Fic Harry Potter - Eternal War (SS/HP)

ตอนที่ 30 : Chapter 30 : Before Christmas

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,739
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 226 ครั้ง
    24 ธ.ค. 62

Chapter 30 : Before Christmas





ความรักคือสิ่งแปลกประหลาด


แฮร์รี่เคยคิดว่าตัวเองเข้าใจความรัก แต่ไม่ เขาค้นพบว่าเขาไม่เคยเข้าใจมันเลย


การกระทำประจำวัน เรื่องปกติที่เขาเคยทำ ในตอนที่ในใจเขาไม่คิดอะไรการกระทำพวกนั้นมันก็เป็นเรื่องปกติ แต่ตอนนี้มันไม่ปกติ —ไม่ใช่เหตุการณ์ภายนอกที่ผิดปกติ แต่มันผิดปกติในตัวเขานี้เอง เคยคิดว่ามันน่าจะเป็นช่วงเวลาที่กระอักกระอ่วนและประหม่าเขินอายอย่างตอนที่เขาชอบโช หรือไม่ก็เป็นความรู้สึกที่มีคนผลักให้เขาก้าวไปข้างหน้าอย่างตอนคบจินนี่


ทั้งสองครั้งนั้นไม่เหมือนกัน และครั้งที่สามนี้ก็ไม่เหมือนสองครั้งแรกเช่นกัน


มันไม่ได้หวือหวา ไม่มีอะไรพิเศษไปจากก่อนหน้าเลย เขาก็แค่ขยับตามองไปที่เซเวอร์รัส และค้นพบว่าฝ่ายนั้นกำลังมองมาที่เขาอยู่เช่นเดียวกัน และวินาทีถัดมา เขาก็รู้สึกอบอุ่นวาบในใจ แค่ช่วงเวลาที่ใช้อยู่ด้วยกันทุกวันนี้มันก็ดีเกินพอแล้ว


ความรักทำให้ทุกช่วงเวลามันพิเศษขึ้น


อยากรู้เรื่องของอีกฝ่ายให้มากขึ้นทั้งๆที่ตัวเองก็รู้ดีอยู่แล้ว ทั้งๆที่แทบอยู่ด้วยกันตลอดเวลา แต่ทำไมเวลากลับดูแสนสั้นในความรู้สึก


แฮร์รี่เดินกลับออกมา เขาเดินผ่านคอลิน คริฟลีย์ที่กำลังกดกล้องถ่ายรูปจากหอคอยไปที่ลานควิดดิช เสียงกล้องถ่ายรูปดังขึ้น ‘แชะ’ ออกมาพร้อมๆกับรูปถ่ายที่ออกมาทันที เจ้าตัวมองรูปอย่างพอใจก่อนจะจัดเก็บรูปถ่ายไว้ในกระเป๋า ถือกล้องเดินไปทางหนึ่ง สวนทางแฮร์รี่พอดี


“เดี๋ยวก่อน!”


แฮร์รี่อดทักไม่ได้ เขาจำรุ่นน้องที่ปลื้มเขาคนนี้ได้ดี คอลินหยุดชะงักงันและยกยิ้มทักทายเขาอย่างร่าเริง


“สวัสดีครับ ศาสตราจารย์พอตเตอร์ มีอะไรรึเปล่าครับ?”


แฮร์รี่กระพริบตา ว่าๆไปแล้วเขาก็เผลอทักอีกฝ่ายไปก่อนที่จะตัดสินใจแล้ว สุดท้ายก็เลยได้แต่ทำตามความรู้สึกของตัวเอง มือข้างหนึ่งขยี้ผมเบาๆ นิ้วเรียวของมืออีกข้างชี้ไปที่กล้องถ่ายรูปของคอลินอย่างลังเล


“นี่น่ะ ถ้านายไม่ใช้แล้ว ฉันขอยืมหน่อยได้ไหม?”


“ครับ?”

______________________



แฮร์รี่ถือกล้องของรุ่นน้องกริฟฟินดอร์ในมือ เขาเดินเข้าห้องใต้ดินไปอย่างลังเล เห็นว่าเจ้าของคุกใต้ดินกำลังนั่งทำงานอยู่ทั้งๆที่เป็นวันอาทิตย์ แฮร์รี่เลยลอบเดินเข้าไปใกล้ เขายกกล้องขึ้นมอง การมองอีกฝ่ายผ่านเลนส์กล้องตัวใหญ่ให้ความรู้สึกแปลกประหลาด พอรับรู้ได้ว่าหากปกติมองกล้องแล้วบังเอิญหันไปเจอเซเวอร์รัส สิ่งที่คนส่วนใหญ่ที่คือการที่เบือนกล้องหนี โดยเฉพาะเมื่อในจอกรอบสี่เหลี่ยมที่เขาเห็น มันโฟกัสไปที่คนจมูกงุ้มที่กำลังตรวจงานอย่างตั้งใจเท่านั้น


แล้วใบหน้านั้นก็เงยขึ้นมา แฮร์รี่สะดุ้งจนเผลอมือลั่นกดนิ้วลงไปที่ปุ่มชัตเตอร์ มันส่งแสงแฟรชขาววาบและส่งเสียง ‘แชะ’ ออกมา


ใบหน้าของเซเวอร์รัสตึง มองกล้องคล้ายกำลังมองของแปลก ราวกับสงสัยว่าเขาไปเอามันมาจากไหน แฮร์รี่ยิ้มเจื่อนหยิบรูปออกมา ลดกล้องลงข้างตัว เอามือข้างหนึ่งจับหลังคออย่างไร้คำอธิบาย


ถ้าจะบอกว่า แค่อยากถ่ายรูปอีกฝ่ายเก็บไว้จะแปลกรึเปล่า?


