Fic Harry Potter - Eternal War (SS/HP)

ตอนที่ 4 : Chapter 4 : Fall in Pensieve

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,343
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 302 ครั้ง
    3 มี.ค. 62

 Chapter 4 : Fall in Pensieve





แฮร์รี่บิดขี้เกียจ วันพรุ่งนี้วันหยุด!


ช่วงนี้แฮร์รี่เจอเฟลิกซ์ทุกคืน เขาแปลกใจจนกระทั่งครั้งหนึ่งเฟลิกซ์เล่าเรื่องหินรูนให้แฮร์รี่ฟัง บางทีเขาควรเอาเรื่องนี้ไปปรึกษาเฮอร์ไมโอนี่วันพรุ่งนี้



แฮร์รี่เดินกลับมามองกระจกแอริเซดที่ถูกคลุมผ้าดำปิด ฟังเฟลิกซ์แล้วแฮร์รี่รู้สึกว่าเฟลิกซ์เหมือนเนวิลล์ในแบบที่มีอารมณ์ขันและฉลาดยังไงชอบกล



ไม่ใช่ว่าเฟลิกซ์ไม่เก่ง แต่เหมือนว่าเขาเป็นคนเก่งที่ถูกห้อมล้อมด้วยอัจฉริยะมากกว่า อย่างเจมส์ที่เก่งด้านการกลายร่างกับคาถา ลิลี่ที่เก่งวิชาปรุงยากับพฤกษศาสตร์ ซิเรียสที่เก่งคาถา รีมัสที่เก่งวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดและอักษรรูน



ฟังแล้วนึกถึงการนั่งเรียนโดยมีเฮอร์ไมโอนี่นั่งล้อมรอบเป็นแบ็คกราวด์ยังไงชอบกล



แฮร์รี่มองกระจก เขาส่องมันไปตอนที่เฟลิกซ์เปิดผ้าคลุมออกแวบเดียว ตามจริงแล้วแม้แต่เขายังต้องแปลกใจไม่น้อย



แฮร์รี่มองและขมวดคิ้วก่อนจะเดินไปที่เตาผิง



‘ห้องอาจารย์ใหญ่ ฮอกวอตส์’



วันนี้เขาพอมีเวลาว่างอยู่ เขาจะไปทำในสิ่งที่เขาเริ่มทำจนคุ้นชิน


“สวัสดีครับ ศาส— มิเนอร์ว่า” แฮร์รี่ยิ้มทักศาสตราจารย์มักกอนนากัลที่ยกคิ้กก่อนจะยิ้มให้เขา



“สวัสดีแฮร์รี่”


แฮร์รี่มองฝาผนังที่มีรูปถึงแค่อัลบัสที่โบกมือให้เขาก็ถอนหายใจ


“ผมมาขอยืมใช้เพนซีฟครับ” แฮร์รี่เอ่ย ศาสตราจารย์มักกอนนากัลยิ้มผายมือให้ที่ผนังด้านหลังและลุกขึ้น


“ฉันจะไปดูนักเรียนเสียหน่อย ทำตัวตามสบายล่ะ รหัสผ่านคือทาร์ตน้ำตาล”


แฮร์รี่ผงกศีรษะตอบรับ ดันกำแพงจนเจออ่างเพนซีฟ แฮร์รี่ฟังเสียงฝีเท้าของศาสตราจารย์มักกอนนากัลหายไปเขาก็ล้วงหยิบกล่องยาออกมา ภายในกล่องบรรจุขวดแก้วที่ใส่ความทรงจำเต็มทุกขวด


แฮร์รี่มองและถอนหายใจ ความทรงจำพวกนี้เขาไปเก็บจากสเนปหลังสงครามจบ เขาได้ความทรงจำส่วนที่สำคัญที่สุดดูช่วงสงคราม และหลังจากนั้นเป็นความทรงจำที่เขาคาดว่าตัวสเนปคงไม่ปรารถนาให้เขามาดูเท่าไหร่นัก แต่ไม่มีทางเลือกในตอนที่กำลังตาย สเนปเผยความทรงจำทั้งหมดหลั่งไหลออกจากทั่วทั้งตัว


แฮร์รี่ตัวสั่นเล็กน้อยเมื่อนึกถึงความจริง ก่อนที่จะคุมลมหายใจ หยิบหลอดแก้วหลอดหนึ่งออกมาเทใส่อ่างเพนซีฟ และจุ่มใบหน้าลงไป


ภาพหยดหมึกหล่นลงมาเกิดเป็นบ้านหลังเล็ก มันคือบ้านสุดท้ายของซอยช่างปั่นฝ้าย ครั้งสุดท้ายที่แฮร์รี่มาดูความทรงจำของสเนปหรือที่เขาอยากจะเรียกว่าเซเวอร์รัสมากกว่าในตอนนี้คือเรื่องของเด็กชายผมเป็นเมือกที่ถูกพ่อทำร้าย และกอดแม่ของตัวเองไว้ปกป้องแม่ของตัวเองจากพ่อที่เมาเหล้า หรือออกไปเล่นกับลิลี่ แม่ของเขา


แฮร์รี่มองดูอดีตศาสตราจารย์ปรุงยาที่ดูโตพอควร น่าจะเป็นช่วงปิดเทอมปีหกปีเจ็ด?


