{Fic ss501} I don't want...to Hurt. (Yaoi)

ตอนที่ 7 : {Fic ss501} I don't want...to Hurt. (Yaoi) Chapter # 4 การทำงาน//ความวุ่นวาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 142
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    22 ส.ค. 55

Chapter # 4
การทำงาน//ความวุ่นวาย

 

"มาแล้วฮะ อะ...อ้าว คิบอม?" ยองแซงที่กลับเข้ามาในร้าน บอกกับครอบครัวที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว ก่อนจะหันมาทักผู้มาใหม่อย่างแปลกใจ

"หวัดดีฮะ พี่ยองแซง" คิมคิบอมทักพี่ชายแก้มป่องเสียงใส

"มาได้ไงเนี่ย ไม่ได้เจอกันนานเลยน๊า แล้ว..เอ่อ...ฮยองจุนล่ะไม่มาด้วยหรอ"ยองแซงถามก่อนจะมองหาพี่ชายของเด็กตาตี่ที่นั่งอยู่ด้วย

"ไม่มาฮะ"

"พอดีแม่เห็นน้องเดินผ่านมาพอดีน่ะ ก็เลยชวนมาทานข้าวด้วยกันซะเลย" คุณนายฮอไขข้อสงสัยของลูกชาย

"อ่า..ครับ ว่าแต่ นายเป็นไงบ้างคิบอม สบายดีใช่มั้ย เราไม่ค่อยได้เจอกันเลย พี่คิดถึงอยู่เหมือนกัน"

"ผมก็คิดถึงพี่ฮะ ทำไมพี่ไม่ไปหาผมที่บ้านบ้างล่ะ ผมมีเกมส์ใหม่จะเล่นกับพี่ด้วยนะ" หนุ่มน้อยตาตี่อวดพี่ชาย

"เอ่อ...พี่ก็ว่าจะไปหาอยู่เหมือนกัน งั้นเป็นพรุ่งนี้เลยดีมั้ยล่ะ?" พี่ชายเสนอ

"อ่า...พรุ่งนี้ผมไม่ว่างซะด้วยสิฮะ มีคนขอร้องให้ไปช่วยทำงานแทนน่ะฮะ" คิบอมบอกอย่างเสียดาย

"เอ๊ะ? ทำงานแทนหรอ ที่ไหนกัน แล้วทำแทนกันได้ด้วยเหรอ?"

"ฮ่ะๆ เป็นกรณีพิเศษน่ะฮะ มีคนเขาขอร้องมา ผมเห็นว่าน่าสนุกก็เลยอยากลองมั่งน่ะฮะ"

"จริงเหรอ!? พี่อยากทำบ้างจัง วันหยุดยาวแบบนี้ น่าเบื่อ ถ้าไปสมัคร เขาจะรับพี่มั้ยนะ?" ยองแซงถามอย่างนึกสนุก

"รับอยู่แล้วล่ะฮะ เพราะตอนนี้เขากำลังต้องการพนักงานเพิ่ม พี่เองก็ลองไปทำกับผมก่อนมั้ยล่ะฮะ ลองดูก็ได้ เผื่อพี่เองจะอาจจะสนใจก็ได้นะฮะ" เจ้าตัวแสบก็พลอยนึกสนุกด้วยอีกคน

"งั้นเหรอ แม่ฮะ ผมขอไปทำงานกับน้องนะฮะ" ยองแซงก็เห็นดีกับน้องด้วย จึงหันไปอ้อนขอมารดา

"แล้วเรื่องเรียนล่ะลูก ถึงมันจะเป็นช่วงวันหยุดยาว แต่พอหมดวันหยุด ลูกเองก็ต้องกลับไปเรียนนะ แล้วเวลาไม่กี่วัน ลูกจะไปทำได้ยังไง?" คุณนายฮอบอกอย่างกังวลใจ เป็นห่วงในเรื่องเรียนของลูกชาย ถึงแม้ว่าผลการเรียนของลูกชายจะออกมาดีตลอดก็ตาม

"0_--" ยองแซงเองเริ่มเห็นว่ามารดาเริ่มไม่เห็นด้วย ก็หันไปขยิบตาส่งซิกให้น้องตัวแสบช่วยพูดอีกแรง

"คุณน้าฮะ เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วง เพราะที่นี่เขามีทำแบบพาร์ทไทม์ด้วย ถ้าวันไหนที่พี่ยองแซงติดเรียน ก็ไม่ต้องมาทำก็ได้ฮะ ว่างเมื่อไรก็ค่อยมาทำ เพียงแต่ต้องโทรบอกทางร้านก่อนน่ะฮะ" เจ้าน้องตัวแสบเองก็ใช่เล่น เพียงแค่มองตาก็รู้ใจ ขอมาเจ้าน้องชายตัวดีก็จัดให้

"จริงเหรอคิบอม ดีจังเลย แม่ฮะผมอยากทำจังเลย" ยองแซงต่อบทเจ้าตัวแสบได้อย่างเนียนๆ ก่อนจะหันไปกอดแขนมารดา เอาหน้าถูไปถูมาเหมือนลูกแมว

"แต่แม่ว่า..."

"พ่อฮะ..." ยังไม่สิ้นเสียงคุณนายฮอ เจ้าแก้มป่องก็หันไปอ้อนบิดาต่อทันที

"เอาน่า ยองแซงของเราน่ะ โตแล้วนะ ปล่อยเขาบ้างเถอะน่า" คุณฮอหันไปพูดกับคุณนาย ช่วยพูดให้ลูกชายอีกแรง

"เข้าขากันจังเลยนะ พ่อลูกคู่นี้นี่ ก็ได้ๆ อยากทำก็ทำ แม่ก็แล้วแต่ลูกละกันจ้ะ"คุณนายฮอบอกอย่างเหนื่อยใจ ไม่เคยปฎิเสธลูกชายแก้มป่องขี้อ้อนได้เลยสักครั้ง

"ฮะ ขอบคุณฮะแม่ จุ๊บ!!"