“คือ— มันเป็นของคุณคลิฟลีย์น่ะครับ พอดีผมยืมเขามาวันนี้” แฮร์รี่เอ่ยอย่างระวัง “ผมเลยลองถ่ายอะไรหลายๆอย่าง”


ทั้งๆที่จริงๆแล้วเพิ่งจะถ่ายไปแค่รูปเดียว


แฮร์รี่หยิบรูปที่เพิ่งถ่ายของเซเวอร์รัสมาดูไปพลาง หลบสายตาประเมินของคนงานยุ่ง รูปที่เขาถ่ายได้เป็นรูปที่เคลื่อนไหวจากก้มมาเงยหน้าขึ้นมองตรงมาด้วยดวงตาดุฉบับเซเวอร์รัสที่หากเขาเป็นนักเรียนของอีกฝ่ายคงได้สะดุ้งบ้างแหละ แต่เนื่องจากเขาเห็นบ่อยจนชินแล้ว มันก็เป็นแค่ท่าทีตามปกติของคนตรงหน้า


เซเวอร์รัสไม่ได้ตอบ มองกล้องกับเขาก่อนจะปราดมองรอบห้องขวางๆ แฮร์รี่อดไม่ได้ที่จะต้องเอ่ยเสียงหงอย


“ไม่ได้เหรอครับ”


“—ไม่ใช่ไม่ได้” เซเวอร์รัสเอ่ยเสียงไร้อารมณ์ มองมาที่เขาแล้วถอนหายใจ “คุกใต้ดินมืดๆมีอะไรน่ามาถ่ายรูปกัน”


มีคุณไง


เสียงในหัวเขาดังขึ้นมาแทบจะทันทีจนอดไม่ได้ที่จะเผลอหน้าแดงและกลบความคิดนั้นลงไป แฮร์รี่ยกยิ้มกลบเกลื่อนแล้วรีบตอบในสิ่งที่นึกได้ สายตาขยับมองสำรวจรอบๆ เอ่ยไล่ตามสิ่งที่ตัวเองเห็นไปด้วย


“ก็มียา วัตถุดิบปรุงยา ขวดแก้วปรุงยา แล้วก็ เอ่อ—“


แฮร์รี่ยิ่งเอ่ยก็เหมือนเขากำลังกลบฝังตัวเอง เซเวอร์รัสพูดถูก ที่นี่ไม่มีอะไรให้น่าถ่ายรูปทั้งนั้น แฮร์รี่ยกมือขยี้หัวรุนแรงอย่างอดใจไม่อยู่ ลอบมองเซเวอร์รัส


“อยากถ่ายรูปกับฉัน?”


กลับกัน เป็นเซเวอร์รัสที่เดินเข้ามาหยิบกล้องไปจากมือเขาแล้วทักขึ้นมาอย่างเฉยชา จับกล้องหมุนดูหลายที แฮร์รี่แทบสะดุ้งโหยง ว่าตามตรง ถ้าเขาไม่ได้รู้สึกอะไรอาจจะขออีกฝ่ายถ่ายรูปได้ง่ายๆ น่าเสียดาย ที่ความรู้สึกที่มันเกิดขึ้นไปแล้วมันย้อนกลับไม่ได้


“เธอชอบถ่ายรูปไม่ใช่เหรอ? ขนาดในห้องยังแปะไว้เต็มไปหมด”


แฮร์รี่กระพริบตาก่อนจะพยักหน้าคล้ายกับว่ามันเป็นตัวเลือกเดียวของเขาในตอนนี้ ถึงปกติเขาจะไม่เคยถ่ายรูปใครนอกจากเท็ดดี้เลยก็ตาม เขาเลือกจะมองอีกฝ่ายอย่างมีความหมาย


เพราะเขาชอบที่จะมีรูปของคนสำคัญติดตัว อย่างรูปของรอนกับเฮอร์ไมโอนี่ รูปของพ่อแม่ ซิเรียส รีมัส รูปของเท็ดดี้ และคราวนี้—ก็เซเวอร์รัส


แค่คาดไม่ถึงว่าจะถูกคนมนุษย์สัมพันธ์ติดลบเอ่ยชวนก่อนแบบนี้ คาดไม่ถึงว่าจะได้ถ่ายรูปด้วยกัน แฮร์รี่ห้ามมือของตัวเองไม่ให้สั่นไม่ได้ เขาสูดลมลมหายใจ ปรับอารมณ์ของตัวเองให้ปกติแล้วยกยิ้มขึ้นมากว้างในที่สุด


ยิ้มจากความรู้สึกยินดีจริงๆ


“ได้เหรอครับ?”