เขามองใบหน้าที่ไร้รอยยิ้ม นิ่งฉบับสลิธีริน เริ่มคล้ายศาสตราจารย์ในอนาคตเข้าทุกที แฮร์รี่เห็นเซเวอร์รัสกำลังนั่งขีดเขียนหนังสือ ดวงตาฉายแววดุร้าย แฮร์รี่เดินอ้อมไปข้างหลังและหายใจสะดุด


‘เซ็กตัสเซ็มปรา (สำหรับศัตรู)’


แฮร์รี่มองข้อความแต่ไม่ทันที่เซเวอร์รัสจะเขียนอะไรต่อเขาก็ได้ยินเสียงของตกแตก


“กรี้ด!” แฮร์รี่จำได้ว่ามันคือเสียงของแม่เซเวอร์รัส ไอลีน พรินซ์


เซเวอร์รัสวัยสิบหกไม่รอช้า ปิดหนังสือดัง ‘ปึก’ คว้าไม้กายสิทธิ์ก้าวยาวๆไร้เสียงลงบันไดไปทันที


แฮร์รี่รีบวิ่งตามไป เขาลงไปข้างล่างได้ยินเสียงเอะอะ


“นังตัวดี! กล้าดียังไงถึงซ่อนเงินไว้ไม่ให้ฉันรู้!”


แฮร์รี่แทบหยุดหายใจเมื่อเห็นพ่อของเซเวอร์รัสถือขวดเหล้าที่แตก ในขณะที่ศีรษะของไอลีนมีเลือดไหล ร่างซีดเผือดอ่อนแรงมีน้ำตาไหล ดวงตาสีดำขยับมองลูกชายของตัวเองที่ยืนนิ่งแต่แฮร์รี่มันใจว่าเห็นเปลวไฟลุกอยู่ในดวงตาสีนิลมืด


“ส่งเงินนั่นมาให้ฉัน!” โทบิอัส สเนปร้องอย่างกราดเกรี้ยวกระชากผมของไอลีนที่ร้องสะอื้น จนกระทั่งเห็นเซเวอร์รัสยืนอยู่ข้างหลัง


“ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้!” น้ำเสียงแหบตะคอก เจือปนความเกลียดชังจากเด็กหนุ่ม


“เซเวอร์รัส—“ น้ำเสียงเย็นยะเยือกจากคนเป็นบิดาทางสายเลือด โทบิอัสกระชากร่างของไอลีนขึ้นก่อนจะกระแทกร่างภรรยาลงกับพื้นที่มีเศษแก้วแตกละเอียด ไอลีนร้องครางด้วยความเจ็บปวด โทบิอัสหันไปกระชากเสียงใส่เซเวอร์รัส


“ไอ้เด็กสารเลว แกรู้ไหมฉันต้องเสียเงินไปมากแค่ไหนกับค่าเวทมนต์งี่เง่าของพวกแกสองแม่ลูก”


แฮร์รี่หยุดหายใจเมื่อเซเวอร์รัสรีบชูไม้กายสิทธิ์ เขามั่นใจว่าเห็นความหวาดหวั่นในดวงตาของโทบิอัส ก่อนที่ชายตัวใหญ่จะคำราม


“กระทรวงไม่ปล่อยให้แกใช้เวทย์มนต์ในเขตมักเกิ้ล! พวกเขาจะไล่แกออกถ้าแกใช้เวทย์มนต์พวกเขาจะจับแก และไอลีนสาบานแล้ว! นังแพศยาจะตายถ้าเธอกล้าลองดีใช้เวทย์มนต์อีก”


แฮร์รี่เห็นประกายไปแลบผ่านดวงตาสีนิลของเซเวอร์รัส เขารู้สึกขนลุกซู่เมื่อเซเวอร์รัสก้าวเดินไปข้างหน้า


“มั่นใจหรือ พ่อ?” เซเวอร์รัสยิ้มเยาะ เอ่ยเสียงนุ่มนวลที่แฝงความชิงชังไม่ปกปิด “แน่นอนว่ามีกฏหมายคุ้มครองมักเกิ้ล แต่ถ้าถือว่าเป็นการปกป้องตัวเอง ผมก็จะไม่ได้รับโทษอะไร”


แฮร์รี่มองโทบิอัสผงะ แต่มองไม้กายสิทธิ์ของเซเวอร์รัสอย่างกราดเกรี้ยวและสั่ง


“ลดไม้กายสิทธิ์ลงซะ ไอ้หนู”


เซเวอร์รัสไม่ได้ทำตาม แฮร์รี่มองอย่างนิ่งสงบ เขาไม่คิดว่าจะเจอใครที่อคติเวทย์มนต์ได้เลวร้ายกว่าเวอร์นอน แต่ดูท่าพ่อของเซเวอร์รัสจะเลยคำว่าเลวร้ายมาไกลแล้ว


โทบิอัสกระแทกเสียงย้ำ


“วางไม้กายสิทธิ์ของแกลงซะ!”


