Fic Harry Potter - Eternal War (SS/HP)

ตอนที่ 32 : Chapter 32 : Smile

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,202
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 291 ครั้ง
    1 ม.ค. 63

Chapter 32 : Smile



Canon world


“วิธีการข้ามมิติมันสลับซับซ้อนอย่างมาก และฉันไม่แน่ใจว่ามันจะปลอดภัยมากแค่ไหนถ้ามีคนคนเดียวกันสองคนในมิติเดียวกันและช่วงเวลาเดียวกันเดียวกัน ถ้าการคาดการณ์ไม่ผิด ทั้งกองปริศนาและฉันคิดว่ามันน่าจะทำให้เกิดการล่มสลายของมิติและช่วงเวลา ตามหนังสือของ โจแอนด์ โร้ก อดีตสมาชิกกองปริศนาผู้เคยวิจัยและบันทึกเกี่ยวกับการเกิดใหม่ของมิติ”


เฮอร์ไมโอนี่นั่งอยู่ที่โซฟาในกริมโมลด์เพลซ รอบๆเธอมีทั้งรอน ลูน่า จินนี่ และครีเชอร์ที่มองมาเหมือนอยากจะรู้ว่าพวกเธอจะคุยอะไร กลุ่มเล็กๆนี้มีไว้เพื่อรับมือกับการหายตัวไปของแฮร์รี่โดยเฉพาะ ตัดสินใจเลือกประชุมในคฤหาสน์ที่เป็นมรดกจากตระกูลแบล็กเพราะต้องการเก็บเรื่องนี้เป็นความลับหลังอ้างว่าแฮร์รี่ลางานเพื่อพักผ่อนไม่มีกำหนด เด็กสาวผมยาวฟูคว้าสมุดหนังเล่มโตออกจากย่ามและพลิกเปิดออก ให้เห็นถึงทฤษฎีดังกล่าว


“แล้วก็บันทึกจากการเดินทางข้ามมิติครั้งแรกของรอนกับฉัน — วันที่ 1 พฤศจิกายน” เฮอร์ไมโอนี่ก้มลงหยิบสมุดปกแดงออกมาจากย่าม คราวนี้มันคือลายมือของเธอทั้งหมด เธอมองสมุดก่อนจะส่งต่อมันให้รอน แฟนหนุ่มผมแดงมองคนอื่นๆ เขาเอ่ยเล่าด้วยน้ำเสียงพิศวง


“มันแปลกมาก! “ รอนเอ่ยขึ้นต้น พลิกเปิดหนังสือที่คล้ายเป็นเหมือนไดอารี่ “พวกเราลองสืบจากบันทึกเก่าๆในกองปริศนา เริ่มลองทำตามบันทึกในนั้น บันทึกของโร้กนั่นแหละ ขั้นตอนมันยุ่งยาก แต่ถ้าจะให้ข้ามความยุ่งยากนั้นไปและสรุปออกมา— การข้ามมิติต้องอาศัยตัวเชื่อมและความทรงจำ— พวกเราสามารถกลับมาสู่มิติเดิมด้วยตัวเชื่อมด้วยหลักการณ์คล้ายกุญแจนำทาง”


“มันมีความสัมพันธ์ระหว่างการย้อนเวลาและการเกิดมิติ” เฮอร์ไมโอนี่ขัด “ทุกๆรอยแยกของเวลามีมิติเกิดขึ้น แฮร์รี่อยู่ในมิติที่กำลังดำเนินเป็นคู่ขนานกับเรา ดังนั้นพวกเราต้องแทรกไปในช่องว่างในอดีต กรณีนี้รอนกับฉันใช้กระจกเงาแอริเซด เพื่อใช้มันแสดงช่วงเวลาที่ชัดเจนที่สุดตามข้อมูลที่พวกเรามีจากแฮร์รี่ ถึงแบบนั้น ครั้งแรกที่ไป พวกเราไม่เจอเขา — ไม่สิ เราเจอแฮร์รี่ แต่ไม่ใช่แฮร์รี่ของพวกเรา” เฮอร์ไมโอนี่ส่ายหน้าและจับหนังสือของโร้ก ลูบสันหนังสือด้วยดวงตาหม่นแสง


“แล้วเราจะรู้ได้ยังไงว่ามีพวกเราในอีกมิติรึยัง?”


จินนี่เป็นคนเอ่ยถาม


เฮอร์ไมโอนี่เผลอมองหน้ารอน เช่นเดียวกันกับที่รอนมองหน้าของเธอ แม่มดที่ขึ้นชื่อว่าฉลาดที่สุดในรอบทศวรรษหันไปหาลูน่าที่เอ่ยน้ำเสียงล่องลอยต่อทันที


“ดราโกไนต์คือหินเครื่องรางของพ่อมด มันมีอำนาจลึกลับบางอย่างเกี่ยวกับมิติเวลาด้วยล่ะ บังเอิญฉันพอมีเศษๆของมันหลงเหลืออยู่บ้าง น่าจะได้มาจากตอนที่พ่อไปเที่ยวที่แอฟริกานะ”


“ดราโกไนต์?” จินนี่ทัก “มันใช้ปรุงยาไม่ใช่เหรอ?”


“นั่นคืออีกปัญหาล่ะ — พวกเราเดินทางข้ามมิติไม่ได้ถ้าไม่มีมัน”


“หมายความว่า?”


เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มเจื่อน มองเพื่อนๆของเธอแล้วสารภาพ


“เศษดราโกไนต์ก่อนหน้าเพียงพอแค่การเดินทางสำหรับสองคน คนที่สามารถไปได้ —หลังจากเข้าข่ายเวทย์มนต์สำหรับท่องมิติ— มันจะส่องแสงขึ้นมาและทำหน้าที่เป็นกุญแจนำทาง”


“ถ้างั้น ในเมื่อเราไม่มีมัน แล้วจะทำยังไงต่อไป?”


“ฉันมีวิธี—” เฮอร์ไมโอนี่เหลือบมองรอนที่มีสีหน้าคล้ายถูกขัดใจ ถึงแบบนั้นชายหนุ่มหน้าตกกระก็ไม่ได้ขัดอะไรเธอทั้งๆที่ตอนคุยกันสองคน รายนั้นเถียงมาจนแทบตาย เธอเอ่ยต่อ


“ฉันคิดว่ามีใครบางคนที่อยากจะช่วยเราเนื่องจากเขากำลังอยู่ไม่สุขเพราะการหายตัวไปของแฮร์รี่ และคิดว่าคนๆนั้นน่าจะมีหินดราโกไนต์สะสมไว้พอควรเลยล่ะ”


___________________________


AU



“ช่วงนี้นายไม่สนิทกับโกลด์สตีนมากไปหน่อยเหรอ?”


