Fic Harry Potter - Eternal War (SS/HP)

ตอนที่ 37 : Chapter 36 : Open Up

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,970
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 259 ครั้ง
    17 พ.ค. 63


Chapter 36 : Open Up






ในเช้าวันถัดมา อากาศรอบข้างดูสดใสกว่าทุกวัน แฮร์รี่ได้รับอิสรภาพจากห้องพยาบาลของฮอกวอตส์ เขาได้ไปทานมื้อเช้าในห้องโถง เอ่ยสนทนาเรื่องพรรณพืชกับศาสตราจารย์สเปร้าส์ที่บ่นเป็นหมีกินผึ้งว่าสมุนไพรไม่พอปรุงยาเนื่องจากกว่าครึ่งถูกส่งไปให้นักเพาะพันธุ์ที่ผลิตสมุนไพรให้โรงพยาบาลเซนต์มังโก แฮร์รี่ที่เพิ่งค้นพบว่ามีอาชีพนี้อยู่ด้วยจึงสอบถามเกี่ยวกับมันและได้ข้อสรุปที่ว่า เนวิลล์จะต้องชอบงานนี้แน่



หลังมื้อเช้าแฮร์รี่ใช้เวลากับแฮกริดที่ดูเหงาหงอยในช่วงเทศกาล ทันทีที่เจอหน้าอีกฝ่าย แฮกริดถามถึงเรื่องที่เกิดขึ้นตอนงานเลี้ยงของรีมัส คนไปเยี่ยมอย่างเขาได้แต่เอ่ยเบี่ยงประเด็นอย่างฉุนเฉียว จนสุดท้ายเขาก็เลิกฟังและพุ่งออกมาจากกระท่อมโดยไม่ฟังแฮกริดที่พยายามเกลี้ยกล่อมให้เขากลับไปคุยกับพวกพอตเตอร์อีก



เพราะออกมาด้วยสถานการณ์ที่ไม่ดี สุดท้ายเขาก็มานั่งนึกเสียใจและแวะไปที่ทะเลสาบ ส่งเสียงเรียกเจ้าบลับบี้ดู แต่น้ำทะเลสาบเย็นเกินกว่าที่มันจะขึ้นมาหาเขา แฮร์รี่ได้แต่กระชับชุดตัวเองและเดินกุยทางหิมะกลับสู่ปราสาทฮอกวอตส์



จดหมายจากเซดริกถูกส่งมาหาเขาในตอนสาย มันมีข้อความล้อเลียนเรื่องที่เขาต้องเข้าไปนอนในห้องพยาบาลพร้อมด้วยข้อมูลเกี่ยวกับคาร์คารอฟที่ยื่นสัญญาคุ้มครองตัวเองในกรณีให้ร่วมมือกับฝ่ายดัมเบิลดอร์และหักหลังจอมมาร เซดริกลงความเห็นไว้ว่าสัญญาฉบับนั้นไม่น่าเชื่อถือเอาเสียเลย และต้องการขอความเห็นจากเขา



แฮร์รี่ที่จัดการเรื่องราวทุกอย่างเสร็จสิ้นก็ลงไปคุกใต้ดินอย่างคุ้นเคย และเขาก็ตรงเข้าไปโดยไม่เคาะประตูอย่างทุกที แต่ไม่ทันที่เขาจะเปิดประตู ประตูกลับเปิดขึ้นมาก่อนพร้อมกับใบหน้าของเด็กชายสลิธีรินที่เดินตรงออกมา



“ศาสตราจารย์พอตเตอร์! สวัสดีครับ ผมขอตัวนะครับ” ท่าทางใบหน้าของเด็กชายมีเหงื่อผุดขึ้นมา ท่าทางรีบร้อน เกือบเดินมาชนเขาด้วยซ้ำ สวมชุดพ่อมดสีเขียวเข้มทั้งๆที่เป็นวันหยุด ดอร์แมนทักทายเขาสั้นๆก่อนที่จะรีบเดินผ่านเขาออกไป เห็นเจ้าตัวมองรอบๆสองสามทีก่อนจะเดินหายเข้าไปตรงมุมทางเดิน


แฮร์รี่ขมวดคิ้ว เขาพูดไม่ได้ว่ารู้จักอีกฝ่ายดี แต่สัญชาตญาณเขากำลังลั่นเตือน ดอร์แมนกำลังตระหนกผิดวิสัยของเจ้าตัว


“เกิดอะไรขึ้นหรือครับ?”


แฮร์รี่ชะโงกหัว เดินเข้าห้องทำงานของศาสตราจารย์ปรุงยา ถามคนที่ยังคงอยู่ในห้อง เซเวอร์รัสยืนนิ่งอยู่ตรงกลางห้อง ดวงตาสีนิลดำคล้ายตกอยู่ในความคิดและความตึงเครียด จนกระทั่งร่างสูงชะลูดหันมาทางเขา รับรู้ได้ว่ามีสิ่งมีชีวิตอื่นเข้ามาในห้อง ดวงตาสีนิลก็ทอดมองมาจนแฮร์รี่ใบหน้าขึ้นสีอย่างไร้เหตุผล


“—ไม่ มันไม่มีอะไรเกิดขึ้น” และเซเวอร์รัสก็เอ่ย ส่ายหน้านิดหน่อย มองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า “เธอหายดีแล้ว?”


“เห็นได้ชัดว่ามัลฟอยโกหกเรื่องที่กระดูกหักเป็นสัปดาห์ตอนผมอยู่ปีสาม!” แฮร์รี่ร้องอย่างหัวเสีย ถัดมาจึงยิ้มกริ่ม แกว่งขาของตัวเองให้เซเวอร์รัสดู มั่นใจว่าก่อนหน้ามันเลวร้ายกว่าแผลจากฮิปโปกริฟแน่ๆ ขาที่หักหายดีเป็นปกติในเวลาแค่สองวัน เขาถามต่ออย่างสงสัยเมื่อนึกถึงเด็กสลิธีริน


“ดอร์แมนมาเรียนสกัดใจกับคุณเหรอ?”


“เมื่อคืนคือครั้งแรก ของวันนี้เริ่มตั้งแต่เช้าตรู่ และครั้งถัดไปคือช่วงค่ำของวันนี้”


แฮร์รี่ทำหน้าแหวะ การเรียนเรื่องๆเดียวในปริมาณมากสามารถทำเขาคลื่นไส้ได้ โดยเฉพาะเมื่อมันคือคาถาสกัดใจ


แฮร์รี่นึกถึงเรื่องที่เขาเคยพูดกับดอร์แมน ในตอนนั้น เขาพอรับรู้ได้ว่าทางที่อีกฝ่ายเลือกคงไม่ใช่เป็นศัตรูกับภาคี เพราะไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เฟลิกซ์ก็ยังคงเป็นเพื่อนของดอร์แมน แต่เรื่องที่เด็กคนนั้นจะทำอะไรต่อไปนั้น— แฮร์รี่ไม่แน่ใจเท่าไหร่ บางทีเจ้าตัวคงกำลังจัดการปัญหาในแบบของตัวเอง และการสกัดใจก็สามารถช่วยอีกฝ่ายได้ยามที่ต้องเจอจอมมาร


เซเวอร์รัสมองตามเขามาสักพักจนแฮร์รี่เริ่มรู้สึกตัว เขาหันไปมองหน้าอีกฝ่าย หลังจากระบายอารมณ์อัดอันที่เกิดหลังได้อิสรภาพเสร็จสิ้น ความกระอักกระอ่วนถึงตามติดมาเป็นเหมือนเงาตามตัว


แฮร์รี่เงียบ ทันทีที่ดวงตาใต้แว่นกลมขยับไปปะทะดวงตาอีกคู่ ไล่สายตาลงไปที่ริมฝีปากบางเฉียบ มือเขาเริ่มขยับไปมาอย่างลุกลี้ลุกลน เขาค้นพบว่าตัวเองกำลังทำตัวไม่ถูกตอนอยู่ต่อหน้าอีกฝ่าย ที่เดินมาที่นี่ก็เพราะร่างกายของเขาขยับมาเองตามความคุ้นเคย แฮร์รี่อ้าปากและหุบปากหลายครั้ง ตั้งใจจะถามเกี่ยวกับเรื่องที่อีกฝ่ายจูบเขาที่ห้องพยาบาลวันก่อน — มันเกิดขึ้นจริง มั่นใจว่าเขาไม่ได้ฝันหรือเพ้อไปเอง แต่ — ทำไม?