เซเวอร์รัสหรี่ตา แฮร์รี่ผงะเมื่อโทบิอัสทำในสิ่งที่แฮร์รี่คาดไม่ถึง เขาหันหลังไปคว้ามีดจากครัวขึ้นมาชู หันไปทางเซเวอร์รัสที่ยังมองอย่างดุร้าย


“คิดว่ามีดธรรมดาของมักเกิ้ลจะทำอะไรผมได้รึไง พ่อ” เซเวอร์รัสเชิดคอมองคนที่สูงกว่าตัวเองราวสิบนิ้วอย่างเหยียดหยาม


โทบิอัสแทบจะด่ากราด


“แกกล้าดีอย่างไรถึงคิดลองดีกับฉัน เซเวอร์รัส แกจะต้องชดใช้ เลือดเนื้อเชื้อไขของแก”


และในชั่วเสี้ยววินาที โทบิอัสก็หันหลังยกมีดมักเกิ้ลขึ้นสูง


เหนือร่างของไอลีน พริ้นซ์


และนี่เป็นครั้งแรกที่แฮร์รี่เห็นว่า เซเวอร์รัสตกใจ ปากเตรียมกู่ร้องคาถาบางบทแต่เสียงแหบแผ่วเบาของร่างโชกเลือดที่บนพื้นเอ่ย


“อย่า—เซเวอร์รัส”


แฮร์รี่ไม่กล้าปิดตาในขณะที่มีดมักเกิ้ลแทงทะลุผ่านลำคอของไอลีนที่เบิกตาโพล่ง เลือดไหลชุ่ม พร้อมเสียงร้องด้วยความเกลียดชังจากร่างเด็กหนุ่ม


“เซ็กตัสเซ็มปร้า!”


และแฮร์รี่ต้องยอมรับว่าเขากำลังมองโศกนาฏกรรม ร่างของโทบิอัสเหมือนถูกมีดนับร้อยเล่มกรีดร่าง ร่างใหญ่ร้องครวญครางอย่างทรมาน


เซเวอร์รัสวิ่งไปโอบร่างของมารดาไว้หลวมๆ ทักเสียงเบา ด้วยตาที่แดงก่ำและมีดที่ไหลหลุดออกจากลำคอของเธอ


“แม่”


และเสียงที่ร้องออกมาแหบพร่าและสั่น ทำเอาร่างของแฮร์รี่สะท้าน


แฮร์รี่ฝืนที่จะมองภาพตรงหน้า ภาพของเซเวอร์รัสที่คร่ำครวญอย่างไร้เสียง มีโทบิอัสกรีดร้องอย่างทรมานอยู่ข้างหลัง จนกระทั่งร่างใหญ่นั้นหมดสติ


ภาพทั้งหมดเปลี่ยนไป ทิ้งความสั่นสะท้านไว้กับแฮร์รี่ที่มองดู


แฮร์รี่ยกมือปิดหน้า เขาไม่รู้ว่าเขาควรจะรู้สึกอย่างไร และเขามั่นใจว่าเขาไม่แปลกใจที่เซเวอร์รัสเกลียดมักเกิ้ล


แฮร์รี่มองหมึกที่ก่อตัวใหม่เป็นอีกความทรงจำ สนามเด็กเล่น แฮร์รี่เห็นเซเวอร์รัสเดินอยู่ลำพัง ใบหน้าเย็นชาดูอ่อนล้าเจือจางและหายไปอย่างรวดเร็ว


แฮร์รี่มองเซเวอร์รัสที่พ่นลมหายใจอย่างชิงชัง และชะงักกับเสียงจากข้างหลัง


“เซเวอร์รัส”


แฮร์รี่ชะงักนิ่งเมื่อคนที่ทักเด็กหนุ่มมืดมนคืนเด็กสาวผมแดงดวงตามรกตสวย แฮร์รี่มองแม่ของเขาที่ดูกังวล เขาได้ยินเซเวอร์รัสกระซิบแผ่วเบา


“ลิลี่”


แต่แล้วไม่ทันเอ่ยอะไรต่อ แฮร์รี่ก็รู้ทันทีว่านี่คือครั้งแรกที่ทั้งคู่ได้คุยกันหลังเซเวอร์รัสพยายามขอโทษลิลี่คราวก่อน


เซเวอร์รัสหันหลังให้แม่ของแฮร์รี่ เดินจากไปอย่างเงียบๆ แฮร์รี่เห็นความกังวลในดวงตาของลิลี่ขณะร้องเรียก


“เซฟ—เซเวอร์รัส! บอกมานะ เกิดอะไรขึ้นกับเธอ! ฉันได้ยินข่าวเมื่อคืน พ่อของเธอ—“


แฮร์รี่มองเซเวอร์รัสที่เหมือนตัวหดลงทุกขณะ ลิลี่ยังคงร้องเรียกเซเวอร์รัสและพยายามวิ่งเข้าหา แต่ไม่ทันวิ่งไปถึงตัว เซเวอร์รัสก็ตีขาวิ่งกลับ แฮร์รี่ไม่แน่ใจ ว่าเซเวอร์รัสก้าวเร็วขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่แฮร์รี่พบว่า เห็นเงาของคนมาตามลิลี่ และเซเวอร์รัสก็หนีลิลี่พ้นแล้ว