"อุ๊ย! เจ้าลูกคนนี้นี่ โตแล้วนะ ไม่รู้จักอายน้องบ้าง" คุณนายฮอตกใจ ที่จู่ๆลูกชายแก้มป่องก็จุ๊บแก้มแบบไม่ทันได้ตั้งตัว ก่อนจะบ่นออกไปพอเป็นพิธี

"ฮะฮ่ะ ก็ผมเป็นลูกแม่นี่ฮะ ไม่ให้ผมหอมแม่ตัวเอง แล้วจะให้ไปหอมใครที่ไหนกันล่ะฮะ" ยองแซงบอกก่อนจะกอดเอวมารดาอย่างรักใคร่ ก่อนที่ทุกคนจะเริ่มลงมือรับประทานอาหารกัน

***********

"ยองแซง ฉันต้องทำยังไงดี" ร่างสูงถามเพื่อนสนิท แววตาที่ส่งผ่านมานั้น บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่า เขาจริงจังกับอีกคนมากแค่ไหน

"ฮยอนจุง..." ยองแซงเอ่ยชื่อเพื่อนสนิทขึ้นเบาๆ เมื่อคิดถึงภาพของเขา ที่ยังคงติดตา แววตาที่มีให้น้องชายของเขา เขาคงต้องเป็นฝ่ายถอยเอง แม้ในตอนนี้ เขาจะแสดงให้คนอื่นเห็นว่าเขาเข้มแข็ง แต่เขาก็รู้ตัวเองดีว่า ยังไม่อาจลืมเรื่องราวทั้งหมดได้ ก็ได้แต่หวังว่าสักวัน เขาจะลืมรักแรกที่มีต่อเพื่อนสนิท และคงเหลือไว้เพียงความรู้สึกดีๆ ของความเป็นเพื่อนให้เหลือไว้

"ยองแซง พรุ่งนี้ลูกไปอวยพรปีใหม่ที่บ้านป้าคิม แทนแม่หน่อยได้มั้ยลูก?" คุณนายฮอทักขึ้น เมื่อเห็นลูกชายเดินเข้ามาในบ้าน หลังจากที่เดินไปเอาการ์ดอวยพรในกล่องจดหมายหน้าบ้าน

"คุณแม่ไม่ไปเหรอฮะ?" ร่างเล็กถามกลับ

"คุณพ่อเป็นหวัดยังไม่หายเลย คงไปไม่ไหว แม่เลยคิดว่า ให้พักผ่อนจะดีกว่า"

"ฮะ งั้นวันเสาร์ผมจะไปให้" ร่างเล็กรับคำ ก่อนจะหันมาสนใจการ์ดอวยพรที่อยู่ในมือต่อ

"อ้อ! แล้วก็อย่าลืมเอาของไปให้ฮยองจุนกับคิบอมด้วยนะ"

"ฮะ..แม่"

"อ้อ! แล้วเราจะไปทำงานกับน้องกี่โมงล่ะ" คุณนายฮอถาม เพราะจำได้ว่าวันนี้ลูกชายจะเริ่มไปทำงาน

"เดี๋ยวก็จะออกไปแล้วล่ะฮะ"

"อื้ม ดูแลตัวเองด้วยล่ะ"

"ฮะ...แม่"

*************

"พี่ยองแซง ทางนี้ฮะ" คิบอมยืนโบกมืออยู่หน้าร้านส่งสัญญานให้พี่ชาย

"มันรู้สึกคุ้นๆแฮะ อ้าว...คิบอม" ยองแซงเริ่มแปลกใจกับสถานที่ ราวกับว่าเขาเคยเห็นที่นี่มาก่อนแล้ว ก่อนจะหันไปให้ความสนใจกับน้องชายที่ยืนรออยู่ก่อนแล้วแทน

"เร็วเข้าสิฮะ คนเริ่มเต็มร้านแล้ว"

"แล้วพี่ต้องเตรียมอะไรบ้าง เขาจะสัมภาษณ์พี่รึป่าวนะ?" บอกอย่างกังวลใจนิดๆ

"ผู้จัดการบอกว่า ถ้าพี่มาให้รีบเปลี่ยนชุดแล้วทำงานได้เลยฮะ"

"เอ๊ะ! ทำไมมันง่ายอย่างนั้นล่ะ"

"พอดีตอนนี้ลูกค้าเยอะน่ะฮะ เขาก็เลยจะสัมภาษณ์พี่ที่หลัง" คิบอมไขข้อข้องใจให้กับพี่ชาย

"อืม...งั้นเหรอ งั้นเราก็ไปกันเถอะ"

"ทางนี้เลยฮะ"

"อื้ม"

คิบอมเดินนำพี่ชายเข้าในร้าน ก่อนจะพาไปเปลี่ยนชุด เริ่มทำงานโดยมีคิบอมคอยแนะนำ

**************

"ขอบคุณฮะ แล้วมาใช้บริการร้านเราอีกนะฮะ" ^__^ ยองแซงเปิดประตู พลางยิ้มแก้มป่องให้กับลูกค้าอย่างน่ารัก

"ค่ะ >///<" ทำเอาลูกค้าบิดตัวเป็นเกลียวด้วยความอาย ละลายกับรอยยิ้มน่ารัก

"ฮู่วว เหนื่อยเหมือนกันแฮะ" ยองแซงบ่นออกมาเบาๆ หลังจากที่ส่งลูกค้าแล้ว

"ยองแซง นายไปพักได้แล้วล่ะ 30นาทีนะ ถ้าช้าโดนหักเงินไม่รู้ด้วยนะ"

"อื้ม ขอบใจนะจองมิน" (^_^)

"อะ...เอ่อ ไม่เป็นไร" 0///0

 

"ฮยอนจุง... ฉันก็แค่อยากรู้ว่านายสบายดีมั้ยก็แค่นั้นล่ะนะ" ยองแซงนั่งพักอยู่บริเวณหลังร้าน ที่เป็นโซนพักผ่อนของพนักงาน มีสวนเล็กๆล้อมรอบระเบียงที่ยื่นออกมา ให้ความผ่อนคลายได้อย่างดี ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาดูเล่น พลางบ่นกับตัวเอง

 

ตรู้ด..ดๆ

"ฮัลโหล" ปลายสายกรอกเสียงรับโทรศัพท์ 

"ฮยอนจุง?" ยองแซงเอ่ยชื่อถามอย่างกล้าๆกลัวๆ เพราะไม่แน่ใจว่าคนที่เขาต้องการโทรหานั้นเปลี่ยนหมายเลขโทรศัพท์ไปหรือยัง

"อ้าว...ยองแซงเหรอ" ฮยอนจุงเป็นฝ่ายทักขึ้นมาก่อน เพราะจำเสียงอีกคนได้

"อื้ม" ร่างเล็กตอบรับ

"เอ่อ เรื่องเมื่อวันก่อน ฉันขอโทษนะ ที่กลับไปก่อนโดยที่ไม่ได้บอกนายไว้ แต่ฉันให้น้องฉันไปรับแทน เจอใช่มั้ย ไม่เป็นไรนะ"

"เอ่อ...มะ..ไม่เป็นไร" ยองแซงตอบรับอย่างตะกุกตะกัก เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวานก่อน อีกคนที่ไปรับเขา คนคนนั้น เป็นน้องของฮยอนจุงเองหรอกเหรอ

"ว่าแต่...!?" 

