Fic Harry Potter - Eternal War (SS/HP)

ตอนที่ 29 : Chapter 29 : Special Alliance

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,202
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 301 ครั้ง
    30 พ.ย. 62

Chapter 29 : Special Alliance



แฮร์รี่เดินอยู่ในลอนดอนที่เต็มไปด้วยพวกมักเกิ้ล เขาเดินวนเวียนในจตุจักรกลางเมือง สวมเสื้อยืดสีเทา ทับด้วยเสื้อเชิ้ตสีฟ้าที่คุ้นเคย วันนี้เป็นวันที่เขานัดกับคุณไทบีเรียส หนึ่งในสมาชิกทีมล่าฮอร์ครักซ์ที่เพิ่งเคยรู้จักในโลกนี้เอาไว้ กระทั่งเห็นชายในชุดคลุมแบบฉบับพ่อมดสีกรมท่า ดูโดดเด่นในบรรดามักเกิ้ลรอบๆเขาก็รีบตรงเข้าไปหา ใบหน้าชายหนุ่มผิวเข้มชัด ดวงตารีสีน้ำตาลอ่อนมองเขา แฮร์รี่ยกยิ้มกว้างตอบรับเมื่อมั่นใจว่าเขาทักไม่ผิดคน


“สวัสดี แฮร์รี่ ดีใจที่ได้พบเธออีกครั้ง”


“เช่นกันครับ”


พวกเขาจับมือทักทายกันสั้นๆก่อนที่จะเดินผ่านซอกซอยของลอนดอนตรงไปที่ตู้โทรศัพท์สีแดงสด พวกเขาเดินเข้าไป คุณไทบีเรียสกดตัวเลข 62442 แฮร์รี่เดินตามเข้าไป ตู้โทรศัพท์สาธารณะพลันหมุนตัวนำทางพวกเขาตรงเข้าสู่กระทรวงเวทย์มนต์


ทันทีที่เหยียบเท้าก้าวออกมาจากตู้เล็กๆ รอบๆตัวเขาก็เต็มไปด้วยพ่อมดแม่มดที่ออกมาจากตู้รอบๆเช่นเดียวกัน บรรยากาศรอบๆค่อนข้างอึดอัดและวุ่นวาย มีเสียงพูดคุยอยู่เบาๆตลอดเวลา แฮร์รี่เงี่ยหูฟังสักหน่อยก็ได้ยินคำพูดเกี่ยวกับข่าวก่อนหน้าของเดลี่พรอเฟ็ต ถ้าจำไม่ผิดเหมือนมันจะเกี่ยวกับการที่ผู้เสพความตายหายเข้ากลีบเมฆหลังการปะทะเขตนอกของลอนดอน


เธออยู่ฮอกวอตส์ตลอดเวลาคงไม่ค่อยรู้เรื่องสินะ นี่คือเดลี่พรอเฟ็ตของวันนี้”


เป็นคุณไทบีเรียสที่ล้วงมือเข้าไปในชุดคลุมหยิบหนังสือพิมพ์ออกมา เด็กหนุ่มพยักหน้า จริงอย่างที่อีกฝ่ายพูด พอเขาอยู่ฮอกวอตส์ที่ค่อนข้างสงบตลอดเวลาถ้าไม่นับการทะเลาะวิวาทของนักเรียน ว่าๆไปแล้วแฮร์รี่ก็ไม่ค่อยรู้เรื่องภายนอกเท่าไหร่นอกจากที่รู้จากนิมิต ดวงตาสีเขียวใต้แว่นกลมถึงได้กวาดสายตาอ่านพาดหัวข่าวขณะเดินตามชายร่างสูง


กวาดสายตาอ่าน มีผู้คนกล่าวสรรเสริญดัมเบิลดอร์ที่เตรียมกำลังทางใต้ของลอนดอน มันเป็นเมืองเดียวกับที่เขาเตือนอาจารย์ชราคนนั้นไปแฮร์รี่จึงไม่แปลกใจนัก แต่ที่น่าสนใจคือโวลเดอมอร์โจมตีทั้งสามทิศทางพร้อมกันรอบลอนดอน และอีกสองเมืองที่ปกป้องไว้ได้นั้นเป็นฝีมือของกระทรวงเวทย์มนต์ เป็นฝีมือของมือปราบ


แฮร์รี่ม้วนกระดาษหนังสือพิมพ์เอ่ยถามคนข้างๆตัว ไม่สนใจความวุ่นวายรอบๆข้าง เอ่ยทักขึ้นมาอย่างระแคะระคาย


“ทางฝั่งใต้ของลอนดอน เขตกิลล์ฟอร์ธได้ดัมเบิลดอร์ช่วยเอาไว้คล้ายกับเตรียมการพร้อมอยู่ก่อนแล้ว ทางฝั่งตะวันออกกับตะวันออกเฉียงเหนือมีมือปราบเข้าปราบปรามได้ทันท่วงที จะว่าไป คุณไทบีเรียสเป็นคนดึงคนไปรับมือเองใช่ไหมครับ?”


“ใช่ เรื่องที่ทุกคนให้ช่วยตอนนี้กำลังคืบหน้าเลยล่ะ ไปได้สวยจนน่าหวั่นใจไม่น้อย” คุณไทบีเรียสเอ่ยขึ้นมา ดวงตารีหรี่ลงน้อยๆคล้ายกำลังครุ่นคิดบางอย่าง หรือไม่ก็คิดถึงบางคนในกระทรวงที่ตัวเองจับได้ว่าเป็นผู้เสพความตาย


“แล้วกับคนที่คาดว่าเป็นผู้เสพความตาย คุณทำยังไงกับพวกเขาเหรอครับ?”


