Fic Harry Potter - Eternal War (SS/HP)

ตอนที่ 26 : Chapter 26 : Swear

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,622
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 357 ครั้ง
    6 ต.ค. 62

Chapter 26 : Swear








ในแต่ละมิติที่ซ้อนกันจนเกิดเป็นหลากหลายโลก ระหว่างมิตินั้นห่างกันเท่าไหร่?


แปดสิบไมล์? หนึ่งร้อย หนึ่งพัน หนึ่งแสน?


หรือจริงๆแล้วมันอยู่แค่เอื้อมมือมาโดยตลอด เพียงแค่ไม่มีใครเคยได้สังเกตมัน


ดอกสวีทวิลเลี่ยมปักอยู่บนแจกันสีมรกตบนโต๊ะทำงาน แจกันทรงเหลี่ยมเป็นวัตถุไม่กี่ชิ้นที่มีสีสันในห้องทำงานทึบทะมึน เขาชอบสีเขียว สีเขียวเฉดเดียวกับดวงตาของลิลี่ เขาชอบกลิ่นของดอกลิลี่โดยไม่คิดว่าตัวเองจะหันไปชอบดอกไม้ชนิดอื่นได้อีก— แต่ตอนนี้กลิ่นหอมอ่อนๆไม่คุ้นเคยของดอกไม้ที่มากระทบจมูกก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกรำคาญแต่อย่างใด ในทันทีที่มองดอกไม้ ใบหน้าของคนที่เขาเกลียดที่สุดเป็นอันดับต้นๆก็โผล่ขึ้นมาในหัว ก่อนจะปรากฏรอยยิ้มโง่ๆและใบหน้าเก้อเขินของแฮร์รี่ตอนที่เขาถามเกี่ยวกับดอกไม้มาแทนที่ ดวงตาสีเขียวเป็นสิ่งที่เขานึกได้เป็นอันดับสอง ดวงตาที่สะท้อนความเศร้าโศกเอาไว้เสมอราวกับเป็นบุคคนที่ถูกความตายตามล่าตัว เขาชอบที่จะมองดวงตาสีเขียวนี้มากพอๆกับอยากที่จะเบือนหน้าหนีออกจากมัน


กลีบดอกไม้ดอกหนึ่งร่วงหล่น มันไม่ใช่ฤดูที่ดีสำหรับดอกไม้เท่าไหร่ เซเวอร์รัสก้มมองกระดาษแผ่นเดียว มันมีลายมือยึกยือเขียนอยู่บนนั้น แฮร์รี่บอกว่ามันคือรายชื่อวัตถุดิบและปริมาณ รวมไปถึงขั้นตอนคร่าวๆของการทำยารักษาโรคมนุษย์มหาป่าอย่างถาวร ในอีกมิติหนึ่งมีการวิจัยที่ไปรวดเร็วจนใกล้สำเร็จแล้ว แฮร์รี่อยากให้เขาช่วยดูขั้นตอนอย่างละเอียดและช่วยเจ้าตัวที่จะปรุงยาตัวนี้


เซเวอร์รัสยกปากกาขนนกขึ้นมาวงที่วัตถุดิบบนสุด วูฟส์เบน ปรับแก้ปริมาณให้น้อยลง รายชื่อวัตถุดิบและปริมาณพวกนี้มันน่าสนใจ ขาดการปรับอีกเพียงเล็กน้อยมันก็จะกลายเป็นยาที่สมบูรณ์ได้แน่นอน เขาหรี่ตาตอนอ่านลายมือไก่เขี่ย เหลือเชื่อที่เด็กนั่นยังได้คะแนนตอนทำรายงานจากอาจารย์หลายๆคน ถ้าเป็นเขา เขาคงให้ศูนย์คะแนนตั้งแต่เห็นลายมือนี่แล้ว


เขานั่งแกะลายมือของเด็กผมยุ่งเรียบร้อยก็พักสายตา — เขารู้ว่าเขาควรจะปฏิเสธที่จะให้ความช่วยเหลือ ไม่ใช่แค่ว่าของขวัญที่เด็กนั่นอยากทำเป็นการทำไปให้คนที่เขาไม่ชอบขี้หน้าเท่านั้น แต่ฝีมือการปรุงยาของแฮร์รี่เท่าที่เขาเห็นความทรงจำพวกนั้น — มันห่วยแตกสิ้นดี เด็กนั่นไม่มีทางปรุงยาระดับสูงขนาดนี้ได้แน่


แล้วใบหน้าหงอยๆปนความคาดหวังของคนผมดำยุ่งดวงตามรกตก็โผล่ขึ้นมา


เซเวอร์รัสมองดอกไม้ที่กลีบดอกร่วงหล่น


ดอกไม้พวกนี้ ครั้งที่เห็นครั้งแรกมันสวยงาม แต่ดูสภาพตอนนี้ของมันสิ กลีบดอกเริ่มร่วงหล่น มันไม่มีทางอยู่รอดได้เกินพรุ่งนี้เลย บางที ถ้าไม่ฝืนพยายามก็อาจจะดีกว่า เซเวอร์รัสม้วนเก็บกระดาษลงใต้โต๊ะทำงาน เลิกคิดถึงวิธีการทำให้ยาเสร็จสมบูรณ์ ดับเตาผิงที่สว่างไปด้วยสีแดงเหลืองจากเพลิง ลุกไปเข้าห้องส่วนตัวของตัวเองอาบน้ำและเตรียมที่จะนอน


หลังนอนไปได้ไม่ถึงห้านาที เขาลุกขึ้น มือนวดตาตัวเองอย่างหงุดหงิด


เขาก็เดินกลับไปที่ห้องทำงาน กลิ่นดอกไม้ยังคงทิ้งค้างไว้แม้มันจะเริ่มเหี่ยวเฉาไปแล้ว เซเวอร์รัสลุกไปจุดไฟมอบความอบอุ่นให้ห้องทำงานเย็นเยียบใหม่อีกครั้ง นั่งลงบนโต๊ะทำงาน เปิดลิ้นชักขวามือ หยิบกระดาษแผ่นเดิมออกมา คลี่ม้วนกระดาษ จับปากกาขนนกจุ่มหมึกและเริ่มจรดปากกาลงไปบนกระดาษเปล่าอีกแผ่น


เขาไม่อยากเห็นใบหน้าผิดหวังจากเด็กน้อยของเขาเลย


ไม่แน่ใจว่าเขาเขียนปรับแก้สูตรไปกี่แผ่น จำไม่ได้ว่ากระดาษแผ่นสุดท้ายที่เขียนไปมันถูกเขียนด้วยลายมือน่าเกลียดขนาดไหน


ในเช้าวันรุ่งขึ้น กลิ่นหอมของดอกไม้ยังคงมากระทบจมูก มือขวาจับปากกาขนนก เซเวอร์รัสดันตัวเองให้ลุกจากโต๊ะทำงาน


นี่เขาเผลอหลับไป?


กระดาษกระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะ ปนไปด้วยกลีบดอกไม้สีแดงสลับขาว เขายกมือบีบระหว่างหัวตาตัวเองอย่างเคืองตา เซเวอร์รัสเงยหน้ามองแจกัน — มันยังมีดอกหนึ่งที่ดูงดงาม เป็นเพียงดอกเดียวที่โดดเด่นเป็นสง่า ในครั้งแรกที่ดอกไม้ทุกดอกล้วนสวยไม่มีทางสังเกตถึงมันได้เลย แต่เมื่อดอกอื่นเหี่ยวเฉาไปหมดแล้ว มันถึงดูสวยงามที่สุด


เซเวอร์รัสดึงมันขึ้นมาจากแจกัน เริ่มขยับหมุน สีชมพูแดงสะท้อนผ่านดวงตาสีดำ มองมันคล้ายตกอยู่ในภวังค์


ถ้าไม่ใช่แฮร์รี่ เขาคงด่าคนที่เอาดอกไม้มาไว้ในห้องเขาโดยไม่ขออนุญาตอย่างไม่ไว้หน้าไปแล้ว แต่พอเป็นเด็กนั่นที่ดูระวังตัว เกรงว่าจะถูกว่าขึ้นมาเขาก็ร้องด่าอะไรไม่ถูก ทำไมหน้าของแฮร์รี่ ทำไมชื่อๆนี้ ทำไมทุกการกระทำของเด็กนั้นถึงวุ่นวายในหัวเขาได้ทั้งวันกัน


เซเวอร์รัสหยุดหมุนดอกไม้ — เขารู้ว่าอีกฝ่ายต้องการสื่ออะไร มันเหมือนกลั่นแกล้งกันไม่มีผิด


“ได้โปรดยิ้มงั้นเหรอ?”


เซเวอร์รัสมองดอกไม้ที่ทำให้เขานึกถึงใบหน้าของแฮร์รี่ขึ้นมา เสียงร่าเริงของเด็กชายร้องบอกให้เขายิ้มเสียบ้างลอยมาตามลมแม้ว่าเจ้าตัวจะไม่เคยพูดแบบนั้นจริงๆเสียหน่อย


เขาควรจะหยุดความรู้สึกแบบนี้


เด็กนั่นไม่ใช่คนมิตินี้ด้วยซ้ำ — ไม่ใช่ผู้หญิง อายุพอเป็นลูกของเขาได้ ทั้งยังเป็นลูกชายของลิลี่อีก แต่ว่า ถึงแบบนั้น—


เซเวอร์รัสวางดอกสวีทวิลเลี่ยมลง เริ่มคิดว่าบางทีเขาควรเปลี่ยนมันให้กลายเป็นที่คั่นหนังสือ เพื่อที่จะเก็บให้มันคงอยู่ตลอดไป


ริมฝีปากมีรอยยิ้มน้อยๆผุดขึ้นมา ดวงตาสีนิลที่ดูดุร้ายนุ่มนวลลงภายในพริบตาที่นึกถึงเจ้าของผมยุ่งและดวงตาสีเขียว เด็กที่ชอบใส่เสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินในวันหยุดแทนชุดคลุมพ่อมดสีมืดหม่น เด็กที่ชอบควิดดิชพอๆกับการดื่มบัตเตอร์เบียร์อุ่นๆในฤดูหนาว เด็กที่เป็นอาจารย์ผู้ชอบอยู่ท่ามกลางนักเรียนราวกับว่าตัวเองเป็นนักเรียนหัวโจกเสียเอง แต่ถึงแบบนั้นเขาก็อ่อนโยนกว่าใคร


แฮร์รี่เหมือนน้ำที่มาหล่อเลี้ยงเขาที่กำลังจมปลักอยู่กับอดีต จมปลักอยู่กับความสับสน อาจจะเพราะอีกฝ่ายเด็กรึเปล่าถึงได้ดูร่าเริงและสดใสแม้จะอยู่ท่ามกลางสงครามและความโหดร้าย


เป็นเด็กที่ชอบมาวุ่นวายในห้องทำงานของเขาและพอถูกจับได้ก็ทำหน้าเหมือนกลัวเขาหักคะแนนบ้านทั้งๆที่ตัวเองเรียนจบฮอกวอตว์ไปแล้ว เด็กที่ชอบมาร้องงอแงขอนู่นขอนั่นนี่จากเขา เด็กที่ชอบมาจ้องมองเขาทำงานราวกับว่ามันคือเรื่องบันเทิงนักหนา


พวกเขาคุยเรื่องงาน คุยเรื่องยา คุยเกี่ยวกับสงคราม เด็กนั่นชอบเอ่ยแซวเขาในวันที่เขาอารมณ์ดี ทักเขาอย่างกังวลในวันที่เขาเหนื่อย


ในแต่ละวัน ชีวิตของเขามีแฮร์รี่อยู่ในนั้นและเด็กนั่นกลมกลืนเป็นส่วนหนึ่งของมัน


เขาเริ่มนึกไม่ออกแล้ว ชีวิตก่อนที่จะมีแฮร์รี่มันเป็นยังไง — เขาผ่านวันที่ต้องนั่งทำงานในห้องคนเดียว ทำหน้าบึ้งตึงใส่เด็กทุกคน ไล่มองหาข้อผิดพลาดของทุกคนที่ผ่านเข้ามา ใช้ชีวิตที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง — เขาผ่านมันมาได้ยังไง?


——————————————


“คุณเขียนทั้งหมดนี่เลยเหรอ!?”


แฮร์รี่ร้องอุทานตอนที่หยิบกระดาษปึกหนึ่งไป ใบหน้าดูเหมือนไม่ค่อยเชื่อ พลิกกระดาษไล่เรียงแผ่น “ให้ตาย คุณได้นอนบ้างรึเปล่า?”


“ฉันนอนหลับดี นั่นไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องกังวล”


แฮร์รี่หยุดพลิกกระดาษเงยหน้ามองเขา ดวงตาสีเขียวที่มักหวั่นเกรงเขาดูดุ จ้องมาราวกับสงสัยว่าเขาโกหก และริมฝีปากนั่นก็เบ้น้อยๆเอ่ยเสียงเบา


“อย่าโกหกผมเชียวนะครับ”


เซเวอร์รันพ่นลมหายใจ


คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน เมอร์ลิน?


“อย่าอวดดีนักเลย แฮร์รี่ ถ้าฉันตั้งใจโกหกเธอ กริฟฟินดอร์ที่ทั้งหัวทึบและสมองช้าอย่างเธอไม่มีทางรู้ตัวได้หรอก”


ตอนแรกเขาคาดหวังจะเห็นใบหน้าไม่พอใจตามปกติของอีกฝ่าย


ไม่รู้ว่าเขาพูดอะไรผิด ใบหน้าของแฮร์รี่ดูหม่นหมองและเชื่องซึมในทันที ดวงตาสีเขียวคล้ายกำลังนึกถึงเรื่องที่ตัวเองเสียใจ ใจไม่ได้จดจ่อกับเขาแบบเดิม เซเวอร์รัสแทบอยากจะกัดลิ้นตัวเอง เขาพูดอะไรผิดไปอีกแล้ว? ไม่เหมาะกันเลย — เขาอยากให้เด็กนี่ยิ้มมากกว่า


“—คุณพูดถูก” แฮร์รี่พ่นลมหายใจอย่างยอมแพ้ แต่แล้วสักพักก็ดึงอารมณ์ตัวเองกลับมาอย่างฝืนๆ มือพลิกปึกกระดาษในมือ เอ่ยถามอย่างกังวล


“คุณคิดว่าพวกเราจะทำมันสำเร็จไหม?”


ไม่


เสียงของเขาดังตอบในหัวทันที การปรุงยาให้ทันในหนึ่งเดือนมีโอกาสแค่ครั้งเดียว และโอกาสสำเร็จมันน้อยมาก แต่คำถามนั้นย้อนวนกลับมาในหัว


‘พวกเรา?’


“ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เธอใช้คำว่าพวกเรา? ฉันไม่อยากมีส่วนยุ่งเกี่ยวกับยาของมนุษย์หมาป่าหรอกนะ แฮร์รี่ ฉันอาจให้ความช่วยเหลือเธอก็จริง แต่ไม่มีทางทีฉันจะยื่นมือไปช่วยทำมันให้กับคนที่ฉันเกลียดขี้หน้าแบบนั้นแน่นอน ฉันคิดว่าเธอน่าจะรู้ว่าเขากับฉันมีสถานะห่างไกลคำว่าสนิทกันแค่ไหน ส่วนคำตอบของเธอ อย่าคาดหวัง โอกาสสำเร็จมันน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย”


“ผมรู้” แฮร์รี่เอ่ยตอบในทันที เซเวอร์รัสขยับตามองริมฝีปากนั่นขยับช้าๆ ไม่แน่ใจว่าเด็กนั่นตอบคำถามไหนอยู่ เรื่องที่แทบไม่มีโอกาสทำสำเร็จ หรือเรื่องที่เขาเกลียดลูปิน คนอายุน้อยกว่าเม้มปากหนึ่งที เงียบไปชั่วครู่ ขยับแขนไปกอดแผ่นกระดาษปึกที่เซเวอร์รัสใช้เวลาทั้งคืนเขียนมัน


“แต่— ไม่ว่ามันจะสำเร็จหรือไม่ ผมเชื่อว่าผมไม่ได้ทำมันคนเดียวแน่ เรื่องนี้มันค่อนข้างทำให้ผมโล่งใจน่ะครับ”


เซเวอร์รัสมองแฮร์รี่ที่ฉีกยิ้มโง่เง่ามาให้ ยิ้มที่มีความหวังอยู่เสมอเหมือนไม่ยอมรับความเป็นจริง


แต่ถึงแบบนั้นในส่วนลึกของใจเขาก็บอกเขาว่าแฮร์รี่ทำมันได้แน่


แฮร์รี่พิสูจน์มันมาแล้วหลายครั้งผ่านความทรงจำที่เขามองลึกลงไปตอนใช้คาถาพินิจใจ


———————————————


เซเวอร์รัสค้นพบว่าบางทีเขาอาจจะคิดผิด


ขมับของเขาขยับตุบๆตอนที่แฮร์รี่คนยาอย่างชำนาญ นั่นทำให้เขาพอรู้ว่าเด็กนี่พัฒนาการปรุงยาของตัวเองมาจากสมัยเด็กพอสมควร แต่ที่ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดคือ ไม่ว่าจะเป็นขั้นตอนหรือวิธีการจัดเตรียมวัตถุดิบ มันแย่เกินไปแล้ว! ตอนหั่นวัตถุดิบก็เหมือนจะหั่นไปมั่วๆผิดทิศผิดทาง แต่ละชิ้นไม่มีความเท่ากันเลย


ไหนจะคุณสมบัติที่นักปรุงยาควรมีทั้งสิบสี่ข้อ แค่ข้อแรกอย่างนักปรุงยาที่ดีจะต้องคำนวนปริมาณส่วนผสมของยาแต่ละตัวได้แม่นยำ — แค่ข้อแรกแฮร์รี่ก็ตกไปแล้ว แถมคุณสมบัติข้อสอง — มีความอดทน ขืนเป็นนักเรียนของเขา เขาคงได้ด่าไปแล้วตอนที่แฮร์รี่รีบผสมวัตถุดิบโดยไม่ยอมรอให้ยาในหม้อเย็นลงเสียก่อน


โอกาสที่จะปรุงยาที่เจ้าตัวอยากได้ยิ่งริบหรี่


เซเวอร์รัสล้มหม้อไปทั้งหมดหกหม้อในเวลาไม่กี่ชั่วโมง นึกแปลกใจที่เขาไม่ได้เอ่ยไล่แฮร์รี่ออกไปสักที ส่วนเจ้าคนที่ปรุงยาก็หงอยลงไปชัดเจน ถึงแบบนั้นกลับไม่บ่นสักคำและยอมปรุงยาต่อไป ในหม้อที่เจ็ด เซเวอร์รัสจับตาดูอย่างใกล้ชิด เขาดึงรากวูฟส์เบนออกจากมือเด็กจอมทำลายวัตถุดิบราคาแพง


“แค่ปาดสไลด์มันแบบนี้ครั้งเดียวและหั่นมัน ใช้นิ้วทาบตามแนวยาวจะช่วยให้เธอกะระยะได้ดีขึ้น” เซเวอร์รัสเอ่ยอย่างหงุดหงิด ทำให้ดูเป็นตัวอย่างครึ่งชิ้น พอรับรู้ได้ว่าแฮร์รี่จ้องมองวิธีการอย่างตั้งใจ เซเวอร์รัสถึงดับอารมณ์หงุดหงิดลงได้อย่างช้าๆ ส่งอีกครึ่งชิ้นไปให้ แฮร์รี่ดูทุลักทุเลในตอนแรก แต่ก็ไม่ได้แย่จนเกินไป บางครั้งก็หยุดลงอย่างไม่มั่นใจและถามเขาว่าตัวเองทำถูกต้องรึเปล่า


มีหลายครั้งที่เขาต้องหยุดแฮร์รี่ที่ติดนิสัยใจร้อนทำอะไรไม่สนใจเวลา มันไม่ได้เป็นเรื่องแย่ถ้าปรุงยาระดับต่ำถึงกลาง แต่สำหรับยาระดับสูงแล้ว ความแตกต่างของเวลาแค่นิดเดียวก็มีผล เขาหยุดไว้ก่อนที่เจ้าตัวจะพังยาไปอีกหม้อ


ปิดฝาลงหลังจากสีของยาเปลี่ยนไปตามที่เขาคิด เขาต้องรอมันเย็นลง และจัดการกับมันอีกครั้งในคืนจันทร์เต็มดวงซึ่งขั้นตอนตอนนั้นเขาจะต้องใช้หลายวิธีเพื่อทดสอบวิธีที่จะปรุงสำเร็จ เซเวอร์รัสเห็นว่าใบหน้าของเด็กที่ตั้งใจปรุงยามาตลอดมีเหงื่อผุดขึ้นมาพอสมควร เจ้าตัวเช็ดเหงื่อตัวเองอยู่เงียบๆ ดวงตามองไปยังเศษซากวัตถุดิบจากการปรุงยาผิดพลาดคล้ายรู้สึกผิด


เซเวอร์รัสมองตามดวงตาสีเขียวและพ่นลมหายใจ แฮร์รี่เอ่ยขึ้นมาก่อน


“คือ— พรุ่งนี้ตอนเย็นผมนัดคุณโอลลิแวนเดอร์เอาไว้ วัตถุดิบพวกนี้ ผมสัญญาว่าจะแวะไปซื้อพวกมันมาคืนตอนที่ไปตรอกไดแอกอน”


เซเวอร์รัสขยับตัวเล็กน้อย


ตรอกไดแอกอน? นี่เจ้าเด็กนี่สำนึกบ้างรึเปล่าว่าข้างนอกฮอกวอตส์วุ่นวายไปด้วยสงครามขนาดไหน มันไม่ปลอดภัยที่จะไปตรอกไดแอกอนเพียงลำพัง ย่านที่ดูจะคึกครื้นที่สุดช่วงนี้เห็นจะมีก็แต่ตรอกน็อกเทิร์นแล้ว เขาตีหน้าบึ้งใส่ด้วยความไม่พอใจ


“ฉันไม่ไว้วางใจให้เด็กที่ไม่มีความรู้เรื่องยาไปเลือกซื้อวัตถุดิบเข้ามาไว้ในคลังของฉันเองหรอกนะ”


ใบหน้าของแฮร์รี่ขึ้นสีด้วยความอับอาย แต่ก็ยินยอมพยักหน้า มือลูบหลังคอเสตาหนี


บางทีที่เด็กนี่ได้คะแนนสอบวิชาปรุงยาเกินความคาดหมายคงไม่ใช่ว่าเขาในอีกโลกแอบช่วยหรอกนะ


แฮร์รี่พึมพำเสียงเบา


“เอ่อ — งั้นคุณจะมาด้วยกันไหมครับ?”