มันแปลกที่เพื่อนผู้ไม่แยแสต่อใครเอ่ยทักเขามาแบบนี้ เฟลิกซ์ขยับมือจับปอยผมฟูๆสีแดงที่ชี้ทิ่มตาตามการก้มของตัวเองก่อนเลิกคิ้วสูงใส่อลันที่นั่งมีใบหน้าหงุดหงิดอย่างหาได้ยาก เพื่อนเรเวนคลอเขาอยู่ในชุดไหมพรมสีเทาเข้ม ผมหยักศกเกลี่ยใบหน้า กอดอกนั่งบนโต๊ะในห้องเรียนร้าง เขารู้ว่ามันอาจจะเป็นเพราะคืนก่อนเขาไปนั่งปลอบโกลด์สตีนที่ไม่กลับบ้านไปหลังเธอค้นพบว่ากลับไปไม่ทันงานศพครอบครัว ในขณะที่ออโรร่าเดินทางกลับบ้านนาธานก็ถูกล้อมด้วยเพื่อนสม่ำเสมอจนบางครั้งก็ไม่ได้อยู่กับเพื่อนสนิท เขาหันไปเห็นสกาเล็ตและค้นพบว่าเธอช่างดูโดดเดี่ยว


มันก็ใช่ว่าเขาอยากจะยุ่งกับสกาเล็ตขนาดนั้น แต่มันคงน่าเศร้า ถ้าต้องสูญเสียครอบครัวอย่างฉับพลัน


“ขอทีเถอะ อลัน นี่เทศกาลยูลนะ และสกาเล็ตเองก็เพิ่งเสียพ่อแม่ไปด้วย นายมีเรื่องอะไรกับเธอนักหนา?” เฟลิกซ์เอ่ยถามย้ำ ทุกครั้งที่เขาถามเรื่องนี้ อลันมักไม่ตอบ “ฉันเคยทะเลาะกับสกาเล็ตก็จริงนะ แต่นั่นเพราะยัยนั่นเอาฉันไปเทียบว่าเป็นฉันพวกเหยียดสายเลือดไม่ต่างกับครอบครัวบริสุทธิ์บางกลุ่มทั้งๆที่ฉันเปล่า— ด่าว่าฉันมันขี้ขลาดเพราะช่วยเธอไม่ให้ไปมีเรื่องกับสลิธีรินปีห้าตอนพวกเราอยู่ปีหนึ่ง — โดนเยาะเย้ยตอนแข่งไม้กวาดแพ้หรือได้คะแนนสอบน้อยกว่ายัยนั่น แล้วก็ — ช่างมันเถอะ”


เฟลิกซ์ขยับกรอกตาเมื่อนึกถึงเรื่องราวในอดีต ความบาดหมางระหว่างสกาเล็ตกับเขามักเพิ่มขึ้นทุกปี ถึงจะไม่มีการปะทะตรงๆเท่าไหร่ แต่ไม่ว่าจะเป็นเรื่องสอบ ถ้าเมื่อไหร่ที่เขาได้คะแนนน้อยกว่ายัยนั่น เขาก็มักได้รับสายตาล้อเลียนอยู่ประจำ หรืออย่างเรื่องกลั่นแกล้งระหว่างเรียนก็พอมีบ้าง และจบลงด้วยการที่พวกเขาถูกหักคะแนนกริฟฟินดอร์ทั้งคู่ ทำให้หลังจากนั้นต่างต้องเลิกกลั่นแกล้งกันตรงๆ — คล้ายกลายเป็นสงครามเย็นมากกว่า มองภายนอกก็คงคล้ายต่างฝ่ายต่างเมินเฉยต่อกัน ส่วนคนที่ปกติเมินเฉยจริงๆอย่างอลัน วันดีคืนดีกลับมาสาดคาถาใส่สกาเล็ตเสียได้ เฟลิกซ์ขยับตัวนั่งขีดอักษรแปรธาตุต่อพลางเอ่ยไปด้วย


“อย่างไรก็ตาม มันเกิดขึ้นตอนปีก่อนๆทั้งหมดไง และตอนนี้ ยัยนั่นก็ไม่เลวร้ายนักหรอกนะ”


“ฉันไม่ได้สนใจเรื่องบาดหมางของพวกนาย” อลันหรี่ตาเอ่ย


“แล้วทำไมนายถึงแคร์เธอนัก?”


เฟลิกซ์ถามเสียงสูง เพื่อนผิวเข้มของเขามองวงเวทย์แปรธาตุที่เขาเขียนอย่างเลื่อนลอย เอ่ยอย่างเลื่อนลอยพอๆกันราวกับตกอยู่ในภวังค์ความคิด


“มันดีกว่าถ้านายไม่รู้เหตุผล”


“เยี่ยม” เฟลิกซ์กรอกตา เขาถูกกีดกันออกจากเรื่องทุกอย่างอีกแล้ว ไม่ว่าจะเป็นที่บ้านหรือที่ฮอกวอตส์ เด็กชายผมแดงเอนตัวนั่งพิงผนัง วางปากกาขนนกกอดอกตัวเองและทักเพื่อนสนิท


“ไม่เกี่ยวกับศาสตร์มืด?”


อลันไม่ได้ตอบ แค่ยิ้มอย่างล่องลอยขณะเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง

______________________________________________


มันคือวันคริสมาสต์อีฟ


แฮร์รี่นัดกับเซเวอร์รัสหลังมื้อเช้า คนงานวุ่นจัดการงานของตัวเองเรียบร้อยตั้งแต่เมื่อคืน ขณะอยู่ในห้องโถงเขาเห็นจินนี่มองมาทางเขาหลายครั้งคล้ายมีเรื่องจะคุยด้วย แต่สุดท้ายเธอกลับไม่เดินเข้ามา แฮร์รี่ตัดสินใจลอบมองตอนที่เด็กสาวลุกออกไปเพียงลำพัง รีบเดินเข้าหา และเธอสังเกตเห็นเขาในเวลาไม่นาน ใบหน้าของคนที่เขารู้จักดีคล้ายตื่นตกใจ สะดุ้งถอยห่างหนึ่งก้าว


“ส—สวัสดีค่ะ ศาสตราจารย์พอตเตอร์”


“สวัสดีคุณวิสลี่ย์ เธอจำเรื่องที่ฉันพูดคราวก่อนได้ไหม ที่บอกว่า—“


“น—หนูนึกได้ว่านัดเพื่อนเอาไว้! ขอโทษนะคะ ขอตัวก่อนดีกว่า คิดว่าเพื่อนคงรอแย่แล้ว”


จินนี่เอ่ยติดขัดไม่สมเป็นเจ้าตัว เธอกล่าวจบก็รีบเดินหนีจนแฮร์รี่ได้จับดันแว่นที่ตกจากจมูกกลับคืน ขยี้ผมตัวเองอย่างไม่เข้าใจ


หรือเขากำลังถูกหลบหน้า? แต่—ทำไม? เขาไม่ได้เป็นเด็กชายผู้รอดชีวิตแล้วสักหน่อย


“แฮร์รี่”


ในขณะที่เขากำลังงุนงงอยู่นั้นก็มีเสียงทักจากข้างหลัง แฮร์รี่หันไปถึงได้เห็นร่างสูงในชุดสีดำขัดบรรยากาศโดยรอบ เซเวอร์รัสมองไปทางจินนี่ที่วันนี้สวมชุดไหมพรมสีเหลืองสดใส กางเกงสีแดงเลือดหมูเข้ากันได้ดีกับเส้นผมสีแดงของเธอ คนผิวซีดมองหลังของเด็กสาวที่กึ่งวิ่งออกห่าง ไม่นานก็เลิกสนใจ แฮร์รี่นึกเปรียบเทียบการแต่งตัวของคนตรงหน้ากับจินนี่อย่างอดไม่ได้


“นี่คุณไม่คิดจะใส่เสื้อสีอื่นบ้างหรือครับ?”