______________________



แฮร์รี่หยิบรูปสองแผ่นแปะหน้าโต๊ะทำงาน รูปแรกเป็นรูปของเซเวอร์รัสที่นั่งทำงาน แฮร์รี่ขยับสายตาไปที่อีกรูป เอานิ้วชี้สัมผัสภาพตรงหน้าเบาๆ มันเป็นภาพปกติมาก เป็นภาพที่เขายืนอยู่ข้างๆเซเวอร์รัส ข้างหลังพวกเขาคือกองงานที่ยังตรวจไม่เสร็จและขวดยาไม่น่าจรรโลงใจ ถึงแบบนั้นพวกเขาก็ยืนข้างกัน เขารู้ว่าก่อนถ่ายรูปเขาเผลอหันไปมองเซเวอร์รัสที่ยืนนิ่งถ่ายรูปแต่อีกฝ่ายไม่ได้หันมา น่าแปลกที่พอถ่ายรูปออกมาแล้วภาพที่ได้ทำให้เขาเห็นการเคลื่อนไหวเล็กๆน้อยๆ


ภาพของใบหน้าเซเวอร์รัสที่หันเข้ามามองเขาแว๊บหนึ่งและยิ้มน้อยๆที่ปรากฏที่ทั้งมุมปากและดวงตาของคนหน้าตึงก่อนจะสลายหายวับไป แฮร์รี่เพ่งมองรูปอยู่นานถึงได้สังเกตเห็นมัน


เขากำลังเป็นบ้า


ความรักทำให้คนเป็นบ้า


และตอนนี้เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าที่เขาเห็นมันเกิดขึ้นจริงหรือแค่เป็นสิ่งที่เขาจินตนาการจนเห็นมัน


พอมองรูปนานๆเข้าก็เริ่มรู้สึกได้ว่าเวลามันผ่านมาสักพักแล้ว และตอนนี้เขายังไม่ได้จัดการการบ้านที่สั่งนักเรียนไปเลย แฮร์รี่นั่งนิ่งตั้งสติชั่วครู่ พยายามลืมเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนที่ตัวเองจะฟุ้งซ่าน เลิกสนใจรูปภาพที่โต๊ะทำงานแล้วดึงกองงานในลิ้นชักขึ้นมาตรวจ เหลือบมองปฏิทินที่วางไว้บนโต๊ะ ตัวอักษรคำว่าธันวาคมโชว์เด่นหรา


ว่าๆไป ช่วงนี้พวกนักเรียนก็เริ่มซื้อของขวัญคริสมาสต์แล้ว แสงไฟหลากสีเริ่มจัดแต่งในฮอกวอตส์จนดูน่าตื่นตาใจสำหรับเด็กปีหนึ่ง ดูสงบสุขสำหรับหลายๆคน แม้แต่ศาสตราจารย์มักกอนนากัลที่ขึ้นชื่อว่าดุยังดูใจดีกับเด็กๆมากขึ้นตามช่วงเทศกาล ฮอกส์มี้ดที่เพิ่งถูกผู้เสพความตายโจมตีไปก็ยังตั้งต้นคริสมาสต์ต้นใหญ่ไว้กลางหมู่บ้านแล้ว


แฮร์รี่เหม่อมองวันที่ เลื่อนสายตาใต้กรอบแว่นไปที่วันที่ 25 ธันวาคม มันเป็นวันเดียวของเดือนที่มีวงกลมเอาไว้ คว้ากระดาษขึ้นมาแผ่นหนึ่ง — เขาควรซื้อของขวัญวันคริสมาสต์ให้คนอื่นๆบ้างแล้ว


มือจับปากกาขนนกเขียนชื่อแรกลงไป — ควรเริ่มจากอัลบัส ชายชราที่เขาทั้งเคารพและเทิดทูน แต่ไม่มีครั้งไหนที่เขาจะมีโอกาสตอบแทนอีกฝ่าย บางทีเขาน่าจะหาซื้อถุงเท้าขนเป็ดนุ่มๆให้ซักคู่ ถัดไปเป็นชื่อของเฟลิกซ์ แฮร์รี่คิดว่าเขาอาจต้องใช้เวลาสักนิดในการตัดสินใจเลือกของขวัญให้อีกฝ่าย ถ้าจำไม่ผิด เด็กชายเหมือนยังไม่มีสัตว์เลี้ยง


แฮร์รี่ขยับยิ้มขณะตกในภวังค์ความคิด นึกถึงเฮดวิกขึ้นมา มันเป็นสัตว์เลี้ยงตัวแรกและเป็นของขวัญที่วิเศษที่สุดในชีวิตของแฮร์รี่ พอตเตอร์ เขาอยากให้เฟลิกซ์ได้สัมผัสความรู้สึกแบบนั้นบ้างแต่เขากลับมีความรู้สึกว่านกฮูกไม่เหมาะกับอีกฝ่าย