"ฮยอนจุง...นาย..คงกลุ้มใจมากสินะ ถ้ามีอะไรที่ฉันช่วยได้ล่ะก็..." ยองแซงโพล่งออกไปอย่างไม่สบายใจ เพราะเขาไม่อยากเป็นสาเหตุให้ทั้งฮยอนจุงและฮยองจุนต้องมามีปัญหาเพราะเขา อะไรที่เขาพอจะช่วยให้ทั้งสองคนนั่น ปรับความเข้าใจกันได้ เขาก็อยากจะทำ

"ขอบใจนะ ยองแซง.."

"อื้ม วันเสาร์นี้ ฉันจะไปที่บ้านฮยองจุน เพราะงั้น ฉันคิดว่า ถ้าได้คุยกับฮยองจุนสักหน่อยล่ะก็.."

"ยองแซง ฉัน...ตอนนี้ฉันอยู่กับฮยองจุนที่บ้านพักตากอากาศของที่บ้านน่ะ" ยังไม่ทันที่ยองแซงจะพูดจบ ฮยอนจุงก็โพล่งขึ้นมาซะก่อน

"กับฮยองจุน..? ถ้าอย่างงั้น..." พอได้รับคำตอบ ก็ทำเอายองแซงเริ่มทำตัวไม่ถูก ทั้งๆที่คิดว่าตัวเองเริ่มที่จะทำใจได้แล้ว และคงไม่เจ็บอีก ถึงได้ตัดสินใจโทรหา แต่พอได้รับคำตอบแบบนี้ ก็ทำเอาใจสั่นได้เหมือนกัน

"ตอนนี้ฮยองจุนออกไปซื้อของน่ะ"

"ฮยองจุนคงเข้าใจนายแล้วสินะ" ยองแซงถามเสียงเบา ใจนึงก็ดีใจกับอีกคนด้วย แต่อีกใจกลับรู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก

"จากความรู้สึกของฉัน..ฮยองจุนมีท่าทีที่อ่อนลงกว่าเมื่อก่อนมาก" ฮยอนจุงบอกด้วยน้ำเสียงดีใจ เป็นอีกครั้งที่ยิ้มออกมาได้อย่างสบายใจ ถึงแม้ว่าคนที่ฟังอยู่จะไม่เห็นหน้า แต่ก็คงรับรู้ได้จากน้ำเสียง

"อืม...ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว" ยองแซงบอกด้วยความรู้สึกที่แท้จริง

"ขอบใจนะ ที่เป็นห่วงฉัน ฉันเอง ถ้าไม่ได้แยกห่างจากฮยองจุน ก็คงไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเองหรอก พอได้คุยกับฮยองจุน ก็เข้าใจ"

"...."

"ยองแซง...ความรู้สึกที่นายบอกให้ฉันเลิกกับฮยองจุนตอนนั้น ขอโทษนะ ที่ตอนนั้นฉันแสดงความอ่อนแอกับนายขนาดนั้น ฉันคงทำให้นายเป็นห่วง แต่ฉันก็ดีใจนะ" ฮยอนจุงบอกสิ่งที่ค้างคาอยู่ในใจ สิ่งที่เขาอยากจะบอกเพื่อนแก้มป่องที่แสนดีของเขา ทั้งๆที่เคยคิดว่าชอบยองแซงมาก แต่พอได้แยกออกจากหัวใจของตัวเองอีกดวงจริงๆ กลับรู้ได้ถึงคำว่ารักอย่างแท้จริงจากเด็กหน้าหวานตัวขาว น้องชายของเพื่อนสนิทแทน

"เอ่อ..ฮยอนจุง เดี๋ยวแค่นี้ก่อนนะ" ยองแซงที่ยิ่งฟัง ก็ยิ่งเจ็บแปลบๆ ประจวบพอดี เมื่อเห็นอีกคนที่คุ้นตาเดินตรงมาที่เขา จึงตัดบทด้วยการขอวางสายกับฮยอนจุงก่อน

"อื้ม...โอเค งั้นแค่นี้ก่อนก็ได้"

"อื้อ หวัดดี"

"อื้ม หวัดดี"

ปิ๊ป

 

"นายกับฮยอนจุง ท่าทางจะยังไม่จบสินะ"

"นะ..นาย! อะ...เอ่อ.." ยองแซงตกใจหนักกว่าเดิม เมื่อจำได้ว่าอีกคนเป็นใคร คนที่มารับเขาแทนฮยอนจุงในวันปีใหม่ คนที่เจ้าตัวบังเอิญไปเห็นเขามีเรื่องอยู่ที่ห้าง  คนที่ฮยอนจุงบอกว่าเป็นน้อง

"ว่าไงล่ะ พูดไม่ออกสินะ" คยูจงเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าอีกคน ที่ดูเหมือนจะตกใจที่เจอเขา จนต้องลุกออกจากเก้าอี้ เตรียมเดินหนีแต่โดนเขาเอาตัวกั้นเอาไว้ก่อน

"เอ่อ...มันจะจบหรือไม่จบ มันก็ไม่เกี่ยวกับนายนี่!" ตอบตะกุกตะกัก เมื่อเริ่มโดนจี้จุด

"หึ! เกี่ยวสิ"

"กะ..เกี่ยวกับนายตรงไหน!"

"ก็ถ้าสองคนนั้น กำลังจะคืนดีกัน แต่ดันมามีนายคอยขัดขวางอยู่ล่ะก็ สองคนนั่น ก็คงจะมาสร้างปัญหาในร้านของฉันไม่เลิก" คยูจงบอกในสิ่งที่อีกคนข้องใจ

"ระ...ร้านของนาย!?" ยองแซงถามอย่างตกใจ ไม่คิดว่าร้านนี้จะเป็นของเขา แล้วที่เขาคิดว่าที่นี่มันคุ้นๆ ก็คงจะเพราะอย่างนี้เองสินะ

"ใช่!"

"แล้ว...ฮยองจุนมาเกี่ยวอะไรด้วย?"