ไม่ใช่ว่าเซเวอร์รัสรักลิลี่หรือ?


“เธอทานมื้อเที่ยงรึยัง?”


เซเวอร์รัสเอ่ยถามขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย เดินไปทางประตู ตั้งใจไปที่ห้องโถง แฮร์รี่รีบก้าวตามโดยอัตโนมัติ ส่ายหน้าตอบ เอ่ยเสียงเบาลง


“ยัง วันนี้ผมตั้งใจจะไปหาอัลบัสเรื่องอาวุธพิษบาซิลิสก์ และตั้งใจจะไปจัดการกับฮอร์ครักซ์ที่ปล่อยทิ้งไว้ที่ฮอกวอตส์ด้วย”



จริงๆแล้วการมาหาเซเวอร์รัสไม่อยู่ในแผนการของเขาด้วยซ้ำ แฮร์รี่นึกในใจ ลอบยิ้มให้ตัวเอง ท่าทางเขาจะติดอีกฝ่ายมากกว่าที่คิด ต่อให้เล่าออกไป เพื่อนเขาก็คงไม่มีใครเชื่อแน่ ว่าแฮร์รี่ พอตเตอร์กับเซเวอร์รัส สเนปจะสนิทหรือมีความสัมพันธ์แน่นแฟ้นกัน


“เธอฝืนตัวเองเกินไป” เซเวอร์รัสเอ่ย “เธอควรพักผ่อน”


หากเป็นปกติแฮร์รี่คงไม่รู้สึกอะไรกับมัน เขาเม้มปาก — การพักผ่อน สำหรับเขามันคล้ายเป็นสิ่งที่ดูห่างไกลออกไปทุกวัน จินนี่ไม่เคยบอกให้เขาพัก เธอยกย่องเขาและมักผลักให้เขาไปข้างหน้าโดยคอยระวังหลังให้ รอนกับเฮอร์ไมโอนี่เคยบอกให้เขาให้ความสำคัญกับตัวเอง แต่เมื่อถึงเวลาที่เขาต้องทำสิ่งสำคัญ ทั้งคู่ก็ไม่กล้าพอที่จะดึงดันรั้งเขาไว้ แม้แต่หลังสงคราม ทุกคนต้องการตัวแฮร์รี่ พอตเตอร์


เขาจำได้ว่าเขาเคยมีวันคริสมาสต์ที่นั่งล้อมวงกินคุ้กกี้สัตว์กับรอน เฟร็ดและจอร์จ วันที่ได้ขี่ไม้กวาดอย่างสนุกสนาน วันที่แอบย่องออกไปสำรวจปราสาทใต้ผ้าคลุมล่องหนและเล่าเรื่องที่เจอให้กับเพื่อนสนิทเขาฟัง


แต่จะให้เขากลับไปเป็นแบบตอนนั้นมันคงจะยากเกินไปสักหน่อย เขาไม่ต้องการเป็นคนไร้ความรับผิดชอบ เขาเห็นตัวอย่างแย่ๆจากคนอย่างคอร์นีเลียส ฟัดจ์หรือล็อกฮาร์ทแล้ว


“ผมสบายดี” แฮร์รี่เอ่ยตอบปัดๆอย่างมั่นใจ “แค่การนอนเป็นผักในห้องพยาบาลหลายวันก็พักมากเกินไปแล้ว”


เซเวอร์รัสโต้กลับมาด้วยคำสั้นๆเสียงขึ้นจมูกคำเดียว


“อวดดี”



แฮร์รี่เผยอปากเมื่อได้ยินคำเอ่ยที่คุ้นเคย มันไม่เชิงว่าเขาโกรธ แต่มันทำให้ระลึกถึงความทรงจำแย่ๆ กว่าที่จะได้ไตร่ตรอง แฮร์รี่ขึ้นเสียงเล็กน้อยกลับอย่างประชดประชัน


“คุณก็รู้นี่ ผมมันอวดดี! หยิ่งยโส เห็นแก่ตัว คิดว่าโลกหมุนรอบตัวเอง ทำตามที่ตัวเองต้องการโดยไม่สนคนรอบข้าง เป็นกริฟฟินดอร์โง่เง่าและโอหังไม่ต่างไปจากพ่อของผม! ใช่ ผมเป็นแบบนั้น ทีนี้ แล้วไงต่อ—?”


“—อย่าขึ้นเสียงกับฉัน แฮร์รี่” คราวนี้น้ำเสียงของอีกฝ่ายเย็นเยียบ แฮร์รี่ผงะ เซเวอร์รัสจับแขนเขาให้หยุดเดิน “เกิดอะไรขึ้นอีก?”


พอถูกถามเข้าตรงๆ แฮร์รี่ก็ไปต่อไม่ถูก ทำไมเขาถึงหงุดหงิด? ทั้งๆที่เขาทำใจเรื่องนิสัยอีกฝ่ายได้แล้ว ว่าตามตรงเขาก็หาเหตุผลให้ตัวเองไม่ได้ และเขาไม่แม้แต่จะคิดถึงมันด้วย เขาอยากกระชากแขนออกเสียตอนนี้และบอกอีกฝ่ายว่า ‘ช่างมันไป’ หลังจากนั้นก็เดินหนีและจัดการงานของเขาให้เรียบร้อย แต่ขืนเขาทำแบบนั้น ทุกอย่างมันก็จะวนเวียนไปเหมือนพวกเขาเมื่อก่อนที่เกลียดชังกัน


“ผมไม่รู้” แฮร์รี่ตอบอย่างสับสน เหมือนเขากำลังคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ อาจเพราะเขาใช้เวลานอนอย่างอึดอัดนานเกินไป อาจเพราะทบทวนเรื่องทุกอย่างมากเกินไป “ผมแค่รู้สึกแย่”


เซเวอร์รัสมองเขา ตาสีดำสนิทคล้ายกับว่ากำลังสังเกตดวงตาที่ขยับหลุกหลิกของเขา ศาสตราจารย์ที่พักหลังๆมานี้โมโหเขาบ่อยเหลือเกินถอนหายใจ คลายมือที่จับข้อมือเขาออก


“ฉันขอโทษ”


แฮร์รี่สะดุ้ง เขาชะเง้อตามองผ่านแว่นกลมๆอย่างงุนงงหลังตั้งสติตอนที่อีกฝ่ายดึงมือกลับไปนวดขมับตัวเอง นี่เขาฟังผิดรึเปล่า? เซเวอร์รัส สเนปกำลังขอโทษเขา? อีกฝ่ายขอโทษเรื่องอะไร? และเขาต้องตอบว่าอะไร?


แฮร์รี่รู้สึกว่าปากของเขากำลังบิดเบี้ยวเปลี่ยนคำตอบหลายครั้งก่อนจะเปล่งเสียงออกมาได้


“—อะไรนะ?”