แสงไฟขยับริบหรี่ แฮร์รี่เริ่มที่จะเลิกสนใจชิ้นงานที่ส่งมา อย่างไรงานพวกนี้กว่าจะส่งคืนให้เด็กๆก็หลังวันหยุดคริสมาสต์ เขานั่งนึกถึงชื่อของอีกหลายคน ซิเรียส — คนที่น่าจะชอบหากเขาทำของเล่นเวทย์มนต์น่าสนุกๆสักชิ้นไปให้ รีมัสกับท็องก์ — ถึงแม้ว่ายารักษาโรคมนุษย์หมาป่าจะไม่สำเร็จ แต่เขาก็รู้ว่าจะต้องมีมนุษย์หมาป่าที่ชอบของขวัญเป็นช็อกโกแล็ตชิ้นโต


เขายังไล่ชื่อของเด็กนักเรียนที่มอบสถานที่อยู่ในมิตินี้ให้เขา ดอร์แมน โกลด์สตีน คอร์ลิน ลูน่า — อาจจะเรียกว่าสนิทไม่ได้เสียทีเดียว แต่เขาก็รู้สึกว่ามันพิเศษที่ได้เข้ามาสอนในฮอกวอตส์ เพราะมีเด็กพวกนี้ที่หวังพึ่งเขาทำให้เขาไม่เหงามากนัก เด็กนักเรียนหลายคนที่เข้ามาทักและพูดคุยกับเขา


ไหนจะเซดริก — คุณไทบีเรียส ศาสตราจารย์มักกอนนากัล มาดามฮูซและอาจารย์อีกหลายคนที่ใจดีกับเขาทั้งๆที่เขาเป็นเด็กไร้ที่มาที่ไป


แฮร์รี่เขียนไล่ชื่อไปก็ยิ่งรู้สึกลำบากใจ เริ่มรู้สึกแล้วว่าเขาจะมีสิ่งสำคัญบนมิตินี้มากเกินไปแล้ว พักหลังๆมาพาลเอาไม่ได้คิดถึงมิติแรกเดิมของตนเองนัก ถ้าไม่ใช่เพราะเท็ดดี้หรือพวกเพื่อนๆเขา บางทีเขาอาจจะไม่อยากกลับไปก็ได้ เหมือนกับว่าชีวิตของเขามันอยู่กับสงครามที่ไม่มีวันจบสิ้น ตราบเท่าที่สงครามเหล่านี้ทำให้ชีวิตของแฮร์รี่ พอตเตอร์มีคุณค่า


ขยับยิ้มเจื่อนขึ้นมาเมื่อนึกได้ว่ากระทรวงจะหัวหมุนขนาดไหนที่มือปราบมารที่กำลังเลื่อนเป็นหัวหน้ามือปราบหายตัวมาแบบนี้


อืม รอนกับเฮอร์ไมโอนี่คงจะหัวหมุนสุดๆ


แฮร์รี่รู้ว่าตัวเองอารมณ์ดีเขียนชื่อลากยาวจนกระทั่งเขียนชื่อเจมส์กับลิลี่ พอตเตอร์ลงไป ยังไม่ทันที่จะเขียนลงไปครบทุกตัวอักษรเขาก็หยุดตัวอักษรเอาไว้ ชะงักมองชื่อที่ยังเขียนไปได้แค่สองตัวอักษรด้วยความรู้สึกที่เขาไม่สามารถบรรยายเป็นคำพูดได้ มันความกับว่ามีก้อนขมขื่นอยู่ในลำคอ แต่แล้วเขาก็ฝืนกลืนก้อนขมลงไปจนมันกลายเป็นความรู้สึกลื่นโหวงในลำคอ


เขาไม่แน่ใจว่าตัวเองควรจะทำอะไรให้ทั้งคู่ดี


คล้ายกับว่าพวกเขาเป็นคนแปลกหน้าเกินกว่าที่เขาจะตัดสินใจเลือกของขวัญบางอย่างให้ทั้งคู่ได้


แฮร์รี่ขยับยิ้มค้างและหยุดเขียนสองชื่อนั้นไว้ เลื่อนมือลงไปบรรทัดใหม่เขียนชื่อสุดท้ายลงไปด้วยความรู้สึกที่กลับมาฟูฟ่อง


เหลือบสายตามองรูปถ่ายคู่ที่เพิ่งได้มา คนที่ผิดคาดเขามากที่สุดก็คงเป็นเซเวอร์รัส แต่ยิ่งมองไปคิดไปก็ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะให้อะไรอีกฝ่ายดี มือซ้ายที่เท้าโต๊ะอดไม่ได้ที่จะคว้าจี้รูปกวางที่คอมาหมุนเล่น


วัตถุดิบปรุงยางั้นหรือ? แต่เขาไม่เชี่ยวชาญเรื่องพวกนี้เอาเสียเลย และเขาไม่คิดว่าคุกใต้ดินจะเหมาะแก่การปลูกต้นไม้ด้วย ชุดคลุม — ผ้าพันคอ —?