"นายกำลังจะบอกว่า นายไม่รู้ว่าฮยองจุนทำงานที่นี่สินะ!?" คยูจงพูดอย่างเย้ยหยัน เพราะคิดว่าอีกคนแสร้งทำเป็นไม่รู้มากกว่าที่จะไม่รู้จริงๆ

"ทำงานที่นี่ มะ..ไม่ ฉันไม่รู้"

"ฉันไม่เชื่อ หึ!! นายนี่ก็เจ้าเล่ห์นะ รู้อยู่แล้วใช่มั้ยล่ะ ว่าฮยองจุนทำงานที่นี่ ถ้านายทำที่เดียวกับหมอนั่น โอกาสที่จะขัดขวางพวกนั้นก็มีมากขึ้น อย่างงั้นสินะ" คยูจงยังกล่าวหาในสิ่งที่เขาคิดว่าอีกคนจงใจไม่เลิก

"มะ..ไม่ใช่นะ!!"

"นายนี่ ร้ายกาจกว่าที่คิดนะ" คยูจงยิ้มอย่างดูหมิ่น

"นะ..นาย! มันจะมากไปแล้วนะ นายมีสิทธิ์อะไรมาตัดสินงั้นเหรอ ถึงได้มาดูถูกคนอื่นเขาแบบนี้ ตัวนายล่ะ ดีนักรึไง!!" ร่างเล็กหมดความอดทน พูดในสิ่งที่ตัวเองคิดออกมาบ้าง

"นายว่ายังไงนะ!" ซึ่งมันก็ทำเอาอีกคนที่โดนจี้จุดกลับบ้าง เริ่มเกิดความโมโห พลักอีกคนติดขอบระเบียงที่กั้นไว้ ก่อนจะยึดข้อมือที่อีกคนพยายามปัดป้องเอาไว้

"โอ๊ย!! เจ็บนะ"

"อย่ามาทำปากเก่ง ฉันก็ไม่ได้บอกว่าฉันเป็นคนดีหรอกนะ แต่อย่างน้อย ฉันก็ไม่เคยแย่งของๆใคร"

"ฉันไม่เคยแย่งของๆใคร แล้วนายก็ไม่มีสิทธิ์อะไรมาพูดจาดูถูกฉันแบบนั้นนะ!!" แม้จะตกอยู่ในสภาพที่เป็นรอง แต่เจ้าตัวก็ยังไม่ยอมให้อีกคนเอาแต่ว่าได้

"แล้วทำไม ฉันจะพูด นายจะทำไมงั้นเหรอ หรือว่า อยากจะลองให้ฉันมีสิทธิ์ในตัวนาย" คยูจงทำหน้าตากรุ้มกริ่ม ก่อนจะค่อยๆแกล้งโน้มหน้าเข้าไปใกล้อีกคนมากขึ้นๆ

"อย่า..นะ"

"หึ! นายกลัวรึไง ฮ่ะๆๆ" คยูจงหัวเราะเย้ยหยัน ที่เห็นอีกคนเอาแต่หลับตาปี๋พลางเบือนหน้าหนีไปอีกทาง

"ฉัน..จะลาออก" เมื่อเห็นว่าถูกคุกคามไม่เลิก จึงตัดปัญหาโดยการขอลาออกซะเอง เพราะถ้าอีกคนคิดว่าการที่เขามาทำงานที่นี่นั้นเพราะมีแผนการบางอย่าง เขาก็จะออก เพื่อความสบายใจของทุกฝ่าย

"ลาออกเหรอ? ก็ได้นะ ฉันเองก็รู้อยู่แล้วล่ะนะ ว่าคนที่ไม่บริสุทธิ์ใจตั้งแต่แรกอย่างนาย จะต้องพูดแบบนี้" คยูจงบอกก่อนจะปล่อยข้อมือของอีกคน ละตัวออกมา แต่ก็ยังไม่ได้เดินหนีไปไหน หนำซ้ำยังกล่าววาจาทำร้ายอีกคนไม่เลิก

"อะ...ไอ้..."

"อะไร..!!" คยูจงยิ้มสะใจที่ดูท่าอีกคนจะเถียงไม่ได้

"แล้วนายจะเอายังไงกับฉันกันแน่!! ฉันอยู่นายก็หาว่าฉันจะไปขัดขวาง พอขอลาออก นายก็กลับมาว่าฉันไม่บริสุทธิ์ใจ ฉันจะทนไม่ไหวแล้วนะ!!"

"ถ้านายบริสุทธิ์ใจจริง ฉันจะให้นายทำงานที่นี่ และต้องอยู่ในสายตาฉัน จนกว่าสองคนนั่นจะคืนดีกันได้จริงๆ ถึงวันนั้นเมื่อไร ฉันจะให้นายออกเอง" คยูจงเสนอผ่านๆ อย่างไม่ยี่หร่ะ

"มันจะมากไปรึเปล่า!? ถ้านายคิดว่าฉันมาขัดขวางพวกนั้น ทำไมนายไม่ให้ฉันออกไปเลยล่ะ"

"ง่ายไปมั้ง! อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ทันนายนะ ถ้านายออกไป นายก็ไปหาทางอื่นขัดขวางพวกนั้นอยู่ดี แต่ที่ฉันให้ทำอยู่ที่นี่ ก็อย่าคิดว่าฉันพิศวาสนายล่ะ มันก็แค่...จะดีกว่า ถ้าฉันสามารถเห็นการกระทำของนายทั้งหมด อ้อ! จะไม่ทำก็ได้นะ แต่ฉันอาจจะต้องไล่ฮยองจุนออก เพื่อเป็นการตัดปัญหาความวุ่นวายในร้าน" คยูจงบอกในสิ่งที่ตัวเองคิด ก่อนจะเสนอวิธีแก้ปัญหาอีกทาง ถึงแม้จะพูดอย่างนั้น ตัวเขาก็คงไม่คิดจะไล่ฮยองจุนออกจริงๆ แต่เพราะอีกคนทำให้เขาเกิดความหมั่นใส้ขึ้นมา จึงฉวยโอกาสเอาเรื่องนี้มาขู่ซะเลย

"อ่ะ..ไอ้... ฮึ่ย! ก็ได้ ฉันยอมรับข้อเสนอ!!" เพราะเห็นแก่น้องชายที่ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรด้วย จึงยอมรับข้อเสนอแต่โดยดี