“ถ้าเป็นล่าสุดก็เพิ่งส่งตัวขึ้นศาลเมื่อวันก่อน ป่านนี้น่าจะอยู่ในอัศคาบันแล้วล่ะ หนึ่งในนั้นเป็นสมาชิกของสภาอาวุโสด้วย น่าเหลือเชื่อจริงๆที่เป็นคนมีตำแหน่งสูงขนาดนั้น”


คนผิวสีปรายตามองเดลี่พรอเฟ็ต มันมีหัวข้อนึงจริงๆที่เอ่ยถึงเรื่องนี้ แฮร์รี่ยกยิ้ม แสดงว่าคนทรยศกำลังค่อยๆถูกถอนรากถอนโคนออกไปจากกระทรวงได้จริงๆแล้ว


“อย่างน้อยก็เบาใจไปได้เปราะนึงแล้วสินะครับ”


“— ยังเบาใจไม่ได้หรอก เพื่อนฉันคนนึงเคยบอกว่า เพราะเรารู้ว่าศัตรูของพวกเราแข็งแกร่งมากเพียงใด เราจึงประมาทไม่ได้เป็นอันขาด โดยเฉพาะเมื่อเวลาที่กระทรวงกำลังเป็นแบบนี้ สิ่งที่ควรทำคือต้องมีสติและพยุงทุกอย่างอย่างเข้มงวด”


แฮร์รี่ลอบมองอีกฝ่ายอย่างแปลกใจ พยักหน้าน้อยๆ เริ่มนึกได้ว่าถึงเป็นผู้ชายที่ถึงมีบรรยากาศผ่อนคลาย แต่เอาเข้าจริงกลับเป็นคนเด็ดขาดกว่าที่คิด น่าจะเพราะเป็นสมาชิกอาวุโสของกระทรวงด้วยรึเปล่านะ คุณไทบีเรียสเอามือจับไม้กายสิทธิ์เอ่ยต่อ


“ขนาดเราใช้ยาเผยความจริงก็ยังสาวไปถึงคนอื่นๆที่แฝงตัวอยู่ในกระทรวงไม่ได้ พวกนี้ทำงานราวกับเป็นตาข่ายแมงมุมไม่มีผิด ตอนนี้ในกระทรวงคงจะต้องระแวงกันตามๆไปเพราะมีระดับสูงรายหนึ่งถูกจับ ทั้งยังน่าจะทำให้พวกมันเริ่มระวังตั—“


“คุณแม็คล้ากเก้น สวัสดีครับ วันนี้พาคนมาด้วยเหรอครับ?”


แฮร์รี่ชะงักเมื่อบทสนทนาของพวกเขาถูกขัดตอนที่เดินมาถึงห้องโถงต้อนรับอันมีน้ำพุวงกลมอยู่ตรงกลาง เขาเหลือบตามองคนที่มาทัก เป็นผู้ชายผิวสีที่มีผมหยิก ตัวค่อนข้างสูงมองตรงมาที่เขาอย่างสงสัย ใบหน้าคุ้นหูคุ้นตาจนเขาต้องอดไม่ได้ยื่นมือออกไปพร้อมรอยยิ้มน้อยๆ


“ผมแฮร์รี่ พอตเตอร์ครับ เป็นอาจารย์สอนวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดที่ฮอกวอตส์ในปีนี้”


“อาจารย์สอนวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดที่ร่ำลือกันนั่นเอง! เพื่อนของฉันพูดถึงเรื่องของเธอไม่หยุดเชียวล่ะ ถ้ามีโอกาสฉันหวังจะได้คุยกับเธอนะ โอ้ เกือบลืมแนะนำตัวไป ฉันชื่อลี จอร์ดัน ทำงานอยู่กรมการดูแลเครือข่ายผงฟลู”


ที่แท้ทำงานอยู่กรมเครือข่ายผงฟลูนี่เอง แฮร์รี่ลอบยิ้มในใจเมื่อเจอเพื่อนสนิทของสองแฝดวิสลีย์ ที่เคยช่วยเขาในสงครามไว้ไม่น้อย เขายิ้มตอบรับก่อนที่คุณไทบีเรียสจะหันไปถาม


“ว่าแต่เธอมีอะไรรึเปล่า?”


“ก็ไม่เชิงว่ามีอะไรหรอกครับ แต่หัวหน้าเคยพูดเปรยๆว่าอยากให้คุณไปคุยเรื่องการใช้เครือข่ายผงฟลูที่จับตำแหน่งไม่ได้ช่วงหลังๆมานี้น่ะครับ ท่าทางจะมีเครือข่ายผงฟลูที่ไม่ได้ขึ้นทะเบียนผุดขึ้นมา แต่ตอนนี้ท่าทางพวกคุณจะวุ่นอยู่ ถ้ามีเวลาก็ไปคุยกับหัวหน้าด้วยแล้วกันครับ ผมเองก็ต้องรีบไปทำงานต่อแล้ว”


ลี จอร์ดันหัวเราะแห้งๆเหลือบมองเวลา คุณไทบีเรียสถึงยิ้มเสริมความมั่นใจให้อีกฝ่าย


“เข้าใจแล้ว เย็นนี้ฉันจะเข้าไปหาแล้วกัน แล้วเจอกัน”


“ครับ ขอบคุณมากครับ!”


แล้วลีก็ลาพวกเราและจากไป แฮร์รี่มองรายนั้นก่อนจะเดินตรงไปที่ลิฟต์กับคุณไทบีเรียสบ้าง รู้สึกว่าเมื่อกี้ ลีเรียกคุณไทบีเรียสว่าแม็คล้ากเก้นใช่ไหม?


“คุณ—แม็คล้ากเก้น?”


แฮร์รี่ทักอย่างสงสัย นามสกุลคุ้นเคยจนน่ากลัว โดยเฉพาะกับเมื่อได้ยินเสียงหงุดหงิดของรอนเอ่ยด่าชื่อนี้เสียย่อยยับ เสียงกู่ร้องแย่งชิงตำแหน่งคีปเปอร์กริฟฟินดอร์กัน รวมไปถึงเฮอร์ไมโอนี่ที่จูงมือคอร์แม็ก แม็คล้ากเก้นไปงานปาร์ตี้เพื่อประชดรอน


“ไทบีเรียส แม็คล้ากเก้น ชื่อเต็มๆของฉันเอง แต่เธอเรียกฉันว่าไทบีเรียสเถอะ ยังไงเราก็เป็นเพื่อนร่วมงานกันแล้ว”


“ครับ—“


แฮร์รี่ขึ้นไปบนลิฟต์ ไม่นานก็มีคนเข้ามาจนแน่นเอี๊ยดเหมือนครั้งแรกที่เขาเข้ามาที่นี่ พวกเขาหยุดคุยกันโดยอัตโนมัติตามมารยาท มองจนกระทั่งลิฟต์หยุดลงที่ชั้นห้า พวกเขาก็รีบถอนตัวออกมาจากลิฟต์ที่แออัด แฮร์รี่รอบมองรอบๆอย่างสนใจ มันดูธรรมดากว่าที่คิด คล้ายๆกับห้องทำงานของมักเกิ้ลไม่มีผิด ห้องทำงานแบ่งเป็นหลายๆห้อง ว่าๆไปก็คงเหมือนกับฝ่ายมือปราบ ชั้นที่ๆไม่เหมือนใครเห็นจะมีแต่สภาอาวุโสกับกองปริศนาแค่สองที่เท่านั้นเอง


“งั้นแสดงว่าคุณรู้จักคอร์แม็ก แม็คล้ากเก้นด้วยสิครับ?”