ทักเสียงติดขำหลังมองเซเวอร์รัสตั้งแต่หัวจรดท้ายหลายที เซเวอร์รัสกระตุกยิ้มแค่นิดเดียว


“ฉันไม่ได้ซื้อเสื้อชุดใหม่มานานมากแล้ว และไม่เห็นว่าการแต่งตัวจะน่าสนใจตรงไหน”


แฮร์รี่เลิกคิ้วสูงก่อนจะยักไหล่ไม่สน — สำหรับเขา ผู้เพิ่งจะรู้จักการแต่งตัวได้ก็เพราะรอนกับเฮอร์ไมโอนี่ ว่าๆไป เมื่อก่อนเขาก็รู้แค่ว่าอะไรๆก็ดีกว่าชุดเน่าๆย้วยๆของดัดลีย์ทั้งนั้น — จนกระทั่งได้เห็นชุดสูทลูกไม้ไปงานไตรภาคีของรอน


เผลอขยับอมยิ้มขึ้นมาเมื่อนึกถึงเสียงโวยวายของเพื่อนสนิท


“คุณมีที่ที่อยากไปรึเปล่า?”


จริงๆแล้ว วันนี้แค่อยากอยู่กับอีกฝ่ายทั้งวัน อย่างน้อยๆมันก็เป็นการช่วยให้เขาสงบจิตใจเมื่อถึงวันคริสมาสต์ได้ แค่อยากเที่ยวกับคนที่ทำให้เขารู้สึกว่าสามารถคุยได้ทุกๆเรื่อง


ว่าๆไปแล้ว ให้อยู่กับเซเวอร์รัสในวันคริสมาสต์อีฟ จะที่ไหนก็ได้ทั้งนั้น


แต่เซเวอร์รัสกลับมองมาคล้ายอ่านใจเขาได้ คนอายุรอบเดียวกับพ่อแท้ๆของเขาคล้ายพินิจปนกังวล สุดท้ายก็หันหน้าหนีออกจากเขาพร้อมรอยย่นบนใบหน้า แต่ก็ตอบมา


“อาจารย์ใหญ่ให้ร้านจากตรอกไดแอกอนเข้ามาขายของในฮอกส์มี้ดได้ตั้งแต่ช่วงสองสามวันก่อน มันก็ไม่เลวถ้าจะไปที่นั่น”


“จะว่าไป แฮกริดเพิ่งเล่าให้ผมฟังว่าเขาเพิ่งซื้อยาไล่ทากทะเลของฮิปโปแคมปัสจากร้านขายสัตว์เลี้ยงของตรอกไดแอกอนที่มาเปิดที่ฮอกส์มี้ดให้บลับบี้ไปเมื่อวาน”


แฮร์รี่ทักอย่างนึกขึ้นได้ ถ้าไม่ใช่ว่าเซเวอร์รัสเอ่ยเรื่องนี้มาอีกครั้งอีกครั้ง เขาคงลืมไปแล้ว เขาอธิบายเสริมอีกคำเมื่อเห็นใบหน้าไม่เข้าใจของเซเวอร์รัส


ก็ไม่รู้หรอกว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่แยกสีหน้าที่เปลี่ยนแปลงเล็กๆน้อยๆบนใบหน้าตึงของศาสตราจารย์ที่เคยเกลียดออก ยิ่งพักหลังๆมานี้แต่เห็นจมูกกระตุกก็พอรู้แล้วว่ากำลังหงุดหงิดอะไรอยู่แน่ๆ


บางที เขาอาจจะเผลอตัวมองศาสตราจารย์คนนี้มานานกว่าที่เขาคิด


“—บลับบี้คือฮิปโปแคมปัสของแฮกริดน่ะครับ ตอนนี้มันขนาดพอๆกับผมและอยู่ในทะเลสาบฮอกวอตส์แล้ว”


แฮร์รี่เอ่ย เซเวอร์รัสเป็นคนก้าวเดินก่อน ทำให้เขาต้องก้าวตามไปเดินข้างๆทางขวามือ แลกเปลี่ยนบทสนทนากันไปพลาง มันเริ่มต้นด้วยเรื่องทั่วไป กลายเป็นเรื่องปรุงยา คาถา เรื่องอดีตของต่างฝ่าย หรือแม้กระทั่งศาสตร์มืด เขาพอรู้ว่ามีนักเรียนหลายคนที่เห็นพวกเขาและมองมาด้วยใบหน้าแปลกใจ แฮร์รี่พนันได้ว่า แม้แต่เด็กสลิธีรินก็คงไม่เคยเห็นเซเวอร์รัสดูช่างพูดแบบนี้


โดยเฉพาะกับเรื่องศาสตร์มืด จะช่างพูดเป็นพิเศษ


แต่การพูดถึงศาสตร์มืดนี้ ไม่ใช่การพูดเชิงสรรเสริญ แต่ทว่าเป็นการวิจารณ์เปรียบเทียบ ข้อแลกเปลี่ยน — เรียกได้ว่าเป็นการพูดคุยโดยไร้ซึ่งอคติหรือความลำเอียงใดๆผิดกับพวกผู้เสพความตายหรือแม้แต่ครอบครัวฝั่งภาคีนกฟินิกซ์


เซเวอร์รัสไม่เห็นด้วยกับศาสตร์มืดเกี่ยวกับวิญญาณ แต่กลับเห็นด้วยอย่างยิ่งเกี่ยวกับศาสตร์เกี่ยวกับจิตใจ และลงความเห็นว่ามันไม่ควรรวมเป็นศาสตร์มืด ทั้งยังเอามาใช้ประโยชน์ได้ในชั้นศาลพิจารณาคดี


แฮร์รี่ที่ฟังข้อวิจารณ์เรื่องนี้ได้แต่ย่นหน้า เซเวอร์รัสพูดจาคล้ายเสียดสีตามประสาเจ้าตัว ในฐานะคนที่ถูกพินิจใจมาตลอดเจ็ดปีเต็มอย่างเด็กชายผู้รอดชีวิตไม่ปลื้มกับเรื่องนี้เท่าไหร่ สุดท้ายแฮร์รี่เลยเถียงกลับอย่างไม่เห็นด้วย ไปๆมาๆเลยกลายเป็นว่าพวกเขาเถียงกันได้ตลอดทาง แฮร์รี่เถียงจบประโยคหนึ่ง เซเวอร์รัสก็เถียงกลับมายาวเป็นหางว่าวอีกรอบผลัดกันไป


ภาพของศาสตราจารย์ปรุงยาจอมอคติที่นักเรียนเกินครึ่งของฮอกวอตส์เกลียดเอ่ยพูดคุยพลางเดินคู่กับศาสตราจารย์ป้องกันตัวจากศาสตร์มืดที่ได้รับผลโหวตว่าเป็นที่ชื่นชอบของนักเรียนที่สุดปรากฏแก่สายตาคนรอบข้าง 


