม่ต้องการให้เป็นเช่นนั้น เขาเองก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน ว่าทำไมจะต้องคอยแหย่ คอยแกล้งพนักงานแก้มป่องคนนี้นัก

"ไม่ต้อง! นายไปรับเอง ฉันมีเรื่องจะคุยกับจองมิน"คยูจงบอกกับพนักงานใหม่เสียงเข้ม

"เอ่อ เดี๋ยวไปรับก่อน แล้วค่อยคุยกันก็ได้นี่" จองมินพยายามช่วยคลี่คลายสถาณการณ์

"ฉันจะให้หมอนี่เป็นคนไปรับ นายคิดว่านายเป็นใคร คิดจะเลือกบริการลูกค้ารึไง ที่นี่ไม่มีใครเขาเลือกลูกค้าหรอกนะ ไปทำหน้าที่นายซะ ถ้าคิดว่าทำไม่ได้ก็ออกไป" คยูจงบอกกับจองมิน ก่อนที่จะหันไปสั่งและว่ากล่าวยองแซงอีกครั้ง แต่ก็ยังไม่วายที่จะดูถูกให้ร่างเล็กได้เจ็บใจเล่น จนจองมินที่เคยเห็นแต่ คิม คยูจง คนที่ติดจะเงียบๆด้วยซ้ำกลับถือสาหาความกับเรื่องแค่นี้ อดแปลกใจในการกระทำไม่ได้ พอเห็นเพื่อนร่างเล็กที่ตอนนี้เริ่มหน้าซีด ยืนข่มอารมณ์โกรธไว้ ก็อดที่จะเห็นใจไม่ได้

"ไม่เห็นจะต้องขนาดนั้นเลยนี่ แค่ไปรับลูกค้า ฉันไปแทนก็ได้" จองมินพยายามช่วยพูดกับผู้จัดการหน้าหล่อให้เพื่อน

"ไม่เป็นไรจองมิน ฉันไปเองก็ได้"

"ยองแซง..."

ยองแซงตัดสินใจยอมรับคำสั่งแต่โดยดี เพราะไม่อยากให้ตัวเองเป็นตัวปัญหา กลัวว่าจองมินที่อุตส่าห์หวังดีจะพลอยมีปัญหาไปด้วย ก่อนจะเดินไปทางโต้ะของลูกค้าคนเดิม

"นี่! คยู ทำไมนายต้องไปว่ายองแซงอย่างนั้นด้วย บ่นอะไรไม่เข้าท่าน่า" จองมินกระซิบกระซาบพอให้ได้ยินแค่พวกเขาสองคนเท่านั้น เขาไม่อยากให้พนักงานคนอื่นมาเห็นเขาทำท่าทางตีสนิทเจ้านาย เดี๋ยวเพื่อนเขาจะพลอยเสียการปกครองไปด้วย

"ไม่มีอะไรนิ่"

"ไม่มีอะไรได้ไง ดูท่านายจะคอยแกล้งยองแซงตลอดเลยนะ นายเป็นอะไรไป ฉันไม่เคยเห็นนายเป็นแบบนี้มาก่อนเลยนะ" จองมินถามในสิ่งที่ค้างคาใจเขามาตลอด ตั้งแต่เพื่อนใหม่แก้มป่องเริ่มเข้ามาทำงาน

"ดูเหมือนว่า หมอนั่นจะเป็นขวัญใจนายมากเลยนะ จองมิน" คยูจงอดที่จะค่อนขอดไม่ได้

"ฉันว่า...ก็น่าสนใจดีนะ หรือนายว่าไงล่ะ?" จองมินพูดลองใจเพื่อนเล่น

"ไม่รู้สิ ฉันจะบอกอะไรนายให้นะ เห็นท่าทางใสๆ แต่ข้างในอาจจะไม่ใช่แบบนั้นก็ได้นะ นายเองก็ระวังไว้เถอะ" คยูจงเตือน

"ทำท่าอย่างกับรู้จักเขาดีอย่างนั้นแหละ"

"คงงั้นมั้ง"
.
.
.

"เอ่อ...ขอโทษครับ ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าต้องการอะไรดีครับ" พยายามพูดอย่างใจเย็น เอ่ยถามความต้องการของลูกค้าอีกครั้ง

"ฉันเหรอ ฉันต้องการ...นายไง" ลูกค้าจอมกะล่อนยังคงยืนยันคำตอบเดิม

"เอ่อ ผมว่าคุณลูกค้าดูเมนูดีกว่านะครับ นี่ครับ" ยองแซงเริ่มหน่ายกับลูกค้าคนนี้ แต่ก็ทำได้แค่เปิดหน้าอาหารให้ ก่อนจะยื่นให้ลูกค้าเจ้าปัญหาอีกครั้ง

"ก็ได้ๆ เอ...อันนี้มันคืออะไรเหรอ ฉันมองไม่ค่อยเห็นน่ะ" ลูกค้าคนเดิมบอกอย่างจำนน ก่อนจะชี้รายการอาหารให้พนักงานแก้มป่องดู

"อันไหนเหรอครับ" ยองแซงที่มองไม่ชัด เพราะอีกฝ่ายไม่ยอมยื่นเมนูมาให้ ทำให้ต้องชะโงกหน้าเข้าไปดูใกล้ๆ จนต้องไปยืนอยู่ข้างๆ

