ร้านค้าสัตว์อสูร (Yaoi,BL)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 6,437 Views

  • 78 Comments

  • 876 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    63

    Overall
    6,437

ตอนที่ 4 : บทที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1487
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 223 ครั้ง
    10 ม.ค. 62

บทที่ 2


ในโลกใบนี้ เมื่อเด็กอายุได้ครบ 5 ขวบปีจะเริ่มปรากฏพลังพิเศษขึ้นมา โดยคนมนุษย์ปกตินั้นจะมีพลังธาตุติดตัวอย่างน้อยคนละหนึ่งธาตุ หากเป็นผู้มีพรสวรรค์อาจมีได้มากกว่าหนึ่งธาตุ ซึ่งมีโอกาสเกิดได้น้อยยิ่งนัก

 

ตั้งแต่ข้าเข้ามาอยู่ที่นี่ ข้าไม่เคยได้ออกไปที่ใดเลย เพียงอยู่บ้านช่วยท่านแม่ทำงานบ้าน ดูแลแปลงผักและสมุนไพรที่ท่านแม่ปลูกเตรียมนำไปขายในเมืองและปรุงโอสถ ข้าได้เรียนรู้เรื่องสมุนไพรกับท่านแม่จนพอมีความรู้ติดตัวอยู่บ้าง และเรียนการต่อสู้เล็กๆน้อยๆกับท่านพ่อจนพอป้องกันตัวเองได้

 

“ผิงเอ๋อร์ มากินข้าวได้แล้วลูก”

“ข้ามาแล้วท่านแม่”

 

หนิงเซียนมองตามร่างเล็กของลูกชายที่วิ่งเข้ามาหาอย่างเอ็นดูพลางทอดถอนหายใจ ลูกชายของนางหน้าตาน่ารักน่าชังยิ่ง ผิวพรรณหรือก็นวลเนียน ดวงตาพราวระยับราวกับดวงดารา ปากเล็กจิ้มลิ้ม รับกับใบหน้าเรียว ลูกชายของนางช่างถอดแบบมาจากนางราวกับพิมพ์เดียวกัน มิรู้จะดีใจหรือเสียใจกันแน่ ลูกโตขึ้นจะได้แต่งสะใภ้เข้าบ้านหรือไม่นางชักไม่มั่นใจ

 

“ปีนี้เจ้าก็จะครบห้าขวบแล้วนะผิงเอ๋อร์ ลองไปตรวจวัดพลังธาตุของเจ้าดีหรือไม่”

“ดีขอรับ ข้าเองก็อยากรู้แล้วว่าตัวเองมีพลังอะไร จะได้ช่วยพวกท่านทำงานได้” ข้าฉีกยิ้มที่คิดว่าน่าเอ็นดูที่สุดให้ท่านพ่อและท่านแม่ โถ่ ได้มายังโลกแฟนตาซีเช่นนี้ใครเล่าจะไม่อยากรู้ว่าตนเองมีพลังอันใดบ้าง บางทีข้าอาจเป็นเทพทรูอย่างในนิยายก็ได้

“งั้นอาทิตย์หน้าเป็นอย่างไร ครบกำหนดที่พ่อกับแม่เจ้าจะนำสมุนไพรไปขายในเมืองพอดี” ท่านพ่อเอ่ยกับข้า

“ดียิ่ง เช่นนั้นท่านพ่อวันนี้ท่านพาข้าไปล่าสัตว์กับท่านด้วยได้หรือไม่ ข้าอยากเห็นสัตว์อสูรตัวเป็นๆบ้าง”

“มันอันตราย เจ้ายังเล็กนัก พ่อว่ารอก่อนดีหรือไม่”

“ข้าสัญญาจะไม่ไปเป็นตัวถ่วงท่านแน่นอน จะคอยดูอยู่ห่างๆ นะท่านพ่อ ท่านแม่ช่วยข้าพูดกับท่านพ่อที” ข้าทำหน้าตาออดอ้อนที่สุดที่ข้านึกออก นี่เป็นท่าไม้ตายของข้าเชียว

“เห้อ ก็ได้พ่อจะพาเจ้าไป แต่วันนี้เพียงไปสำรวจเท่านั้น ไว้พ่อมั่นใจว่าเจ้าดูแลตัวเองได้จึงจะพาเข้าไปตอนพ่อล่าสัตว์ เข้าใจหรือไม่”

“ข้ารักท่านพ่อที่สุดเลย !