แฮร์รี่มองเซเวอร์รัสที่หลบอยู่ในมุมอับ ก้มตัวลงยกมือปิดใบหน้าของตัวเอง พ่นลมหายใจ และในที่สุดก็เงยหน้าขึ้นยืดตัวตรง ไม่มีร่องรอยของความเสียใจ เหลือแต่ความเย็นชาไร้อารมณ์ฉาบใบหน้า


แฮร์รี่รู้ว่านี่สิ้นสุดความทรงจำในรอบนี้แล้ว เขาเงยหน้าขึ้นจากอ่างเพนซีฟ


วิสัยทัศน์กลับไปยังห้องอาจารย์ใหญ่


แฮร์รี่มองความทรงจำในอ่างนิ่งอยู่นานอย่างเหลือเชื่อ เขาถอนหายใจ และมองอ่างเพนซีฟที่เส้นความทรงจำไหลไปมา และถอนหายใจอีกครั้ง


แฮร์รี่กระพริบตา มองขวดที่ยังคงใส่ความทรงจำที่เหลืออยู่ในกล่องอีกห้าขวด เขายอมรับว่าทุกครั้งที่เขามองความทรงจำของเซเวอร์รัส สเนป จะต้องมีความรู้สึกแปลกๆที่ประทับในจิตใจเสียทุกครั้ง


ความเกลียดชัง


ความรัก


สองสิ่งที่หล่อหลอมเกิดเป็นเซเวอร์รัส สเนป


แฮร์รี่เอนตัวลงข้างอ่างเพนซีฟ เขาขดตัวกอดเข่าอย่างอ่อนแรง ก้มหน้าขมวดคิ้วยุ่ง เขาไม่รู้ว่าจะรู้สึกอย่างไร วินาทีหนึ่งเขารู้สึกสงสาร เห็นใจ วินาทีถัดมาเขารู้สึกผิดที่ไปมองความทรงจำส่วนตัวของอดีตศาสตราจารย์วิชาปรุงยา


“ครั้งนี้ก็เลวร้ายอีกแล้วหรือ แฮร์รี่”


แฮร์รี่หลุดจากความคิด เขากระพริบตาเงยหน้าขึ้นถึงสัมผัสได้ว่าน้ำตาหยดหนึ่งซึมผ่านหางตา เขาพยายามดึงหยดน้ำตากลับ มองภาพวาดอาจารย์ใหญ่ที่สนิทที่สุด


“อัลบัส” แฮร์รี่พยายามยิ้มทัก แต่เสียงกลับแหบแห้ง เขามองดวงตาสีฟ้าของชายชรานิ่งก่อนจะส่ายหน้า


“พ่อของเขา— ฆ่า” แฮร์รี่ตัดประโยคลง กลืนคำพูดลงคอ เขาเคยสงสัยว่าเซเวอร์รัสใช้คำสาปโทษผิดสถานเดียวด้วยความทรงจำแบบไหน แต่ดูท่าจะไม่ต้องเดาแล้ว


อัลบัสพยักหน้าอย่างเข้าใจ ภาพวาดกอดอกก้มลงมองแฮร์รี่พลางอธิบาย


“พ่อของเซเวอร์รัสฆ่าภรรยาของตัวเอง มันเกิดขึ้นตอนเขากำลังขึ้นปีเจ็ดพอดี ในช่วงนั้นครอบครัวมัลฟอยต้อนรับเซเวอร์รัสด้วยความยินดี”


แฮร์รี่กระพริบตา ไม่ต้องฟังต่อแฮร์รี่ก็เดาเหตุผลได้


“มัลฟอยอยากตอบแทนสเนปที่เคยช่วยปรุงยาให้นาซิลซา มัลฟอยตอนอยู่ปีสี่”


อัลบัสพยักหน้า แฮร์รี่ขมวดคิ้วและทักขึ้นอย่างไม่เข้าใจ


“ต่อให้สเนป—“ แฮร์รี่กัดริมฝีปากแก้ “ต่อให้เซเวอร์รัสเป็นเลือดผสมน่ะหรือครับ?”


แฮร์รี่รับรู้ได้ว่าดวงตาสีฟ้าใสของดับเบิลดอร์มีประกายวิบวับทันที เขาพยายามไม่ใส่ใจ


“ตามจริงในตอนนั้นโวลเดอมอร์เองก็ได้สนใจเซเวอร์รัสแล้ว แฮร์รี่ และเซเวอร์รัสไม่เคยพูดถึงครอบครัวตัวเองมากนัก แม้แต่กับฉันเองก็ตาม”


แฮร์รี่ฟังและก้มมองอ่างเพนซีฟ เขาหันไปมองเวลาที่ใกล้เวลานัดไปบ้านโพรงกระต่ายแล้วก็ผุดลุกขึ้น ยกยิ้มน้อยไปให้ศาสตราจารย์ดับเบิลดอร์


“ผมขอตัวไปเดินเล่นก่อนไปบ้านโพรงกระต่ายสักพักนะครับ”


และแฮร์รี่ก็เก็บของเดินออกมา พยายามล้างภาพความทรงจำของอดีตศาสตราจารย์วิชาปรุงยาที่ยังคงติดตาให้หายไป