แฮร์รี่หลับตาลง รอยยิ้มที่มุมปากขยับขึ้นด้วยอารมณ์นึกขัน — เขาน่าจะซื้อสัตว์เลี้ยงสักตัวให้เซเวอร์รัส


อย่างน้อยๆมันคงจะช่วยบรรเทาบรรยากาศเหงาหงอยน่าหดหู่ในคุกใต้ดินลงไปได้บ้าง


ทั้งๆที่มันเป็นกลางคืนของฤดูหนาว แต่แฮร์รี่กลับรู้สึกว่าเขารู้สึกอุ่นวาบขึ้นมา เหมือนกำลังถูกไฟลวงของคริสมาสต์ยังไงชอบกล


_____________________________


“ศาสตราจารย์พอตเตอร์”


แฮร์รี่รู้ว่าศาสตราจารย์มักกอนนากัลเรียกเขาหลังอาหารมื้อเช้า อดีตศาสตราจารย์ประจำบ้านของเขายื่นกระดาษแผ่นหนึ่งมาให้ เขาเหลือบมองมันชั่วครู่ก็รู้ว่ามันคือรายชื่อของนักเรียนที่ลงชื่ออยู่ฉลองคริสมาสต์ที่ฮอกวอตส์ เขารับมาด้วยความสงสัย ศาสตราจารย์มักกอนนากัลเม้มปากคล้ายมีลับลมคมนัยขณะเอ่ยออกมา ดวงตาจริงจังใต้แว่นตาคล้ายสื่อถึงบางสิ่ง


“อัลบัสให้เธอเป็นคนเก็บรายชื่อนักเรียนที่ลงชื่ออยู่ที่ฮอกวอตส์ไปให้เขาวันนี้ คิดว่าศาสตราจารย์สเนป ศาสตราจารย์ฟลิตวิกและศาสตราจารย์สเปร้าส์คงกำลังนำมันมาให้เธอเหมือนกัน”


แฮร์รี่พอเข้าใจถึงความหมายของศาสตราจารย์มักกอนนากัล — อะไรก็ตามที่เขาจะทำวันคริสมาสต์ ให้ไปคุยกับอัลบัสวันนี้?


เรื่องที่เขาจะเปิดห้องแห่งความลับ — เขาคิดว่าเขาไม่ได้บอกใครไปนอกจากอัลบัสแท้ๆ


“ศาสตราจารย์—“


“ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเธอจะทำอะไรในวันคริสมาสต์ แต่ปีนี้ ด้วยสงคราม เด็กไม่น้อยเลยทีจะอยู่ที่ฮอกวอตส์ ฉันอยากให้เธอตัดสินใจให้ดี”


แฮร์รี่เงียบปากลงทันทีเมื่อศาสตราจารย์คนจริงจังเอ่ยเสียงเข้มขึ้นมากะทันหัน เขาเหลือบมองรายชื่อที่ไล่ยาวลงมา เห็นได้ชัดว่าคริสมาสต์ปีนี้ของที่นี่ แค่เด็กบ้านกริฟฟินดอร์ก็เกินยี่สิบคนแล้ว เขาเงยหน้ามองหญิงชราที่คล้ายจะชราลงไป เธอเอ่ยเสียงอ่อนลง


“ฉันไม่คิดว่ามีใครอยากให้เกิดเรื่องน่าเศร้ากับเด็กนักเรียนในฮอกวอตส์”


แฮร์รี่เม้มปาก มือเผลอกำกระดาษในมือจนมันเกิดยับยู่ยี่


แต่มันเป็นวิธีที่เร็วที่สุดในการกำจัดฮอร์ครักซ์


“ผมรู้”


แฮร์รี่ไม่ทันคุยกับศาสตราจารย์มักกอนนากัลเสร็จดีศาสตราจารย์อีกสองบ้านก็เหลือบมาทางเขาคล้ายมีบางอยากจะบอก เขาถึงเอ่ยขอตัวแยกออกมาแล้วเดินไปหาศาสตราจารย์ฟลิตวิกกับศาสตราจารย์สเปร้าต์หลังมื้ออาหาร


พอได้รายชื่อมาไล่ดูก็นึกได้ว่ายังขาดรายชื่อจากสลิธีรินอยู่ เจ้าของมือที่ถือกระดาษเดินนำออกจากห้องโถง — เช้าวันนี้ค้างคาวตัวโตไม่ยอมออกมาจากคุกใต้ดินเสียด้วย ไม่แน่ใจว่ามีเรื่องอะไรรึเปล่า


หรือจะตรวจงานไม่เสร็จ? เล่นให้การบ้านเด็กนักเรียนแต่ละคนไปเขียนยาวหลายฟุตขนาดนั้น? — โดยเฉพาะเด็กกริฟฟินดอร์


เขาส่ายหน้าขำขันอยู่ในใจ


“มีเรื่องอะไรดีๆเกิดขึ้นหรือเปล่าคะ?”


แฮร์รี่หยุดเดินทันทีเมื่อมีเสียงทักเขาดังขึ้นข้างๆ รู้สึกสะดุ้งโหยง บางทีเขาอาจจะถูกตามมาตั้งแต่ออกมาจากห้องโถงแล้ว แต่เพราะเหม่อลอยมากเกินไปสักหน่อยจนไม่ทันสังเกต หรืออาจจะเพราะนักเรียนคนอื่นๆก็เดินรอบๆพอประมาณ แถมเสียงที่ทักเขายังแสนจะคุ้นเคยกันดี เขาก้มมองเด็กสาวปีเจ็ดที่คุ้นหน้าคุ้นตาอย่างจินนี่ วิสลี่ย์ เพิ่มเติมคือ จินนี่คนนี้ไม่เคยคบกับเขา


ขยับยิ้มเก้อเล็กน้อย


“ก็ไม่เชิงหรอก — มีอะไรรึเปล่า คุณวิสลีย์?”