"ก็แค่นั้นแหละ ทำเล่นตัวไปได้" คยูจงเยาะเย้ยอย่างสะใจ ที่อีกคนไม่สามารถเอาชนะเขาได้ ก่อนเดินเข้าไปในร้าน ทิ้งอีกคนให้ยืนเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่คนเดียว

"ไอ้คนทุเรศ นายมีสิทธิ์อะไรมาว่าฉัน ฉันเกลียดนายที่สุดเลย" ยองแซงได้แต่พูดระบายอารมณ์ออกมาอยู่คนเดียว เมื่ออีกคนเดินไปจนลับตาแล้ว

********

"คิบอม เดี๋ยวหลังเลิกงาน นายไปบอกพี่นายเอาเอกสารสมัครงานมาให้ฉันด้วยนะ เมื่อกี้ฉันก็ลืมบอกเขาไป ฝากนายด้วย" คยูจงพูดกับคิบอมที่กำลังถือถาดเดินผ่านเขาไป

"ได้ฮะ"

"เอ่อ เดี๋ยวฉันไปบอกให้เอง" จองมินออกตัวอาสาคิบอม

"ผมไปบอกเองดีกว่าฮะ"

"ไม่เป็นไร ฉันจะไปบอกให้เอง"

"นี่!! จะเถียงกันทำไม ใครก็ได้ซักคน ไปบอกด้วย!" คยูจงเองที่เป็นฝ่ายทนไม่ไหว เมื่อเห็นทั้งคู่เถียงกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ก่อนจะยุติสงครามย่อมๆ แล้วเดินขึ้นไปยังชั้นสองที่จัดเป็นโซนออฟฟิศ

 

"ไม่เอา! ผมไม่ให้พี่ไปบอกหรอก เดี๋ยวถ้าเกิดพี่ชอบพี่ยองแซงขึ้นมา ผมก็อกหักน่ะสิ" คิบอมชิงพูดขึ้นมาก่อน เมื่อคยูจงลับสายตาไปแล้ว

"ไอ้เด็กบ้านี่! ฉันจะชอบใครมันก็เรื่องของฉัน นายเลิกยุ่งกับฉันซักทีจะได้มั้ย!" จองมินบอกอย่างรำคาญ

"ไม่เอาอ่า...พี่ต้องชอบผมสิ ก็ผมชอบพี่นี่นา" ^_^

"..." -_-* จองมินไม่พูดได้แต่ทำหน้าตาเหนื่อยหน่ายกับเจ้าเด็กแสบนี่

"คิกๆ พี่เขินผมเหรอ" ^¤^ คิบอมตู่

"...." -_-!! (เหอๆ หน้าตามิน บ่งบอกว่าเขินมาก : ไรเตอร์)

(นั่นแหละคือสิ่งที่ผมอยากจะบอก ขอบคุณไรเตอร์ ที่พูดมันออกมา : จองมิน (-_-!!!))

 

ก๊อกๆๆ

"เข้ามา"

"เอาเอกสารมาให้" ร่างเล็กเดินเข้ามาพร้อมซองเอกสารสีน้ำตาล

"วางไว้สิ" คยูจงบอกโดยที่ไม่ละจากงานที่อยู่ตรงหน้า

 

"เดี๋ยว! นายจะไปไหน?" คยูจงทักขึ้น เมื่อเห็นพนักงานแก้มป่องตั้งท่าจะเดินออกไป หลังจากที่วางเอกสารไว้

"อ้าว..ก็กลับบ้านน่ะสิ"

"นายคิดว่าแค่เอาเอกสารมาสมัครงานก็พอรึไง" คยูจงนั่งหมุนปากกาในมือ พลางทำหน้ายียวนให้อีกคนได้เกิดอารมณ์หมั่นไส้

"จะเอาอะไรอีกล่ะ"

"นั่งลง"

เมื่อสิ้นคำสั่งจากผู้จัดการ ยองแซงจึงทำได้แค่จำยอม เดินมานั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานของผู้จัดการ ก่อนที่คยูจงจะเริ่มสำรวจเอกสารที่อีกคนเตรียมมา ไล่สายตาอ่านประวัติ

 

"นายเรียนอยู่สินะ"

"อื้ม"

"ลูกคนเดียวซะด้วย"

"อื้ม"

"ไม่เคยทำงานที่ไหนมาก่อน"

"อื้ม"

"นี่! นายเลิกพูดแต่คำว่า 'อืม' ซักทีได้มั้ย ฉันกำลังสัมภาษณ์งานนายอยู่นะ!" คยูจงหมดความอดทนที่อีกคนเอาแต่พูดคำว่า 'อืม' สั้นๆ ในการสัมภาษณ์งานครั้งนี้ ดูเหมือนว่าพนักงานคนนี้จะไม่ค่อยเกรงกลัวเขาเอาซะเลย

"อืม..ก็ว่ามาสิ" ยองแซงยังตอบห้วนๆอยู่ดี วันนี้เขาเหนื่อยมาทั้งวัน เหนื่อยกับการทำงานยังไม่พอ ยังต้องมาเหนื่อยกับผู้จัดการบ้าๆ อย่างนี้อีก

"ฮอยองแซง อย่าทำให้ฉันต้องอารมณ์เสียได้มั้ย เพราะมันอาจจะไม่ดีต่อตัวนายได้นะ"

"งั้นเหรอ ว่าแต่สัมภาษณ์เสร็จรึยังล่ะ ฉันจะกลับบ้านแล้ว" ยองแซงไม่ได้เกรงกลัวต่อคำขู่เลยซักนิด

"ยัง! และคงจะอีกนา.."

ตื้ด..ดดๆๆ

'มินอา'

"ฮัลโหลมินอา วันนี้เหรอ เอ่อ...ก็ได้ แล้วเจอกันครับ" คยูจงกรอกเสียงรับสาย หลังจากเห็นชื่อที่ขึ้นโชว์หน้าจอ

"หึ! งั้นเรามาสัมภาษณ์กันต่อเถอะฮะ ผู้จัดการ..." ยองแซงอดที่จะเหน็บไม่ได้

"งั้นเหรอ นายอยากจะสัมภาษณ์ต่ออย่างนั้นสินะ ฉันว่าเราไปสัมภาษณ์ต่อที่ห้องฉันดีมั้ย? เพราะดูเหมือนนายจะอยากโดนสัมภาษณ์เอามากๆ" คยูจงพลิกสถานการณ์อย่างเป็นต่อกว่า ทำเอาอีกคนตั้งรับไม่ทัน

"ไม่นะ!"