"นี่ไง อันนี้ๆ" ลูกค้าคนเดิมก็เอาแต่ชี้ให้อีกคนดู

"อ๋อ อันนี้คือคาโบนาราฮะ" ยองแซงบอกกับลูกค้า

"อ๋อ...งั้นเหรอ" ลูกค้าเจ้าเลห์พยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ แต่มือกลับฉวยโอกาสโอบเอวบางไว้

"อ๊ะ! คุณทำอะไร กรุณาปล่อยผมด้วยครับ" ยองแซงที่เพิ่งรู้ตัวว่าหลงกลลูกค้าจอมกะล่อน เริ่มส่งเสียงโวยวายเบาๆ

"ไม่เอาน่า อย่าเล่นตัวเลยนะ"

"ปล่อยผมเถอะครับ"

"นายคงไม่อยากให้ฉันเรียกผู้จัดการหรอกใช่มั้ย?"

"เอ่อ..อ๊ะ" ไม่ทันได้คิดอะไร ก็รู้สึกเหมือนโดนฉุดจากอีกด้าน

"ขอโทษครับ มีปัญหาอะไรกันรึเปล่า"

"ผู้จัดการ!" ยองแซงเอ่ยอย่างตกใจ ไม่คิดว่าจะเป็นอีกคนที่เข้ามาช่วยเขาไว้จากลูกค้าโรคจิตคนนี้

"เอ่อ ไม่มีอะไรนี่"

"งั้นเหรอครับ เอ่อ จองมินช่วยมานี่หน่อย" คยูจงบอกลูกค้าอย่างสุภาพ แต่น้ำเสียงไม่ได้บ่งบอกแบบนั้นด้วยเลย ก่อนจะเรียกให้จองมิน ที่ยืนอมยิ้มอยู่หน้าเคาเตอร์อย่างรู้ทันเพื่อนให้เข้ามาช่วย

"เอ่อ ว่าไงครับ" จองมินรับคำยิ้มๆ

"ช่วยดูคุณลูกค้าคนนี้ด้วยนะ ผมขอตัวยองแซงสักครู่" คยูจงบอกกับจองมินอย่างสุภาพอีกครั้ง

"ได้ครับ" จองมินเองก็รู้หน้าที่ จึงน้อมรับคำสั่ง เจ้านายเพื่อนสนิท

"อ๊ะ..."

"มานี่หน่อย"

คยูจงออกแรงฉุดอีกคนให้ได้สติ ก่อนจะลากให้ตามมา จนกระทั่งถึงระเบียงหลังร้าน ที่พักผ่อนสำหรับพนักงาน

"ปล่อยได้แล้วฮะ คุณบีบแขนผมแรงไปแล้วนะ" ยองแซงร้องบอกก่อนจะแกะมือหนาของอีกคนออกอย่างยากเย็น

"คิดจะทำอะไรของนาย"

"ทำอะไรเหรอ ผมไม่ได้ทำอะไรเลยนะ หมอนั่..."

"คิดจะให้ท่างั้นเหรอ?!"

ยองแซงที่กำลังจะอธิบายให้อีกคนได้ฟัง แต่กลับถูกอีกคนขัดขึ้นอย่างกล่าวหาซะก่อน

"อย่ามาดูถูกผม ผมไม่ได้มีความคิดสกปรกแบบนั้น" ยองแซงทำใจเย็นอธิบายด้วยน้ำเสียงนิ่ง เรียบ

"หึ! แล้วที่เข้าไปกระแซะให้เขากอดนั่นมันคืออะไรงั้นเหรอ"

"ผมไม่ได้ทำแบบนั้นนะ!" ยองแซงปฏิเสธเสียงแข็ง เมื่ออีกคนเอาแต่พูดจาดูถูก

"ถ้าอยากได้เงินจากการทำเรื่องแบบนั้น ลองให้ท่าฉันดูบ้างสิ เผื่อฉันจะติดใจ ฉันเองก็อยากลอ.."

เพี๊ยะ!!!

ไม่ทันได้พูดจบ ร่างเล็กที่ข่มใจไว้ไม่ไหว จึงมอบฝ่ามือเล็กๆเข้าให้

"อ๊ะ...อุ๊บ...ปล่อย อุ๊..อือ อืมม"

คยูจง ที่ความรู้สึกเร็วพอๆกับที่ฝ่ามือเล็กฟาดเข้ามา สติที่เคยคิดว่าคุมอยู่กับปล่อยให้มันขาดลง ฉวยโอกาสรวบตัวร่างเล็กเข้ามาโดยเร็ว และมอบรางวัลสำหรับรอยแดงที่ขึ้นเป็นปื้นอยู่บนหน้าหล่อของตัวเอง กดต้นคอไว้ไม่ให้อีกคนได้หนีออกไปได้โดยง่าย

"อืออ แฮ่กๆ ปล่อยนะ อื้มมม" ยองแซงหอบอย่างหนัก พยายามปัดป้องกันอีกคนเป็นพัลวัน แต่ก็ไม่อาจสู้แรงได้ เรี่ยวแรงที่เคยมีเริ่มถูกดูดกลืนจากริมฝีปากนุ่ม ลิ้นหนาสอดแทรกเข้าควานหาลิ้นบางอย่างรุนแรง ปากนุ่มที่ตอนนี้ถูกทารุณจนแดงช้ำ น้ำตาที่จู่ๆก็เอ่อออกมาอย่างไม่อาย รื้นตรงขอบตา

"ฮึกๆ อืออ ฮึก"

แต่อีกคนก็ไม่ได้มีทีท่าว่าจะสนใจมันแต่อย่างใด น้ำใสๆเริ่มไหลอาบแก้ม จนอีกคนเริ่มรู้สึกตัว จึงถอยออกอย่างเสียดาย แต่ก็ยังไม่คลายอ้อมแขนแข็งแรงที่รัดร่างเอาไว้

"แฮ่กๆๆ ผมไม่ได้ทำอะไรแบบนั้น ฮึกๆ เขาแค่ให้ผมเข้าไปดูเมนู ฮึก ผมไม่ได้ให้ท่า ฮึกๆฮืออ แต่ผมโดนเขาลวนลา.."