“คือ — จริงๆแล้วหนูมีข้อสงสัยเกี่ยวกับคำสาปสะกดใจที่เรียนไปวันก่อน คุณบอกว่ามันสามารถป้องกันได้ — เอ่อ ตอนนี้ศาสตราจารย์พอจะสะดวกคุยไหมคะ?”


แฮร์รี่เหลือบมองกระดาษในมือ นึกถึงหน้าอาจารย์ใหญ่และเซเวอร์รัส


“ฉันกำลังไปแวะหาศาสตราจารย์สเนป ไม่แน่ใจว่าเธอจะอยากมาด้วยเท่าไหร่หรอกนะ” แฮร์รี่เอ่ยกลั้วหัวเราะราวกับมันเป็นเรื่องตลก และเขาก็ไม่ผิดหวังเมื่อได้เห็นสีหน้าเหลือเชื่อปนปุเลี่ยนจากจินนี่ เธอเอ่ยถามอย่างระวัง


“ศาสตราจารย์สเนป? — คุณสนิทกับเขาเหรอคะ?”


แฮร์รี่หลุดหัวเราะอีกครั้ง เขาตบกระดาษในมือ เอ่ยโดยหวังหยอกล้อเด็กสาวตรงหน้า


“ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ให้ฉันรวมรายชื่อนักเรียนที่จะอยู่ตอนคริสมาสต์ไปให้เขาน่ะ และตอนนี้มันขาดแค่ของสลิธีรินเสียด้วย”


ใบหน้าจินนี่คล้ายได้ความกระจ่าง เธอยิ้มผ่อนคลายแล้วเอ่ยต่อ


“แปลกใจจังที่เห็นคุณสนิทกับศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ขนาดนี้”


แฮร์รี่ขมวดคิ้วกับคำกล่าวแปลกประหลาดของเด็กสาวที่ยกยิ้มกลบเกลื่อน จินนี่มักกลบเกลื่อนด้วยการเสตาหลบและยกมือทัดหูแบบนี้ — เขารู้จักจินนี่ดีในระดับหนึ่งหลังจากที่เธอเป็นคนที่เขาชอบและคบมายาวนานมากที่สุด แม้แต่ในสงคราม เธอยังเป็นหนึ่งในคนที่เขาไว้ใจมากที่สุดเช่นกัน


“แน่สิ เขารับฉันเข้ามาทำงานนี่ — “


แฮร์รี่รู้ว่าเขาไม่มีสิทธิทักเธอเรื่องนี้ บางทีเธออาจเพิ่งเลิกกับแฟนหนุ่มมา หรือบ้านมีปัญหาอะไรสักอย่าง พี่ชายกลั่นแกล้ง? เขายกยิ้มและเอ่ยต่ออย่างอ่อนอกอ่อนใจเมื่อนึกถึงเยื่อใยที่ยังคงมีต่อเธอ


“— คุณวิสลีย์ ถ้าช่วงนี้เธอมีเรื่องหนักใจหรือปัญหาอะไร เธอสามารถเข้ามาคุยกับฉันได้เสมอนะ — ถึงฉันจะไม่ค่อยแน่ใจว่าฉันเป็นตัวช่วยที่ดีเท่าไหร่ก็เถอะ”


จินนี่เลิกทำตัวประหม่า เธอเงยหน้าสบตาเขาตรงๆ เขาเห็นดวงตาสีน้ำตาลอ่อนคู่เดิมของเธอที่คล้ายตื่นตกใจครู่หนึ่ง ก่อนที่เธอจะเริ่มทำตัวเลิ่กลั่ก ขยับตัวอย่างกระวนกระวายใจและเริ่มเอ่ยออกมา


“ขอบคุณค่ะ ศาสตราจารย์พอตเตอร์ หนูคิดว่าเพื่อนหนูคงรอแล้ว ไม่รบกวนศาสตราจารย์แล้วค่ะ”


ว่าแล้วก็รีบเดินหนีไปด้วยใบหน้าขึ้นสีแดง


แต่มันไม่ใช่ความเขินอายอย่างที่เขาคุ้นเคย แฮร์รี่ไม่รู้ว่าเขาคิดไปเองรึเปล่า เขารู้สึกว่าจินนี่ที่หันหลังให้เขามีดวงตาแดงๆคล้ายจะร้องไห้ออกมายังไงชอบกล


ทั้งๆที่เขามองเพียงแค่แผ่นหลังเล็กๆของเธอเท่านั้น





แฮร์รี่ผลักประตูห้องปรุงยาไปโดยไม่ได้เคาะประตู


ทันทีที่เข้าไปในคุกใต้ดิน สิ่งแรกที่เขาสัมผัสได้เลยคือกลิ่นของยา — เหมือนเซเวอร์รัสจะปรุงยาบางอย่างออกมาจนไม่ได้ไปรับประทานมื้อเช้า


“ศาสตราจารย์?”