"เอ้า..ทำไมล่ะ ฉันน่ะ มีเวลาเหลือเฟือเลยน๊า..." คยูจงยิ้มกรุ้มกริ่ม

"คนทุเรศ มักมาก" ยองแซงแอบพึมพำกับตัวเอง

"นายว่าอะไรนะ!?"

"เปล่านี่! งั้นผมขอตัวก่อนนะฮะ คุณผู้จัดการ..." ยังคงใช้วาจาเหน็บแนมนิดๆ ก่อนจะชิ่งขอตัวกลับบ้าน ทำเอาคราวนี้ คนที่ได้แต่ยืนเข่นเขี้ยวกลายเป็นคยูจงแทน

"ฮึ่ย! ฝากไว้ก่อนเถอะ ฮอยองแซง..."

 

"นั่นไง พี่ยองแซงมาแล้ว" คิบอมโบกไม้โบกมือ หลังจากที่เห็นพี่ชายเดินลงบันไดมาจากชั้นสอง

"อ้าว ยองแซง ทางนี้"

"เป็นไงบ้างฮะพี่ พี่เขาว่ายังไงบ้างฮะ" คิบอมถามอย่างตื่นเต้น

"เอ่อ...ก็ไม่ว่าอะไรนิ่"

"อืม งั้นก็ดีแล้ว งั้นพวกเรากลับบ้านกันเถอะ" จองมินเสนอ

"อื้ม"

"เอ่อ...แล้วนายกลับยังไงล่ะ ยองแซง ฉันไปส่งมั้ย?" จองมินอาสาเพื่อนใหม่แก้มป่อง

"เอ่อ..."

"เย้! ไปเถอะฮะพี่ยองแซง พี่จองมินเขาจะไปส่งผมด้วยน่ะฮะ" คิบอมตู่ขึ้นมาอย่างดีใจ เหมารวมไปด้วย

"เฮ้!! ฉันบอกเมื่อไรว่าจะไปส่งนาย" จองมินแย้ง เขาเองยังไม่ทันได้พูดซักคำว่าจะไปส่ง

"ก็เมื่อกี้ไง" ^^

"ฉันบอกว่าจะไปส่ง ยองแซง ไม่ใช่ นาย!"

"ไม่รู้แหละ พี่ต้องไปส่งผมด้วย ไม่งั้นผมไม่ยอมให้พี่ยองแซงกลับกับพี่หรอก" คิบอมโวยวาย ไม่ยอมท่าเดียว จนจองมินต้องยอม ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ได้กลับกับยองแซง

"อะ...ไอ้ ตัว แสบ!!"

 

*บรรยากาศภายในรถ

"คิบอม! ทำไมนายไม่นั่งข้างหลัง!?" จองมินหันมาถามคิบอมที่นั่งอยู่ด้านข้างคนขับ หลังจากขึ้นนั่งบนรถเรียบร้อย

"ก็ผมอยากนั่งข้างหน้ากับพี่นี่นา" คิบอมบอกอย่างเอาแต่ใจ

"แต่ฉันจะนั่งกับยองแซง" จองมินกัดฟันพูดกระซิบกระซาบให้ได้ยินเพียงแค่คิบอม

"ไม่! ผมไม่ให้นั่ง ผมจะนั่งตรงนี้" คิบอมงอแงเหมือนเด็กๆ

"เอ่อ..ฉันลืมไปว่าวันนี้ฉันมีธุระน่ะ ยังไงก็ฝากคิบอมด้วยนะจองมิน พี่ไปนะคิบอม" ยองแซงตัดบทขึ้นมา ก่อนจะรีบล่ำลาแล้วลงจากรถไปเลย

"เดี๋ยวสิ ยองแซง ยองแซง!!"

"กลับบ้านดีๆนะฮะ พี่ยองแซง..!!" คิบอมตะโกนไล่หลังพี่ชาย

 

"ฮู่วว..เหนื่อยจังแฮะ เอาไงต่อดีเรา ถ้าไปกับจองมินคงไม่ถึงง่ายๆแน่ คงต้องพึ่งแท็กซี่อีกแล้วสินะ" ยองแซงเดินเรียบมาทางถนนฟุตบาต

ปรี๊นนนๆๆๆ

"ขวางทางอย่างนี้ อยากตายรึไง!" เสียงคุ้นหูดังมาจากในรถคันหรูที่สุดแสนจะคุ้นตายองแซงเป็นอย่างดี

"ไอ้ผู้จัดการโรคจิต!!"

"ฮ่ะๆๆ ไง! โดนทิ้งอีกแล้วรึไง ถึงได้กลับคนเดียวน่ะ" คยูจงยียวนกวนประสาทอีกคนเล่น พลางขับรถไปเรื่อยๆไปตามทางที่อีกคนเดิน

"...."

"ฉันถาม! หูหนวกเหรอไง!" คยูจงตะคอก เมื่อเห็นว่าอีกคนเอาแต่เงียบ ทำราวกับเขาไม่มีตัวตน

"ไม่ได้หูหนวก แต่ไม่อยากตอบ นายมีปัญหารึไง!" ยองแซงหมดความอดทน ตะคอกกลับไปบ้าง

"หึ! งั้นเหรอ"

"...."

"ที่จริงฉันก็อยากไปส่งหรอกนะ ถ้าไม่ติดนัดสำคัญน่ะ ฮ่ะๆๆ"

"...."

"งั้นก็เอานี่ไป  ถือซะว่าเป็นค่ารถก็แล้วกันนะ ฮ่ะๆๆ ไปล่ะ บายย" คยูจงหยิบธนบัตรโยนให้อีกคน ที่เดินไม่สนใจเขา ก่อนจะโบกมือล่ำลา และเร่งเครื่องออกไป ให้อีกคนด่าไล่หลัง

"อะ...ไอ้...ไอ้คนทุเรศ!!"

 

"กลับมาแล้วฮะ..." ยองแซงบอกอย่างเหนื่อยล้า หลังจากเดินเข้ามาในบ้าน

"อ้าว กลับมาแล้วเหรอ มากินข้าวก่อนสิลูก" คุณนายฮอบอก หลังจากเดินมาเปิดประตูให้ลูกชาย

"ขอโทษนะฮะแม่ แต่วันนี้ผมขอตัวนะฮะ" ยองแซงบอก ก่อนจะเดินขึ้นไปยังห้องของตัวเองให้มารดาได้แต่มองตามหลังลูกชายไป

 

"ฮึ่ย! คนอะไร ทุเรศที่สุดเลย ฉันเกลียดๆๆ เกลียดนายที่สุดเลย ไอ้ผู้จัดการบ้า!!" ยองแซงระบายอารมณ์กับหมอนหนุนอย่างเหลืออด เมื่อนึกถึงเหตุการณ์วันนี้ พลางนั่งมองเงินที่เก็บเอามาเพื่อตั้งใจจะเอาไปคืน

 

ก๊อกๆๆ

"ยองแซง แม่เองนะ เข้าไปได้มั้ย?"