และมันเป็นคำที่งี่เง่ามากด้วย


เซเวอร์รัสมองเขา ในขณะเดียวกันเขาก็มองอีกฝ่ายอย่างสับสน — เซเวอร์รัสเงียบ มองระหว่างประตูกับเตาผิงในห้องก่อนจะกลับมามองเขา ถอนหายใจและเอ่ยอธิบายอีกครั้ง


“ฉันไม่ได้ต้องการทำให้เธอรู้สึกแย่”


“มันไม่ใช่เพราะคุณ”


แฮร์รี่เอ่ยตอบอย่างร้อนรน เขาหมายความแบบนั้นจริงๆ สายตาของเซเวอร์รัสมันดูแปลกไปนิดหน่อย ก่อนจะส่ายหน้าเหมือนไม่ยอมรับคำพูดของเขา ทำท่าราวกับว่าตั้งใจจะบอกบางอย่าง แต่สุดท้ายอีกฝ่ายก็ยั้งตัวเองไว้และเอ่ยเรื่องอื่นออกมาแทน


“—เธอควรรู้จักตัวเองดีกว่านี้ แฮร์รี่”


แฮร์รี่ไม่คิดว่าตัวเองเข้าใจอีกฝ่ายเพิ่มขึ้นเลยสักนิดเดียว


_________________________________



แฮร์รี่กำลังนั่งเหม่อในห้องอาจารย์ใหญ่ เขาอยู่กับอัลบัสมานานสักระยะแล้ว ศาสตราจารย์ประจำฮอกวอตส์ไม่ได้พูดคุยมากนักคล้ายรู้ว่าเขาต้องการความเงียบสงบ กริชเล่มสวยสามเล่มถูกวางไว้ในกล่องบนโต๊ะทำงานของเจ้าของห้องอย่างสวยงาม มันมีสีเงิน เรียบง่ายแต่ปราณีต และถูกสร้างขึ้นโดยชะโลมพิษของบาซิลิสก์



บางทีเพื่อนที่อัลบัสว่าก่อนหน้าอาจจะเป็นพวกก็อบลินก็ได้ — แฮร์รี่คิดในแวบแรกที่เห็นอาวุธซึ่งถูกสร้างออกมา



“มันมีสามชิ้น แฮร์รี่ — ” แฮร์รี่ดึงสติกลับมามองชายชราตรงหน้าเมื่อห้องไม่เงียบอีกต่อไป “ฉันไม่คิดว่าพวกเราจะเอามันกองรวมกันไว้ที่เดียว บางที เธอควรตัดสินใจว่าจะแบ่งมันไปไว้ที่ไหนบ้าง”


เด็กหนุ่มขมวดคิ้ว มันแปลก ปกติอัลบัสไม่ถามความเห็นหรือให้เขาตัดสินใจเรื่องใหญ่นักหรอก อัลบัสมักจะทำทุกอย่างด้วยตัวเองอย่างที่ไม่ว่าใครก็ก้าวตามรอยเท้าของชายชราคนนั้นไม่ทัน


การกำหนดคนที่ถืออาวุธทำลายฮอร์ครักซ์ ก็เป็นการกำหนดคนที่จบสงคราม


ในหัวเริ่มหวนรำลึก รัดเกล้าและแหวนของตระกูลก็อนท์นั้นแน่นอนว่าเขาจะต้องจัดการมันเอง ล็อกเก็ตของสลิธีรินก็ยังอยู่ที่ครีเชอร์ย่อมไม่มีปัญหา ถ้วยของฮัฟเฟิลพัฟไม่อยู่ในธนาคารกริงก็อตส์ตอนที่อัลบัสลอบเข้าไปหามันก่อนหน้าก็จริง แต่เห็นว่าอัลบัสมีวิธีการตามล่าอยู่ — สมุดบันทึก ในตอนนี้ยังไร้เบาะแส ที่เหลือก็แค่นากินีและตัวเขา


แฮร์รี่ถอนหายใจและหลับตาลง แน่นอน ชิ้นแรก—


“ผมขอเก็บมันไว้กับตัวเล่มหนึ่ง” แฮร์รี่ไม่ลังเลเลยตอนที่เอ่ยขึ้นมา ดวงตาสีเขียวอัลมอลด์ของเขามองอัลบัส ดัมเบิลดอร์ผ่านเลนส์แว่นตากลมๆ “และที่คุณอีกหนึ่งเล่ม”


“ส่วนอีกเล่มนั้น—“ แฮร์รี่นึกถึงใบหน้าของเซเวอร์รัสก่อนเป็นอันดับแรก ถ้าคนที่เข้าใกล้นากินีมากที่สุดก็มีแค่คนเดียว แม้ว่าเขาไม่ปรารถนาเห็นภาพของอีกฝ่ายอยู่กับงูยักษ์นากินีเท่าไหร่ แฮร์รี่พ่นลมหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน



“เซเวอร์รัส สเนป — ถ้าคุณไม่ว่าอะไร”


“แน่นอน แฮร์รี่ ฉันเองก็คิดว่าเขาเหมาะสมที่สุด”


อัลบัสผงกศีรษะอย่างเห็นด้วย ดวงตาของอีกฝ่ายลอบมองเขาอย่างพินิจ ดวงตาสีฟ้าหลังแว่นกรอบจันทร์เสี้ยวคล้ายจะมองทะลุเข้ามาในจิตใจเขา


แฮร์รี่ขยับหลบตาทันที การจ้องมองมาแบบที่เหมือนถูกคาถาพินิจใจแบบนี้มันไม่ดีเลย อัลบัสหัวเราะในคอเสียงแหบ หันไปหยิบคุ้กกี้หน้าน้ำตาลมาใส่จานและยื่นมาให้เขา


“มีอะไรกวนใจเธองั้นเหรอ?”


แฮร์รี่กระตุกยิ้ม รับคุ้กกี้มาชิ้นหนึ่ง สองจิตสองใจว่าจะเล่าเรื่องของเซเวอร์รัสให้อัลบัสฟังดีรึเปล่า แต่โดยรวมแล้ว เขาคิดว่าเรื่องโต้เถียงนั้นมันงี่เง่าเกินกว่าที่จะเอามาเล่าให้ใครฟัง เพราะงั้นเขาถึงทักเรื่องที่เขาสงสัยมากที่สุดเพียงเรื่องเดียว น้ำเสียงของเขามันสับสนน่าดู


“ผม ไม่รู้จักตัวเองเหรอ—?”


อัลบัสเงียบเหมือนนึกไม่ถึงว่าเขาจะเอ่ยอะไรแปลกประหลาดแบบนี้ออกมา ดวงตาสีฟ้าอ่อนมีความตึงเล็กๆปรากฏก่อนที่ความตึงนั้นจะผ่อนลงคล้ายกระจ่างถึงอะไรบางอย่าง อัลบัสยิ้มให้เหมือนคุณตาข้างบ้าน แต่ดวงตาซุกซนเหมือนเด็กๆ


“ในบางครั้ง ที่ว่าตัวเองยอมรู้จักตัวเองดีที่สุดอาจไม่เป็นความจริง” คนชราวางจานที่ใส่คุ้กกี้ลงแล้วหันไปหยิบลูกอมรสมะนาว ยื่นมันใส่ในมือแฮร์รี่ “แต่นั่นมันไม่ใช่ปัญหาอะไรนักหรอก จริงไหม ตราบใดที่เราเปิดใจให้กว้างและมองลงไป—ลึกลงไปในความปรารถนา ในความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเอง สาวเส้นทางไปหาต้นเหตุของมัน แฮร์รี่ ฉันเชื่อว่าเธอจะเจอคำตอบ“


แฮร์รี่เงียบอยู่นาน รำลึกเรื่องก่อนหน้า เขาแค่รู้สึกไม่ดีที่ถูกเซเวอร์รัสเอ่ยว่าอวดดีแบบที่เขาไม่ชอบ — แต่มันเพราะอะไร? เขาแค่ไม่ชอบที่จะได้ยินทั้งๆที่เขาเริ่มคุ้นเคยกับการจิกกัดแบบนั้นแล้ว หลังๆเขารู้ด้วยซ้ำว่าคำพูดพวกนั้นมันไม่ได้จริงจังอะไร มันไม่ใช่คำด่าแบบที่เขาเคยเผชิญมาตลอดเจ็ดปี


แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาชอบมันอยู่ดี


และในตอนนั้น เซเวอร์รัสเอ่ยขอโทษ—


“ผมว่าผมต้องไปแล้ว”


แฮร์รี่รีบลุกขึ้นและเอ่ยลาอัลบัสทันที คว้ากริชเล่มหนึ่งมาเก็บไว้กับตัว ฝากอาจารย์ใหญ่ส่งต่อของให้เซเวอร์รัสแทนที่จะทำด้วยตัวเอง รอยยิ้มของอัลบัสมันช่างดูพิศวงเหลือเกิน ชายชราไม่คิดรั้งเขาไว้สักนิด