"พอแล้ว! ไม่ต้องพูด เลิกร้องไห้ได้แล้ว"

ยองแซงสะอึกสะอื้น พร่ำอธิบายให้อีกคนเข้าใจ คยูจงเอง พอเห็นอีกคนร้องไห้อย่างหนัก ก็พลอยรู้สึกไม่ดี นึกโทษตัวเองที่ทำอะไรไม่คิด เขาไม่เคยเป็นแบบนี้ คนที่ควบคุมทุกอย่างได้ดีมาโดยตลอดอย่างเขา ไม่เคยต้องใจร้อนแบบนี้มาก่อน

"ฮึกๆฮือ ผมไม่ได้ทำจริงๆนะ ฮืออ"

"ฉัน..ฉันขอโทษ"

"ฮือออ ทำไมคุณถึงไม่เคยฟังผมเลย ฮึกๆ ผมเกลียดคุณจริงๆเลย ฮืออ" ยองแซงยังคงร้องไห้ออกมาอย่างหนัก พร้อมกับว่าให้อีกคนได้รู้ตัวถึงสิ่งที่เขาได้ทำลงไป

"ฉันขอโทษ หยุดร้องไห้นะ ฉันไม่ชอบเลย หยุดร้องนะ" คยูจงบรรจงเช็ดน้ำตาอย่างแผ่วเบา ก่อนจะพร่ำขอโทษคนแก้มป่องอย่างจริงใจ พร้อมกับปัดผมที่ลงมาปรกหน้าให้ได้เห็นใบหน้าของอีกคนที่ร้องไห้เหมือนเด็กชัดๆ

"ฮึกๆ"

"ฉันขอโทษ เมื่อกี้เจ็บมั้ย?" เมื่อเริ่มสิ้นเสียงสะอื้น จึงถามด้วยน้ำเสียงนุ่ม ผิดกับตอนแรกอย่างกับคนละคน

"...." (-_- )( -_-)(-_- )

"งั้นเหรอ"

"...."

"เอ่อ...จะกลับบ้านก่อนมั้ย วันนี้ไม่ค่อยมีลูกค้า ฉันจะไปส่ง" เริ่มทำตัวไม่ถูก รู้สึกได้ว่า ตัวเองก็เริ่มมีอาการแปลกๆ เมื่อเห็นร่างเล็กตรงหน้า มีอาการหน้าแดงระเรื่อ รู้สึกอยากจะกดหน้าตัวเองเข้าไปหาแก้มป่องๆนั่น อยู่ตลอดเวลา

"เอ่อ...ไม่เป็นไร" ยองแซงเองก็ตะกุกตะกักตอบไป เมื่อนึกได้ถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ ครั้งที่สองแล้วสินะ ที่เขาโดนปากนุ่มนั้นล่วงเกิน

"งั้นเหรอ เอ่อ...งั้นฉันไปทำงานก่อนละกัน" คยูจงจำต้องปล่อยแขนที่โอบรอบไว้อย่างเสียมิได้

"....."

"ขอบคุณ"

"....?"

ยองแซงที่จู่ๆก็เอ่ยขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ก็ทำเอาอีกคนแปลกใจในคำขอบคุณนั้น

"ที่..ช่วยไว้จากลูกค้าโรคจิตเมื่อกี้"

"อ่า...อื้ม"

เมื่อสิ้นคำเฉลย อีกคนก็เอาแต่เก๊กหน้าขรึม พยักหน้ารับ ก่อนจะหันหลังให้เดินขึ้นห้องทำงานด้วยรอยยิ้มที่อีกคนไม่มีโอกาสได้เห็น

"จองมิน"

"....."

"จองมิน!"

"...."

"จองมิน!!"

"ครับ! อะ อ้าว ยองแซง" จองมินที่หลุดออกจากภวังค์ขานรับอย่างเคยชิน ก่อนจะหันมาเห็นเพื่อนแก้มป่อง

"นายเป็นอะไรไปเหรอ ฉันเรียกตั้งนาน นายก็เอาแต่เหม่อ"

"อ๋อ เปล่านี่"

"งั้นเหรอ เอ..มองหาใครรึเปล่านะ" ยองแซงอดแหย่อย่างขำๆ ไม่ได้

"เปล่าๆ ฉันจะมองหาใครล่ะ"

"ก็ไม่รู้สินะ ก็เห็นนายชอบมองไปที่ประตูบ่อยๆ เหมือนรอใครอย่างนั้นแหละ" ยองแซงบอกถึงอาการให้เจ้าตัวได้รับรู้

"รอใครกัน ฮ่ะๆ ไม่มีหรอก"

" คิๆ อืมๆ ไม่มีก็ไม่มี " อดขำไม่ได้เมื่อเห็นอีกคนเปลี่ยนเรื่อง แถมยังเอาแต่หัวเราะแก้เก้ออีก

"นายไปเปลี่ยนชุดเลยก็ได้นะ เหลือโต๊ะเดียว ฉันเก็บเอง" จองมินอาสา

"เอ่อ..."