น้ำเสียงของแฮร์รี่ถึงจะเบา แต่มันก็ชัดเจนพอ และดวงตาที่มองเขามานั่นสื่อว่าเจ้าตัวต้องการคำตอบ เขาหยุดมองดวงตานั่นอยู่ชั่วครู่ ขยับตาไล่ไปจากตาสู่จมูกของเด็กรุ่นลูก จมูกรั้นๆคล้ายลิลี่ แต่ก็แสดงออกถึงนิสัยของแฮร์รี่ได้ดี เขาหยุดก่อนที่สายตาตัวเองจะเลื่อนไปถึงริมฝีปาก พอเห็นว่าริมฝีปากของแฮร์รี่เผยออยู่น้อยๆ


หึ เด็กแสบ


ยื่นมือไปบีบจมูกอดีตเด็กกริฟฟินดอร์ทันที ปฏิกิริยาแรกของแฮร์รี่คือดิ้นและร้องโวยวายเสียงอู้อี้


“เฮ้ อี้อุนอำอะไรของอุนน่ะ!”


เขาปล่อยมือจากจมูกเด็กหนุ่มที่มองมาอย่างขุ่นเคือง มันไม่ได้เหมือนโกรธ ดวงตาสีเขียวแสดงท่าทางขุ่นเคืองที่ปนเปไปด้วยความแปลกใจและความรำคาญใจ เซเวอร์รัสขยับยิ้มน้อยๆที่มุมปาก


“แน่นอนว่าฉันต้องไปด้วย ฉันไม่ไว้ใจให้เธอไปแถวนั้นคนเดียวทั้งๆที่ครั้งล่าสุดเธอเพิ่งเกือบจะถูกคนแปลกหน้าดึงตัวในตรอกน็อกเทิร์นหรอกนะ”


“แต่ครั้งนี้เราแค่ไปร้านขายยากับร้านไม้กายสิทธิ์นะ ไม่ได้ไปแถวนั้นสักหน่อย”


แฮร์รี่กอดอกเถียงอย่างไม่ยอมคน เขาถึงต้องยื่นรายชื่อวัตถุดิบไปให้เด็กน้อยอีกครั้ง แฮร์รี่อ่านมันไม่นานก็เหมือนชะงักสะดุดกับบางคำ เขาถึงพ่นลมหายใจก่อนเหยียดยิ้มและเอ่ยอย่างเหนือกว่า


“ฉันมั่นใจเลย แฮร์รี่ ว่าร้านขายอุปกรณ์ปรุงยาไม่มีขายหญ้าจันทรากับหนอนฟลอบเบอร์แน่”


แฮร์รี่เบ้หน้ากับรอยยิ้มของเขา เขาเห็นสายตาของเด็กนี่ที่เหมือนจะลงความเห็นผ่านสายตาว่ามันเป็นรอยยิ้มที่น่าเกลียดสิ้นดี


สายตาแบบนี้


มันก็ —ไม่ได้แย่เท่าไหร่


———————————


“จะไปจัดการเรื่องไม้กายสิทธิ์สินะ แฮร์รี่ อย่าลืมว่าสถานการณ์ตอนนี้ไม่สงบ ระวังตัวด้วย”


อัลบัสพยักหน้าให้ตอนที่เขาแวะไปบอกธุระก่อนที่จะไปตรอกไดแอกอน อย่างน้อยๆในฐานะอาจารย์คนหนึ่ง ก็ควรบอกศาสตราจารย์ใหญ่ก่อนออกไปไหน แฮร์รี่รู้ว่าถึงอีกฝ่ายจะพูดกับเขาแต่ดวงตาสีฟ้าวิบวับของอัลบัสกลับหันไปสนใจคนที่มากับเขามากกว่า


เซเวอร์รัสจะไปกับเขาด้วย หลักๆแล้วก็เป็นเพราะเรื่องวัตถุดิบ และเขาเองก็ไม่ได้ลำบากใจที่มีศาสตราจารย์ปรุงยาคนนี้เป็นเพื่อนร่วมทาง เผลอๆเขาอาจจะสนิทกับเซเวอร์รัสมากที่สุดในมิติเลยก็ได้โดยเฉพาะช่วงหลังๆมานี้ ดูท่าความซวยเหมือนวิ่งเข้าหาเซเวอร์รัสบ่อยมากพอๆกับเขาจนทำให้พวกเขามีโอกาสอยู่ด้วยกันอยู่บ่อยๆ


แฮร์รี่แวะบอกอัลบัสแค่นิดเดียวก็แยกออกมากับเซเวอร์รัส พวกเขาออกนอกเขตฮอกวอตส์นิดเดียวเซเวอร์รัสก็ยื่นมือมา แฮร์รี่เงยหน้ามองใบหน้าเฉยเมยราวรูปปั้น รู้ส่าอีกฝ่ายต้องให้เขาจับมือเพื่อที่จะได้หายตัวไปตรอกไดแอกอน — ที่ไม่ให้เขาหายตัวพาอีกฝ่ายไป บางทีเซเวอร์รัสอาจกลัวตัวเองไปไม่ครบทั้งตัวก็ได้


แต่อย่างน้อยๆก็ทำหน้าให้เหมือนมนุษย์มนาหน่อยเถอะ


แฮร์รี่ไม่ได้เอ่ย แค่ยกมือตัวเองไปจับกับมือของเซเวอร์รัส กำชับข้อมือเล็กน้อย ความรู้สึกตอนจับมือมันต่างกับตอนที่เขาจับมืออาจารย์ใหญ่คนละโลก มือของเซเวอร์รัสหยาบกร้านแต่ไม่ได้เหี่ยวย่น มือใหญ่กว่าเขาเล็กน้อย แฮร์รี่บีบข้อมือเซเวอร์รัส ความรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังสวิงหมุนจนคลื่นไส้ปรากฎแว๊บหนึ่ง


และเมื่อความรู้สึกนั้นหายไป แฮร์รี่ก็พบว่าเขามาอยู่ที่ตรอกเล็กๆที่ร้านค้าดูร้างมานาน มีแผ่นหนังสือพิมพ์เดลี่พรอเฟ็ตปลิวว่อนนิดหน่อยพร้อมสายลมหนาวชวนให้รู้สึกขนลุก ร้านต่างๆปิดหมด มันเป็นเหมือนกับช่วงที่ทุกคนรู้ว่าโวลเดอมอร์กลับมาแล้วไม่มีผิด แฮร์รี่มองรอบๆอย่างสนใจ รู้สึกเหมือนไม่ได้เห็นตรอกไดแอกอนสภาพนี้มานานมากแล้ว คราวก่อนที่มาตามเซเวอร์รัสก็มัวแต่สนใจตามคนตัวสูงจนไม่ได้มองรอบๆแถวนี้เท่าไหร่