และจุดหมายเดียวของแฮร์รี่ก็คือที่คุกใต้ดินที่เสมือนเป็นห้องที่สองของตัวเอง


เขาไม่ต้องใช้ความพยายามมากมายในการตามหาอีกฝ่าย ทันทีที่แฮร์รี่เดินเข้าไปเขาก็เห็นเซเวอร์รัสกำลังตั้งใจปรุงยาอยู่เพียงลำพังด้วยหม้อใหญ่ทองแดง ของที่วางอยู่โดยรอบมันช่างคุ้นเคย


“คราบงูเขียวพิษบูมชะแลง เขาไบคอร์น หญ้าปม หญ้าประสาน แมลงวันปีกลูกไม้ ปลิง” แฮร์รี่เอ่ยไล่รายชื่อของที่เรียงอยู่จนแทบจะเดินวนรอบโต๊ะ มาสเตอร์ปรุงยารับรู้การมาของเขาแต่ไม่ได้เอ่ยอะไรจนแฮร์รี่ต้องทักถัดไป “นี่คุณจะปรุงน้ำยาสรรพรสเหรอ?”


เซเวอร์รัสไม่ได้แปลกใจที่เขารู้ว่ามันคือน้ำยาอะไร ใบหน้านั้นตึงเล็กน้อยเหมือนกำลังนึกถึงบางอย่าง เอ่ยเสียงราบเรียบ


“มันเป็นน้ำยาที่มีความต้องการมากช่วงสงคราม”


“อ้อ” ว่าแล้วเขาก็นึกได้ว่าพวกท็องก์ก็กินน้ำยาสรรพรสปลอมเป็นเขาหลอกผู้เสพความตายเมื่อแฮร์รี่ พอตเตอร์บรรลุนิติภาวะเช่นเดียวกัน คนผมยุ่งมองหม้อปรุงยาอย่างลังเล เอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่แน่ใจ


“—ให้ผมช่วยคุณไหมครับ?” สายตาของเซเวอร์รัสที่จัดการกับวัตถุดิบอยู่เงยขึ้นมา เหมือนนกฮูกที่กำลังจ้องมาทางเหยื่อ แฮร์รี่เริ่มกระสับกระส่าย “—คือ ผมเคยช่วยเฮอร์ไมโอนี่ปรุงมันในตอนปีสอง คุณน่าจะพอเห็นเกี่ยวกับมันตอนพินิจใจ”


กลับกัน เซเวอร์รัสปิดปากเงียบผิดกับทุกทีที่คงเอ่ยบางอย่างออกมาแล้ว คนปรุงยาพ่นลมหายใจออกจมูกและหันไปหยิบปากกาเขียนกระดาษแผ่นหนึ่งยื่นมาให้แฮร์รี่ เป็นลายมือที่คุ้นเคย


“วิธีการปรุงของฉันออกจะแปลกไปกว่าปกติสักเล็กน้อย—“


แฮร์รี่รีบดึงแผ่นกระดาษมากวาดสายตาอ่านก่อนที่อีกฝ่ายจะเอ่ยจบเสียอีก นั่นหมายความว่าอีกฝ่ายยอมให้เขาช่วย แฮร์รี่รีบทบทวนขั้นตอนและคว้าวัตถุดิบไปจัดการ ระหว่างที่เซเวอร์รัสตั้งไฟ เขานำเขาไบคอร์น และแมลงวันปีกลูกไม้ลงที่บดอย่างละถ้วย เริ่มต้นลงมือใช้ที่ทุบตำมันในถ้วยหิน เสียงของเซเวอร์รัสดังย้ำขึ้นมา


“เขาของไบคอร์นต้องบดให้ละเอียดเท่าผงแป้ง อาจใช้เวลาค่อนข้างนาน”


พยักหน้าอย่างกระตือรือร้น จำได้ว่าตอนที่พวกเขาปรุงยากับเฮอร์ไมโอนี่ พวกเขาไม่ได้บดมันละเอียดขนาดนั้น — แต่คนให้คำแนะนำตรงหน้าเขาตอนนี้คือเจ้าชายเลือดผสมเชียวนะ


แฮร์รี่เลือกที่จะเลือกเชื่ออย่างหลังมากกว่าเหมือนตอนที่เขาอยู่ปีหกอีกครั้ง


ระหว่างพวกเขาค่อนข้างเงียบ มีเสียงทุบดังขึ้นเป็นจังหวะ ผนวกเข้ากับเสียงของไฟที่ดังพึ่บพั่บ หม้อท่าทางจะเริ่มร้อนตอนที่เซเวอร์รัสเริ่มโยนส่วนผสมส่วนแรกลงเข้าปรุง กลิ่นฉุนโชยมาเป็นเอกลักษณ์ ค้าวคาวประจำคุกใต้ดินเริ่มที่จะคนมันด้วยไม้พายที่สามารถคนเองได้อัตโนมัติ


คนสวมแว่นตาพยายามตั้งสติเล็กน้อย มองภาพตรงหน้าอย่างเลื่อนลอย เขาใส่ใจกับวัตถุดิบตรงหน้า ก่อนจะเหลือบมองคนที่อยู่กับเขา เขาอ้าปาก — รู้ว่าตนเองควรจะเอ่ยบางอย่างเกี่ยวกับเรื่องก่อนหน้าออกไป เว้นแต่ว่าเสียงของเขาไม่ออกมา แฮร์รี่หันกลับมาใส่ใจงานตัวเองอีกครั้ง เงยหน้ามองอีกฝ่ายอีกที ก่อนจะก้มลงบดยาต่อโดยไม่ได้เอ่ยอะไรออกไป


เยี่ยม! เขาอยากเอ่ยขอโทษที่เขาขึ้นเสียงและงี่เง่าก่อนหน้า แต่นั่นมันก็ไม่ใช่ความผิดของเขาเสียทีเดียว แล้วทำไมเขาถึงต้อง —


ดวงตาสีเขียวสั่นไหวด้วยความสับสน มันเหมือนมีสองความคิดที่ตีกันอยู่ในหัว


ในขณะที่แฮร์รี่กำลังต่อสู้กับจิตใจตัวเองอยู่ คนที่ปรุงยาก็ลดอุณหภูมิไฟมาใช้ไฟปานกลาง ใช้เวทย์มนต์ ‘เทมปัส’ ในการจับเวลา เงยหน้ามามองเขา เซเวอร์รัสมองมาและเขารู้ว่ากำลังถูกมอง ด้วยเหตุนี้แฮร์รี่ถึงต้องเงยหน้าขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ ถอนหายใจ ยอมลดทิฐิลง ปล่อยมือจากสากและยกมือขึ้นใช้มันขยี้ผมตัวเอง


นี่มันเหมือนไม่ใช่เขาเลย —


“ผมขอโทษ”


แฮร์รี่รีบเอ่ยกะทันหัน คิดว่าเขาแทบจะกัดลิ้นตัวเองด้วยซ้ำ เอ่ยหลังจากเงยหน้าและรีบดึงหน้าลงกลับมา ก้มหน้าตำเขาไบคอร์นที่กำลังกลายเป็นผุยผงต่อจากแมลงวันลูกไม้ทันที ไม่สนใจว่าเซเวอร์รัสจะทำหน้าแบบไหนอีก เซเวอร์รัสไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา เขาคิดว่าบางทีเซเวอร์รัสคงกำลังพยักหน้าสักครั้งสองครั้งอย่างที่ชอบทำตามปกติ


“นี่คือเหตุผลที่เธอมาหาฉันงั้นหรือ?” น้ำเสียงที่ดังขึ้นเป็นบทสนทนาหลังจากที่พวกเขาอยู่ในความเงียบมาสักพัก แฮร์รี่รู้สึกแปลกใจ โดยปกติเขาก็มาที่ห้องของอีกฝ่ายเป็นประจำอยู่แล้ว มันไม่ได้มีเหตุผลอะไรเป็นพิเศษ


“คุณหมายความว่ายังไง?”