และนักเรียนหลายคนก็รู้สึกว่าตัวเองเหมือนเพิ่งเคยเห็นศาสตราจารย์คนใหม่ดูโกรธจนหน้าแดงก็ตอนที่ถูกศาสตราจารย์สเนปเอ่ยจังหวะนิ่งด้วยเสียงทุ้มต่ำชวนขนลุกขณะวิจารย์บางอย่างออกมา


นอกจากนี้ ภาพตอนที่ศาสตราจารย์พอตเตอร์เถียงฉอดๆกลับไปโดยคนหน้าบึ้งไม่โมโหไม่โต้ตอบนี่ ช่างเป็นภาพที่แปลกตาสิ้นดี


_____________________________



การมาร้านหนังสือกับเซเวอร์รัส ให้ความรู้สึกเหมือนกับว่าเขากำลังเดินมากับเฮอร์ไมโอนี่ — ถ้าถามว่าเหมือนกันในแง่ไหน ก็คงในแง่ที่ว่า ทั้งคู่สามารถเดินตรงไปยังหนังสือเล่มที่ตัวเองต้องการได้ในทันทีราวกับว่าเดินดูมันมาแล้วเป็นร้อยๆรอบ แต่หลังจากที่เจอเล่มที่ตัวเองต้องการแล้วก็ยังเดินเวียนจนทั่วทั้งร้านอยู่ดี


แฮร์รี่มองหนังสือบางเล่ม มันมีหลายอย่างน่าสนใจ หลังจากที่มาเป็นศาสตราจารย์ การอ่านหนังสือมันก็เป็นเรื่องบันเทิงไม่เลว — หรือว่าจะลองซื้อหนังสือกลับไปอ่านบ้างดี?


พอคิดๆดูอีกที แค่หนังสือที่ต้องอ่านเพื่อสอนหนังสือเด็กนักเรียนก็มากเกินพอแล้ว คิดๆได้แบบนี้ถึงเลิกสนใจแล้วหันไปดูเซเวอร์รัสที่กำลังเทียบหนังสือสองเล่มอยู่


“บอกผมที ว่าคุณไม่ใช่หนอนหนังสือ”


แฮร์รี่พึมพำก่อนที่ความทรงจำฉากหนึ่งจะปรากฏขึ้นในหัว — ว่าๆไป ไม่ว่าจะห้องนอนในฮอกวอตส์ของเซเวอร์รัสหรือที่บ้านที่เคยเห็นในเพนซีฟก็ล้วนแน่นเอี๊ยดไปด้วยหนังสือนี่หนาจนน่าขนลุก บางทีเขาคงจะเจอหนอนหนังสือตัวจริงเสียแล้ว


หยุดมองคนที่วางหนังสือเล่มหนึ่งกลับชั้นวาง เอาอีกเล่มไปยื่นให้เจ้าของร้านหญิงท้วม ชายผู้ดูอึกครึมยื่นเหรียญเกลเลียนให้ทั้งบอกให้ห่อของขวัญ เจ้าของร้านฉีกยิ้มตอบรับ


“ห่อของขวัญ? ของขวัญวันคริสมาสต์หรือครับ?”


แฮร์รี่ทักอย่างสนใจ ไม่นึกว่าคนที่เขาลากมาเที่ยววันนี้จะซื้อของขวัญให้ใครด้วย ใบหน้าเซเวอร์รัสมืดมนเล็กน้อยขณะตอบ


“สำหรับอาจารย์ใหญ่ ฉันให้หนังสือเป็นของขวัญเขาทุกปี — ถึงไม่ได้เคารพเทิดทูนอะไรเขาอย่างพวกเด็กกริฟฟินดอร์หรือพวกภาคี แต่มันก็เป็นความจริงที่ครั้งหนึ่งเขาเคยช่วยชีวิตของฉันเอาไว้ ฉันยังติดหนี้เขาอยู่ และนี่เป็นไม่กี่อย่างที่ฉันจะตอบแทนเขาได้”


แฮร์รี่ไม่ทันอ้าปากถามอะไรละเอียด เซเวอร์รัสก็ตอบสิ่งที่เขาสงสัยจนแฮร์รี่ได้แต่ปิดปากเงียบ — ถ้าให้เขาพูดตามตรง การเป็นสปายให้ภาคีมันก็เกินพอแล้วสำหรับการตอบแทนอัลบัส อีกอย่าง—


“คุณไม่คิดเหรอว่าบางทีอัลบัสอาจจะกำลังหลอกใช้คุณอยู่ก็ได้นะ”


ในฐานะคนที่เคยรู้สึกถึงการทรยศจากอัลบัสอดไม่ได้ที่จะทักออกมา — แต่ถึงจะพยายามทำให้ดูเหมือนคำเอ่ยหยอกเล่นยังไง แฮร์รี่กลับรู้สึกว่ารอยยิ้มตัวเองคงเจื่อนน่าดู


เจ้าของร้านยื่นหนังสือที่ห่อเรียบร้อยให้เซเวอร์รัส ศาสตราจารย์ปรุงยาเหมือนจะรับรู้ได้ว่าคำพูดเขามีนัยยะบางอย่าง


พวกเขาเดินออกจากร้านหนังสือ เสียง กรุ๊งกริ๊งจากกระดิ่งบนช่อมิซเซิลโทที่ประตูร้านดังหนึ่งทีก่อนบานประตูไม้จะปิดสนิท เซเวอร์รัสตอบหลังพ้นหูตาของเจ้าของร้านขายหนังสือ


“ช่วยชีวิตไว้ก็เรื่องหนึ่ง นี่คือค่าตอบแทนสำหรับการทำเป็นไม่เห็นขณะที่ฉันทรยศเขาต่างหาก”


“โอ้—“


แฮร์รี่ร้อง รู้สึกแจ่มแจ้ง — เขานึกว่าเซเวอร์รัสจะเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นกว่านี้เสียอีก อย่างเช่นว่า ถ้ารู้ตัวว่าตัวเองกำลังถูกหลอกคงไม่ยอมอภัยให้อัลบัสอะไรทำนองนั้น แต่พอนึกๆดู — ถ้าแม่เขาทรยศเซเวอร์รัส อย่างเซเวอร์รัสก็คงไม่โกรธแค้นอะไรเธอเหมือนกัน


ถึงทีกับพ่อเขาจะแค้นจนมาลงถึงคนเป็นลูกก็เถอะ


แต่พอเห็นในมิตินี้เขาก็รู้แล้ว เขาหน้าเหมือนพ่อราวกับฝาแฝดต่างวัย เรื่องนี้เขาไม่เถียงละกัน เพราะถ้าเขาเจอคนหน้าเหมือนโวลเดอร์มอร์โผล่มา เขาก็คงขยาดเหมือนกัน ถึงจะไม่ได้เจอคนหน้างูแบบนั้นง่ายๆก็เถอะ


ยิ่งคุยเรื่องยาหรือหนังสือด้วยก็ยิ่งรู้สึกว่าเหมือนกำลังคุยกับเด็กคงแก่การเรียน เหลือบมองเซเวอร์รัสแล้วก็อดสงสัยขึ้นมาไม่ได้ คนแบบนี้เหมาะกับสลิธีรินตรงไหน ถ้าไม่ใช่เหมือนกริฟฟินดอร์ก็ควรเป็นเรเวนคลอมากกว่า


“ในตอนแรก หมวกคัดสรรอยากส่งคุณไปอยู่บ้านไหนกันแน่ครับ?”