แฮร์รี่ห้ามความสงสัยของตัวเองไม่อยู่ เขาเหลือบมองคุณไทบีเรียสเทียบกับเพื่อนร่วมบ้าน คอร์แม็กเป็นผู้ชายผิวขาวร่างบึกบึนดูต่างกับไทบีเรียสอย่างชัดเจน


“เธอรู้จักคอร์แม็กด้วยหรือเนี่ย?” กลับกัน เป็นคุณไทบีเรียสที่แปลกใจเสียเอง แฮร์รี่ต้องลอบหัวเราะในใจ ถ้าอีกฝ่ายรู้ว่าเขารู้จักในแง่ไหนคงไม่ทักมาแบบนี้แน่ “เขาเป็นหลานชายของฉันเอง เป็นลูกชายของน้องสาวน่ะ”


“อ่า—“


แฮร์รี่รู้สึกเหมือนตัวเองอับจนคำพูด มองไทบีเรียสเทียบกับคอร์แม็กในความทรงจำก็ได้แต่นึกสงสัยว่าพวกเขามีสายเดือดเดียวกันแน่รึเปล่า คอร์แม็กที่พยายามจีบเฮอร์ไมโอนี่กับคุณไทบีเรียสที่ดูสุขุม ต่างกันไปคนละทางเลย แล้วคนข้างๆก็เหมือนรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่


“คอร์แม็กมีหน้าเหมือนพ่อเขาน่ะ ทั้งสีผิว ทั้งดวงตา สมัยเรียนมีสาวๆชอบเขาเยอะเชียวล่ะ เห็นว่าได้เป็นคีปเปอร์ของกริฟฟินดอร์ด้วย ฉันภูมิใจในตัวเขามากๆเลยล่ะ”


แฮร์รี่ยิ้มเจื่อนๆ กริฟฟินดอร์ที่รอนเกลียดยิ่งกว่าสลิธีรินคนนั้นน่ะนะ?


ระหว่างเดินเขาก็ได้ยินคุณไทบีเรียสเล่าเรื่องครอบครัวให้ฟังค่อนข้างเยอะ ถึงได้รู้ว่าคอร์แม็กตอนนี้เสียแม่ไปแล้ว ทั้งยังได้รู้อีกว่าเพื่อนสนิทที่คุณไทบีเรียสพูดถึงก่อนหน้าหมายถึงรูฟัส สคริมเจอร์ อดีตนายกรัฐมนตรีกระทรวงเวทย์มนต์ที่แม้แต่อัลบัสยังนับถือ ทั้งคู่เป็นเพื่อนสนิทสมัยเรียน เรียนจบรุ่นเดียวกัน ทั้งยังเป็นเพื่อนสนิทวัยทำงานด้วย ตลอดเวลาที่นายกรัฐมนตรีสคริมเจอร์อยู่ตำแหน่งก็ได้คุณไทบีเรียสช่วยทางฝั่งสภาอาวุโสมาตลอด


มิน่า อัลบัสถึงได้เชื่อใจคุณไทบีเรียสนัก


พวกเขาเดินมาจนถึงห้องรับแขกส่วนของผู้แทนสมาพันธ์พ่อมดนานาชาติแห่งประเทศอังกฤษ พวกเขาเคาะประตูไม้ลวดลายปราณีตสีทอง แฮร์รี่นึกขึ้นได้ว่าเขายังไม่เคยถามเลยว่าคนที่เขามาเจอด้วยชื่ออะไร และไว้ใจได้แค่ไหน ถึงคุณไทบีเรียสจะบอกว่าเชื่อได้ ถึงแบบนั้นเขาก็ควรระวังตัวเองไว้


แต่พอจะถาม ประตูตรงหน้ากลับเปิดขึ้นมาก่อน พร้อมๆกับร่างสูงโปร่งที่ออกมาทำเอาแฮร์รี่ยืนชะงักค้าง น้ำเสียงทุ้มต่ำๆที่ทักขึ้นมาพร้อมด้วยรอยยิ้มที่คล้ายกำลังกำลังปกปิดความเหนื่อยล้าอยู่ดังขึ้น


“คุณแม็คล้ากเก้น มาแล้วเหรอครับ เข้ามาก่อนสิครับ แล้วก็เธอด้วย คุณพอตเตอร์”


แฮร์รี่ขยับตาจ้องอีกฝ่ายไม่กระพริบ แต่พอได้รับการเชิญชวนเข้าไปในห้อง คุณไทบีเรียสเข้าไปก่อน แฮร์รี่ต้องรีบตามเข้าไป


ห้องรับรองค่อนข้างกว้างขวาง มีโซฟาสีเหลืองนวลบนพรมกลมขนาดใหญ่ ไม่มีกระจก เป็นสถานที่ที่เหมาะแก่การพูดคุยลับจริงๆ ชายตรงหน้ายิ้มน้อยๆผายมือเชิญพวกเขาไปนั่งที่โซฟา แฮร์รี่ต้องยอมนั่งลงคล้ายกำลังสับสนไม่น้อย


“จริงๆแล้วผมขอยืมห้องนี้จากหัวหน้ามาใช้พูดคุยน่ะครับ ผมขอยืมใช้ประมาณสองสามชั่วโมง เพราะมันมีข่ายเวทย์มนต์ป้องกันการดักฟังที่ดี แล้วก็ไม่มีใครเข้ามารบกวน พอจะได้ยินเรื่องของเธอจากคุณแม็คล้ากเก้นแล้ว แฮร์รี่ พอตเตอร์สินะ” เป็นคนตัวสูงพร้อมด้วยใบหน้าหล่อคมคายอย่างร้ายกาจที่ทักขึ้นมาก่อนพร้อมยื่นมือมาให้


“ฉันเซดริก ดิกกอรี่ ยินดีที่ได้รู้จัก”