แฮร์รี่รู้สึกหนาว เขาปล่อยมือเซเวอร์รัสและกอดอกตัวเอง เขาใส่มาแค่เสื้อพ่อมด คลุมทับด้วยชุดฮู้ดชั้นเดียว มองเทียบร้านร้างต่างๆในความทรงจำเพื่อหาเส้นทางไปร้านไม้กายสิทธิ์ และพอคิดได้และก็ดึงสติกลับมาตรงหน้าหันกลับไปเพื่อจะเอ่ยบางอย่างกับเซเวอร์รัส


ไม้กายสิทธิ์ในมือคนใส่ชุดดำตลอดปีจ่อมาตรงหน้าเขาในจังหวะที่เขาจะอ้าปาก มันทำให้เขาชะงักในทันที ร่างกายจะตอบโต้โดยการกระโดดถอยหลัง มือล้วงไม้กายสิทธิ์ที่ซ่อนไว้มุมประจำออกมาอย่างลื่นไหล ชี้ไปตรงหน้าเซเวอร์รัสตอบ แต่ไม่ถึงหนึ่งวินาที สมองก็เหมือนรับรู้ได้ว่าคนที่กำลังจ่อไม้กายสิทธิ์ใส่คือใคร แฮร์รี่ลดไม้ลงในทันที


“ศาสตราจารย์?”


“เทมพลาเลนเต้”


ไม้กายสิทธิ์สีดำยาวมีแสงสีส้มสว่างวาบที่ปลายไม้ มันหายวับไปพร้อมๆกับอากาศรอบๆตัวพวกเขาที่อบอุ่นขึ้นมา แฮร์รี่ค่อยๆคลายแขนที่กอดตัวเอง เขาไม่เคยได้ยินคาถานี้ มันน่าจะเป็นอีกหนึ่งคาถาที่เซเวอร์รัสเป็นคนคิดค้นขึ้น ไม่แปลกใจเลยที่ศาสตราจารย์ปรุงยาคนนี้สามารถสวมแค่ชุดพ่อมดตัวเดียวตลอดปีได้


“นี่คุณคิดคาถาขึ้นมาเองกี่คาถากันแน่?” แฮร์รี่ทัก มันหลายคาถามากแล้ว ตอนเดิมที่เขารู้มีแค่เซปตัสเซมปร้า มัฟฟลิอาโต้ เลวิคอร์พัส แต่พอมาที่นี่ก็เจอคาถารักษา แล้วยังจะคาถานี้อีก


“ไม่มากเท่าไหร่” เซเวอร์รัสตอบและเดินตรงๆฝั่งตรงข้ามของทางที่แฮร์รี่ต้องการไป แฮร์รี่รีบเดินตามเซเวอร์รัส พอรู้ว่าทางที่เดินไปน่าจะเป็นตรอกน็อกเทิร์น เขายกฮู้ดขึ้นมาใส่ ตอนที่เดินผ่านกระจกหน้าร้านหนังสือที่ไม่ได้วางของ เขารู้สึกเหมือนเห็นตัวเองอยู่ในชุดของพวกผู้เสพความตายยังไงชอบกล


“คุณทำมันได้ยังไง?”


แฮร์รี่ถาม มันเป็นเรื่องที่เขาสงสัย เฮอร์ไมโอนี่เคยตั้งข้อสังเกตเกี่ยวกับรากศัพท์ละตินและคาถาเพราะเธอเห็นว่ามันมีความเชื่อมโยงกัน แต่มันจะง่ายแบบนั้นเลยจริงๆน่ะเหรอ?


“มันไม่ยากเท่าที่เธอคิด รากศัพท์ของคาถามักมาจากรากศัพท์ละติน ในการรวมคำแต่ละครั้งมีวิธีการของมัน ถึงจะไม่มีหนังสือเล่มไหนเขียนถึงวิธีคิดคาถาพวกนี้ เธอก็จะสังเกตได้เองหลังได้ลองคิดค้นสักหนึ่งหรือสองคาถา”


แฮร์รี่ส่งเสียงหืมในลำคอ — มันฟังดูน่าสนุกดี


“เธอสนใจมันงั้นเหรอ?”


“ครับ — นิดหน่อย”


แฮร์รี่ตอบ เขาไม่ได้ลังเลตอนตอบ แต่เขาไม่คิดว่าเขาจะทำมันได้ดีเท่าไหร่


เซเวอร์รัสหยุดเดิน นั่นทำให้แฮร์รี่ต้องหยุดเดินตาม เขารู้ว่าคนตัวสูงมองเขาตั้งแต่หัวจรดท้าย


“ถ้าเธอสนใจมัน สิ่งที่เธอควรทำคือบอกฉัน ฉันสามารถสอนมันให้เธอได้”


“—ถ้าผมไม่โง่เกินไปที่จะเรียนมันน่ะนะ” แฮร์รี่เอ่ยติดตลก เลียลิ้นที่ริมฝีปากเล็กน้อย เขารู้ว่าเซเวอร์รัสยิ้มมุมปากน้อยๆในจังหวะที่หันกลับไปทางเดิน แฮร์รี่เดินตามและเริ่มเอ่ยเล่า “คุณควรจะรู้ตั้งแต่ที่สอนคาถาสกัดใจผม ผมไม่ใช่นักเรียนที่ดีเท่าไหร่ ผมมักหลีกเลี่ยงจากสิ่งที่ผมคิดว่ามันยาก แม้แต่ตอนที่ผมเลือกเรียนพยากรณ์ศาสตร์แทนที่จะเรียนอักษรรูน และนั่นเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่เลย”


แฮร์รี่แสดงสีหน้าเสียใจอย่างสุดซึ้ง


เซเวอร์รัสเงียบชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยบอกเขา


“แต่เธอก็พยายามฝึกวิชาปรุงยาที่เธอไม่ถนัดเพราะน้ำยานั่น”


แฮร์รี่เงียบ — ใช่ เขาพยายามเพราะว่ามันเป็นของที่เขารู้ว่ารีมัสจะต้องอยากได้จากใจจริงและมันมีแต่เขาที่สามารถทำมันได้ แถมยังสามารถใช้มันไปวิจัยต่อเพื่อมนุษย์หมาป่าอีกมากมาย


แต่คงทำไม่ได้ถ้าขาดเซเวอร์รัส สเนปไป


แฮร์รี่ยกยิ้มก่อนเอ่ยตอบ


“นั่นเป็นเพราะผมชอบของขวัญ— และดีใจที่จะมอบมันให้คนที่ผมรักด้วย เพราะผมรู้ว่าทุกครั้งที่เราได้ของขวัญมันจะรู้สึกแบบไหน— ผมได้เค้กวันเกิดครั้งแรกตอนอายุสิบเอ็ดปี” แฮร์รี่หัวเราะในคอเล็กน้อยเมื่อนึกถึงตอนที่ยักษ์ตัวโตโผล่เข้าไปในเพิงเล็กๆที่พวกเขาอยู่ตอนนั้น “มันเป็นเค้กของแฮกริด สภาพดูไม่ได้เลยเพราะเขาเอามันฝ่าพายุมา หน้าเค้กบูดเบี้ยวไปหมดและคุณก็น่าจะรู้ว่าคำว่าเค้กของแฮกริดมันหมายความว่ายังไง — มันกินไม่ได้จริงๆหรอก — แต่ถึงแบบนั้น มันก็เป็นของขวัญชิ้นแรกที่ผมรู้สึกดีใจจริงๆที่ได้รับ”