เซเวอร์รัสมองเขาที่ยกเรื่องนี้ขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย หันมองเขาได้นิดเดียวก็กลับไปมองลานโล่งของฮอกส์มี้ดที่เหมือนถูกกวาดหิมะไปแล้วรอบหนึ่ง พวกเขาตั้งใจไปร้านไม้กวาดสามอันที่น่าจะเงียบสงบในวันแบบนี้ ถึงจะเป็นเทศกาลยูล แต่พวกนักเรียนก็ไม่ได้รับอนุญาติให้มาในฮอกส์มี้ดอยู่ดี


“มันสำคัญด้วยหรือว่าหมวกอยากคัดฉันไปอยู่บ้านหลังไหน ไม่ว่าอย่างไร ฉันก็คือสลิธีริน และก็เป็นอาจารย์ประจำบ้านสลิธีรินด้วย”


แฮร์รี่คิดอยู่ชั่วครู่


มันสำคัญด้วยหรือที่หมวกบอกว่าเขาเหมาะกับสลิธีริน — อย่างไรก็ตาม เขาคือกริฟฟินดอร์ และเป็นกริฟฟินดอร์ในความทรงจำทุกคน


“ไม่ มันไม่สำคัญเลย” แฮร์รี่ตอบช้าๆ รู้สึกเหมือนเป็นครั้งแรกที่ปล่อยวางเรื่องนี้ได้จริงๆ เขาค่อยๆเผยรอยยิ้มน้อยๆขึ้นมา


“แต่ผมอยากรู้เฉยๆ —ได้ไหมครับ?” และเริ่มเอ่ยเสียงล้อเลียน “ให้ผมเดานะ ไม่ใช่สลิธีรินหรอกใช่ไหม?”


เขาเห็นจมูกของเซเวอร์รัสกระตุก แฮร์รี่เลิกคิ้วสูง ทำท่าทางสงสัยราวกับหนูจำไม เรียกสายตารำคาญจากอีกฝ่ายได้ดี


“—มันคือเรเวนคลอ”


สุดท้ายเซเวอร์รัสก็ยอมตอบเขา แฮร์รี่หลุดหัวเราะกับคำตอบทันที


ให้ตาย!


เขากำลังนึกภาพเซเวอร์รัสในวัยเรียนที่ขนหนังสือหนังหนาๆราวๆห้าหกเล่มไว้ในมือแล้วเดินเข้าออกห้องสมุดเป็นว่าเล่น


เป็นภาพที่น่ารักไม่หยอกเลย!


แฮร์รี่หลุดหัวเราะพักใหญ่จนเซเวอร์รัสตีหน้ากึ่งรำคาญ


“ขอโทษครับ ฮ่ะๆๆ” แฮร์รี่ยิ้มกว้าง “ศาสตราจารย์ อย่าโกรธผมสิ — บ้านกริฟฟินดอร์ก็ไม่ใช่บ้านที่หมวกบอกว่าเหมาะกับผมเหมือนกัน อยากลองเดาไหมครับว่ามันบอกว่าผมเหมาะกับบ้านไหน?”


“สำหรับเด็กแบบเธอ เหมาะกับฮัฟเฟิลพัฟล่ะสิ”


แฮร์รี่หลุดหัวเราะหนักกว่าเก่า พยายามเอามือปิดปากแล้วหยุดหัวเราะ แต่ไม่ทันเฉลย ศาสตราจารย์ปรุงยาก็เอ่ยแซะขึ้นมาก่อน


“จะบ้านไหนก็ได้ แต่เด็กทึ่มอย่างเธอไม่เหมาะกับเรเวนคลอสักนิด”


“คุณใจร้ายมาก!” แฮร์รี่โวยอย่างไม่จริงจัง หยุดหัวเราะลงได้ เบ้หน้าน้อยๆ ยอมเอ่ยเฉลย “สลิธีรินต่างหาก หมวกบอกว่าผมจะไปได้ดีที่สลิธีริน”


เซเวอร์รัสทำสีหน้าแปลกประหลาด แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ เหมือนจะคิดบางอย่างและส่ายหน้า มาสเตอร์ปรุงยาพึมพำจนแฮร์รี่ยิ้มกริ่ม


“พอตเตอร์ในสลิธีริน ตลกร้ายรึไง”


พวกเขามาถึงร้านไม้กวาดสามอัน เดินเข้าไปสั่งอาหารมื้อเที่ยงและเครื่องดื่ม แฮร์รี่ลองสั่งไฟวิสกี้ที่ไม่เคยลองอย่างถือดี แต่ชิมไปได้เล็กน้อยเขาก็ค้นพบว่ามันขมและร้อนท้องเกินไป ดื่มไม่ทันถึงครึ่งแก้วเขาก็ยื่นเครื่องดื่มดังกล่าวให้คนที่มาด้วยแล้วหันไปสั่งบัตเตอร์เบียร์แทน มาดามโรสเมอร์ทาทักทายเขา พร้อมทักเซเวอร์รัสว่าปกติไม่ค่อยได้มาเท่าไหร่นัก พวกเขาสั่งสตูร์อุ่นๆตามที่มาดามแนะนำ อยู่ในร้านนานพอสมควร ตอนแรกที่ร้านไม่มีคนมาก ไม่กี่นาทีถัดมาลูกค้าก็เริ่มเข้ามาจนแน่นขนัดตา


ต่อให้พวกนักเรียนเข้ามาที่ฮอกส์มี้ดไม่ได้ ก็ยังมีลูกค้าคนอื่นแวะเวียนมาประจำ


พวกเขาจึงตัดสินใจจ่ายเงินก่อนจะเดินออกมาจากร้าน


พวกเขาแวะไปหลายที่ ร้านปรุงยา ร้านขายเครื่องรางแปลกๆ — ร้านแผงจากตรอกไดแอกอนมาตั้งอยู่โดยรอบฮอกส์มี้ด


ระหว่างทางเดิน แฮร์รี่พอเห็นคู่รักบางคู่แถวๆร้านน้ำชามาดามฟุตตี้ฟุต พวกเขาล้วนจับมือกัน ใบหน้าเขินแดง บางคนจูบกันในร้านจนเขาได้แต่เบือนหน้าหนี เหลือบมองคนข้างๆที่มาด้วยกัน ขยับมือของตัวเองไขว้ซ่อนไปข้างหลัง


พอเลย แฮร์รี่ หยุดคิดเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เสียที


พยายามมองหาสิ่งล่อตาล่อใจตัวเองอื่น จนกระทั่งเขาเจอร้านขายสัตว์เลี้ยงก็รีบเดินตรงเข้าไปอย่างรวดเร็ว


มันเป็นร้านที่ตั้งอยู่ข้างนอก เจ้าของร้านคือหญิงชราท่าทางใจดี รอบๆตัวเธอเต็มไปด้วยเสียงสิงสาราสัตว์ นกฮูกหลายตัวอยู่ในกรงแขวนไว้สูง พวกแมวหันไปมา กลิ้งนอนเล่นขณะนั่งบนผ้าที่ปูรองหิมะ พวกหนูวิ่งอยู่ในกรงเล็กๆ และยังมีสัตว์อื่นๆอีกพอสมควร