"เข้ามาเลยฮะแม่"

"แม่เอาข้าวมาให้ ทานซะหน่อยเถอะ คงเหนื่อยสินะวันนี้" คุณนายฮอเดินถือถาดข้าวเข้ามาภายในห้องนอนลูกชาย ก่อนจะวางไว้ที่โต๊ะ และเดินมานั่งบนเตียงข้างๆลูกชาย

"ก็นิดหน่อยฮะ"

"ถ้าไม่ไหว ออกดีมั้ยลูก แม่เป็นห่วงนะ" คุณนายฮอบอกอย่างห่วงใย

"เอ่อ...ไหวฮะแม่ วันนี้มันเป็นวันแรกน่ะฮะ ก็เลยเหนื่อยเป็นธรรมดา" เขาเองก็อยากจะออก ไม่ใช่เพราะงานที่หนัก แต่เป็นเพราะผู้จัดการประสาทนั่นต่างหาก และถ้าไม่ติดเรื่องที่ตกลงกับหมอนั่นไว้อีกด้วย

"อืม...งั้นเหรอ"

"^_^" ยองแซงยิ้มให้มารดาคลายกังวล

"งั้นก็กินข้าว แล้วก็พักผ่อนซะนะ" มารดาลุกขึ้นเตรียมออกจากห้องไป

"ฮะแม่ ขอบคุณนะฮะ"

"จ้ะ แม่รักลูกนะ" คุณนายฮอหันมาบอกลูกชายด้วยสายตาที่อบอุ่น

"ผมก็รักแม่ฮะ" ยองแซงเองก็รับรู้ได้ด้วยสายตาคู่นั้น ก่อนจะบอกรักมารดากลับไปบ้าง
 

__________________________________________________________________________________
 

Hi...Reader

สวัสดีทู้กคนค่าาาาาาาา
คิดถึงไรเตอร์รึป่าว หรือเอาแต่ คิดถึงฟิคเรื่องนี้กันน้าา

มันยาวขึ้นบ้างรึป่าวน้าา ที่อัพช้า ส่วนหนึ่งก็คงเป็นเพราะว่า อยากให้มันยาวขึ้นอีกซักนิด แต่ก็ได้ประมาณนี้แหล่ะ ขอโทษน้าาา
เท่าทีดูมา รู้สึกว่าจะยาวกว่าตอนอื่นๆแล้วล่ะ ฮิฮิ

รีดเดอร์ทุกคนคะ ตอนนี้ ไรเตอร์เริ่มลงมินบอมแล้วนะคะ 
I don't want...to Love u one-sidedลองไปส่องๆ กันบ้างน้าาา
เรื่องนั้น ไรเตอร์ก็รับประกันความสนุกเหมือนกัน 55+

ขอให้ทุกคนมีความสุขมากๆนะค้าาา

*ปล. แม่ยก 2HJ อย่าเพิ่งหนีไปไหนน้าา พลาดคู่นี้ไปไม่รู้ด้วย เอิ้กๆๆ (หลอกล่อเอาไว้ก่อน)

 

 
+ +

 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

169 ความคิดเห็น

  1. #137 pasnsg (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2555 / 03:31
    คิดไรอ่ะ แหม่ะ ให้อยู่ในสายตาซะด้วยยยยยยยยยยยยย

    อั้ยย้เขินนนนนนนนนนนน - / -
    #137
    0
  2. #127 กะแหล่ง (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2555 / 21:13
    คยูจ๋าคิดไรกับแซงแล้วทำเป็นเกลียดเค้าแกล้งว่า กระแนะกระแหนกลบเกลื่อนนะสงสารแซงกี้จังเลย

    บอมน่ารักอ่ะตื้อเข้าใว้ลูกเด๋วมินก็ใจอ่อนเอง
    #127
    0
  3. #126 กะแหล่ง (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2555 / 21:12
    คยูจ๋าคิดไรกับแซงแล้วทำเป็นเกลียดเค้าแกล้งว่า กระแนะกระแหนกลบเกลื่อนนะสงสารแซงกี้จังเลย

    บอมน่ารักอ่ะตื้อเข้าใว้ลูกเด๋วมินก็ใจอ่อนเอง
    #126
    0
  4. #96 ณัฐชาดา (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2555 / 11:02
    เอ่อคยูจ้าถ้าเริ่มแกล้งแซงแรงขนาดนี้แสดงว่าเริ่มชอบแล้วใช่ไหม(คิดเอง)

    แต่บอมชอบมินฝ่ายเดียวเหรอมินขอร้องอย่าเล่นตัวนักเดียวให้อิไลมาแย่งเลยนิ(คิดเองอีกแล้ว)

    แม้ๆๆๆไรเตอร์จ้าเอา2hjมาหลอกล่อด้วยไม่พลาดอยู่แล้วจ้า

    ไรเตอร์สู้ๆๆๆๆ
    #96
    0
  5. #95 กะแหล่งแกลง (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2555 / 18:10
    โถๆๆๆๆๆแซงกี้ของชั้นโดยคยูรังควานอ่ะจี่แกจะรู้ตัวมั้ยว่าวุ่นวายกับแซงเกินไปโดยไม่รู้ตัวน่ัะแกล้งว่าแกล้งหาเรื่องสนใจเค้าแล้วสิ บอมเก็บอาการหน่อยนะลูกอย่าเปิดเผยมากนักเด๋วม้ามินหนีๆไปนะ
    #95
    0
  6. #94 SS501-Nan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2555 / 18:51
    อ่า!! คุณคิมคยู ปากไปตรงกับใจเลยนะค่ะ ปากคอนี่ร้ายเหลือเกิน เหน็บแนมตลอด ไอที่บอกว่าไม่ได้คิด นั่นแหละคือคิดล่ะ 55 ชีวิตแซงน่าสงสารยิ่งนัก ชีวิตค่อนข้างจะดราม่า ทั้งถูกเข้าใจผิด แล้วยังจบปัญหากับลีดเดอร์ไม่ได้อีก อ่า เมื่อไหร่ชีวิตจะดีขึ้นน้าแต่ตอนนี้บอมมี่มาแรงแซงโค้งเลย รุกซะ 55 คู่นี้ก็น่ารักจิงๆ พี่ปาล์มมาอัพตอนต่อไปไวๆน้า