"ไปเถอะ ฉันเก็บเอง"

"อื้ม ขอบใจนะ" ยองแซงยิ้มรับ ขอบคุณที่จองมินอุตส่าห์มีน้ำใจ ก่อนจะเดินไปเปลี่ยนชุดที่ห้องเก็บของของพนักงาน

"เอ่อ..ยอง..." คยูจงที่เดินเข้ามา หลังจากที่เห็นหลังอีกคนไวๆ ก็เรียกได้แค่นั่น เมื่อคนที่เขากำลังเรียกอยู่นั้น เพิ่งจะถอดเสื้อ เผยให้เห็นถึงแผ่นหลังเปลือยเปล่า

"อุ๊ย!" ยองแซงที่หันมาเจอกับสายตาแบบนั้น ก็ได้แต่ตกใจ รีบหาผ้ามาบังร่างตัวเองไว้

"เอ่อ..ขอโทษ" คยูจงลำล่ำละลักบอก

"เอ่อ..ช่วยออก..ไปก่อนได้มั้ย"

"ห๊ะ อ่ะ...อื้ม" เมื่อตั้งสติได้ คยูจงจึงเดินออกมารอหน้าห้องแทน

"เอ่อ...มีอะไรเหรอ" ยองแซงที่จัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยเดินมาพร้อมกับกระเป๋าสะพายใบเก่ง

"แค่จะมาบอกว่า ฉันจะไปส่งน่ะ" คยูจงรีบบอกในความต้องการของตัวเอง

"เอ่อ...ไม่เป็นไร ผมกลับเองได้"

"ฉันจะไปส่ง แต่ขอเคลียงานก่อนครึ่งชั่วโมง จะขึ้นไปนั่งรอที่ห้องทำงานก็ได้" บอกอย่างเอาแต่ใจตามเคย

"เอ่อ...ผมรอข้างล่างดีกว่า"

"อื้ม งั้นก็ตามใจ แต่หวังว่านายคงไม่หนีกลับก่อนหรอกใช่มั้ย?" คยูจงถามกันเอาไว้ เพื่อไม่ให้อีกคนได้ทำในสิ่งที่คิด

"...."

"อ้าว ยองแซง ยังไม่กลับบ้านอีกเหรอ ให้ฉันไปส่งมั้ยล่ะ" จองมินที่เก็บของเสร็จเรียบร้อย ถามขึ้น เมื่อเห็นเพื่อนใหม่ยังไม่กลับบ้าน

"ยองแซงจะกลับกับฉันน่ะ นายกลับไปเถอะ ใช่มั้ยยองแซง" คยูจงบอก ก่อนจะหันไปถามอีกคนอย่างต้องการความแน่ใจ

"เอ๋?...อ่อ อย่างงั้นหรอกเหรอ ยองแซง" จองมินที่แอบอมยิ้มขึ้นมา เพราะคิดอะไรออกมาได้

"เอ่อ...อะ อื้ม"

"ฉันไปเคลียงานก่อน รออยู่นี่ล่ะ" คยูจงบอก ก่อนจะขึ้นไปยังห้องทำงานของตัวเองที่อยู่ยังชั้นบนต่อ

"งั้นฉันกลับบ้านก่อนละนะ ถ้านายถึงบ้านก็อย่าลืมโทรมาบอกฉันด้วยล่ะ" จองมินจงใจพูดให้อีกคนได้ยิน และมันก็สำเร็จ เมื่อคยูจงทำท่าว่าจะเดินขึ้นบันไดไปหยุดชะงักซะก่อน

"ห่ะ..ฉั..ฉันเหรอ" ยองแซงถามอย่างแปลกใจ

"อื้ม ก็นายนั่นแหละ กลับบ้านดีๆล่ะ ฉันเป็นห่วง คิกๆๆ"

"เอ่อ...คือ..."

"ไปละนะ บาย"

จองมินทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้ให้ยองแซง ก่อนที่ตัวเองจะเดินออกไปอย่างสบายอารมณ์ ทิ้งให้ยองแซงได้แต่ยืนงงอยู่อย่างนั้น

"...!?"

"อะไรกัน ฉันไม่เคยมีเบอร์นายซะหน่อย จองมิน" ยองแซงเปรยอย่างสงสัยกับตัวเองเบาๆ

"ยองแซง ขึ้นมาช่วยฉันทำงานหน่อย" คยูจงที่เปลี่ยนใจ เรียกตัวให้อีกคนตามมาอย่างไม่เข้าใจตัวเอง

"เอ๊ะ? ทำไมล่ะ ไหนว่า..."

"บอกให้ขึ้นมาก็มาเถอะน่า!" สั่งเสียงเข้ม ก่อนจะเดินขึ้นไปปล่อยให้อีกคนได้แต่ยืนงงอีกเป็นครั้งที่สอง

"อะไรของนายเนี่ย! ผีเข้าผีออกรึไง"

"บ่นอะไร!"

"เปล่า! ไม่มีอะไร"

ร่างเล็กปฏิเสธ ก่อนจะเดินตามขึ้นไปแต่โดยดี

"เสน่ห์แรงจังนะ" คยูจงที่พอเข้าห้องมา ก็เริ่มหาเรื่องอีกคนทันที

"..."