แฮร์รี่มองภาพฮอกวอตส์ เดินตามระเบียงไปหอคอย ภาพอดีตคล้ายแล่นผ่านดวงตาราวกับพึ่งผ่านมาเมื่อวาน แฮร์รี่ยิ้มน้อยๆ มองจากหอคอยไปยังลานควิดดิชที่ตอนนี้ไร้คน แต่แฮร์รี่คล้ายเห็นเงาของคนทั้งทีมกริฟฟินดอร์แล่นผ่านสายตา


รอนอยู่ตรงนั้นกระวนกระวายกับการบินในทีมครั้งแรก เฟร็ดกับจอร์จที่เล่นมุกสร้างสีสันให้ทีม โอลิเวอร์ วู้ดที่ชี้นิ้วว่ากราดให้ฝึกควิดดิชราวกับเสพติดในกีฬาพ่อมด ท่ามกลางทุกคนแฮร์รี่อยู่ตรงนั้นเล่นสนุกกับสองแฝด ให้กำลังใจรอน คุยกับคนอื่นๆในทีม


แฮร์รี่เดินผ่านกลับเข้ามาในตัวปราสาท พวกเด็กๆที่เดินอยู่ทำให้เขาเห็นภาพเพื่อนๆของเขาสมัยเรียนซ้อนทับ แฮร์รี่ฮัมเพลง แล้วก็ชะงักเมื่อมองไปทางหนึ่งคล้ายเห็นชายร่างสูงในชุดสีดำกำลังด่าเด็กคนหนึ่ง เด็กคนนั้นคือเขาเอง เรื่องที่ถูกด่าคือเรื่องที่ยาของเขามันห่วยแตก เขากระพริบตาและระลึกได้ว่ามันเป็นเพียงความทรงจำ


แฮร์รี่เดินผ่านไปหลายๆที่ก่อนที่จะร่ายเวทมนต์ ‘เทมปัส’


มองเวลาที่ได้เวลาแล้วก็มุ่งหน้าไปห้องอาจารย์ใหญ่ บอกรหัสผ่านผ่านรูปปั้นการ์กอยล์ บอกลาดับเบิลดอร์และฝากคำบอกลาถึงศาสตราจารย์มักกอนนากัล


“บ้านโพรงกระต่าย”



—————


แฮร์รี่รักการต้อนรับอย่างอบอุ่นของบ้านวิสลีย์เสมอ แฮร์รี่รู้ว่าหลังเสียเฟร็ดไป บรรยากาศต่างๆในบ้านไม่เหมือนเดิมนัก แต่ยังคงความอบอุ่นและความน่ารักเหมือนเดิม


พวกเขานั่งทานอาหารร่วมกัน บอกเล่าประสบการณ์ต่างๆให้กัน แฮร์รี่นั่งข้างเฮอร์ไมโอนี่ที่ประกาศแฝงความภาคภูมิใจ


“มีสำนักพิมพ์เวทย์มนต์อยากตีพิมพ์ บีเดิ้ลยอดกวีฉบับแปลอังกฤษของฉัน ฉันเจอเขาตอนมาติดต่อเรื่องหนังสือที่มีเนื้อหาผิดที่กระทรวงไม่นานมานี้ คุณเรดอร์ฟเจอสมุดแปลของฉันโดยบังเอิญ และชมวาทศิลป์การแปลของฉันไม่หยุด” เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มกริ่ม เมื่อพวกวิสลีย์สนใจ มีคุณนายมอลลี่ประกาศ


“นี่เยี่ยมยอดมากเฮอร์ไมโอนี่ นี่เป็นการเปิดเส้นทางสู่การเป็นนักแปลได้เชียวนะ”


แฮร์รี่ขบขันเมื่อเห็นรอนทำหน้าระวังขณะเฮอร์ไมโอนี่ส่ายหน้า


“ไม่ค่ะ ฉันจะไม่เป็นนักแปล” เฮอร์ไมโอนี่ยืนยัน ก่อนจะเผยรอยยิ้มที่แฮร์รี่มักเห็นเวลาเพื่อนสาวค้นพบสิ่งที่สงสัย “แต่ฉันจะแปลนิทานบีเดิลยอดกวีจนจบ และยื่นส่งสำนักพิมพ์และขอลิขสิทธิ์ บางทีมันอาจจะช่วยเป็นต้นทุนหลังเรียนจบให้ฉันได้”


รอนกลอกตา บ่นพึมพำอะไรบางอย่างที่แฮร์รี่พอได้ยินว่า เสพติดหนังสือ?