แฮร์รี่แทบอยากจะกู่ร้องออกไปว่าเขารู้อยู่แล้ว สุดท้ายก็ได้แต่มองใบหน้าของอีกฝ่ายไม่กระพริบตา อีกฝ่ายเปลี่ยนแปลงไปเยอะมากจากความทรงจำเขา — ภาพของเซดริกในหัวของเขามันหยุดอยู่ที่ตอนอีกฝ่ายอายุสิบเจ็ดปี ตอนที่รายนั้นยิ้มมาให้เขาแล้วต่อสู้กับโวลเดอมอร์เพราะพวกเขาถูกกุญแจนำทางไปในสุสาน ภาพที่อีกฝ่ายตายต่อหน้า


ในตอนนั้น เซดริกมีใบหน้าหล่อใสแบบที่สาวๆแอบกรี๊ดครึ่งค่อนโรงเรียน แต่ตอนนี้ ใบหน้าที่ว่าหล่อดูสุขุมนุ่มลึกขึ้น ดวงตาที่อ่อนโยนซื่อตรงยังคงเหมือนเดิม รอยยิ้มที่ดูใจกว้างเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือรอยถุงใต้ตาที่เหมือนเกิดเพราะทำงานมากเกินไปและใบหน้าที่ไม่สดใสนัก มันดูหมองคล้ำลงไปบ้าง


แฮร์รี่ขยับมือสั่นๆของตัวเองไปจับมือของเซดริก พยายามทำเป็นไม่รู้จัก แต่คิดว่าบางทีมันอาจแสดงออกสีหน้าไปหมดแล้ว เวลาแบบนี้ไม่แน่ใจว่าควรรู้สึกแบบไหนดี อีกฝ่ายคือคนที่เขาไม่ทันนึกถึงด้วยซ้ำว่าจะวนเวียนมาพบกันอีก เขาพอรับรู้ได้ว่ามืออีกฝ่ายอุ่นผิดปกติถึงรีบกอบโกยสติกลับมาที่ปัจจุบัน


นี่มันแปลกเกินไปแล้ว—


“แฮร์รี่ พอตเตอร์ครับ เรียกฉันว่าแฮร์รี่ก็ได้”


พอปล่อยมือแล้ว เซดริกถึงเอ่ยยิ้มๆ


“ได้สิ แฮร์รี่”


แฮร์รี่มองมือตัวเองอย่างสงสัย ไออุ่นจากตัวอีกฝ่ายยังคงกรุ่นๆอยู่ ขมวดคิ้วน้อยๆ อดสงสัยไม่ได้ว่าอีกฝ่ายป่วยรึเปล่า แต่ถึงแบบนั้นพวกเขาก็พูดคุยเข้าประเด็นหลัก โดยมีคุณไทบีเรียสเริ่ม และเซดริกก็จริงจังขึ้นมาตาม


“ช่วงนี้เรียบร้อยดีรึเปล่า?”


“ก็ไม่เชิงว่าเรียบร้อยครับ จริงอยู่ที่ทางการทูตไม่มีปัญหาอะไร แต่หลังสัญญา ผมรู้สึกว่าทางไอร์แลนด์มีทีท่าแปลกประหลาดไป ท่าทางเร่งร้อนอยากได้ข้อมูลภายในน่าดู โดยเฉพาะกับคนเซ็นสัญญาที่ชื่อไอกอร์ คาร์คารอฟที่ลอบมาคุยส่วนตัวกับผมด้วย”


แฮร์รี่กระพริบตา คาร์คารอฟ? นั่นมันผู้เสพความตายที่เคยบอกว่าอยากให้เซเวอร์รัสช่วยลอบหนีจากจอมมารตอนมาแข่งถ้วยอัคนีไม่ใช่เหรอ? เป็นผู้ชายขี้ขลาดที่หวาดกลัวทั้งกระทรวงและโวลเดอมอร์ —ดูท่า ในมิตินี้บางอย่างก็ไม่เคยเปลี่ยนไป


“—คาร์คารอฟ ในมิติฉัน เขาเป็นผู้เสพความตาย” แฮร์รี่ทักขึ้นมาจนสองสายตาต้องหันมามองเขา เซดริกเลิกคิ้วน้อยๆแต่ไม่ได้ขัดอะไร แฮร์รี่ถึงสบดวงตาเฮเซลของอีกฝ่าย “ตอนนี้ยังไม่อยากฟันธงหรอก แต่จับตาดูไว้หน่อยก็ดี คาร์คารอฟน่ะ ไม่ห่ำหั่นให้ขึ้นระดับสูง ถ้าทำตามที่จอมมารสั่งไม่ได้ก็คิดหนี เป็นคนประเภทนั้นแหละ”


“ฉันเองก็คิดแบบเดียวกัน” เซดริกเอ่ยออกมาในที่สุดหลังจากมองเขาชั่วครู่ คุณเจ้าชายแห่งบ้านฮัฟเฟิลพัฟยกยิ้มขึ้นก่อนจะเล่าเรื่องการทำสัญญาพันธมิตรอย่างละเอียด มีการแลกเปลี่ยนความคิดเห็นหลายอย่าง ทั้งวิเคราะห์คนและแนวโน้มต่อไปในอนาคตของสงครามกับโวลเดอมอร์ พวกเขาใช้เวลาคุยกันสองชั่วโมง คุณไทบีเรียสถึงยกนาฬิกาและบอกว่าตัวเองต้องไปแล้ว ซึ่งเป็นตอนที่พวกเขาคุยประเด็นสำคัญจบหมดพอดี


แฮร์รี่นั่งอยู่ลำพังกับเซดริกนิ่ง พวกเขาลอบมองกันชั่วครู่ก่อนที่เซดริกจะถามขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย


“จริงหรือ ที่ว่าเธอมาจากต่างมิติ?”


ความรู้สึกเหมือนกับว่าเดจาวู แฮร์รี่มองใบหน้าเคลือบแคลงของเซดริก เหมือนกับใบหน้าตอนที่อีกฝ่ายถามเขาว่าเขาเป็นคนใส่ชื่อตัวเองในถ้วยอัคนีจริงๆงั้นหรือ และฝ่ายนั้นก็จะถามต่อมาว่า—


“เธอทำมันได้ยังไง?”