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 24 สิงหาคม 2555 / 19:00
    #94
    0
  7. #93 nujeab (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2555 / 07:27
    สงสารแซงจังเลย  ทำอะไรก็โดนคยูเข้าใจผิดทั้งน้าน
    มินบอม ก็นะ กัดกันตลอด
    2hj มาแต่เสียงจุงกี้ แค่นี้แม่ยกก็ปลื้ม แล้วค่ะ (เป็นเอามาก^^)

    ไรเตอร์สู้ๆๆๆๆๆๆๆๆ มาอัพเพิ่มเร็วนะค่ะ
    #93
    0
  8. #92 _สายลม_ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2555 / 23:02
    คยูมาลุคเมเนเจอร์ขาโหดมากอะ เอะอะขู่ เอะอะขู่ เดี๋ยวเหอะซักวันพอหลงรักเค้าแล้วจะพูดไม่ไออก ^__^
    ดูแซงน่าสงสารมากเลยอ่า T^T ดูเศร้าจริงๆ ตอนนี้จุงกะจุนนี่เค้าโอเคแล้วล่ะ แซงกี้ไม่ต้องคิดมากน้า
    ว่าแต่น้องบอม ป๊าดดดดดด น่ารักเนอะ รุกพี่มินซะ ระวังน้าเดี๋ยวพอไฟติดแล้วจิหนีพี่เค้าไม่ออก
    มินดูดีๆ คนนี้น่ารักน้า คิ คิ น้องปาล์มมาอัพอีกน้า พี่จะรอ ^_______________^
    #92
    0
  9. #91 love ss501 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2555 / 22:03
    อร๊ายยยยยยยยย!!!!!!!!! แซงน่าสงสารอ่ะ ทำไรก้อไม่ดีไปหมด ในสายตาคยู แล้วคยูก้อนะปากคอเราะร้ายเหลือเกิน จิกกัดอยู่นั่นล่ะ อยู่ก้อว่า ลาออกก้อไม่ได้ หาเรื่องแซงตลอดดดดดด แล้วก้อนะ คยูที่ไม่ค่อยพูด ไม่สนใจใครไปไหนซะแร๊ะ ตั้งแต่เจอแซงนี่ พูดมาก ปากไม่ดี อีโก้ก้อสูงงงงงงง(พวกยึดตัวเองเปนหลัก)คิดเองเออเอง แถมนิสัยเสียมากกกกกกก ฮ่วย! มินท่าทางจะชอบแซงแฮะ แต่ก้อนั่นล่ะ แซงออกจะน่ารักขนาดนั้น ใครบ้างจะไม่ชอบ(อาจรวมถึงพ่อคยูปากร้ายด้วยแล้วก้อด้ายยย อิอิ) บอมมี่ก้อตรงซ้า ขี้ตู่อีกตะหาก 55555+ มินท่าจะเจอศึกหนัก แต่น่ารักมากคู่นี้ ขอบคุณไรเตอร์นะคะ สนุกมากค่ะ รอตอนต่อไปนะคะ
    #91
    0
  10. #90 queenjoongjun (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2555 / 19:05
    แซงกี้น่าสงสารอ่าไรตเตอร์

    ตอนนี้คยูเลยโดนธรรมชาติลงโทษ

    ด้วยการโดดแสงแดดแผดเผากร๊ากเกี่ยวกันมั้ยแหะๆ

    แม่ยก2hjไม่หายไปไหนหรอกค่าจะเฝ้าวนเวียนอยู่แถวนี่ละเอิ๊กๆๆ

    อย่าลืมมาอัพต่อนะคร้า

    ปล. พักผ่อนมากๆอย่านอนดึกน้าอิอิ
    #90
    0
  11. #89 KawaIiiii (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2555 / 17:52
    รู้สึกว่าคยูจะเองเออเองแทนยองแซงไปซะหมดเลยนะ -.-++ // กลับมาต่อเร็วๆนะคะไรเตอร์ กำลังสนุกเลยค่ะ ><
    #89
    0
  12. #88 Kim ss (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2555 / 16:51
    อ้าว! คุณchoco มาก่อนใครเลยจ้ะ งานคงซาลงบ้างแล้วล่ะซิ ดีใจๆ (ตู่เหมือนน้องบอมมี่ ^^)

    คู่มินบอมน่ารักมากเลย บอมมี่ของเจ้พูดตรงเอาจริง งานนี้แสบๆอย่างมินก็คงเจอคนที่แสบกว่าแล้วล่ะ 55555+

    ส่วนคู่เอก สงสารแซงจริงๆ กะจะเม้นต์ก็พอดีหนูปาล์มได้พูดแทนในฟิคแล้ว จะอยู่ก็ว่า จะลาออกก็ไม่ได้ ตกลงนี่คยูเองไม่อยากให้ออกเองแล้วปากแข็งรึเปล่าน้าาาา ปากร้ายเหลือเกิน รู้ว่าห่วงพี่ อยากให้ลงเอยกับจุนนี่ลูกเจ้ แต่เจ้ไม่เชื่อหรอกที่ว่ามาทั้งหมดเพราะแค่นี้ล้วนๆ มีวาระแอบแฝงอีกแล้วแน่เลย

    หนูปาล์มสู้ๆ มาอัพต่ออีกนะจ๊ะ ^________^
    #88
    0
  13. #87 choco (แม่จุนนี่ ^^) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2555 / 15:32
    รู้สึกชีวิตหนูแซงจะดราม่าจัง น่าสงสาร กับทางจุงก็รู้สึกผิด กับทางคยูก็ถูกเข้าใจผิด เฮ้อ เจ้เหนื่อยใจแทน พ่อคยูก็นะปากจัดจริงนะเรา เอะอะก็ตอดหนูแซงตลอด นี่แหละน้าซักวันจะทำตัวไม่ถูกกระทบกระเทียบเปรียบเปรยเค้าเอาไว้มาก หนูบอมกับพ่อมินก็มาแนวน่ารักเชียว มินท่าจะชอบแซงแต่งานนี้หนูบอมคงทำให้เปลี่ยนใจได้ไม่ยาก^^ รอหนูปาล์มมาต่อนะลูก fighting
    #87
    0