แฮร์รี่ใช้เวลาคุยกับจอร์จที่หาทางจัดการกับร้านเกมกลวิสลีย์ที่ยังคงวุ่นวายอยู่เช่นเคย


“ลูกค้าช่วงนี้เยอะขึ้นมาก บางทีฉันจะต้องหาใครสักคนมาช่วยงาน ช่วงนี้งานมือปราบเริ่มลดลงแล้ว รอนมาช่วยฉันบ้าง แต่แฮร์รี่ นายก็รู้” จอร์จยิ้มยักไหล่ “เขาไม่ได้ช่วยอะไรเท่าไหร่หรอก”


“เฮ้! ฉันได้ยินนะ” รอนขู่ฟ่อจนแฮร์รี่หัวเราะลั่น


บิลใช้เวลาส่วนมากอยู่กับเฟลอร์ แฮร์รี่ทักทายทั้งคู่ หลังจากการตายของรีมัส แม้แฮร์รี่ไม่อยากยอมรับก็ต้องยอมบอกว่าเป็นการเสียชีวิตที่ช่วยเหลือมนุษย์หมาป่าทั้งโลกเวทย์มนต์อย่างดีเยี่ยม มีการวิจัยยาเพิ่มขึ้นเพื่อระลึกถึงรีมัสที่ตายในสงครามเพื่อต่อต้านโวลเดอมอร์ มีคนยกย่องเขาและกระทรวงมอบเหรียญตราเมอร์ลินให้ จนรีมัสเป็นมนุษย์หมาป่าคนแรกที่ได้รับรางวัลนี้ ทั้งแฮร์รี่ พวกวิสลีย์ เฮอร์ไมโอนี่และทุกคนเชื่อว่าในอนาคตจะมีตำแหน่งในสังคมให้มนุษย์หมาป่ามากขึ้น


แฮร์รี่มองจินนี่ที่ยกยิ้มเล็กน้อยให้เขา รักษาระยะห่างอย่างระวัง พวกเขาเลิกคบกัน และพบว่าหลังจบสงคราม ทั้งแฮร์รี่และจินนี่ไม่สามารถกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว แฮร์รี่ยอมรับว่าสงครามเปลี่ยนเขาไปมาก การผลักจินนี่ออกจากเรื่องที่เกิดขึ้นทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขามาไกลเกินกว่าจะวกกลับ เขาตระหนักได้ว่าความรู้สึกที่มอบให้จินนี่ตอนนี้คือน้องสาวคนหนึ่งเท่านั้น


เช่นเดียวกับจินนี่ที่พบว่าตนเองไม่สามารถยืนเคียงข้างเขาในรูปแบบนั้นได้อีกแล้ว


แฮร์รี่มองเด็กสาวผมแดงที่คุยกับมอลลี่เรื่องไปซื้อของสำหรับปีสุดท้ายที่ฮอกวอตส์ ดวงตาไม่รับรู้ถึงสงคราม ยังคงบริสุทธิ์ใสซื่อ ความหม่นหมองเพียงอย่างเดียวคือการสูญเสียเฟร็ดไปเท่านั้น


แฮร์รี่นึกถึงคนที่อยู่เคียงข้างเขาอย่างเฮอร์ไมโอนี่และรอนที่มีแววตาเปลี่ยนไปหลังสงคราม คล้ายมีความตายฉายผ่านดวงตา ร่องรอยที่เล่าประสบการณ์ถึงชีวิตที่ต้องหนี ไล่ล่า ปกป้องพวกพวกพ้อง หวาดระแวงศัตรู เผชิญหน้ากับศาสตร์มืดและการทรยศหักหลัง


แฮร์รี่พบว่าตัวเองไม่เสียใจเลยที่ผลักไสจินนี่ออกไปจากเส้นทางของเขา


—————


“เท็ดดี้”


แฮร์รี่ร้องทักอย่างร่าเริง อุ้มเด็กชายผมเขียวที่หัวเราะทันทีที่เขาอุ้ม แอนโดรเมดา ท็อง คือคนที่ดูแลเท็ดดี้ตอนนี้ และเด็กชายดูมีความสุขเมื่อแอนโดรเมด้าเล่าว่าสมาชิกภาคีแวะเวียนมาหาเด็กน้อยอย่างสม่ำเสมอ


“แอ’รี่” อายุแปดเดือนพอที่จะให้แฮร์รี่ได้ยินเสียงอ้อแอ้ แฮร์รี่เบิกตากว้างหันไปหาแอนโดรเมด้าที่ส่งยิ้มให้เขา พร้อมทั้งอธิบายว่าเด็กชายเริ่มพูดได้ไม่กี่วันก่อน


แฮร์รี่หัวเราะกอดเท็ดดี้ คุยกับเด็กชายบ้าง ถ่ายรูปเขาบ้าง แฮร์รี่ยิ้มกริ่ม เขาถ่ายรูปเท็ดดี้จนบ่อย รู้สึกเหมือนพอเข้าใจความรู้สึกของคอลินที่คลั่งใคล้ในตัวเขาแล้วยังไงชอบกล


ใช้เวลาอยู่นานกว่าจะต้องยอมบอกลาลูกทูนหัวเขาอย่างไม่เต็มใจนัก แฮร์รี่ยอมรับว่าเท็ดดี้คือครอบครัวหนึ่งเดียวของเขาในตอนนี้ เขาไม่มีวันทิ้งเด็กชายให้เหงาหรือโดดเดี่ยวเด็ดขาด แฮร์รี่แทบจะสาบานเรื่องนี้แก่รีมัสและท็องก์ หนึ่งเป็นทั้งอาและอาจารย์ อีกหนึ่งคือเพื่อนที่ขี้เล่นและร่วมเป็นร่วมตายกันมา