แฮร์รี่หลุดหัวเราะออกมาเมื่อคำพูดในอดีตดังขึ้นในหัวพร้อมๆกับเสียงของอีกฝ่าย ในครั้งแรกที่เขาฟัง เขาโกรธทันทีที่อีกฝ่ายตัดสินเขา จ้องจับผิด ไม่ได้นึกเลยว่ามันไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะไม่เชื่อ ในเมื่อพวกเขาไม่ได้รู้จักกันมาก่อน —และคราวนี้เขาจะไม่เดินหนีอีกแล้ว


บางทีการแก้ปัญหาพวกนี้มันก็ง่ายมาก


แค่หันหน้าเข้าหาและพูดคุยกัน


“นายไม่เชื่อมันใช่ไหมล่ะ?”


และแฮร์รี่ก็เริ่มถามกลับ เซดริกชะงักก่อนจะตอบด้วยใบหน้าขุ่นมัวน้อยๆ


“เป็นเรื่องที่เชื่อได้ยาก ถึงคนที่บอกมาจะเป็นคุณแม็คล้ากเก้นก็เถอะ”


“นั่นสิ พูดตามตรงฉันเองก็แทบไม่เชื่อตัวเองเหมือนกัน มันแปลกมากเลยล่ะ นายไม่รู้ว่าฉันตกใจแค่ไหนตอนตื่นมาแล้วเจอคนที่ตายไปแล้วในโลกของฉันอยู่ต่อหน้า ความคิดแรกของฉันคือฉันย้อนอดีตกลับมา แต่มันไม่ใช่—“


แฮร์รี่ถ่ายทอดเรื่องราวของตัวเองให้ฟัง สานมิตรภาพที่ไม่เคยเกิดขึ้นในอดีต รู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองได้รับโอกาสให้เริ่มต้นใหม่ และเขาก็เริ่มแปลกใจที่เซดริกกับเขาคุยกันถูกคอกว่าที่คิด มันเริ่มจากความสงสัยเรื่องมิติ คุยเรื่องฮอกวอตส์ ควิดดิช เซดริกนินทาอาจารย์สเปร้าต์ให้เขาฟังด้วยซ้ำว่าคุณเธอพอซื้อต้นไม้มาใหม่หลังเงินเดือนออกก็จะหมกตัวอยู่ในเรือนกระจกเอ่ยคุยกับต้นไม้พวกนั้นได้ทั้งวัน ที่น่าเหลือเชื่อไปกว่านั้นคือการที่เซดริกรู้เรื่องซุบซิบต่างๆนานาในโรงเรียนเป็นอย่างดีโดยบอกว่ารู้มาจากเพื่อนๆและบรรดาแฟนคลับที่เข้าหาเจ้าตัว


แฮร์รี่อดไม่ได้ที่ต้องยอมเอ่ยเล่าเกี่ยวกับเซดริกที่เขารู้จักตอนเจ้าตัวคะยั้นคะยอถาม เรื่องเลยลามไปถึงเรื่องของโช แชง แฮร์รี่พูดชื่อนี้ขึ้นมาปุ๊บใบหน้าเซดริกก็พลันเปลี่ยนไปทันทีจนอดถามถึงไม่ได้ เซดริกผ่อนคลายลง ยกยิ้มแล้วยอมสารภาพให้ฟังว่าตัวเองเลิกคบโชไปแล้วด้วยหลายๆสาเหตุ ก็มีทั้งเรื่องของครอบครัว เรื่องสงคราม สุดท้ายหลังจบจากฮอกวอตส์ไปหนึ่งปีก็ไม่ได้ติดต่อกันอีก แถมตอนนี้มีแต่เรื่องงานรุมเร้าจนไม่ได้คบกับใครอีก


“จะว่าไป — นายป่วยรึเปล่า? นายตัวอุ่นๆนะตอนที่เราจับมือกัน”


แฮร์รี่ทักขึ้นมาทันที


“ฉันโอเค ไม่ต้องห่วงหรอก แค่พักผ่อนน้อยน่ะ ตั้งแต่หลังงานล่าสุด หัวหน้าใช้งานฉันราวกับทาสเลย” เซดดริกบอกก่อนจะมองเวลา “อีกสักพักต้องไปตามงานต่อแล้ว ให้ฉันไปส่งนะ”


“โอเค”


แฮร์รี่ตอบ ขมวดคิ้วน้อยๆ ไม่ค่อยเชื่อเจ้าตัวนักแต่ก็ยอมแพ้แล้วยินยอมกลับไปแต่โดยดี ก่อนที่แฮร์รี่จะเข้าเครือข่ายผงฟู คนตัวสูงยังบอกเขาพร้อมกำมือยื่นมา


“แล้วก็ ถ้าว่างๆนายจะส่งจดหมายมาบ้างก็ได้นะ จะตั้งตารอเลย ทางนี้เองถ้ามีเรื่องอะไรจะเล่าไปบอกเหมือนกัน”


แฮร์รี่ยิ้มยกมือชนกับเซดริกก่อนจะจากออกมา


ให้ตาย เป็นคนที่ทำเอาเรื่องที่ระแวงก่อนหน้าหายไปจนหมดเลย คำถามในหัวที่สงสัยว่าเชื่อใจได้แค่ไหนมันหายวับไปตั้งแต่ประโยคแรกที่คุยกันในห้องนั้นด้วยซ้ำ


รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาอย่างแปลกประหลาดเวลาที่มีคนสนับสนุนที่ไว้ใจได้แบบนี้


_________________________



แฮร์รี่กลับมาถึงฮอกวอตส์พร้อมเสียงโหวกเหวกเสียงดังทางระเบียง เสียงร่ายคาถาดังขึ้นก่อนจากเด็กสาวพร้อมๆกับแสงสีแดงที่แว๊บผ่านเข้ามาในสายตา


“สตูเปฟาย!”


เด็กชายผิวสีน้ำผึ้ง เจ้าของผมหยักศกยาวขยับหมุนตัวหลบพร้อมกับหยิบไม้กายสิทธิ์ขึ้นมาชี้ไปที่เด็กหญิงผมบรอนซ์บ็อบสั้น


“ฟลาเกรต!”


“โอ้ย! ร้อนๆ” เธออุทาน ไม้กายสิทธิ์ในมือเธอลุกไหม้ในเปลวเพลิง เอ่ยร่ายอย่างเร่งร้อน “อากัวเมนตี!”