"มาทำงานไม่กี่วัน ทั้งลูกค้า ทั้งพนักงาน ตอมกันให้ควั่ก"

"..."

"ไปสนิทสนมกันตั้งแต่เมื่อไร"

"..."

"ฉันพูดกับนายอยู่นะ ยองแซง" คยูจงถามเสียงเข้ม เมื่อเห็นอีกคนเอาแต่เงียบ

"..."

"ฉันถามว่าไปสนิทสนมกันตั้งแต่เมื่อไร ถึงได้แลกเบอร์กันอย่างนั้น!"

"นั่นมันเรื่องส่วนตัวของผมไม่ใช่เหรอ?" ยองแซงตอบเสียงเรียบ ไม่อยากจะทะเลาะกับอีกคน

"เอ่อ...นายคงไม่แย่งของของน้องชายไปอีกคนใช่มั้ย นายก็รู้นี่ ว่าคิบอมชอบจองมินอยู่" ร่างสูงอึกอัก เมื่อคิดได้อย่างที่อีกคนบอก แต่ก็ไม่วายหาเรื่องอีกคนจนได้

"ผมไม่เคยคิด และผมก็ไม่เคยแย่งของของใคร"

"อ่ะ..เอ่อ...งั้นก็ดีแล้วนี่" เมื่อเห็นอีกคนเริ่มไม่พอใจ ก็หยุดลง กลัวว่าการไปส่งบ้านเป็นการไถ่โทษในครั้งนี้ มันจะล้มไม่เป็นท่าซะก่อน

"อ้าว แล้วนั่นจะไปไหน" ร้องทักขึ้น เมื่อเห็นอีกคนทำท่าว่าจะเดินออกไป

"ผมเพิ่งนึกได้ว่ามีธุระ ขอตัวก่อน"

"เดี๋ยว!! เอ่อ ฉันก็เพิ่งนึกได้ว่ามีธุระข้างนอกพอดี งั้นก็ไปพร้อมกันเลย" จากน้ำเสียง ก็เดาได้ว่า ที่อีกคนรีบออกไปนั้น เป็นเพราะตัวเองไปหาเรื่องเขาเองเมื่อกี้ จึงรีบวางงานทุกอย่างไว้ ก่อนจะหยิบกุญแจรถคันเก่งไปด้วย

"ผมไม่รบกวนดีกว่า"

"ไปเถอะน่า เร็วสิ ฉันรีบนะ" และก็เป็นอีกครั้งที่คยูจง มัดมือชกได้สำเร็จ ทำให้ร่างบางต้องรีบตามมาอย่างขัดไม่ได้

.
.
.

"ไหนบอกว่ารีบไง ทำไมขับช้าแบบนี้ล่ะ" ยองแซงถามขึ้น เมื่อเห็นอีกคนขับอย่างสบายอารมณ์ ดูไม่รีบร้อนอย่างที่บอกไว้

"ก็ตอนนั้นรีบ แต่ตอนนี้ไม่แล้วนี่" คยูจง จงใจกวนประสาทให้อีกคนโมโหเล่นๆ

"อะ..ไอ... ฮึ่ย!" ร่างเล็กทำได้แค่กัดฟันอย่างเข่นเขี้ยวอยู่ในใจ

"เอ่อ ที่ฉันพูดไปตอนนั้น หวังว่านายคงไม่ถือสา คนปากเสียแบบฉันนะ"

"ช่างมันเถอะ ผมเริ่มชินแล้ว"

"หึ! งั้นเหรอ"

"..."

"ชินกับนิสัยปาก หรือว่าปากของฉันกันล่ะ" จงใจถามอย่างยียวน ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างพอใจ เมื่อเห็นว่ามันทำให้อีกคนถึงกับพูดไม่ออก

"นะ..นาย!!"

"ฮ่ะๆๆ หน้าแดงแบบนั้น สงสัยจะเป็น...อย่างหลังสินะ"

"นี่!! เลิกพูดล้อเล่นกับผมได้แล้ว" ยองแซงพูดอย่างโมโห หันหน้าหนีมองข้างทาง แต่ข้างแก้มทั้งสองข้างนั้น กลับเปล่งสีแดงออกมา คยูจงที่ลอบมองด้านข้าง จึงได้แต่พอใจกับผลงาน

"ทำไม เขินฉันเหรอ" คยูจงยังไม่หยุดแหย่

"ไอ้บ้า...ถ้านายไม่หยุดพูด งั้นก็ช่วยจอดรถให้ด้วย ฉันจะลง"

"อ๊ะๆ ไม่พูดแล้วก็ได้ สงสัยจะเขินจริง ฮ่ะๆๆ" เขารู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้ และก็ไม่เคยมีใครทำให้เขาเป็นแบบนี้มาก่อน

"นี่!!" ยองแซงเอ็ด เมื่อเห็นอีกคนเอาแต่หัวเราะชอบใจ ที่เอาชนะเขาได้

"บ้านนายหลังไหนล่ะ ทางนี้ถูกแล้วใช่มั้ย?" คยูจงตัดบทถามขึ้น เมื่อขับมาตามที่เคยมาในครั้งนั้น เพียงแต่ไม่รู้บ้านเท่านั้น

"ฮึ่ย! อื้ม ทางนี้แหละ"