แฮร์รี่ยกยิ้มเศร้าเมื่อคิดถึงทั้งคู่


———


กลางคืนมาถึง แฮร์รี่กลับมาบ้าน เขาขอครีเชอร์ให้เตรียมมื้อดึก บางทีหลังจากนอนน้อยเพราะคุยกับเฟลิกซ์ทำให้แฮร์รี่คิดว่าวันนี้จะพักผ่อนไวเสียหน่อย


หลังแฮร์รี่กินอาหารเสร็จก็เดินลากเท้าไปล้มตัวลงนอน ปิดตาลงให้ความมืดมาเยือน


หลังนอนหลับแฮร์รี่เริ่มนอนกระสับกระส่าย และในที่สุดเหงื่อก็เริ่มโชก เขาเบิกตาโพล่ง ผุดลุกจากเตียง มือนวดขมับอย่างหงุดหงิดเมื่อมองเวลา


เขานอนไปได้ไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้นเอง


แฮร์รี่พ่นลมหายใจ ลุกขึ้นมานั่งบนโต๊ะทำงาน การพยายามนอนต่อไม่มีประโยชน์อะไรหลังฝันร้ายมาเยือน เขาสงสัยว่ารอนกับเฮอร์ไมโอนี่จะเป็นแบบเขาบ้างรึเปล่า ในบางครั้งเขาฝันร้ายถึงใบหน้าคนที่ตายในสงคราม มือเขาที่ไม่สามารถเอื้อมไปช่วยเหลือ ภาพอดีตถูกฉายย้อนซ้ำวนเวียนไม่รู้จบ


แฮร์รี่นั่งทำงาน เช็คทั้งของงานมือปราบและการสอนวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดที่ฮอกวอตส์ เขาเจอคิงสลีย์ไม่นานมานี้ อดีตหัวหน้ามือปราบแนะนำให้เขาพักร้อนเพราะเขาทำงานมาตลอดหลังสงครามสิ้นสุด และงานมือปราบก็เริ่มผ่อนคลายลง อีกไม่กี่เดือน หลังประกาศผส ส.พ.บ.ส ก็จะได้เด็กรุ่นใหม่เพิ่มขึ้น คิงสลีย์แนะนำให้เขาได้พักก่อนเด็กใหม่จะเข้ามาเป็นมือปราบ หากถึงตอนนั้นจะต้องเริ่มฝึกงานเด็กใหม่ที่คิงสลีย์บอกอย่างเป็นลางว่าเป็นงานที่เหนื่อยน่าดู


แฮร์รี่กระพริบตาเมื่อความรู้สึกคุ้นเคยแล่นผ่านตอนที่เขากำลังจรดปากกา


‘สวัสดีฮะ แฮร์รี่’


สมุดเล่มเก่าพลิกเปิด ปากกาขนนกลอยขยับเองเขียนตัวอักษรลายมือเริ่มคุ้นเคย แฮร์รี่เลิกคิดเรื่องต่างๆ เขากระตุกยิ้มและทักตอบ


“สวัสดี เฟลิกซ์”


________________


TALK :)


สวัสดีทุกคน เราพิณน้า


ก็อยากบอกว่า ตามจริงฟิคนี้จะเขียนมาสนองนี้ดตัวเองล้วนๆเลย  แต่แบบเห็นคนอ่านแล้วเม้นกันก็แบบ เห้ย มีคนอ่านเรื่องที่เราแต่งขึ้นมาด้วย มันก็รู้สึกดีใจแปลกๆ5555 เนื้อเรื่องที่เขียนๆมาทั้งสี่บทที่ผ่านมาก็เพิ่งเปิดนำเรื่องเอง ยังไม่เข้าเรื่องเลยด้วยซ้ำ แต่ตอนหน้าก็คงจะได้เริ่มเข้าเรื่องจริงๆซักที


ปล.ตามจริงแล้วเราเขียนในไอแพตอะ มันเลยย่อหน้าไม่ได้ ลองเขียนลงเวิร์ดก่อนลงก็แล้วแต่พอลงเว็บก็เด้งกลับมาแบบเดิม พอมีใครรู้บ้างไหมคะว่าต้องทำยังไงถึงจะย่อหน้าเวลาขึ้นประโยคได้?

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 302 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,068 ความคิดเห็น

  1. #1032 ayayay (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2563 / 15:18
    สงครามมันเปลี่ยนคนจริงไและภาวะหลังจากนั้นอีก ถือว่ามาได้ถูกเวลาเลยเยียวยากันและกัน น้องเฟย์เป็นคนเก่งในดงคนโคตรเก่งอะพอเปรียบเทียบแล้วน้องเลยกดดันจนคิดว่าตัวเองไม่เก่ง ฮือ ไอหนูลูกกกกกกก แล้วเซฟนี่ค่าตัวเเพงม๊ากกกเ้ลย
    #1,032
    0
  2. #1001 MartiniLubik (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 14:47

    นี่คิดว่าในโลกของเฟ แฮร์รี่ก็คือลูกของเจมส์กับลิลี่ แต่โดนพรากไปโดยจอมมารหรือใครสักคน