แฮร์รี่มองนกฮูกแต่ละตัว หยุดสายตาลงที่นกฮูกหิมะตัวหนึ่งอย่างคิดถึง


“มันดูคล้ายนกฮูกของเธอ”


เซเวอร์รัสทัก แฮร์รี่พยักหน้าสองสามที แสดงว่าเซเวอร์รัสเคยเห็นเฮดวิกตอนพินิจใจเขา


“เฮดวิกฉลาดมาก มันเป็นนกฮูกหิมะที่สวยที่สุดที่ผมเคยเห็น และมันเป็นเพื่อนที่ดีของผมเสมอมา — จริงๆแล้วมันหวงตัวมากด้วยล่ะ มันแทบไม่ให้ใครแตะตัวมันนอกจากผม”


แฮร์รี่หัวเราะเล็กน้อย นึกถึงตอนที่ปาราวตีชมว่ามันสวย และพยายามแตะตัวมัน แต่เฮดวิกกลับหลบมือพวกนั้น


เขาถอนหายใจเมื่อนึกได้ว่าคงไม่มีวันได้เจอมันอีกแล้ว ละสายตาจากนกฮูกสีขาวปลอดแล้วหันไปมองนกฮูกตัวสีน้ำตาลข้างๆแทน มันยังจ้องมาที่เขาไม่เลิก เขาเลยจ้องมันกลับ ดวงตาของมันเป็นสีเหลืองอร่ามดูดุ


“คุณ— ชอบนกฮูกรึเปล่าครับ?”


แฮร์รี่เหลือบตาพลางถาม เซเวอร์รัสเลิกคิ้ว แฮร์รี่มองนกฮูกขณะรอคอยคำตอบอย่างใจเย็น


“มันดีกว่าแมวหรือหนู อย่างน้อยมันก็มีประโยชน์”


แฮร์รี่อมยิ้ม หันไปถามราคาเข้านกฮูกที่จ้องเขาไม่เลิกอย่างถูกใจ หลังจากเจ้าของร้านบอกราคาสิบแปดเกลเลียน แฮร์รี่ก็ควักเงินเดือนตัวเองมาจ่ายในทันที


“เจ้าตัวนี้คือนกฮูกอีเกิ้ลยูเรเชี่ยน เพิ่งได้มาวันก่อน อาจฝึกยากสักหน่อย แต่พอมันโตเต็มวัยจะตัวใหญ่กว่านกฮูกหิมะเสียอีก”


เจ้าของร้านบอกเขามาแบบนี้ — ด้วยเหตุนี้พวกเขาถึงได้เจ้านกฮูกมาไว้กับตัว พออุ้มกรงก็รู้ว่าน้ำหนักมันเกือบๆเท่าเฮดวิกตอนโต ทันทีที่ซื้อนกฮูกเสร็จพวกเขาก็ตัดสินใจกลับฮอกวอตส์ เนื่องจากฟ้าเริ่มมืดลงแล้ว ทั้งด้วยหิมะที่จู่ๆก็ตกลงมาอีกครั้ง


ในหน้าหนาวแบบนี้ ท้องฟ้าจะมืดเร็วมาก เมื่อกลับมาถึงฮอกวอตส์ น่าจะด้วยอากาศที่หนาวขึ้น และหิมะที่ตกลง พวกเด็กๆถึงเลิกเล่นหิมะไปแล้ว ไม่มีใครอยู่รอบๆฮอกวอตส์อีก มันเลยกลายเป็นบรรยากาศกึ่งวังเวง ต้นไม้ไร้ใบ มีต้นวิลโลว์จอมหวดขยับกิ่งก้านจนปรากฏเงาขยับได้อึกครึม


พวกเขาเดินผ่านตรงทะเลสาบ แฮร์รี่หายใจแล้วมีควันพุ่งออกมาแม้เขาจะสัมผัสไม่ได้ถึงความหนาวเย็นรอบๆเลยก็ตาม เขาเห็นเซเวอร์รัสมองไปที่มุมหนึ่งริมทะเลสาบ แฮร์รี่มองตามไปก็นึกได้ว่ามันคือบริเวณที่อดีตชายบ้าน สลิธีรินชอบมาอยู่บ่อยๆ


เขาตรงหรี่ไปทางนั้นแทนที่จะกลับฮอกวอตส์ เห็นเนินที่น่าจะเกิดจากการเล่นปาหิมะกันเหลือทิ้งไว้ เขาวางกรงของเจ้านกฮูกไว้แล้วเอ่ยเล่าอย่างคิดถึง ก้มลองมองร่องรอยจากการเล่นปาหิมะ


“นี่ถ้าไม่ติดว่าผมเป็นอาจารย์นะ ผมก็อยากไปเล่นปาหิมะกับพวกเขาเหมือนกัน เมื่อก่อนผมมักเล่นกับพวกรอน เฮอร์ไมโอนี่ แล้วก็เพื่อนคนอื่นเป็นประจำ โดยเฉพาะช่วงเทศกาลยูล — ผมอยู่ที่ฮอกวอตส์ทุกปีนี่แหละ”


เซเวอร์รัสเดินใกล้เข้ามา แฮร์รี่เหลือบมองตาของเซเวอร์รัส ขณะเดียวกันอีกฝ่ายก็มองมาที่เขาและหันไปดูกองกำแพงหิมะ ใบหน้าคล้ายซับซ้อนไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่


“ตอนที่ฉันเรียนอยู่ฮอกวอตส์ ฉันมักกลับบ้านทุกครั้งที่มีเทศกาลยูล ดังนั้นฉันไม่เคยเล่นปาหิมะกับใคร แฮร์รี่ เมื่อฉันกลับถึงบ้าน ชายขี้เมาที่เรียกว่าพ่อจะเดินเข้ามาด่ากราด — เขาเกลียดเวทย์มนต์ยิ่งกว่าอะไร”


ดวงตาสีดำของเซเวอร์รัสดูขุ่นมัวเล็กน้อยขณะเล่าเรื่อง กอดอกขึ้นมา


แฮร์รี่ส่งเสียงหืมในลำคอ — เรื่องนี้ เขาก็พอรู้มาบ้าง ที่เซเวอร์รัสเลือกจะกลับไปทุกปีเพราะแม่ของเจ้าตัว


แต่ว่าแบบนี้มันก็น่าเศร้าอยู่เหมือนกัน


ทำไมคุณถึงไม่หาความสุขให้ตัวเองมากกว่านี้นะ


ขนาดเขา ในช่วงเวลาที่ยากลำบากยังมีรอนกับเฮอร์ไมโอนี่ ยังมีครอบครัววิสลีย์ ยังมีเฟร็ดกับจอร์จ ลูน่า พวกคอลิน แฮกริด — และอีกหลายๆคน


แฮร์รี่เงยหน้ามองท้องฟ้าที่มืดและไม่มีวี่แววว่าหิมะจะหยุดตก หิมะตกลงมาแปะใบหน้าของเขา — ต่อให้มีคาถามอบความอบอุ่นให้ แต่ถ้าทำแบบนี้พวกเขาอาจจะป่วยก็ได้


แฮร์รี่หลุดยิ้ม ก้มลงไปที่พื้นหิมะ กำหิมะสลับมือไปมา มันทำให้เขามือชาทั้งๆที่ไม่รับรู้ถึงความหนาวเย็น เขาทำมันให้กลายเป็นก้อนกลม เขารู้ว่าศาสตราจารย์ปรุงยาอาจจะไม่ชอบอะไรแบบนี้ก็ได้


“ศาสตราจารย์ คุณรู้ไหม ว่าคุณพลาดมากที่ไม่เคยเล่นปาหิมะ”


เขวี้ยงก้อนหิมะนุ่มไปให้เซเวอร์รัส — เขากล้าเดิมพันว่าไม่เคยมีใครทำแบบนี้กับอีกฝ่ายมากก่อนมันคงเป็นการกระทำที่ทำให้บ้านถูกหักคะแนนครึ่งร้อยได้ภายในวันเดียว


แล้วทำไม? ตอนนี้เขาไม่ใช่เด็กบ้านกริฟฟินดอร์เสียหน่อย


แปะ!