แฮร์รี่ทักพลางมองรอบๆ โต๊ะของเซเวอร์รัสค่อนข้างรกไปด้วยหม้อและหนังสือเก่าๆ พอขยับเข้าไปใกล้ถึงเห็นว่าเจ้าของห้องนั่งหลบอยู่หลังกองหนังสือ ในมือถือหลอดแก้วบรรจุยาสองสามขวดที่มาสเตอร์ดีกรีปรุงยากำลังพินิจอย่างตั้งใจ


“นี่คืออะไรหรือครับ—?”


แฮร์รี่ขยับตัวเข้าไปดูยาในหลอดเล็กๆ ลอบมองใบหน้าคนปรุงยาก็เห็นขอบตาดำๆ พอรับรู้ได้ว่าไม่ว่ามันเป็นยาอะไร เซเวอร์รัสจะต้องตั้งใจกับมันมากแน่ๆ


“มันไม่ใช่ยาสำคัญสำหรับฉัน”


กลับกัน เซเวอร์รัสวางมันลงและหันมาตอบกับเขาด้วยใบหน้าเฉยชา หยิบแค่อันเดียวที่มีสีเข้มที่สุด ใส่ลงกล่องเพื่อบรรจุมันอย่างปราณีต เป็นคำตอบที่ทำเอาเขาต้องรู้สึกแปลกใจเมื่อมองท่าทีทะนุถนอมมันของเซเวอร์รัส แฮร์รี่เลิกสนใจและเอ่ยบอกธุระ


“อัลบัสให้ผมมาเอารายชื่อเด็กสลิธีรินที่ลงชื่ออยู่ฮอกวอตส์ในวันคริสมาสต์กับคุณ”


แฮร์รี่นั่งลงฝั่งตรงข้างเซเวอร์รัส เอ่ยขึ้นมา กวาดตามองรอบๆ — มันรกจนผิดวิสัยของเซเวอร์รัส และมันรกเกินกว่าที่เขาจะสามารถตามหากระดาษรายชื่อได้ด้วยสายตา


เซเวอร์รัสไม่แปลกใจกับคำขอของเขา คนนิ้วยาวใช้นิ้วเกี่ยวเปิดลิ้นชักและยื่นกระดาษที่แฮร์รี่ต้องการให้ในทันทีจนคนที่เดินเข้ามาแปลกใจเสียเอง ขยับกวาดตามองรายชื่อที่ไล่ยาวมาไม่แพ้บ้านอื่นๆจนอดถอนหายใจไม่ได้ แฮร์รี่เหลือบตามองคนที่ดูคุ้นเคยกับศาสตร์มืด


“คุณพอจะรู้ไหมว่ามีวิธีไหนที่จะทำลายฮอครักซ์ได้บ้าง”


นอกจากพิษจากเขี้ยวของบาซิลิกซ์


เซเวอร์รัสเงียบชั่วครู่คล้ายจะครุ่นคิด


“คำสาปโบราณ มันเป็นศาสต์มืดแขนงหนึ่ง แต่อาจต้องอาศัยเวลาสักหน่อย คงมีแค่ศาสตร์มืดเท่านั้นที่พอมีอำนาจกัดกร่อนฮอร์ครักซ์ได้”


แฮร์รี่กระพริบตากับคำตอบที่เขาคาดไม่ถึง เขานึกถึงเรื่องของตัวเองก็อดถามต่อไม่ได้


“แล้ว— พอจะมีวิธีไหนไหมครับที่จะย้ายฮอร์ครักซ์ในภาชนะหนึ่งไปยังภาชนะอีกชิ้นก่อนทำลาย?”


เซเวอร์รัสมองตรงมาที่เขาด้วยสายตาอ่านยาก คงแปลกใจว่าทำไมเขาถึงอยากรู้คำตอบของคำถามแบบนี้ ถึงจะแปลกใจ แต่แฮร์รี่ก็ไม่รู้สึกถึงการบุกรุกเข้ามาในหัวสมองแม้แต่น้อย — เขายกมือจับหลังคออย่างประหม่าและยกยิ้มกลบเกลื่อน


“ช่างมันเถอะครับ”


“—ไม่เคยมีใครทำมัน การจะย้ายภาชนะที่อยู่ของศาสตร์มืดใดๆ ภาชนะนั้นคงต้องถูกทำลายเสียก่อน เศษเสี้ยววิญญาณจึงจะออกมาได้และไปสิงสู่ในภาชนะอื่น”


แต่เซเวอร์รัสก็ตอบเขามาจนแฮร์รี่ต้องรู้สึกขนลุก ไม่รู้ว่าด้วยน้ำเสียงของเซเวอร์รัสรึเปล่าที่ชวนเอาเขาขนลุกขึ้นมา


เขาต้องตายเท่านั้น?