 

การออกเดินทางเข้าป่าพฤกษาร้อยอสูรไม่ได้ยากเย็นมากนัก เนื่องจากบ้านของข้าอยู่แถบชายแดนห่างจากป่าเพียงสองลี้เท่านั้น ท่านแม่ได้จัดเตรียมอาหารกลางวันและน้ำสำหรับข้าและท่านพ่อใส่ไว้ในย่ามใบเล็กให้ข้าพกติดตัวเข้าป่า ในย่ามยังมีโอสถจำเป็นพวกยาฟื้นฟูพลังขั้นต่ำและยารักษาบาดแผลที่ท่านแม่ปรุงเผื่อไว้ให้

 

“ท่านพี่ ผิงเอ๋อร์ ระวังตัวด้วย”

“อย่าห่วงเลย ข้าจะดูแลลูกเอง”

“ข้ากับท่านพ่อจะรีบกลับมา ท่านแม่อย่าห่วงเลย”

 

 

ข้าตื่นตาตื่นใจยิ่ง ป่าใหญ่ร่มรื่นไกลสุดลูกหูลูกตาปรากฏอยู่ตรงหน้า ข้ารู้สึกคล้ายร่างกายกำลังล่องลอย เหม่อเสียจนท่านพ่อต้องสะกิดข้าเสียหลายครา

“หยางผิง หยางผิง! เจ้าเป็นอันใด ไหวหรือไม่”

“ข้าเพียงตื่นเต้นเท่านั้น เราเข้าไปดูกันเถิด”

 

ท่านพ่อพาข้าสำรวจและจดจำเส้นทางที่ปลอดภัย ป่ารอบนอกกินอาณาบริเวณประมาณราวๆ 50 ลี้จากชายป่าถึงป่าชั้นกลาง เมื่อเข้าไปได้ราว 15 ลี้ ข้ากลับสังเกตเห็นก้อนขนเล็กๆสีขาวกำลังนอนหายใจรวยรินอยู่ ช้ากล่าวเรียกท่านพ่อพร้อมกับวิ่งไปดูมัน

“ผิงเอ๋อร์ อย่าเข้าไปใกล้ แม้ยังเป็นลูกเสือขาวแต่พลังของมันไม่น้อยเลย” ท่านพ่อกล่าวเตือนข้า

“แต่เจ้าตัวน้อยนี้บาดเจ็บ มันไม่มีแรงทำอะไรข้าหรอก ท่านพ่อโปรดวางใจ”

 

ข้าขยับเช้าไปดูมันใกล้ๆ มันลืมตาเล็กแต่แฝงแววดุขึ้นมามองข้าพร้อมขู่ฟ่อหวังให้ข้าหวาดกลัว แต่เหตุใดข้ากลับมองว่ามันช่างน่ารักยิ่ง คล้ายกับลูกแมวตัวน้อย ข้าเคยพูดไปหรือไม่ว่าข้าแพ้สัตว์ตัวน้อยขนปุกปุย อ้า..ช่างน่ารักยิ่ง แต่เดี๋ยวก่อน มันบาดเจ็บอยู่นี่

“อย่าเข้ามาใกล้ข้านะเจ้าลูกมนุษย์” ข้าถึงกับเบิกตากว้าง ใจเต้นระรัวด้วยความตื่นตกใจ นี่มัน..พูดได้หรือ?

“เจ้าพูดได้หรือ ท่านพ่อได้ยินที่เจ้าเสือน้อยพูดหรือไม่”

“ข้าว่าเจ้าคงหูฝาด ข้าได้ยินเพียงเสียงมันขู่ฟ่อๆอยู่เช่นนี้”

“เจ้าเข้าใจที่ข้าพูดหรือเจ้าลูกมนุษย์”

“จะ เจ้า เจ้าพูดได้จริงๆด้วย”

“เป็นเจ้าต่างหากที่เข้าใจสิ่งที่ข้าพูด พ่อเจ้าไม่ได้ยินสิ่งที่ข้าเอ่ยกับเจ้าหรอก”

“ท่านพ่อ ข้าเข้าใจที่มันพูดจริงๆนะ มันกำลังคุยกับข้า”