หิมะพุ่งเข้าชนใบหน้าของเซเวอร์รัสเขาไปเต็มๆ แฮร์รี่กลั้นหัวเราะไม่อยู่ตอนที่มองคนหน้าตึงมีหิมะอยู่บนใบหน้า เซเวอร์รัสปัดมันออกจากหน้า เขาเห็นว่าคิ้วอีกฝ่ายกระตุกชนิดที่ว่าหากใครมาเห็นก็ต้องสะดุ้งเข้าบ้างแหละ


แต่ไม่ใช่กับเขาในตอนนี้แน่


แฮร์รี่ก้มลงไปคว้าหิมะอีกก้อนขึ้นมากำ ขยับถอยห่างรังสีอาฆาตของเซเวอร์รัส มองด้วยสายตาลองเชิง และในครั้งที่สองที่แฮร์รี่ปาไป


เซเวอร์รัสขยับหลบ


แฮร์รี่อมยิ้มก่อนจะเริ่มสงครามหิมะที่เล่นกันแค่สองคน เขาปาอีกสองสามทีก่อนที่เซเวอร์รัสจะก้มลงไปกำหิมะขึ้นมาด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวและปากลับมา


แฮร์รี่หลบขึ้นอย่างคล่องแคล่วพลางก้มลงไปคว้าหิมะมาปากลับไป เขารู้สึกเหมือนทั้งเขาและอีกฝ่ายได้ย้อนเวลากลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง พวกเขาวิ่งเล่นกันริมทะเลสาบที่หิมะปกคลุม มีเจ้านกฮูกที่ซื้อมามองพวกเขาวิ่งอย่างสนใจในกรง ท่าทางมันจะไม่ได้ชอบร้องเท่าไหร่


ถึงรอบๆจะมืดและหนาวเย็น อึกครึมด้วยหิมะที่โปรยลงมาไม่หยุดจนไม่มีคนอื่นนอกจากพวกเขาอยู่เลยก็ตาม


แต่มันมีความสุขมาก!


แฮร์รี่หลบได้ พวกเขาปาหิมะใส่กัน บางครั้งที่แฮร์รี่ถูกหิมะปาใส่ เขาจะรีบก้มไปกำหิมะมาปาตอบโต้อย่างฉับพลัน


ไม่รู้ตัวว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ แต่หิมะที่ตกหนักตอนแรกก็หยุดไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แฮร์รี่ที่เริ่มเหนื่อยหายใจหนักขึ้น — พักเหนื่อย เงยมองภาพตรงหน้า


อาจจะเพราะหิมะที่หยุดตกก็ได้ที่ทำให้บรรยากาศรอบๆหลุดจากหมอกไอเย็นและปลอดโปร่ง แฮร์รี่มองภาพตรงหน้า เผลอหยุดนิ่งค้าง รู้สึกคล้ายเหมือนกำลังหลุดไปอยู่ในเทพนิยาย


เหมือนกับวันแรกที่ได้มาฮอกวอตส์ก็ไม่มีผิด


ภาพของปราสาทฮอกวอตส์ปรากฏต่อสายตา มันยังคงดูเก่าแก่แต่อบอุ่นไปด้วยแสงไฟสีเหลืองนวลที่เปล่งออกมาจากบานหน้าต่างจากทั่วทั้งฮอกวอตส์ รอบข้างมีหิมะปกคลุมอยู่หนา


และอาจจะด้วยความที่เป็นคืนเดือนมืดของหน้าหนาวที่หิมะเพิ่งหยุดตก


ดวงดาวพร่างพราวอยู่เต็มท้องฟ้า


มองชื่นชมภาพตรงหน้าได้ไม่นาน ก้อนหิมะก็พุ่งมาชนใบหน้าเขาเข้าเต็มๆเป็นครั้งแรก


แฮร์รี่รู้ว่าตัวเองคงหน้าตลกน่าดู เขาถอดแว่นออกมาเช็ดหิมะออก มองไปหาเจ้าของก้อนหิมะที่ปามา


ภาพตรงหน้าไม่ค่อยชัดนัก แต่แฮร์รี่คิดว่าตัวเองเห็นบางอย่าง


แฮร์รี่รีบสวมแว่นกลับเข้าไป มองภาพตรงหน้าก่อนจะค่อยๆคลี่ยิ้มออกมาอย่างห้ามตัวเองไม่ได้


ถ้ายิ้มมากกว่านี้เขาได้ร้องไห้ออกมาแน่


อาจจะเพราะเป็นคืนคริสมาสต์อีฟ


เขารู้สึกเหมือนได้ของขวัญมาก่อนที่วันคริสมาสต์มาถึงเสียอีก


ภาพเบื้องหน้าเขา เซเวอร์รัสอยู่ในชุดสีดำตัดกับหิมะสีขาวที่เปรอะไปทั้งตัว บางส่วนเจ้าตัวปัดออกไปแล้ว บางส่วนยังคงติดอยู่ตามชุดและผม แฮร์รี่รู้ว่าเขาไม่ได้หูฝาด


และเขาก็ไม่ได้เห็นภาพหลอนด้วย


“หึหึ”


เสียงหัวเราะของอดีตผู้เสพความตายรายนี้น่าจะเป็นของหายากที่สุด แฮร์รี่เห็นรอยยิ้มที่ขยับยิ้มตรงหน้าชัดเจน ไม่ใช่แบบที่เหยียดยิ้มพึงพอใจจากการที่เขาถูกหิมะปาใส่เต็มหน้า แต่เป็นรอยยิ้มที่แสนสามัญและอบอุ่นประดับด้วยเสียงหัวเราะในลำคอที่ดังมาแผ่วๆ


เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ใบหน้าเขาสามารถเห่อร้อนขึ้นมาได้ในชั่วพริบตา


เขารีบเอามือก่ายปิดหน้าของตัวเองพร้อมหัวใจที่เต้นดังขึ้นมารัวท่ามกลางความเงียบ


ท่ามกลางภาพฮอกวอตส์ที่งดงาม ทะเสสาบที่แข็งจนคล้ายลานสเก็ต นกฮูกยูเรเชี่ยนขนสวยที่จับจ้องมาที่พวกเขา หิมะสีขาวโพลนที่กองหนาจนเท้าพวกเขายุบบวบลงไป ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวแน่นหนาเปล่งประกาย