____________________________________

Talk:)

อยากเขียนส่วนคริสมาสต์ตั้งแต่ตุลา ตอนนี้คริสมาสต์อีฟแล้วยังเขียนไม่ถึงคริสมาสต์ในนิยายเลยค่ะ ;w; ช่วงหลังๆมาไม่รู้อ่านรู้เรื่องมั้ย ไม่ได้กรองคำก่อนลงเลยค่ะ เขียนปุ๊บลงปั๊บตลอด (ลืมพล็อตเองด้วย)


ปล. เซดมืออุ่นๆคือนางป่วยแหละ ไม่มีอะไรจริงจิ๊งงง55555


Merry Christmas (Eve) ค่าทุกคน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 226 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,068 ความคิดเห็น

  1. #1024 MartiniLubik (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 00:55

    รู้สึกขำตอนแฮร์เผลอภ่ายรูปสเนป5555

    เขินตอนเค้าถ่ายรูปด้วยกันจังเลยย อั้ยยย

    น่ารักอ่าาา ความรักทำให้คนเป็นบ้าา


    #1,024
    0
  2. #983 Jecelyn (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 16:57
    ป๋าต้องทำยาให้น้องเเน่เลยยย ของขวัญวันคริสมาส ละมุนมากค่าาา เเต่เศร้าตอนที่น้องนึกถึงเจมส์ดับลิลลี่อะ อยากให้เเต่ก็รู้สึกว่าเราเป็นคนนอก😢😢😢
    #983
    0
  3. #659 My3547TRSH (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 13:08

    เซเวอร์รัสปรุงยารักษาให้ลูปินแน่เบยย เพิ่งมาสังเกตุ5555555
    #659
    0
  4. #658 Secr3t-Key (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 23:44
    เจ็บปวดที่ไม่สามารถกอดพ่อแม่ได้ ทั้งๆที่เห็นๆอยู่
    #658
    0
  5. #656 EngEnglish (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 19:55
    ไม่นะลูก!!!!
    หนูจะตายไม่ได้!!!
    #656
    0
  6. #655 EngEnglish (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 19:54

    ตอนอ่านแรกๆ คือมีความสุขมาก ชอบตอนที่แฮรี่นั่งไล่รายชื่อแต่ละคนเพื่อที่จะซื้อของขวัญให้ แต่พอมาถึงลิลลี่กับเจมส์เราจะร้องไห้อ่ะ พวกเขาเป็นพ่อแม่เราแท้ๆ แต่เราแสดงออกอะไรก็ไม่ได้
    สงสารแฮรี่ T^T
    #655
    0
  7. #654 jeebiest (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 17:58
    สู้ๆค่ะ
    #654
    0
  8. #653 thunchanok31275 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 12:12

    รออ่านตอนต่อไปเลยค่ะ
    #653
    0
  9. #652 thunchanok31275 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 12:12
    อบอุ่นใจมากๆตอนแฮร์รี่คิดของขวัญให้แต่ละคน บรรยายคาแรคเตอร์ตัวละครได้ชัดเจนมากค่ะ เห็นได้ชัดเลยว่าน้องรักและเอาใจใส่ทุกคนจริงๆ อยากเห็นน้องมีความสุขจังเลยค่ะ เอาใจช่วยให้น้องผ่านมันไปได้แล้วได้อยู่กับครอบครัวที่น้องรักจริงๆT___T
    #652
    0
  10. #651 tueysmall (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 11:30

    หุหุหุ
    #651
    0
  11. #650 PSPEKCH (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 11:11
    รอเสมอนะคะ
    #650
    0
  12. #649 kamontip-123 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 10:07
    เอาใจช่วยแฮร์รี่ ขอให้ผ่านพ้นเรื่องนี้ไปได้สักที
    #649
    0
  13. #648 Kiepuenggg (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 01:03
    รอน้องให้ของขวัญป๋าไม่ไหวแน้ววว
    #648
    0
  14. #647 1896reborn2 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 00:43
    อัพแล้วววว
    #647
    0
  15. #646 Yanikajitklang (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 00:34
    ยัยน้องลูกกกกกกกกก #ได้อ่านของคู่นี้ซักที หลังจากรอมาหลายเรื่อง ขอบคุณไรท์มากๆค่ะ
    #646
    0
  16. #645 gamefunny (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 00:18
    โง้บยย ไม่รุจะฟินหรือเศร้าดี มันหน่วงไปหมดดด
    #645
    0
  17. #644 mumpam (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2562 / 23:58
    อืมมม บางทีแฮร์รี่อาจจะไม่ตายจริงๆ ก็ได้นะ ถ้ายมทูตยังนับแฮร์รี่เป็นนายอยู่ ทำลายแค่วิญญาณโวลเดอมอร์แล้วคืนชีพเหมือนเรื่องหลักอะไรแบบนี้
    #644
    0
  18. #643 My3547TRSH (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2562 / 23:57

    ตอนแรกกำลังจะนอน เห็นแจ้งเตือนปุ๊บนอนดึกซักสิบนาทีคงไม่เป็นไร ครึ่งแรกก็ขำแฮรี่ที่จะกลายเป็นบ้าเพราะความรักนะ กลางๆมาก็ห่วงเรืื่องฮอร์ครักซ์กะจินนี่ ตอนสุดท้ายไรท์ก็มาขยี้เรื่องที่เศร้าที่สุด (ไรท์เก่งจังเลยค่ะ) สงสารแฮรี่ as always
    #643
    0