น้ำไหลลงมา ไฟดับลงพร้อมๆกับที่ร่างสองร่างขยับถอยห่ายตั้งท่าจู่โจมอีกครั้ง แฮร์รี่มองทั้งคู่ ใบหน้าคุ้นเคยรายแรกคืออลัน ริเวอร์บลูในชุดเรเวนคลอที่ดูไม่แยแสและดูฉุนเฉียว ส่วนอีกรายคือสกาเล็ต โกลด์สตีนในชุดกริฟฟินดอร์ที่ตอนนี้กำลังกริ้วและอาฆาตคนตรงหน้าน่าดู ดวงตาสีเทาถึงขั้นปูดโปนถลึง เขาหรี่ตาเมื่อเริ่มมีคนเข้ามามุง ทั้งคู่ไม่ขยับในทันที เขาได้ยินเสียงทะเลาะกัน เสียงแรกทุ้มต่ำและแฝงความอันตราย ส่วนเสียงที่สูงก็ขึ้นสูงด้วยอารมณ์


“ฉันไม่สนว่าเธอจะทำอะไรกับมัน แต่อย่ามายุ่งกับเรา”


“คิดว่าฉันอยากยุ่งกับคนแบบนายรึไง นายมันคนน่ารังเกียจ และคราวนี้นายมาขวางทางของฉันก่อน!”


แฮร์รี่คิดว่าเขาควรตรงเข้าไปหยุดตอนนี้ เขารีบเดินเข้าไป นักเรียนบางส่วนสังเกตเห็นเขาก็รีบเปิดทางให้ทันที แฮร์รี่เห็นข้อมือทั้งคู่เริ่มขยับถึงได้รีบตวัดไม้กายสิทธิ์


“เลวิ—“


“คอน—“


“เอ็กซ์เปลลิอาร์มัส!!”


แสงจากการร่ายคาถาไม่เกิดขึ้น เขาได้ยินเสียงร้องจากเด็กทั้งสอง ไม้กายสิทธิ์ในมือทั้งคู่กระเด็นหลุดเข้ามาในมือเขาที่ชูรอรับไว้ทันที แฮร์รี่รู้ว่านักเรียนบางคนสะดุ้งเพราะน้ำเสียงของเขา เจ้าของดวงตาสีมรกตขยับตามองรอบๆ เอ่ยเสียงดุ


“ใครพอจะอธิบายสถานการณ์ให้ฉันฟังได้บ้าง!?”


เสียงพูดคุยเงียบกริบก่อนจะมีเสียงซุบซิบถามไถ่เรื่องราวกันเบาๆจนในที่สุด ทั้งริเวอร์บลูและโกลด์สตีนก็หันมาทางเขา ใบหน้าริเวอร์บลูคล้ายไม่แยแส ส่วนใบหน้าโกลด์สตีนยังคงดูขุ่นเคือง


แล้วโกลด์สตีนก็เอ่ยก่อนกันเขาอย่างยอมแพ้


“พวกเราทะเลาะกันเพราะเขาพูดจาไม่ดีใส่หนูค่ะศาสตราจารย์พอตเตอร์ จริงๆก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โต หนูแค่ —ควบคุมตัวเองไม่อยู่ ขอโทษค่ะ”


แฮร์รี่เลิกคิ้วแปลกใจ เขายื่นไม้กายสิทธิ์คืนเธอ พร้อมๆกับยื่นอีกไม้คืนริเวอร์บลูที่แววตาดูอันตรายทันทีที่โกลด์สตีนเอ่ยจบประโยค

“หักคะแนนกริฟฟินดอร์กับเรเวนคลอยี่สิบคะแนนสำหรับการทะเลาะวิวาทด้วยเวทย์มนต์คาถา กักบริเวณคุณโกลด์สตีนกับคุณริเวอร์บลูพรุ่งนี้เที่ยง”


แฮร์รี่เอ่ยบอกทั้งคู่ รู้สึกเคลือบแคลงใจกับการทะเลาะครั้งนี้ไม่น้อย แต่พอเขาหยุด ทั้งคู่ก็ไม่อธิบายใดๆอีก แฮร์รี่ต้องลอบหรี่ตา ยอมปล่อยทั้งคู่ไปแต่โดยดี เห็นว่าไม่ได้ทำท่ามีเรื่องอีกเมื่อเพื่อนของแต่ละฝ่ายวิ่งมาถึง เขาเห็นเฟลิกซ์เข้าไปถามริเวอร์บลูที่ดูจะบอกปัดเพื่อนตัวเองในขณะที่โกลด์สตีนเอ่ยว่าริเวอร์บลูปากเสีย นิสัยเสีย อย่างนู้นอย่างนี้กับเพื่อนตัวเอง


แฮร์รี่เลิกคิดเมื่ออาจารย์คนอื่นเริ่มมาถึง เขาถึงเดินลงไปห้องใต้ดินด้วยความรู้สึกอ่อนล้า


ตอนนี้เขาอยากพักผ่อนมากกว่า เขาเดินเปิดประตูห้องทำงานของเซเวอร์รัสเข้าไป อดทักขึ้นมาไม่ได้ตอนที่ได้กลิ่นยามาจากหม้อปรุง


“นี่คุณอุดอู้อยู่ที่นี่ทั้งวันเลยเหรอครับ?”


เดินตรงหรี่ไปที่หม้อปรุงยาอย่างสงสัย ค้างคาวยักษ์ปรายตามองเขามาทั้งยังจดบันทึกบางอย่างในสมุดควบคู่กับการเตรียมวัตถุดิบปรุงยา แฮร์รี่มองภาพตรงหน้าได้ไม่นานก็เลิกสนใจ และเพราะเจ้าของห้องไม่ยอมสนใจเก้าอี้เขาถึงยึดเก้าอี้อีกฝ่ายไว้แทน ฟุบลงนอนกับโต๊ะ เอาคางเท้าแขนมองภาพตรงหน้าอย่างเหนื่อยอ่อน


“ฉันต้องปรุงยาให้ห้องพยาบาล —และภาคีกับผู้เสพความตาย” เซเวอร์รัสเอ่ยตอบออกมาจนแฮร์รี่ได้แต่ยิ้มขำ นี่มันคนที่อยู่ทุกฝ่ายแล้วนะ เขาปิดตาลงเอนหัวปรับมุมสบายครางอืมตอบ เซเวอร์รัสถึงเอ่ยมาดุๆ


“ถ้าเหนื่อยทำไมไม่กลับไปนอนที่ห้อง?”