“ฉันคิดว่าตอนนี้เธอควรอยู่กับอาจารย์ใหญ่หรือไม่ก็ควรกำลังจัดการกับฮอร์ครักซ์อย่างที่เธอบอกก่อนหน้า”


แฮร์รี่จำได้ในพริบตาที่ถูกเรียกความทรงจำ เขานิ่งเหมือนถูกร่ายคาถาสะกดใส่ ตอนนี้เขาลังเลไม่น้อย หยุดการกระทำทุกอย่างและตั้งใจพูดคุยกับอีกฝ่ายอย่างจริงจัง


“คือ — เกี่ยวกับเรื่องนั้น ผมไปหาอัลบัสมาแล้ว แต่ยังไม่ได้ไปจัดการกับฮอร์ครักซ์ที่ว่า ดังนั้น—“ ขยับมองดวงตาคนที่อายุมากกว่าเขายี่สิบปี แฮร์รี่เอ่ยถามเสียงเบาลง ไร้ความมั่นใจในตัวเองอย่างสิ้นเชิง หัวใจของเขาเต้นเสียงดังตุบตับจังหวะถี่ ลมหายใจของเขาหยุดนิ่ง มีแต่เสียงที่เปล่งออกไป


“คุณต้องการมาด้วยกันกับผมไหม?”


มันหมายถึงว่า เขากำลังเปิดรับเซเวอร์รัส สเนปให้เข้ามาเสี่ยงอันตรายไปพร้อมๆกับแฮร์รี่ พอตเตอร์ เปิดให้อีกฝ่ายเข้ามายังโลกของเขาอย่างสมบูรณ์ มันอาจเป็นการกระทำที่ผิด แฮร์รี่รู้ มันเป็นชะตาของเขาและเขาควรที่เผชิญกับเรื่องพวกนี้เพียงลำพัง แต่ครั้งนี้ — เขาไม่ต้องทำทุกอย่างด้วยความโดดเดี่ยว


มันคงจะดีไม่น้อยหากมีคนที่เขาสามารถแบ่งปันความสุขและความทุกข์ร่วมกันได้


และคงจะดี หากคนๆนั้นคือเซเวอร์รัส สเนป


ระหว่างพวกเขาเงียบสงัด เสียงของไฟจากหม้อปรุงยาดังเป็นวูบๆ ไฟในห้องใต้ดินค่อนข้างสลัวแต่พวกเขาเริ่มชินกับมันแล้ว ชุดสีดำของเซเวอร์รัสคล้ายจะพรางตัวเจ้าของไปกับพื้นหิน น้ำเสียงเนิบๆเอ่ยตอบกลับมาราวกับมันไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร


“มันไม่มีเหตุผลที่ฉันจะต้องปฏิเสธเธอ”


แฮร์รี่รู้สึกว่าเขากำลังนิ่งมากอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาไม่แน่ใจว่ามันควรเป็นความโล่งใจหรือหนักใจกว่าเดิม แต่คิ้วเขาเลิกแข็งเกร็ง เซเวอร์รัสเอ่ยทักขึ้นมาต่อน้ำเสียงราบเรียบ


“ฮอร์ครักซ์นั่นอยู่ที่ไหน?”


แฮร์รี่ปัดตกความรู้สึกแปลกประหลาดของตนเอง เขามองเวทย์มนต์ของเซเวอร์รัส เวลาครั้งแรกที่จับกำลังจบลง แฮร์รี่หันไปหยิบปลิงและแมลงวันปีกลูกไม้ที่เขาบดหย่อนลงไปในหม้อยาของอีกฝ่ายขณะตอบ


“ห้องต้องประสงค์ — พวกเราจะไปที่นั่นกันหลังจากพักยาสรรพรส”


เซเวอร์รัสพยักหน้า มองส่วนผสมที่กำลังหายเข้าไปในหม้อแล้วลดไปลงไปใช้ไฟอ่อนในขณะที่แฮร์รี่เริ่มชั่งตวงส่วนผสมถัดไป


เซเวอร์รัสโบกไม้กายสิทธิ์อีกครั้ง พวกเขาเริ่มเตรียมส่วนผสมส่วนที่สอง แฮร์รี่มีสมาธิกับการปรุงยามากผิดปกติ เขาทำมันได้ดี เซเวอร์รัสยังดูแปลกใจและเอ่ยชมเขาเสียด้วยซ้ำ เขาตวงส่วนผสมไม่พลาดและใจเย็น จนกระทั่งการปรุงยาสำหรับวันนี้จบลง เซเวอร์รัสดับไฟและเอาฝาปิดไว้ที่หม้อ พักตัวยาไว้ เว้นที่ให้ควันออกมานิดหน่อยจนห้องเริ่มมีกลิ่นยาติดไปทั่ว


แฮร์รี่ไม่เอ่ยพร่ำอะไร ยกยิ้มให้เซเวอร์รัสอย่างยินดี ก่อนที่ความยินดีจะเริ่มหายไปและกลายเป็นความตึงเครียดเข้าแทนที่ ปากของเขาหุบยิ้มและเอ่ยทัก เดินนำ


“คุณเคยเห็นห้องต้องประสงค์แล้วใช่ไหมครับ ในความทรงจำของผม?”


“ห้องที่เธอใช้ฝึกกองกำลังดัมเบิลดอร์ของเธอ ห้องที่ซ่อนอยู่หลังกำแพงยาวฝั่งตรงข้ามม่านปักบนชั้นเจ็ด”


“ครับ — แล้วคุณได้เห็นห้องที่เก็บซ่อนของทุกอย่างรึเปล่า?”


แฮร์รี่หันกลับไปมอง เซเวอร์รัสปฏิเสธ พวกเขามุ่งหน้าเดินขึ้นบันไดจากชั้นใต้ดินไปชั้นที่หนึ่ง เดินตามบันไดวน ภาพวาดที่แขวนเรียงติดผนังเอ่ยคุยกันเสียงเจื้อยแจ้ว พวกเขาไม่ได้สนใจพวกมันนัก บันไดหายไปที่ชั้นที่สี่ รอสักครู่มันถึงจะหมุนมาหาพวกเขาเพื่อที่จะเดินต่อ เซเวอร์รัสกับเขาไม่ได้เอ่ยคุยเรื่องฮอร์ครักซ์กันนอกห้องส่วนตัว เดินมาถึงชั้นที่เจ็ด แฮร์รี่เหลือบมองภาพสตรีอ้วนที่กำลังกินอาหารงานเลี้ยงก่อนจะเดินเลยผ่านไปตามทางยาว ผนังโล่งๆยาวบนชั้นเจ็ดเป็นอะไรที่น่าขนลุกในตอนนี้ แฮร์รี่มองรอบข้างและเริ่มเดิน ในทุกก้าว หัวเขาคิดเพียงอย่างเดียว


ฉันต้องการห้องที่เก็บซ่อนทุกอย่างเอาไว้


ฉันต้องการห้องที่เก็บซ่อนทุกอย่างเอาไว้


ฉันต้องการห้องที่เก็บซ่อนทุกอย่างเอาไว้


แฮร์รี่กระพริบตาลงแค่ครั้งเดียว เมื่อลืมตาขึ้น ประตูห้องต้องประสงค์ปรากฏขึ้นต่อหน้าเซเวอร์รัสกับเขา เขาผลักประตูเปิดออก เซเวอร์รัสตามเข้ามาพร้อมๆกัน ประตูปิดลงพร้อมกับภาพตรงหน้าที่ปรากฏแก่สายตา มันคือภายในวิหารเก่าแก่โบราณที่มีของวางรกไปทั่วไม่ว่าจะเก่าหรือใหม่ มันเป็นเหมือนคลังเก็บของเก่า เก็บของแปลก หรือแม้แต่เก็บของล้ำค่า หน้าต่างที่อยู่สูงลิ่วส่องแสงลงมาอย่างเบาบางทำให้มันดูเป็นสถานที่ลึกลับราวกับว่าพวกเขาไม่ได้อยู่ในฮอกวอตส์