แฮร์รี่เงียบลงเมื่อพวกเขาเดินมาเจอคน มันคือตรอกน็อกเทิร์น เขาเขยิบไปยืนติดเซเวอร์รัส เซเวอร์รัสมองมาที่เขาเป็นระยะขณะเดินตรงไปอย่างมีเป้าหมาย


แฮร์รี่คิดว่าพวกเขามาถึงร้านขายสัตว์มีพิษ มันเป็นหนึ่งในร้านใหญ่ของที่นี่ มีขายตั้งแต่แมงมุมตัวเป็นๆที่ยังมีชีวิตไปจนถึงพวกหนอนฟลอบเบอร์ทั้งหลาย ในทันทีที่เหยียบเข้าไปในร้าน จุดที่ดึงความสนใจจากเขาได้ดีที่สุดคือพวกงูที่พูดคุยกันเสียงระงม เสียงของเซเวอร์รัสเอ่ยกับเจ้าของร้านถึงรายชื่อพวกสัตว์แปลกๆ รับถุงมาและจ่ายเงิน แฮร์รี่มองถุง ที่ก้นถุงมันมีการขยับคล้ายมีบางอย่างเลื้อยอยู่ข้างใน เขาขนลุกชัน ถึงแบบนั้นก็นิ่งทำหูทวนลมจนกระทั่งเซเวอร์รัสจัดการธุระเสร็จ


เขารีบสาวเท้าเดินออกมาในทันที เซเวอร์รัสเดินช้าๆมองร้านข้างทางหลายร้าน และหยุดที่ร้านแผงที่มีขายพืช เจ้าของแผงคือแม่มดแก่ๆที่สวมฮู้ด เซเวอร์รัสชี้ไปที่พืชสามตัว หนึ่งในนั้นคือมูนสโตน


“ทั้งสามตัว มีเท่าไหร่เอามาทั้งหมด”


เซเวอร์รัสเอ่ยเสียงเย็นน่ากลัว เจ้าของแผงแค่พยักหน้าและหยิบขวดโหลที่ใส่วัตถุดิบมาให้ — เกิดการแลกเปลี่ยนเงินขึ้น และไม่นานธุระที่ตรอกน็อกเทิร์นก็เสร็จสิ้น พวกเขากลับออกมาจากตรอกน็อกเทิร์นในทันที แต่ในขณะที่แฮร์รี่กำลังก้าวขาออกมาจากตรอกน็อกเทิร์นเขาก็ถูกคนตัวสูงมาชนจนล้มลงไปตรงหัวมุม


“อ๊ะ!”


แฮร์รี่ร้อง เขาล้มลงไป เงยหน้าขึ้นมองคนที่ชนเขา ดูตัวสูงพอๆกับเซเวอร์รัส ใส่ฮู้ดปกปิดใบหน้าและเส้นผม อีกฝ่ายไม่ได้ล้มแบบเขาแต่กลับยืนชะงักนิ่งมองไปที่เซเวอร์รัสที่ยื่นมือมาให้เขาพร้อมทั้งทัก


“เซเวอร์รัส?”


ผู้เสพความตาย—? ในใจแฮร์รี่เริ่มตื่นตัว น้ำเสียงของคนชนเขาแหบแห้งและเย็นชา เสียงต่ำบ่งบอกว่าเป็นเพศชาย น้ำเสียงคุ้นหูเขาอย่างบอกไม่ถูก แฮร์รี่รีบจับเซเวอร์รัสลุกขึ้นและล้วงมือเตรียมไม้กายสิทธิ์ แต่ถึงแบบนั้นสิ่งเดียวที่เขาเห็นจากตรงหน้าคือดวงตาสีเทาที่สะท้องแสงไฟสลัวๆที่ดูตื่นตระหนก และในพริบตา ร่างสูงนั้นก็หลบพวกเขาหายกลืนเข้าไปในตรอกน็อกเทิร์นทันที


แฮร์รี่หันขวับไป ในพริบตา ดวงตาของเขาจับภาพการเคลื่อนไหวของชายในชุดฮู้ดนั่นได้ก่อนที่ฝ่ายนั้นจะหายไปท่ามกลางฝูงชน เขาคลายมือที่เกร็งลง เอื้อมมือไปลูบไม้กายสิทธิ์ใต้ชุดคลุมแทนที่จะชักมันออกมาเอ่ยคาถาอะไรสักอย่าง ในตอนที่เขามอง เขาเห็นประกายสีบรอนซ์ทองที่คุ้นตาตอนจังหวะสุดท้าย


“ไปกันเถอะ”


แต่ไม่ทันที่เขาจะคิดอะไร มือยาวๆก็ขยับมาโอบรอบบ่าของเขา ดึงตัวให้เขาหันกลับมาจากตรอกน็อกเทิร์น แฮร์รี่ขยับตามแรงดึงของเซเวอร์รัสออกมาได้สักพัก ในหัวเริ่มประมวลเสียงที่ตัวเองได้ยิน ภาพต่างๆไหลเข้ามาในหัว ตั้งแต่ที่เขาเข้าฮอกวอตส์ ช่วงปีหนึ่ง ปีสอง —ความทรงจำที่ไหลผ่านหยุดอยู่ตอนภาพสงคราม และภาพของชายผมสีบรอนซ์ยาว น้ำเสียงแหบดุร้ายและเย็นชาปรากฏขึ้นในความทรงจำ แฮร์รี่หยุดเดินชะงักกึกต้านแรงของเซเวอร์รัส


ลูเซียส มัลฟอย?


“คนเมื่อกี้—?” เขาทัก เงยหน้ามองเซเวอร์รัส คนสวมชุดดำก้มลงมองเขาหลังจากที่พวกเขาผ่านมาจากตรอกน็อกเทิร์น ดวงตาสีนิลดูครุ่นคิดบางอย่างอยู่เหมือนกัน ราวกับว่าตลอดเวลาที่พวกเขาเงียบ ต่างฝ่ายต่างคิดอะไรบางอย่างพร้อมๆกัน แฮร์รี่นึกขึ้นได้ว่าเฟลิกซ์เคยบอกเขาเกี่ยวกับการปะทะครั้งที่เจ็ดระหว่างภาคีและผู้เสพความตาย


“ผมได้ยินมาว่าพวกมัลฟอย—“


ถอนตัวจากสงครามแล้ว


“เขาไม่ใช่ปัญหาหรอก” เซเวอร์รัสบอกขณะย้ายมือที่โอบบ่าของเขามาจับปลายผมยุ่งๆด้านหน้าของเขาน้อยๆ ลดมือลงและหันไปมองทางด้านหน้า “เขาไม่ใช่ศัตรู ไม่ใช่ทั้งกับฉันหรือกับเธอด้วย”