"นี่ ขอถามอะไรหน่อยสิ" คยูจงปรับสีหน้าให้จริงจังขึ้น

"อืม ถามมาสิ"

"ทำไมวันที่ฉันมาส่งนายที่บ้าน นายถึงไม่อยากเข้าบ้านล่ะ มีปัญหากับที่บ้านรึไง"

"เปล่า"

"เปล่าแล้วทำไมถึงไม่เข้าบ้านล่ะ"

"ฉันแค่ไม่อยากให้เขาเห็นฉันในสภาพที่ฉันเมา"

"เอ...แต่นายเป็นลูก ยังไงเขาก็ต้องรับได้อยู่แล้วล่ะ" คยูจงยังคงถามอย่างอยากรู้ต่อไป

"ฉันรู้ แต่ฉันแค่ไม่อยากให้เขาเป็นห่วง ถ้าฉันเมาถึงขนาดที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนที่มาส่งเป็นใคร นายคิดว่า คนที่บ้านฉัน พวกเขาจะคิดยังไงล่ะ"

"อืม นั่นสินะ ฉันคิดว่า นายไม่อยากเข้าบ้าน เพราะเป็นเด็กมีปัญหาซะอีก"

"บ้าสิ!"

"เอ้า! ใครจะไปรู้เล่า ฮ่ะๆๆ"

"จอดข้างหน้าด้วย ถึงแล้ว" ยองแซงบอกจุดหมาย

"ถึงแล้วเหรอ"

"อื้ม นี่แหละบ้านฉัน"

"บ้านนาย! นายรู้มั้ย คืนที่ฉันมาส่งนาย ฉันวนรอบบ้านหลังนี้เป็นสิบๆรอบ" คยูจงถามอย่าแปลกใจ ก็วันที่เขามาส่ง เขาวนอยู่หน้าบ้านหลังนี้เป็นสิบๆรอบเลยจริงๆ แต่เจ้าตัวก็เอาแต่โวยวาย แล้วก็บอกว่าไม่เข้าๆ อยู่อย่างนั้น พอมองเข้าไปในบ้าน ท่าทางจะเป็นครอบครัวมีอันจะกิน(มาก) ครอบครัวนึง บ้านที่ไม่ได้หรูหราอลังการ แต่การจัดตกแต่ง ก็ดูน่าอยู่เลยทีเดียว

"คิกๆๆ ก็ช่างนายสิ" ยองแซงหัวเราะอย่างชอบใจ

"นี่! หัวเราะเยาะฉันรึไง ก็เพราะนายนั่นแหละ ที่ไม่ยอมบอกทาง แถมฮยอนจุงก็บอกไม่ละเอียดด้วย"

"..." ยองแซงที่จู่ๆ ก็เงียบขึ้นมาทำเอาอีกคนแปลกใจไม่น้อย ก่อนจะนึกได้ถึงคำพูดของตัวเอง

"เอ่อ... ขอโทษ"

"ขอโทษเรื่องอะไร"

"เรื่องฮยอนจ... อืม ช่างมันเถอะ"

"อืม ขอบใจนะที่มาส่ง"

"อืม เดี๋ยว!"

"อะไรอีกล่ะ?" ร่างเล็กถาม ก่อนจะก้าวลงจากรถ

"ไม่คิดจะจูบขอบคุณรึไง"

"ไอ้ผู้จัดการโรคจิต!" ยองแซงตะโกนลั่น ก่อนจะรีบก้าวลงจากรถอย่างรวดเร็ว

"ฮ่ะๆๆๆ บ๊ายบาย"

"ไปได้แล้วว"

"ไอ้ผู้จัดการบ้า เล่นอะไรก็ไม่รู้ บ้าจริง!" ยองแซงยืนยิ้มอยู่หน้าบ้านคนเดียว บ่นขึ้นมาลอยๆ ไล่หลังรถคันหรูไป ก่อนจะเดินเข้าบ้านตัวเองไป ปล่อยให้อีกคนที่ขับรถคันหรูเอาแต่มองกระจกส่องหลังไม่วางตา

"ฮ่ะๆๆๆ นายนี่ก็น่ารักดีนะ ฮอยองแซง" เอ่ยขึ้นมาลอยๆเพียงลำพัง

"งั้นฉันกลับบ้านก่อนละนะ ถ้านายถึงบ้านก็อย่าลืมโทรมาบอกฉันด้วยล่ะ"

"ห่ะ..ฉั..ฉันเหรอ"

"อื้ม ก็นายนั่นแหละ กลับบ้านดีๆล่ะ ฉันเป็นห่วง คิกๆๆ"

"ไหนบอกว่าไม่แย่งคิบอม แล้วทำไมต้องโทรรายงานจองมินด้วยวะ!" เมื่อคำพูดของจองมินเริ่มเข้ามารบกวนจิตใจ จึงอดที่จะสงสัยในคำพูดของเพื่อนสนิทไม่ได้

"เฮ้ย! คิดบ้าอะไรวะ!! จะมาอารมณ์เสียอะไรวะเนี่ย ฮึ่ย.. " ได้แต่อารมณ์เสียกับตัวเอง ก่อนจะสลัดความคิดทั้งหมดออก และเร่งเครื่องยนต์ออกไป

_______________________________________________________________________________________________
 

Hi...Reader!!!