“หรือนี่จะเป็นพลังพิเศษของเจ้ากัน” ท่านพ่อพึมพำราวกับสับสนสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ข้าไม่ได้สนใจมากนัก พลางก้มลงคุยกับเจ้าเสือน้อยนี่

 

“เจ้ากำลังบาดเจ็บอยู่นิ่งๆเถิดอย่าพึ่งพูดอันใด ข้าพอมียาอยู่บ้าง” ข้าว่าพลางหายาในย่ามที่ท่านแม่ใส่มาให้เพื่อป้อนเจ้าเสื้อน้อยตัวนี้ ยาของท่านแม่ถือว่าเป็นยาที่ค่อนข้างดี เวลาผ่านไปราวสองเค่อ สีหน้าเจ้าเสือน้อยตัวนี้ก็ดูดีขึ้น ไม่ซีดเซียวราวกับใกล้ตายเหมือนก่อนหน้า

 

“เจ้าดีขึ้นแล้วหรือ เกิดอันใดขึ้นกับเจ้ากัน แล้วมารดาเจ้าเล่าเหตุใดจึงปล่อยให้เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้” ข้าถามด้วยความสงสัย ปกติแล้วสัตว์อสูรชั้นสูงที่เมื่อโตเต็มวัยจะมีพลังมากถึงขั้นสีม่วงหรือสีดำ จะอาศัยอยู่ในป่าชั้นกลางหรือชั้นในมากกว่ารอบนอกเช่นนี้

“แม่ข้าตายแล้ว เมื่อไม่กี่วันก่อนสัตว์อสูรในป่าชั้นในต่อสู้แย่งชิงพื้นที่กัน ท่านแม่พาข้าหนีออกมาแต่ก็ไม่ทัน พลังของนางยังไม่ฟื้นฟูเพราะพึ่งจะคลอดข้าได้เพียงเดือนเดียวเท่านั้น” มันกล่าวอย่างเศร้าสร้อย อ่า ช่างน่าสงสารยิ่ง ท่าทางหูลู่หางตกเช่นนั้น

“ท่านพ่อให้ข้าพามันไปอยู่ด้วยนะ ข้าอยากมีเพื่อน” ท่านพ่อมองข้าคล้ายกำลังชั่งใจ เสือขาวเป็นสัตว์ที่อันตรายนัก

“เจ้ามั่นใจหรือว่ามันจะไม่ทำอันตรายพวกเรา”

“ข้าพูดคุยกับมันได้ เชื่อใจข้านะท่านพ่อ”

“ตามใจเจ้า เมื่อเจ้ารับมันมาดูแลแล้วก็จงดูแลมันให้ดีเล่า”

“ขอบคุณท่านพ่อ ต่อไปนี้ข้าจะเรียกเจ้าว่าไป๋หู่ จากนี้ไปเจ้าก็มาอยู่กับข้า ข้าจะดูแลเจ้าเอง!

“ข้าเชื่อใจเจ้าได้ใช่หรือไม่”

“แน่นอน จากนี้ไปเราเป็นเพื่อนกันแล้วนะไป๋หู่”

 

หลังจากนั้นข้าและท่านพ่อก็ตกลงกันว่าจะกลับบ้าน เนื่องจากแม้ไป๋หู่จะอาการดีขึ้นบ้างแต่ก็ยังไม่หายดีนัก ค่อยกลับมาสำรวจป่าใหม่ก็ยังไม่สาย ข้าคิด หากท่านแม่เห็นไป๋หู่จะมีท่าทีเช่นไรกันนะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 223 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #40 sreynith (@sreynith) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 00:01
    สนุก แต่สั้นเกินไป
    #40
    0
  2. #33 Dnoppawan (@Dnoppawan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 19:07

    ไป๋หูดูน่ารัก
    #33
    0
  3. #15 ddlovepp (@puilikedd) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 23:13

    น่ารัก
    #15
    0
  4. #4 SuphattaCheujai (@SuphattaCheujai) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 19:53
    รอติดตามเลย
    #4
    0
  5. #3 peacher2549 (@Supamas24886) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 19:40

    อู้ววว รีดเพิ่งไปเข้าค่ายลูกเสือมาล่ะ! เอ๊ะ?... ไม่เกี่ยวนี่หว่าาา รอตอนต่อไปนะครัช!
    #3
    0