แฮร์รี่มองรอบๆ ค้นพบว่ามันเป็นควรรู้สึกที่แปลก เขายกมือลูบรอยแผลเป็นใต้ผมหน้าม้าของเขา ขณะเดียวกันเซเวอร์รัสก็เดินนำหน้าเขาไปก่อน มองรอบๆคล้ายกำลังสนใจปนทึ่งกับสถานที่นี้อยู่ เซเวอร์รัสเดินไปจับพวกหมวกแปลกๆหรือแม้แต่เปิดตู้ชั้นวางของเก่าๆ ดวงตาฉายความสงบ แฮร์รี่เดาได้ว่าอีกฝ่ายคงกำลังเดาว่ามันเป็นของที่หลุดมาจากยุคไหน เซเวอร์รัสหยิบหนังสือบางอย่างออกมา เปิดพลิกมันจนเห็นรอยขีดเขียนสีแดงเต็มหน้าซึ่งชวนขนลุก แต่เซเวอร์รัสกลับไม่สะดุ้งสักนิดทั้งยังเปิดพลิกไปราวกับต้องการอ่านมัน แต่การกระทำของเซเวอร์รัสในตอนนี้เรียกความสนใจจากแฮร์รี่ไม่ได้นัก


แปลก


แฮร์รี่คิดในใจอีกครั้งขณะกวาดสายตามองรอบๆ ‘ทำไมเขาไม่รู้สึกอะไรเลย?’ เขาจำได้ว่าครั้งล่าสุดที่เขามา มันอยู่ในกล่องไม้ใกล้ตู้อันตธาน เดินตรงเข้าไปยังเส้นทางที่คุ้นเคย รู้สึกตนเองกำลังกังวลอย่างบอกไม่ถูก เขาลูบบาดแผลตนเอง เขาควรจะรู้สึกถึงมัน หรือมันจะเกี่ยวข้องกับการที่เขาฝึกการสกัดใจ แต่แม้ว่าเขาจะเดินเข้าใกล้เขากลับไม่รู้สึกเจ็บปวดหรือคันแผลสักนิด ตัวของเขาเริ่มเย็นเยียบ เดินไปยังทางที่คุ้นเคย แฮร์รี่เริ่มขยับขาก้าวยาวมากขึ้น สาวเท้าเร็วมากขึ้นจนกลายเป็นการวิ่ง ชุดคลุมขยับตามการวิ่งของเขาจนเกิดเสียงฟึ่บฟั่บ ในใจเริ่มเกิดความรู้สึกตระหนก


แฮร์รี่หยุดลง หายใจหอบตรงหน้าตู้อันตธาน มองกองข้าวของที่กองอยู่รอบๆ เขาห้ามมือตัวเองไม่ให้สั่นไม่ได้เลยตอนที่เจอกล่องไม้ใบคุ้นตา เขาหยิบมัน แต่น้ำหนักของมันเบากว่าครั้งสุดท้ายที่เขาเข้ามาเจอ แฮร์รี่ไม่รีรอเขวี้ยงฝาเปิดออก ก่อนที่เขาจะรู้สึกคล้ายหมดเรี่ยวแรง


มันว่างเปล่า


แฮร์รี่สับสน — รัดเกล้าของเรเวนคลอหายไปไหน? ใครเข้ามายังห้องต้องประสงค์? คนที่เข้ามาคือพวกของโวลเดอมอร์หรือเปล่า หรือว่าโวลเดอมอร์จะไหวตัวทันแล้วย้ายที่ซ่อน หรือเขาปิดซ่อนความคิดของเขาจากโวลเดอมอร์ไว้ไม่ได้ และคนที่เข้ามา คนๆนั้นหารัดเกล้าเจอได้อย่างไรจากกองของนับหมื่นๆชิ้นที่พะเนินอยู่โดยรอบ


“แฮร์รี่!” เป็นโทนเสียงที่ค่อนข้างดัง แฮร์รี่ได้สติกลับมา เขาเห็นว่าเซเวอร์รัสอยู่ตรงหน้าเขา จับไหล่ข้างขวาของเขา คนเด็กกว่ากำกล่องเปล่าแน่นจนรู้สึกว่ามือที่กำลังบีบมันเริ่มเจ็บเสียเอง


“มันไม่อยู่ที่นี่ เซเวอร์รัส มันไม่อยู่ที่นี่” แฮร์รี่พึมพำใต้จมูกราวกับคนไร้สติ แขนขาของเขาเริ่มสั่น เขามองหน้าเซเวอร์รัสและส่ายหน้า รู้สึกร้อนรนแต่ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรต่อไป ปากของเขาขยับไม่หยุด


“มันไม่ควรเป็นแบบนี้นะ มันไม่ควรถูกนำออกไปจากที่นี่ ฮอร์ครักซ์มีอำนาจครอบครองจิตใจของคน ใครก็ตามที่พกมันไว้ใกล้ตัวอาจถูกมันชักจูง มันเป็นคำสาป มันดูดวิญญาณ กัดกร่อนจิตใจและทำให้คนที่อยู่ใกล้เสียสติ แม้แต่อัลบัสยังไม่สา—“


“ตั้งสติหน่อย แฮร์รี่” เซเวอร์รัสบีบไหล่ของเขา “พวกเรายังไม่ได้ตรวจสอบรอบๆ”


“ไม่ มันไม่ใช่แบบนั้น!” แฮร์รี่เอ่ยเสียงดัง เขาทำสีหน้าไม่ถูก ปากของเขาบิดเบี้ยว มือของเขาก่ายแผลเป็นที่ศีรษะ “ผมจะรู้หากว่ามันอยู่ที่นี่ แต่ตอนนี้ ผมไม่รู้สึกถึงอะไรเลย ผมรู้ว่ามันไม่อยู่ที่นี่อีกแล้ว จะต้องมีใครนำมันออกไป พวกเขาอาจเป็นนักเรียน ผมไม่คิดว่าศาสตราจารย์ทุกคนในตอนนี้จะมีใครที่ทรยศ นี่มันแย่มากๆ ทั้งๆที่เราได้ของที่ใช้ทำลายมันได้แล้วแท้ๆ แต่ฮอร์ครักซ์กลับหายไป”


แฮร์รี่แทบจะสถบด่า เซเวอร์รัสกลับทักขึ้นมา


“เธอมีวิธีตามหามัน?”


เหมือนดึงสติกลับมาได้ในพริบตา แฮร์รี่รู้สึกเหมือนกำลังถูกก้อนหินหนักโขกสับลงที่ใบหน้าจนสมองอื้ออึง


“คุณไม่เห็นมันจากความทรงจำผมเหรอ?”


เซเวอร์รัสไม่รู้ว่าเขาคือฮอร์ครักซ์งั้นหรือ?


คุณไม่เห็นมันทั้งๆที่ในความทรงจำผมมันออกจะชัดเจนเสียขนาดนั้น?


“ฉันเห็นว่าเธอกำจัดฮอร์ครักซ์ ฉันเห็นว่าเธอตามล่ามัน แฮร์รี่ แต่ฉันไม่รู้ว่าเธอทำมันได้อย่างไรในเมื่อเธอกับเพื่อนๆของเธอไม่มีข้อมูลอะไรเกี่ยวกับที่ซ่อนเลย”


แฮร์รี่สบดวงตาสีดำของอีกฝ่ายเขม็ง มองหาความจริงในนั้น และที่เขาเจอมีแค่ความกังวลและความไม่รู้ เขาส่ายหน้าไล่ทุกสิ่งทุกอย่างในหัวออกไป เอ่ยเสียงแผ่วลง เซเวอร์รัสยังคงจับบ่าของเขาเอาไว้ ดวงตาสีเขียวเริ่มโฟกัสไม่ถูกจุด


“ผมมีวิธีการของผม และมีแค่ผมคนเดียวที่จะทำมันได้”


มีแค่เขาเท่านั้นที่รู้วิธีตามหาฮอร์ครักซ์ แต่ในตอนที่โวลเดอมอร์สติมากแบบนี้ น้อยครั้งมากที่จะมีภาพฉายปรากฏขึ้น ส่วนมากมักจะเป็นภาพของมักเกิ้ลที่กำลังถูกทรมานเสียมากกว่า ขืนเขาเปิดใจตัวแล้ว รับรู้มันทุกวันคงได้เสียสติแน่


เขาไม่เข้าใจว่าอะไรคือเหตุผลที่โวลเดอมอร์มีรูปร่างเป็นมนุษย์และมีสติ ทั้งๆที่ในมิติของเขา รายนั้นไม่ใช่แบบนี้


แฮร์รี่ดึงการทรงตัวให้กลับมามั่นคง เขาลอบมองเซเวอร์รัส อีกฝ่ายลดมือของตัวเองลงจากเขา มองมาเงียบๆอยู่นานก่อนจะเอื้อมมือมาขยี้ผมของเขา แฮร์รี่มองตรงเข้าไปในดวงตาอีกฝ่าย เขาไม่เข้าใจอีกแล้ว เซเวอร์รัสกำลังคิดอะไรอยู่?