แฮร์รี่รู้ว่าสิ่งที่เขาสงสัยคือ —คนๆนั้นมาทำอะไรแถวนี้? จะว่าไปเขาไม่เคยได้ยินชื่อมัลฟอยจากนิมิตของเขาเลย แสดงว่ามัลฟอยไม่ใช่พวกเดียวกับผู้เสพความตายแล้ว? และที่ว่าหายตัวไปแล้วนี่คือหายตัวไปไหนกันตราบเท่าที่พวกเขาสามารถเจออีกฝ่ายในอังกฤษได้แบบนี้


ถึงแบบนั้นเขากลับเลือกที่จะหยุดคิดเมื่อเดินมาถึงหน้าร้านขายไม้กายสิทธิ์ของคุณโอลลิแวนเดอร์ ร้านค้าทรงกระท่อมปิดสนิทมิดชิดราวกับว่าไม่มีใครอยู่ข้างใน แฮร์รี่เดินตรงหรี่เข้าไป เคาะประตูสองสามที


“นี่ผมเองนะครับ คุณโอลลิแวนเดอร์ มาตามนัดของคุณ”


แอ๊ด


ประตูเปิดแง้มพร้อมใบหน้าชายชราที่ขยับออกจากจากช่องเล็กๆ ดวงตาขยับตรวจสอบพวกเขา พยักหน้า ยินยอมให้พวกเขาเข้าไปในร้าน คุณโอลลิแวนเดอร์มองรอบๆให้มั่นใจว่าไม่มีใครตามพวกเขามาก่อนปิดประตู เจ้าของร้านเดินไปเปิดไฟแทนที่จะเปิดหน้าต่าง


“มาสิ คุณพอตเตอร์ ลูกค้าผู้ยุ่งยากของฉัน — ฉันเตรียมไม้กายสิทธิ์บางส่วนออกมาไว้สำหรับคุณแล้ว”


แสงไฟสีเหลืองสลัวขับให้สีของไม้กายสิทธิ์รอบๆดูเปล่งประกาย เซเวอร์รัสขยับไปหลบอยู่ตรงมุมห้อง ดูรำคาญใจนิสัยของโอลลิแวนเดอร์ที่เดินช้าๆลากขาไปหยิบไม้ออกมาไม่มากก็น้อย


“ไม้ออลเดอร์ แกนกลางเอ็นหัวใจมังกร ยาวสิบสองนิ้ว เบาและยืดหยุ่นกำลังดี”


แฮร์รี่รู้สึกเหมือนตัวเองได้กลับไปตอนที่เขารู้จักโลกเวทย์มนต์เป็นครั้งแรก ในตอนที่เขาทดสอบไม้กายสิทธิ์ด้วยความสับสนและทำของหลายอย่างพังจนถูกกล่าวหาว่าเป็นลูกค้ายุ่งยาก


มันจะมีจริงๆน่ะเหรอ ไม้กายสิทธิ์ที่เหมาะกับเขามากพอๆกับไม้ฮอลลี่ที่เขาใช้อยู่


แฮร์รี่สูดลมหายใจก่อนจะจับไม้ออลเดอร์ขึ้นมา มันไม่ได้ส่งแสงยิงคาถาเหมือนตอนเขาทดสอบหลายๆไม้ในตอนอายุสิบเอ็ด เขามองมันแต่มันกลับเฉยเมย คุณโอลลิแวนเดอร์ถึงดึงมันกลับไปและบอกว่า


“ไม่ได้ๆ — ลองอันนี้ ไม้แอช แกนกลางขนหางยูนิคอร์น สิบเอ็ดนิ้ว แข็งแรงและไม่โค้งงอแต่ยืดหยุ่นมาก”


แฮร์รับมันมาแต่มันก็เงียบสงบไม่ต่างอะไรกับตอนที่จับไม้ออลเดอร์เลย เขาลองอีกหลายไม้และผลก็ปรากฏเหมือนเดิม มันผ่านไปนานจชวนให้เขานู้สึกท้อเหมือนสมัยก่อนเข้าเรียนฮอกวอตส์ไม่มีผิด ตะกอนความสงสัยติดพันจนต้องถามออกไป


“—คือว่า คุณโอลลิแวนเดอร์ครับ ปกติแล้ว ผมนึกว่ามันจะส่งคาถาเปรี้ยงปร้างออกมาซะอีกถ้าไม่ใช่คนที่ไม้กายสิทธิ์ยอมรับ —ผมหมายถึง ตอนผมลองไม้กายสิทธิ์ครั้งแรก ร้ายแรงสุดคือผมเกือบเผาร้านของคุณ”


เขาทักไปตอนที่มันสงบติดต่อกันเกินไปถ้าเทียบกับตอนที่เขาทดสอบตอนอายุสิบเอ็ด คุณโอลลิแวนเดอร์หันไปลูบไม้กายสิทธิ์อันหนึ่งก่อนมองมาทางเขาด้วยดวงตากระริกกระรี้ราวกับสนุกสนาน


“นั่นเป็นเพราะคุณคือพ่อมดแล้วยังไงล่ะคุณพอตเตอร์ ไม้กายสิทธ์เหล่านี้ล้วนยอมรับว่าคุณแข็งแกร่ง ดังนั้นพวกมันจึงไม่ต่อต้านหากต้องถูกจับคู่กับคุณ แต่ในขณะเดียวกัน พวกมันก็ไม่ได้ชอบคุณตั้งแต่ต้น”


แฮร์รี่เผลอเอื้อมมือไปแตะไม้ฮอลลี่ใต้ชุดคลุม เขาเลียริมฝีปาก ไม้ฮอลลี่เหมือนอุ่นน้อยๆรับรู้ถึงความรู้สึกของเขา เขารู้ว่าเขาควรจะเปิดใจดูบ้าง การให้ไม้พวกนี้ยอมรับเขาดูเหมือนจะยากพอๆกับการให้เขายอมรับไม้กายสิทธ์พวกนี้


“เอาล่ะ ไหนลองนี่สิ ไม้เรดวู้ด แกนกลางขนนกฟินิกซ์ ยาวสิบสองนิ้ว โค้งเล็กน้อย ยืดหยุ่นดี”


แฮร์รี่รับมันมาจับ มันเป็นไม้สีแดงเป็นประกายเงางาม แต่เขาก็ยังไม่รู้สึกอะไรกับมันอยู่ดี มันให้ความรู้สึกเหมือนตอนที่เขาขโมยไม้ของมัลฟอยมาใช้ เขาใช้มันได้ แต่ไม่รู้สึกดีเหมือนตอนที่ใช้ไม้กายสิทธิ์ของตัวเอง


จนที่สุด การทดสอบก็มาหยุดอยู่ที่ไม้ชนิดหนึ่งที่คุณโอลลิแวนเดอร์ยื่นมาให้พร้อมเอ่ย


“ไม้ไพน์ อีกไม้ที่ไวต่อคาถาไร้เสียงที่สุด แกนกลางขนหางยูนิคอร์น ยาวสิบสองนิ้ว ปราณีตและยืดหยุ่นมาก”


แฮร์รี่มองมันก่อนหยิบขึ้นมา และในจังหวะที่เขากำลังคิดเกี่ยวกับไม้กายสิทธิ์เขาก็รับรู้ได้ถึงความรู้สึกอบอุ่นที่ไหลโอบล้อมเขา เขากระพริบตา เกือบจะเผลอปล่อยมัน มันต่างกับความรู้สึกอัศจรรย์ใจตอนที่ได้ไม้ฮอลลี่ เพราะคราวนี้มันเป็นความรู้สึกอบอุ่นนุ่มนวลละมุนละไม คล้ายกับว่ามียูนิคอร์นกำลังคลอเคลียเขาท่ามกลางเทือกเขาสูงงั้นแหละ