รอยยิ้มตรงหน้าคือสิ่งที่น่าประทับใจที่สุดเลย



__________________

Talk:)


คือ จริงๆตอนนี้ควรมีจูบ — แต่พอมาแต่ง มันกลับไม่มีซะงั้น (งงใจตัวเอง5555)

เป็นตอนชิวๆตอนสุดท้ายแล้ว หลังจากนี้จะกลับเข้าโหมดจริงจังแล้ว


แฮปปี้นิวเยียร์ค่าทุกคน ตอนนี้ให้เป็นของขวัญปีใหม่ไปเนอะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 291 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,068 ความคิดเห็น

  1. #985 Jecelyn (@Jecelyn) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 19:21
    ป๋ายิ้มกรี๊ดดดด!!!! น้องคือค้างไปเเล้วค่ะ!เขินนนน
    #985
    0
  2. #894 Astrophile_ (@Cressida) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 18:11
    น่ารักกันจังง แง
    #894
    0
  3. #734 Rain01 (@Rainny6159) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 มกราคม 2563 / 17:16
    อบอุ่นมากกกก กุมใจจจจ น้อนนนน ควรได้กันไวๆนะ555
    #734
    0
  4. #731 -BeView- (@-BeView-) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 11:00
    อบอุ่นมาก//กุมใจ (แอบใจหายที่ตอนที่อุส่าดองจะมาอ่านมันหมดแล้ว)
    #731
    0
  5. #730 zomweeri (@zomweeri) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 00:45
    มันอบอุ่นในหัวใจ
    #730
    0
  6. #728 BarMeeYen (@BarMeeYen) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 มกราคม 2563 / 12:44
    เป็นการเดทที่น่าารักมากกก ตอนหน้านี่จะกลับเข้าเรื่องเครียดๆเเล้วสินะคะแงง
    #728
    0
  7. #727 Piszerel (@manaki-ne) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 09:01
    ตื่นเต้นๆๆๆๆ
    #727
    0
  8. #724 ป่าสีน้ำเงิน (@kamontip-123) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 01:45

    ตอนเล่นปาหิมะกันรู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูกเลยค่ะ มันน่ารักมาก ยิ้มจนแก้มจะแตกแล้วค่ะ5555555
    #724
    0
  9. #722 Demon1704 (@Demon1704) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 22:08
    รักค่ะ ตกหลุมรักเรื่องนี้อย่างจังเลย
    #722
    0
  10. #721 jeebiest (@jeebiest) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 20:06
    กรี๊ดดด​ คือดีมากก ขอบคุณ​มากค่ะ​ อ่านไปยิ้มไปเลยยย
    #721
    0
  11. #712 giemtts (@giemtts) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 23:32
    สนุกมาก รอนะคะ
    #712
    0
  12. #711 asma2547 (@asma2547) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 17:05
    ป๋าน่าร้ากกกกกก
    #711
    0
  13. วันที่ 2 มกราคม 2563 / 13:39
    โง้ยยยยน่ารักก เล่นปาหิมะกันด้วยย ปล. ถ้าป๋าเซฟอยู่เรเวนคลอคงจะนู่มมๆเหมือนที่แฮรี่นึกนั่นแหละงืออ (●´з`)♡
    #710
    0
  14. #709 GOTFAFA (@Yanikajitklang) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 09:31
    เป็นของขวัญต้อนรับปีใหม่ที่ดีงามมากๆค่ะ
    ~~สมกับชื่อตอนจริงๆ
    ตัวละครในเรื่องยิ้ม หัวเราะ มีความสุข มันก้ทำให้คนอ่านอย่างเรายิ้ม หัวเราะ เเละมีความสุขไปด้วย ชอบมากๆค่ะ สนุกมากกกก
    #709
    0
  15. #708 GOTFAFA (@Yanikajitklang) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 09:31
    เป็นของขวัญต้อนรับปีใหม่ที่ดีงามมากๆค่ะ
    ~~สมกับชื่อตอนจริงๆ
    ตัวละครในเรื่องยิ้ม หัวเราะ มีความสุข มันก้ทำให้คนอ่านอย่างเรายิ้ม หัวเราะ เเละมีความสุขไปด้วย ชอบมากๆค่ะ สนุกมากกกก
    #708
    0
  16. #707 •Glitter• (@starglitter) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 22:32

    เป็นเขินแงงงง

    #707
    0
  17. #706 l3aowan (@new-sureerat) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 20:28
    เป็นของขวัญปีใหม่ที่ดีมากๆเลยค่ะ อบอุ่นหัวใจมากๆ แค่นึกถึงรอยยิ้มของสเนปก็มีความสุขแล้ว แฮปปี้นิวเยียร์นะคะไรต์
    #706
    0
  18. #705 Menight * (@menight) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 19:56
    นี่คือความสงบสุขก่อนพายุเข้าสินะ TT
    #705
    0
  19. #704 No! Sparrow (@1896reborn2) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 19:32
    มันทั้งสุขทั้งอยากร้องไห้พร้อมแฮรี่เลยค่ะ แงงงง
    #704
    0
  20. #703 เหมียวขนฟู (@bloodytea) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 19:12
    ตอนผ่านมิสเซิลโทนึกว่าจะมีแล้ววว แต่แบบนี้ดีกว่านะ มันดูค่อยๆเป็นค่อยๆไป ดูกลมกลืน สมูทมาก ฟิลกึ๊ดสุดๆ
    #703
    0
  21. #702 Tidvita (@Tidvita) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 19:10
    หุบยิ้มไม่ได้แล้ววววว
    #702
    0
  22. #701 TewadaCat (@TewadaCat) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 18:25

    โอ้ยยย ทำไมตอนนี้มันดีต่อใจแบบนี้ อ่านไปยิ้มไป

    (รู้นะ ว่าเรื่องมันต้องเดินต่อ แต่แบบอยากหยุดช่วงเวลาแบบนี้ไว้จริงๆ)
    #701
    0
  23. #700 Tisalnohc (@magickizz) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 17:02
    ฮื่อออออออออออ ชอบจีง~
    ตอนหน้ารี้ดต้องเตรียมใจก่นกดอ่านแล้ว! ฮื่ออออ เป็น ฮื่อที่ไม่เหมือนกับฮื่อแรก
    #700
    0
  24. #699 My min@Tea (@koli505) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 16:10

    ชอบมม.ตอนปาหิมะเล่นกันมากเลยค่ะ ฟีลกู้ดอบอุ่นหัวใจมากๆเลยTT ส่วนทุกคนที่เหลือในอีกมิติตรงนั้น ข้ามมาไวๆนะ!

    #699
    0
  25. #698 Vivee1230 (@c4uCFWLwpv6gdwi) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 16:09

    HNYค่ะไรท์ ขอให้เป็นปีที่ดีน้าาา เสียดายน่าจะมีฉากจูบ55555ฟินเลย ตอนต่อๆไปเข้าสู่โหมดจริงจังแล้วหรอ แงง
    ใครอะที่มีหินนั้นเยอะ ทำไมเราเดาว่าเป็นเดรกน้าาา รอค่าา
    #698
    0