แฮร์รี่ไม่ได้ถาม เซเวอร์รัสไม่เอ่ยถึงความผิดปกติระหว่างพวกเขา คนจมูกงองุ้มไม่สนใจกองของรกพะเนินรอบๆอีกต่อไป มองไปทางที่พวกเขาใช้เข้ามาในห้องที่ซ่อนทุกอย่างเอาไว้


“ถ้ามันไม่อยู่ที่นี่ งั้นก็ไปกันเถอะ”


เป็นแค่คำพูดเดียว เซเวอร์รัสดึงมือกลับไป คนเด็กกว่ามองตามมือก่อนจะขยับตามสายตาอีกฝ่าย มองไปยังประตู แฮร์รี่เริ่มหยุดสั่น ดวงตามรกตกลับมาตั้งมั่น เริ่มคิดเรื่องที่ควรจะทำถัดไป


“ผมหวังว่า อย่างน้อยๆ รัดเกล้าจะยังอยู่ในฮอกวอตส์นะ”


______________________



แฮร์รี่เดินตรงมองตรวจสอบแต่ละชั้น เขาถามพวกรูปภาพว่ามีเรื่องแปลกๆอะไรเกิดขึ้นช่วงนี้บ้างไหม แต่ทุกๆวันก็เหมือนเดิม กริฟฟินดอร์ทะเลาะกับสลิธีรินไม่เว้นแม้วันหยุด พวกเรเวนคลอเก็บตัวและฮัฟเฟิลพัฟเข้าสังสรรค์กับกลุ่มเพื่อน แฮร์รี่พยายามใช้สมองขบคิด เซเวอร์รัสแยกจากเขาเพราะมีนัดสอนสกัดใจกับดอร์แมน ศาสตราจารย์ปรุงยาบอกเขาว่าวันพรุ่งนี้จะสลับให้เขาไปสอนคาถาผู้พิทักษ์กับเด็กสลิธีริน


ช่วงเทศกาลยูลใกล้จะจบลงแล้ว และในตอนนั้นนักเรียนทั้งหมดจะกลับมาที่ฮอกวอตส์ แฮร์รี่จะถูกกองงานหล่นทับใส่หัวอีกครั้ง นึกแล้วยังอดปวดหัวไม่ได้ หลังจบมื้อค่ำ พวกเด็กๆเริ่มกลับห้องนั่งเล่นกันหมด อีกไม่นานก็จะถึงเวลาเคอร์ฟิว เขายังคงเดินมองหาร่องรอยของความรู้สึกเจ็บปวด


และเขาก็เจอมัน


ความรู้สึกเจ็บจี๊ดที่แผลเกิดขึ้นระหว่างที่เขากำลังเดินผ่านหน้าห้องน้ำของพรีเฟ็คบนชั้นห้า แฮร์รี่รีบวิ่งไปหาที่มาของมัน มันมาจากข้างบน เขารอบันไดที่กำลังหมุนมา รีบวิ่งขึ้นไป เขาได้ยินเสียงคาถาดังมาจากห้องเก็บถ้วยรางวัล แฮร์รี่ไม่รีรอที่จะตรงไปทางเสียง ผลักประตูเข้าไป กวาดสายตามองรอบห้อง เขาเห็นร่างของใครบางคนอยู่หลังโต๊ะแถวยาวฝั่งขวา


แต่ความรู้สึกที่ว่าฮอร์ครักซ์อยู่ใกล้กลับลอยห่างออกไป


แฮร์รี่เดินตรงเข้าไปแทนที่จะตามฮอร์ครักซ์ มีเด็กนักเรียนอยู่จริงๆ นอนมือหงิกด้วยด้วยท่าทางที่จับไม้กายสิทธิ์ ผิวสีเข้ม ผมหยักยาวสีน้ำตาล เขาจำได้ดีว่าอีกฝ่ายคือเพื่อนของเฟลิกซ์


อลัน ริเวอร์บลู? เด็กนักเรียนเรเวนคลอใช้ดวงตาเข้มแต่ไม่โฟกัสอะไรสักอย่างขยับมาทางเขา แฮร์รี่คว้าไม้กายสิทธิ์ไพน์ออกมาตวัดวูบเดียว ร่างที่แข็งเกร็งนิ่งกับพื้นก็สามารถขยับตัวได้ เจ้าตัวลุกขึ้น ในพริบตานั้นแฮร์รี่รู้ตัวว่าเขาไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แผลเป็นอีกแล้ว


มันหายไปอีกแล้ว?


แฮร์รี่เลิกสนใจแผลเป็นหันมามองคนตรงหน้า


“เกิดอะไรขึ้น คุณริเวอร์บลู คุณอยู่กับใครก่อนหน้า?”


“ขอบคุณ ศาสตราจารย์พอตเตอร์” เด็กชายตัวสูงไม่ได้ตอบทันที ดวงตาคล้ายหายเข้าไปในความคิด ระหว่างคิ้วมีรอยย่นทั้งๆที่ตาไม่ได้จับจ้องเขาสักนิด เป็นท่าทางที่ค่อนข้างน่าขนลุกในความรู้สึกแฮร์รี่


“ผมขอโทษครับ” เด็กชายเอ่ยเสียงเรียบเฉยดูไม่มีอารมณ์ร่วมเท่าไหร่นัก “ผมร่ายคาถาใส่สกาเล็ต โกลด์สตีนก่อน พวกเรามีเรื่องกันเล็กน้อย และหลังจากนั้นเธอก็ร่ายคาถากลับมาแล้วหนีไป”


สกาเล็ต โกลด์สตีน?


แฮร์รี่บันทึกชื่อในใจ


“พวกเธอมีปัญหาอะไรกัน?” เขาถามต่อ โดยปกติมันไม่ใช่เรื่องของเขาที่จะมาวุ่นวายเกี่ยวกับปัญหาของเด็กนักเรียน แค่ปัญหาของเขา ตามปกติก็แทบเอาตัวไม่รอดอยู่แล้ว แต่ถ้ามันมีเรื่องของฮอร์ครักซ์เข้ามาเกี่ยว มันจะกลายเป็นเรื่องที่เขาจำเป็นต้องใส่ใจ จะว่าไป ก่อนหน้านี้เขาก็เห็นสองคนนี้มีปัญหากันหลายต่อหลายครั้ง


อลัน ริเวอร์บลูนิ่งไป เหมือนจะพูดบางอย่างออกมา แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูด เด็กผิวสีเข้มขยับยิ้มที่เหมือนไม่ยิ้มและเอ่ยออกมาประโยคหนึ่ง


“แค่ปัญหาไร้สาระ เธอพูดจาน่าหงุดหงิดนิดหน่อย นี่ใกล้เคอร์ฟิวแล้ว ถ้าศาสตราจารย์ไม่มีอะไรผมก็ขอตัว ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือครับ”