อันยองงงงงงงงง ทู้กกกกกคน เช่นเคยค่ะ

ขอบคุณสำหรับทุกๆคอมเม้นเลยนะคะ ไรเตอร์อ่านมันทุกรอบเลยล่ะค่ะ ขอบคุณมว้ากกกกก
^^

ตอนแรกตั้งใจจะลงแต่เช้าแล้วล่ะ แต่ว่า เกิด เอ็กซิเดน นิดหน่อย อิอิ ก็เลยลงซช้าเลย

แต่ยังไงก็ตาม
ตามสัญญาที่ให้ไว้กับเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง 555+ และรีดเดอร์
ที่น่ารักอีกเป็นร้อย
(ถึงเหรอ??) ไรเตอร์ทำแล้วเรียบร้อย

ต่อไปอาจจะใช้เวลานานกว่านี้ซักหน่อย เพราะจะต้องเปลี่ยนไปอัพ มินบอมบ้าง ยังไงก็
อยากให้ทุกคนติดตาม ทุกๆเรื่องของไรเตอร์นะคะ ตอนต่อไป แม่ยกคยูแซง เผื่อใจไว้ให้ คู่
เลิฟ 2
HJ ด้วยล่ะ เพราะมีเสียงร่ำร้องของพวกเค้า บอกว่าอยากออกมาให้ทุกคนได้หายคิด
ถึงกัน หวังว่าทุกคน คงไม่ลืมพวกเค้ากันหรอก ใช่ม๊าาาา

จนกว่าจะพบกันค่ะ ทุกคนนนนน

 


 + +
Free...Theme+Mouse...Click!!

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

169 ความคิดเห็น

  1. #138 pasnsg (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2555 / 21:02
    อะไรของคยูเดี๋ยวดีเดี๋ยว ร้อนๆหนาวๆ5555555555555555555555.

    หึงยองอ่ะเดดดดดดดดดดดดดดด้ ยองทำไรก็โดนจูบไปหมด ><

    มีขอโทษแล้วมาส่งบ้านด้วย อร๊ายยยยยยยยยยยยยยยยส์ -////////////////-
    #138
    0
  2. #105 SS501-Nan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กันยายน 2555 / 18:26
    กร๊ากกกกกกกกกกก เด็กผู้หญิงคนนั้นคือใครกัน 55 ขอบคุณมากนะค่ะสำหรับตอนนี้ ถึงแม้ว่าหนูจะมาอ่านช้าก็เถอะ แฮะๆๆ ขอโทษด้วยนะค่ะ เด็กดีมันเข้ายากเกินไปนิดนึง เข้าทีคอมค้างทีก็ไม่ไหวนะ แต่ตอนนี้หนูก็เข้ามาอ่านได้แล้ว ฮ่า ฮ่า ดีใจเว่อร์ มาพูดถึงตอนนี้กันดีกว่า คยูนี่ปากหาเรื่องตลอดเลยนะ หมั่นไส้คนปากไม่ตรงกับใจจิงๆ แล้วดูสิ เห็นๆอยู่ว่าแซงถูกลวนลาม ยังจะหาเรื่องแซงอีก ไม่ได้เรื่องเลยนะคยู เหอะๆๆๆ แต่ว่าก็ปลื้มกับคำๆนี้นะ "เมื่อกี้เจ็บมั้ย" ฮ่าๆๆ พ่อคยูผู้แสนอบอุ่น เหอะๆๆ ชั่วคราวจิงๆๆ แล้วนั่น ตอนท้ายหึง ใช่มั้ย ฮ่าๆๆๆ โดนใจรีดเดอร์จ๊าดดดดดด อยากจะหัวเราะไปถึงโซล 55 ขอบคุณสำหรับตอนนี้นะค่ะพี่สาว ยังไงก็รอตอนต่อไปอยู่นะ 55
    #105
    0
  3. #104 KawaIiiii (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กันยายน 2555 / 23:07
    คยูเปลี่ยนอารมณ์เร็วมากก~ อ่านๆไปก็แทบจะปรับตามไม่ทัน - - แต่มันสนุกมากๆเลยค่ะไรเตอร์ >< กลับมาอัพอีกนะคะ จะรอค่ะ >.^)v
    #104
    0
  4. #103 _สายลม_ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กันยายน 2555 / 21:55
    เอิ่ม...คยูอะ >/////< T^T แอบหลายอารมณืจนรีดเดอร์ตามไม่ทันแระนะ
    บทเธอจะโหดเธอก็มาแนวนายหัวแต่พอเธอใจดีละก็งุงิๆเชียว ^//^
    ดุดุ๊ ไปทำกับแซงกี้แบบนี้ได้งาย ชอบใช่ปะ หึงใช่มั้ย ไม่พอใจที่เค้าใกล้คนอื่นเซ่
    บอกดีๆก็ได้มั้งงง แหม๊ๆๆๆ จัดเต็มแซงตลอดๆ ถามแซงให้ดีก่อนได้ม้ายยยย
    คนเค้าถูกลวนลามนะนั่นอะ คุณเธอเล่นไม่ฟังอะไร จับจูบเลย!!!!
    มีถามด้วยนะเออว่าเจ็บมั้ย???? อ๊อยเขิล ... แซงควรตอบไงดีอะ คิ คิ
    สุดท้ายมีมีส่งที่บ้าน ป๊าดๆๆๆ อยากไปดูบ้านเค้าว่างั้นเหอะ
    อั๊ยย่ะ มีมุก... เขินฉันเหรอ โฮกฮากกก .... เหมือนจะหลงตัวเอง แต่แซงเขิลจริง >/<
    มาอัพอีกน่าไรเตอร์ สู้ๆ ^_____________^
    #103
    0
  5. #102 peekpeek24 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กันยายน 2555 / 19:26
    คยูอ่า...เรื่องนี้มามาดกวนเหรอ ?? ปากร้ายด้วย
    แซ
    งกี้เขยอ่ะดิ ๆ  555 ขอบคุณที่อัพให้อ่านค่า
    #102
    0
  6. #101 queenjoongjun (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กันยายน 2555 / 17:53
    เย้ๆๆๆในที่สุดไรเตอร์หนูปาล์มก็ไ้ด้เวลาอัพซะทีอิอิ
    คยูอ่าเอาเปรียบแซงตอลดเวลาเลยอิอิ แต่รีดเดอร์ชอบ55+
    อย่าลืมอัพคู่เอกของเค้าด้วยน้า พี่ไม่กดดัน(เหรอ) รอได้ค่า
    เพราะรู้ว่าไรเตอร์ภารกิจเยอะ โซเชี่ยลเน็ตเวิร์คมากมาย55+
    ว่าแต่น้องบอมไม่ยอมโผล่มาเจอมินเลยคงคิดถึงแย่ิคิคิ
    #101
    0
  7. #100 nujeab (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กันยายน 2555 / 16:45
    คยู นายนี่มันน่านักนะ ไม่ฟังแซงเลยนะ  เอะอะก็จูบเลย  แบบนี้แซงก็เปลืองตัวแย่  ไหนจะโดนลูกค้าลวนลาม  ไหนจะโดนคยูจูบอีก
    ตอนหน้าขอ 2hj มาบ้างนะค่ะ^^