    อีกโลกนึงเนื่องด้วยเจมส์ ลิลี่ตายไปก่อนที่แฮร์รี่จะมีน้องงี้มะ

    ทำให้สองคนนี้เลยผูกพันกัน

    #1,001
    0
  3. #955 Jecelyn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 07:31
    คือรี่เข้มเเข็งมากอะบอกตรงเฟลิกซ์เป็นเพื่อนที่ดีมากด้วย
    #955
    0
  4. #915 MitsukiCarto (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 19:54

    บอกตามตรงเลยว่าไรท์เขียนเก่งมากกกก
    #915
    0
  5. #899 __Punyzx (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 21:58
    อ่านแล้วก็หน่วงพอตัวเลยค่ะ ฟีลน้องรี่คือเป็นอะไรที่ทำใจได้ยากมากจริงๆ สูญเสียคนสำคัญไปกันตั้งหลายคน โดดเดี่ยวและอ้างว้าง ถึงแม้จะยังมีคนที่เรารักเหลืออยู่ แต่ยังไงมันก็หักล้างกันไม่ได้อยู่ดี;; คนส่วนใหญ่ต้องตายเพื่อให้เราอยู่รอด สำหรับหนูรี่มันคงจะปวดใจมากๆเลย

    (แอบบอกค่ะว่าตอนอ่านน้ำตาไหลด้วย ฮือออ อินมากเลย;;;--;;;)

    เราอินไปกับคำบรรยายของคูมไรต์เลยค่ะ บรรยายดีมาก อ่านแล้วลื่นไหลสุดๆเลยคั้บภาษาสวยมากๆเลย ดีใจจังที่มาเจอ ถึงแม้จะช้าไปหน่อยแต่ก็ดีใจและชอบมากๆคั้บ👀💖✨
    #899
    0
  6. #881 Pailin1133 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 23:40
    ปกติเราอินกับความรู้สึกของตัวละครยากมาก และน้อยมาก แต่บอกเลยเรื่องนี้เป็นเรื่องที่เรารู้สึกถึงความเป็นปวดทุกตัวอักษรที่พยายามพิมพ์ให้ได้รับรู้ถึงความรู้สึกตัวละคร เราไม่ค่อยเม้นนะเนี่ยยย
    อยากเม้นจะได้รู้ว่าผลงานของไรท์มันดีจริงๆ ยอดมาก เอาไปตีพิม์น่าจะชายดีน้าา จู้ๆ💗 ห้ามทั้งเรื่องนี้นะไรท์ จุ๊บ
    #881
    0
  7. #716 manaki-ne (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 11:30
    อ่านอยู่น้าา สู้ๆ สนุกกกก
    เห็นอารมณ์ชัดมากก ชอบบบ
    #716
    0
  8. #715 manaki-ne (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 11:30
    อ่านอยู่น้าา สู้ๆ สนุกกกก
    เห็นอารมณ์ชัดมากก ชอบบบ
    #715
    0
  9. #714 manaki-ne (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 11:30
    อ่านอยู่น้าา สู้ๆ สนุกกกก
    เห็นอารมณ์ชัดมากก ชอบบบ
    #714
    0
  10. #465 fairy21 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 23:54
    กำลังเข้าเรื่องแล้วสินะคะ ตื่นเต้น555 แอบขำตรงที่ดับเบิลดอร์เหมือนแซวน้องตอนเรียกชื่อเซเวอร์รัส
    #465
    0
  11. #439 chalis (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 11:04
    ลุ้นๆๆ เดาเรื่องไม่ถูกเลยค่ะ
    #439
    0
  12. #301 nicharipaen04 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 17:02
    ลุ้นจริงๆ น่าสนใจมากๆ

    สนุกสุด
    #301
    0
  13. #250 MIW001 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 01:53
    สนุกมากเลย
    #250
    0
  14. #42 Secr3t-Key (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 02:11
    นึกว่าเรื่องนี้จะ เฟลิกซ์ x แฮร์รี่ แล้วนะเนี่ย
    #42
    0
  15. #21 g14012545 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 11:57

    สู้ๆคะ
    #21
    0
  16. #17 0881637445 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 05:14
    สนุกค่าาา
    #17
    0
  17. #14 TewadaCat (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 07:00

    สนุกมากเลย รอลุ้นว่าเรื่องจะเป็นยังไงต่อ

    ส่วนเรื่องย่อหน้า เราว่าแบ่งบรรทัดแบบนี้ก็อ่านง่ายแล้วค่ะ
    #14
    0
  18. #13 lkppim (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 23:49
    กำลังเดาเรื่องว่าน้องจะไปอยู่โลกคู่ขนานแบบสลับวิญญาณรึป่าวหรือน้องจะสอนเฟลิกซ์กันแน่ สนุกมากรอนะคะติดตามค่ะ
    #13
    0
  19. #12 Yanikajitklang (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 23:17

    ชีวิตป๋าเนปน่าสงสารจริงๆอ่ะ||
    รออ่านตอนต่อไปนะคะ

    *จะเริ่มแล้วสินะ
    **จริงๆไรท์ไม่ต้องย่อหน้าก็ได้นะคะ แค่เว้นบรรทัดแบบนี้ก็โอเคแล้ว ดีงามค่ะ
    #12
    0
  20. #11 g-risa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 23:02
    ชอบเรื่องนี้มาก ติดตามอยู่น้า รอนะคะ //กระพริบตาปริบๆ
    #11
    0