นั่นน่ะสิ — ทำไมเขาไม่ตรงกลับห้องตัวเองกัน ?


“—ก็เพราะเหนื่อย เลยไม่อยากอยู่คนเดียว” แฮร์รี่บ่นเสียงงึมงำก่อนจะถามต่อ “คุณยังติดต่อกับผู้เสพความตายเหรอครับ?”


เซเวอร์รัสไม่ได้ตอบเขา แฮร์รี่พลันรู้สึกถึงความรู้สึกอุ่นๆพาดลงมาบนตัวจนเขาต้องลืมตาขึ้น — ห้าห่มนุ่มๆสีเทากำลังห่อหุ้มร่างกายของเขา มันมองความอบอุ่นให้ในคุกใต้ดินที่เย็บเยียบ กลิ่นของมันมีกลิ่นคล้ายยาที่ติดตัวเซเวอร์รัส เขาเอามือจับผ้าห่มแน่น มองคนที่เอามันมาให้เขา เซเวอร์รัสมองเขาด้วยใบหน้าอ่อนลง ในขณะเดียวกันแฮร์รี่ก็อดไม่ได้ที่ต้องเอามือมาสัมผัสอกจุดที่มีจี้กวางอยู่ และอาจเพราะมันอยู่ใกล้หัวใจเขาถึงรับรู้ได้ถึงเสียงที่ดังขึ้นมาและสั่นสะเทือนอยู่ในอก


ตึกตัก ตึกตัก —


มันดังขึ้นและไม่ยอมหยุดลง มันเป็นเสียงของหัวใจเต้นที่นำพาความรู้สึกมีความสุขและความหวาดกลัวมาพร้อมๆกัน ไม่รู้หรอกว่าที่เกิดขึ้นมันเป็นเพราะทฤษฎีสะพานแขวนที่เฮอร์ไมโอนี่เล่าให้ฟังรึเปล่า —ที่ว่าคนเราพออยู่ในจุดที่รู้สึกว่าตัวเองมีอันตรายไร้ที่พึ่งพาและบังเอิญมีคนยื่นมือมาให้ เราก็จะหลงรักคนๆนั้นด้วยความรู้สึกชั่ววูบ


แฮร์รี่เอนตัว มือขยับกำจี้ใต้เสื้อไว้แน่น ลอบมองจนกระทั่งเซเวอร์รัสหันกลับสนใจหม้อปรุงยาของตัวเอง ทำไมจู่ๆถึงมาคิดพวกนี้เอาตอนนี้ เพราะคุยเรื่องรักแรกกับเซดริกมารึเปล่านะ?


หัวใจของเขากำลังเต้นแรง รู้สึกเหมือนตอนที่มองโชด้วยความรู้สึกพิเศษครั้งแรก แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่แค่ความรู้สึกปลื้มปริ่มประทับใจ มันคล้ายหนักแน่นกว่า อาจเพราะเขาโตขึ้น? เพราะมันไม่ใช่รักครั้งแรก? เพราะรับรู้ถึงความรู้สึกของตัวเองดี?


แฮร์รี่ขยับสายตามอง ลดมือลงจากอกตัวเอง เขารู้ว่าเขาปฏิเสธมันมาตลอด เพราะเขาปฏิเสธมาเลยอดนึกขำกับหัวใจตัวเองไม่ได้ มันชัดเจนออกขนาดนี้ แถมเลือกที่จะใจเต้นกับใครดันไม่เลือก


ขยับสายตามองตามร่างที่ขยับปรุงยาอย่างจริงจัง เริ่มรู้สึกลำบากใจขึ้นมา


ว่าแต่ —


กับเซเวอร์รัส สเนปเนี่ยนะ?


แฮร์รี่ฟุบใบหน้าลงกับโต๊ะ เสียงหัวใจที่เต้นรัวพาลดังขึ้นมาอยู่ข้างหูจนเขาอยากจะกลบฝังมัน แต่น่าเสียดายที่กลิ่นของเซเวอร์รัสเหมือนจะติดตามตัวเขาที่ใช้ผ้าห่มของอีกฝ่ายจนทำให้เขารู้สึกรุ่มร้อนในใจ


แฮร์รี่เม้มปากแน่น รู้สึกอยากยกมือขยี้ผมยุ่งๆแต่ก็ไม่ได้ทำ เหลือบมองเจ้าของห้อง


สำหรับเขาแล้ว แค่เป็นคนเดียวที่ได้มองอยู่ใกล้ๆแบบนี้ ได้รับความอ่อนโยนของอีกฝ่ายบ้างแบบนี้ก็ดีเกินพอแล้ว


ตราบเท่าที่ชีวิตอันแสนสั้นยังคงอยู่ ก็อยากจะอยู่ข้างๆ ไม่ไปไหน จะคอยเป็นคนเชื่อใจเวลาที่ไม่มีใครเชื่อใจ จะเป็นคนคอยห่วงใยเวลาที่ทุกคนสาปแช่งอีกฝ่าย จะโอบกอดเวลาที่เศร้าเหมือนที่เซเวอร์รัสเคยทำให้เขา


และจากนี้ไปก็อยากจะแชร์ช่วงเวลาของความสุขบ้าง


ถ้าแค่นั้นก็คงจะทำให้ได้


เมอร์ลิน สาบานได้เลยว่าชาตินี้เขาจะไม่ให้เซเวอร์รัสรู้ความรู้สึกของเขาเด็ดขาด เพราะขืนรู้ขึ้นมา ถ้าพวกเขาไม่ได้สูญเสียสัมพันธ์ตรงหน้า(ซึ่งเขาคิดว่ามันมีโอกาสกว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์) เซเวอร์รัสจะต้องทรมานกับการจากไปของเขาแน่


แฮร์รี่หลุดยิ้มออกมา รู้สึกว่าความรู้สึกบางอย่างมันโหวงขึ้นในใจ


จะไม่มีวันพูดออกไปเด็ดขาด


เด็กหนุ่มผมยุ่งยื่นมือไปตรงหน้า ตรงที่เซเวอร์รัสหันหลังปรุงยาอยู่ ยื่นแขนออกสุด จับอากาศเอาไว้ราวกับต้องการที่ยึดเหนี่ยว แต่เมื่อเลือกที่จะจับยึดสิ่งที่ไม่มีตัวตน มือของเขาก็ค่อยๆร่วงหล่นลง