    ไรเตอร์สู้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #100
    0
  8. #99 choco (แม่จุนนี่ ^^) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กันยายน 2555 / 12:25
    คยู จัดหนักกับหนูแซงมาก โอยยยยยยยยยยยย อะไรกันจ๊ะ เอะอะจูบ เอะอะจูบ เข้าใจว่าผู้จัดการคนนี้เป็นคนดีและมีเหตุผล ไฉนมาป๊ะหนูแซงทีไรอาการมือใจปากไวมันกำเริบได้ทุกๆรอบ เจ้ว่าต้องมานั่งพิจารณาแล้วล่ะ ว่าหัวใจตัวเองตอนนี้เป็นยังไง ยังปกติดีอยู่มั้ย หรือว่ามีแต่คนแก้มป่องไปเดินวนเวียนวุ่นวายอยู่ในนั้น อิ อิ อิ ตอนนี้เป็นเอามากขนาดนี้ เดี๋ยวคงค่อยๆหนักขึ้น กร้ากกก ยังไงก็ถนอมแซงบ้างอะไรบ้างนะจ๊ะ ตอนหน้าได้ข่าวว่าจะมีคู่เลิฟของเจ้ ^^ จะตั้งตารอนะจ๊ะหนูปาล์ม เดี๋ยวเจ้ตามไปอ่านอีกเรื่อง
    #99
    0
  9. #98 Kim ss (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กันยายน 2555 / 10:45
    ม่ายยยยยยลืม เจ้จะลืม 2hj ได้ยังไง อิอิ! ตั้งท่ารอแล้วจ้ะ ^^

    มาตอนนี้ โอยยยยยยยยยย คยูจ๊ะ เป็นโรคอะไรเหรอ? หรือมีความสุขที่ได้แกล้งแซง เอะอะก็ว่า ไม่คิดจะฟังกันเลย ลูกค้าลวนลามก็หาว่าให้ท่า มันน่านัก ทำขนาดนี้แล้วยังจะไปจูบเค้าอีก  แต่ แหะๆ! คิดว่าแม่ยกคยูแซงคงชอบ และรีดเดอร์ทุกคนก็คงชอบ รวมทั้งเจ้ด้วย 55555+ ว่าแต่แซงเองกลับมีท่าทีมีใจให้ซะแล้วนะนั่น 

    รู้สึกว่าคยูต้องเจอกับมินมันถึงจะเป็นมวยถูกคู่ แต่ได้กลิ่นแววดราม่าของคู่มินบอมมารำไรแล้วล่ะมั้ง

    thx นะจ๊ะหนูปาล์ม เดี๋ยวเจ้จะไปอ่านคู่มินบอมต่อ ฟิ้วววววววววววว--------

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 5 กันยายน 2555 / 10:55
    #98
    0
  10. #97 love ss501 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กันยายน 2555 / 00:06
    คยูอ่ะ ปากน๊อปาก ช่างหาเรื่องได้ตลอดดดดดดด แล้วนี่ หึงแล้วล่ะซี๊ ที่มินดู(เหมือน)จะสนิทกับแซงอ่ะ อิอิ ส่วนมินอ่ะ ที่ดูแปลกๆไป เพราะบอมมี่ไม่มาช่ายม๊า ถ้าจะอัพเรื่องนี้ช้าเพราะอัพ มินบอมไม่เปนไรค่ะ รออ่านได้จ้า มินบอมก้อจะตามไปอ่านน๊า จะอัพเรื่องไหนมาก้ออ่านหมดจ้า (ขอให้เปนดั๊บ) ส่วนตอนหน้าที่จะมี 2hj ไม่ขัดค่ะ แต่ขอคู่หลักด้วยน๊า พลีสสสสสสสสสสส
    #97
    0