แฮร์รี่รู้สึกหมดคำพูด เขามีความรู้สึกว่าริเวอร์บลูรู้อะไรบางอย่าง แต่อีกฝ่ายไม่ต้องการเปิดเผยมัน นักเรียนจากบ้านเรเวนคลอโค้งหัวเอ่ยขอบคุณก่อนจะหันหันเดินไปจากเขาในทันที แฮร์รี่พ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิด ขยี้ผมรุนแรงเมื่ออยู่คนเดียว


เขาเริ่มทบทวนเรื่องราวต่างๆในความสลัว


เงยหน้ามองแสงจันทร์ที่ส่องเข้ามาผ่านรูหน้าต่างเข้ามาแยงตาจนเขาต้องขยับหนี มันส่องสะท้อนไปสะท้อนกับพวกถ้วยรางวัล แฮร์รี่เดินตรงเข้าไปมองโล่ใบหนึ่งที่แขวนบนฝาผนัง


ชื่อของ ‘ทอม มาร์โวโล่ ริดเดิ้ล’ โชว์เด่นหราอยู่บนนั้น — ขอเพียงไม่มีริดเดิ้ล สงครามบ้าๆแบบนี้คงไม่เกิดขึ้น แต่ถึงแบบนั้น— แฮร์รี่เริ่มสับสน ภาพของทอมที่เติบโตมาอย่างมีความสุขและไม่ได้เป็นจอมมารปรากฏขึ้นในใจ มันเป็นภาพที่ปรากฏขึ้นในกระจกเงาแอริเซด


ในตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกเกลียดความใจดีของตัวเองกว่าครั้งไหนๆ


แฮร์รี่ขบฟัน ดับอารมณ์โกรธ หมุนตัว เดินออกจากห้อง






Talk :)


อ่า เขียนตอนนี้จบละปวดตับเลยค่ะ

พิณกลับมาก่อนปลายเดือนแหละ อิอิ (17 นี่มันกลางเดือนสินะ •-•)


อยากสปอยอ่ะ!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 259 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,068 ความคิดเห็น

  1. #1029 MartiniLubik (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 03:17

    อยากอ่านต่อไปเรื่อยๆจนจบเลยค่ะ แม้จะต่อรอก็ตาม

    เรารอให้ไรท์เขียนเรื่องนี้ให้จบอยุ่นะคะ

    อยากเห็นแฮร์รี่มีความสุขได้เคลียร์กับครอบครับสักที

    ได้อยู่กับสเนปผู้เป็นที่รัก

    แฮร์รี่ก็เจมส์ดีๆนี่เองอ่ะ พอทบทวนดีๆแล้ว เหมือนพ่อผสมแม่ที่แท้ทรู

    เมื่อไรแฮร์รี่จะเก่งคาถาพินิจใจ อะไรน่าจะง่ายกว่านี้มากก


    #1,029
    0
  2. #998 ManowandManow (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2563 / 07:27

    อยากให้เดรโกมาช่วยพวกรอนเกี่ยวกับการข้ามมิติมากเลยค่ะ อยากให้เดรเจอรี่
    #998
    0
  3. #996 toddysugarPm (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 01:30
    สนุกมากกกกกก ชอบมากๆๆๆๆ อ่านรวดเดียวจบเลย รอนะคะไรท์🥺
    #996
    0
  4. #995 Tenkishi Tsufuri (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 15:21
    สนุกมากกกกก ทำไมฉันถึงพึ่งมาเจอเรื่องนี้กันนะ! สำนวนดีการเขียนไหลลื่นมากจนอยากอ่านตอนต่อไปแล้ว สู้ๆนะเป็นกำลังใจให้จ้าาา
    #995
    0
  5. #991 Lolipop (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 21:50

    แง ชอบมากๆเลยค่ะ (แอบอยากได้สปอย แอแง๊) สู้ๆนะคะ ไรท์แต่งดีมากๆ ดีไปหม๊ด!

    #991
    0
  6. #990 Jecelyn (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 13:56
    อลันต้องรู้อะไรจากฮอร์ครัซเเน่ๆเลยเเล้วตอนนี้มันคงไปอยู่ที่สกาเล็ตเเล้ว วุ่นวายจริง! น่าจับมาทุกคนเเล้วซักเรียงตัวเลยนิ! ตีกันไปตีกันมาความลับบลาๆๆๆ

    ปล.นิยานสนุกมากค่ะไรท์อ่านรวดเดียวเลยติดง่อมเเงมหยุดไม่อยู่เเย้ววว รอตอนต่อไปนะคะ
    #990
    0
  7. #951 l3aowan (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 23:59
    ถ้าเซฟรู้ว่าแฮรี่เป็นฮอร์ครักซ์คงไม่นิ่งเฉยแน่ๆ คงหาทางจัดการแล้วแหละ จริงๆไม่อยากให้ป๋ามารู้เองเลย อยากให้น้องเป็นคนบอก แต่ไม่ว่าจะรู้ด้วยวิธีไหนสุดท้ายก็ปวดใจแน่ๆ หวังว่าจะไม่จบดราม่านะคะ
    #951
    0
  8. #950 .•:*´Lenna`*:•. (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 21:52
    อยากตีอลัยนคนชอบอมพะนำ
    #950
    1
    • #950-1 Jecelyn(จากตอนที่ 37)
      5 มิถุนายน 2563 / 13:54
      บวกอย่างเเรงค่ะ! อยากง้างปากมากหมั่นไส้!!
      #950-1
  9. #949 Dobbby (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 22:22
    รอน้าาาา
    #949
    0
  10. #947 Mynun9412 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 01:22
    คิดถุงงง อยากอ่านอีกค่าบบบบบบ
    #947
    0
  11. #946 AK_OR (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 04:43
    ง ง่าาาา ทิ้งความสงสัยไว้แล้วก็จากปัย ~
    #946
    0
  12. #945 cxtttt (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 00:36

    รอนะคะ ค้างมากก🥺
    #945
    0
  13. #944 Lily for Lisa (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 10:01
    อ่านละเค่ดตามรี่
    #944
    0
  14. #942 toddysugarPm (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 23:35
    โอ้ยค้างมากกกก รอตอนหน้านะคะไรท์์์
    #942
    0
  15. #941 GOTFAFA (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 22:20
    ถ้าป๋ารู้ว่าน้องเป็นฮอร์ครักซ์จะเป็นไงน๊อออ
    //ตื่นเต้นมากกกก ฮอร์ครักซ์อยู่กับใคร?
    #941
    0
  16. #940 PSPEKCH (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 20:39
    ไม่นะ ไม่
    #940
    0
  17. #939 ฮิจินะ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 16:43

    ตอนแรกมันน่าจะอยู่กับอลันนะ ทำไมไปอยู่กับสกาเล็ตแล้วละ หรือว่าฮอคัสมันหลอกคนที่รู้สึกถึงมันได้ ??

    #939
    0
  18. #938 hun_na (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 15:38
    ไรท์อัพต่อๆไวๆนะคะ อยากอ่านจนจบเลยอ่ะค่ะ
    #938
    0
  19. #937 ภูตเงา [Doppelganger] (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 15:31

    ค้างมากแม่ จะลงแดงตายแล้วววว

    #937
    0
  20. #936 Astrophile_ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 15:19
    ที่ทะเลาะกันเพราะสการ์เล็ตเอารัดเกล้าไปรึป่าว🤔
    #936
    0
  21. #935 Hightower (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 14:26

    ค้างอ่ะ
    #935
    0
  22. #934 shino13 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 14:08
    ถ้าสเนปรู้ว่าแฮรี่เป็นฮอร์คนรักซ์จะทำยังไงน้าาา
    #934
    0
  23. #933 Otaku_Chom_Hama (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 13:55

    เรารู้สึกไม่ไว้ใจอลันมานานแล้วอะ ถถถถถถถถถถถถถ ค้างไปหม้ดดด อยากได้สปอยสักนิสสส5555555555555
    #933
    0
  24. #932 Silver Hope_deta (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 13:52
    ย๊ากกกก สนุกมากเลยค่า ตื่นเต้นสุดๆ
    #932
    0
  25. #931 FXJSST (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 13:42
    แฮร์รี่น่าจะพอรู้แล้วแน่เลยฮื้ออออ
    #931
    0