สายตามองเจ้าของชุดคลุมสีดำพร้อมๆกับเสียงที่ดังขึ้นมาจากก้นลึกของหัวใจ


ผมชอบคุณ


________________


Talk :)


พิณขอหนีไปสอบค่า หลังสอบก็จะหนีไปเที่ยวต่อ หลังจากนั้นจะรัวแล้ว >w<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 301 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,068 ความคิดเห็น

  1. #1023 MartiniLubik (@MartiniLubik) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 00:41

    ถ้าสเนปอ่านใจแฮร์รี่อยู่คงบอกว่าไม่ทันแล้วเด็กน้อย

    เธอสารภาพรักกับฮันมาแล้วนะ


    #1,023
    0
  2. #982 Jecelyn (@Jecelyn) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 15:42
    ความหน่วงนี้ งือออออจะร้องงง
    #982
    0
  3. #870 เจี้ยงจิงหยวน (@fjinjuta) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 13:39
    ถ้าไม่มีฉากหวานๆของป๋ากับรี่ก้คือวันนี้พี่เซดอาจจะได้สภาคู่ชิปกับรี่ไปนะคะแต่ปล.เขินประโยคสุดท้ายมาก อยากตียัยรี่
    #870
    0
  4. #733 Rain01 (@Rainny6159) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 มกราคม 2563 / 16:07
    น้อนนนนนนนนนนน T-T
    #733
    0
  5. #726 Piszerel (@manaki-ne) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 08:31
    รี่~~~

    โอ๊ยยยยยยย ฮือออออออ
    #726
    0
  6. #672 Mihr (@y_pps) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2562 / 21:40
    หน่วงง่ะ
    #672
    0
  7. #657 Secr3t-Key (@Secr3t-Key) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 23:31
    ขอหวีดร้องคุณเซดริก ดิกกอรี่หน่อยนะคะ กรี๊ดดดดดด คุณขา ดิชุ้นไม่คิดว่าเขายังอยู่!!!!!!
    ฟหกดเ้ส้ว้วยหรห่
    คนหล่อ สมบัติแห่งชาติ คนที่ทำให้ชั้นชอบบ้านฮัฟเฟิลพัฟคนแรก! รักคุณนะคะ งึ้ยยยยยย
    #657
    0
  8. #641 MINERVA09 (@morakot3014) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2562 / 15:04
    เจอเซดริกแอบเศร้าเล็กน้อยแต่! แต่ "ผมชอบคุณ" งือออละมุน
    #641
    0
  9. #640 zomweeri (@zomweeri) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2562 / 07:49
    ผมชอบคุณ อื้อหือประโยคนี้ดี

    เซดริกนี่ยังไงอะ แปลกๆ
    #640
    0
  10. #638 MysteriousofGirl1221 (@kawaiichibi12) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 20:16
    ผมชอบคุณณณณณณ แง๊
    #638
    0
  11. #637 Loveatfirstside (@Loveatfirstside) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 19:58
    โอ้ยยยรอๆๆๆตอนต่อไปค่ะงื้อออขอให้จบดี
    #637
    0
  12. #636 aeble (@aomsin_ts) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 08:51
    มันแบบบอกไม่ถูก ฮื้ออออออออ ขอให้จบแฮปปี้เถอะนะคะ มันแบบทั้งเขินแล้วก็เศร้า ชอบมากๆ รอนะคะ สู้ๆกับการสอบค่ะ
    #636
    0
  13. #635 Vivee1230 (@c4uCFWLwpv6gdwi) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 23:24

    แงงง จบแฮปปี้เอนเถอะ ไม่อยากให้จากกันเลย ต่างคนต่างรู้ใจกันแล้ว เหลือแต่บอกคนส.สินะ

    ปล.สู้ๆนะไรท์ ขอให้สอบผ่านค่าา จะรอน้าา
    #635
    0
  14. #634 ฮิจินะ (@pho-poe) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 23:12

    แฮ ป๋าเขารู้แล้วลูกกกกก ว่าลูกรักป๋าาา T^T

    #634
    0
  15. #633 TewadaCat (@TewadaCat) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 22:37

    โอ้ยยยย ทำไมมันบีบหัวใจอย่างนี้

    เป็นเรื่องที่อยากให้จบแบบแฮปปี้จริงๆ
    #633
    0
  16. #632 jeebiest (@jeebiest) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 22:23
    โอ๊ยยย​ จุกในอกไปเลยจ้าา​ ฮืออออ
    #632
    0
  17. #631 shino13 (@shino13) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 21:24
    รู้สึกสนุกปนเศร้า
    #631
    0
  18. #630 lonely.com (@jiblonely) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 21:15
    รอค่าา กดเข้ามาดูตลอดเลย
    #630
    0
  19. #629 GOTFAFA (@Yanikajitklang) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 20:52
    มันรู้สึกจุกๆอ่ะ อยู่ที่นี่เถอะนะน้องงงง
    อยู่กับป๋านะ
    #629
    0
  20. #628 ป่าสีน้ำเงิน (@kamontip-123) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 20:03
    อุแงงง เซดริกก็มา ขอให้รักของทั้งคู่สมหวังด้วยเถอะ T________T
    #628
    0
  21. #627 Tomaiey (@tueysmall) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 19:55

    ฮะเฮือก แง
    #627
    0
  22. #626 My3547TRSH (@My3547TRSH) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 19:55

    บอกตรงๆว่าไม่ได้คาดคิดว่าจะได้เห็นเซดริกอีก (กำลังงงเรื่องมืออุ่นๆอยู่ มีใครอธิบายได้มั้ยคะ) อยากรู้ด้วยว่าเด็กน้อยสองคนทะเลาะอะไรกัน แต่ตอนท้ายอยากจับแฮรี่กรอกสัจจะเซรุ่ม หนูจะปิดเป็นความลับไว้ทำม้ายย บอกเค้าไปสิคะหนู ยังไงก็แฮปปี้เอนดิ้ง (ใช่มั้ยคะไรท์ขา บอกหน่อยจิ ไม้กายสิทธิ์จากไม้ไพน์ไม่ได้มีไว้จกตารีดเด้อใช่มั้ยก๊ะ)
    #626
    0
  23. #624 Parichat1009 (@Parichat1009) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 19:52
    เศร้าอ่ะ
    #624
    0
  24. #623 ซู่อัน (@phrawmanormal369) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 19:51

    รอต่อนะคะ สู้ๆกับการสอบค่ะ
    #623
    0