แฮร์รี่มองไม้ในมือเขา มองคุณโอลลิแวนเดอร์ที่ดูประทับใจผายมือให้เขาลองใช้มันดู


แฮร์รี่ขยับไม้กายสิทธิ์ยกขึ้น เขาท่องคาถาพลางชี้ไปที่กระดาษบนโต๊ะ


มันลอยเข้ามาสู่มือของคุณโอลลิแวนเดอร์ทันทีอย่างง่ายดาย — ถ้าจะให้เทียบกันแล้วเหมือนจะใช้ร่ายคาถาไร้เสียงได้ง่ายกว่าไม้ฮอลลี่ของเขาเสียอีก


ดวงตาของเขาฉายความยินดี ยิ้มแย้มราวกับเด็กที่ได้รับของขวัญวันเกิด เขาจ่ายเงินให้อีกฝ่าย คุณโอลลิแวนเดอร์มองมาที่เขาพลางครุ่นคิด


“ไม้ไพน์นั้นเหมาะอย่างยิ่งกับเจ้าของที่อายุยืนยาว — ฉันไม่เคยเห็นเจ้าของไม้ชนิดนี้อายุสั้นสักคน คุณพอตเตอร์ ท่ามกลางสงครามแบบนี้ ไม่บ่อยหรอกที่จะเห็นไม้กายสิทธิ์ชนิดนี้”


แฮร์รี่หุบยิ้ม


มันมีความหมายอะไรรึเปล่า?


เขามองคุณโอลลิแวนเดอร์ก่อนจะผงกศีรษะให้ขณะขบคิดเกี่ยวกับมันในหัว เซเวอร์รัสเดินมาทางเขาคล้ายพร้อมกลับฮอกวอตส์แล้ว แฮร์รี่พึมพำเบาๆ


“งั้นผมอาจเป็นคนแรกก็ได้ที่ครองไม้นี้และอายุสั้น”


—เพราะว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะมีชีวิตอยู่แล้วหลังจากที่จัดการกับฮอร์ครักซ์ที่เหลือเสร็จเรียบร้อย


เขาส่ายหน้าไล่ความคิดนั้นออกไปตอนที่เซเวอร์รัสหันมามองเขา แฮร์รี่ยกยิ้มฝืดเฝื่อนให้ เขารู้ว่าเซเวอร์รัสต้องได้ยินที่เขาพึมพำแน่ พวกเขาลาคุณโอลลิแวนเดอร์ออกมาและหายตัวกลับฮอกวอตส์ทันที


แฮร์รี่จับมือของเซเวอร์รัสแน่นตอนที่พวกเขาหายตัว เขาเกลียดความรู้สึกคลื่นไส้ตอนที่หายตัวแบบนี้ แต่มันไม่นาน เขาขยับตัวน้อยๆตอนที่เท้าของเขาอยู่บนพื้นดินแทนที่จะเป็นพื้นกระเบื้อง ปล่อยมือจากเซเวอร์รัสทันที


“เธอกำลังคิดอะไรอยู่?”


พวกเขาไม่ได้เข้าไปถึงในตัวฮอกวอตส์ พวกเขาไม่สามารถหายตัวในฮอกวอตส์ได้ เสียงทุ้มต่ำๆของเซเวอร์รัสถามเขาทันทีโดยไม่ขยับตัวจากจุดเดิม จุดที่พวกเขาอยู่คือทางเชื่อมระหว่างฮอกส์มี้ดและฮอกวอตส์นั่นเอง


“ผมคิดอะไร?”


เขาทวนคำถามอย่างไม่เข้าใจ แฮร์รี่มองอีกฝ่ายอย่างฉงน เซเวอร์รัสต้องการคำตอบอะไรจากคำถามแบบนี้ เขาไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้น แต่ถึงกระนั้นดวงตาสีนิลก็มองมาที่เขาอย่างแข็งกร้าว


“เห็นได้ชัดว่าเธอไม่คิดว่าตัวเองจะมีชีวิตที่ยืนยาว แฮร์รี่”


อ๋อ—


แฮร์รี่สบตาสีนิลของอีกฝ่าย มันคล้ายกับไม่ยอมรับหากเขาต้องตาย เขาจะอ้าปากเอ่ยตอบก็เผลอหุบปาก ในใจเขาคล้ายรู้สึกสั่นไหวจนต้องหลุบตาหลบลงและเอ่ยโป้ปด


“คุณก็รู้ เราอยู่ในสงคราม มันไม่แปลกหรอกหากผมตายไปเพราะหนึ่งในปัญหาที่ผมชอบกระโจนเข้าหา“


แฮร์รี่พยายามเอ่ยติดตลก ขยับตาเหลือบมองเซเวอร์รัสที่เหมือนจะไม่ตลกกับเขาด้วยสักนิด ทำไมถึงได้มองมาที่เขาแบบนั้น? ทำไมดวงตาที่เย็นชาของคุณกลับดูโหยหาและเศร้าสร้อยตอนมองมาเขา? แฮร์รี่ก้มหน้าลงไมาต้องการสบสายตานั้นอีก


“อย่าหลบตาฉัน”


มือสองข้างของเซเวอร์รัสถูกยกขึ้นมาจับใบหน้าของเขา แฮร์รี่ถูกบังคับให้ต้องเงยมองตาอีกฝ่ายอย่างขัดขืนไม่ได้ เขารู้ดวงตาตัวเองสั่นระริกตอนสบกับดวงตาสีดำที่เปล่งประกายถึงบางอย่าง ร่างกายแข็งทื่อ มันไม่ใช่เพราะความหวาดกลัวเหมือนเมื่อก่อน แต่มันเป็นความหวาดกลัวต่อความตายของตัวเอง


คุณจะเสียใจงั้นเหรอ หากผมตายไป?


เสียงของเขาดังถามอีกฝ่ายในใจ แต่เซเวอร์รัสคงไม่รับรู้ถึงคำถามของเขา


ใบหน้าเซเวอร์รัสยื่นเข้ามาใกล้จนเขารับรู้ถึงลมหายใจอีกฝ่ายที่กระทบใบหน้ามันเข้าใกล้จนกระทั่งจมูกของพวกเขาสัมผัสกัน — หน้าผากแนบชิดกันน้อยๆ


ดวงตาสีเขียวของเขาต้องขยับเลื่อนลงไปมองริมฝีปากที่ขยับอยู่ใกล้ริมฝีปากเขาโดยอัตโนมัติ


น้ำเสียงเย็นเยียบที่เป็นเหมือนคำสาบานหลุดออกมา เสียงเบาๆกระทบโสตประสาทเขาและดังก้องสะเทือนตั้งแต่คำแรกถึงคำสุดท้าย มันเป็นเสียงกระซิบที่ดังที่สุดในชีวิตของเขา


“ฉันไม่มีวันปล่อยให้เธอต้องตาย แฮร์รี่”


ลมหายใจเขาสะดุด


แฮร์รี่มองดวงตาที่ไม่ละสายตาจากเขา ใบหน้าของพวกเขาอยู่ใกล้กันมาก เขารู้ว่าเซเวอร์รัสจะต้องรู้ว่าเขาหายใจสะดุด เขาไม่สามารถเอ่ยเถียงอะไรออกไปได้ เซเวอร์รัสลดมือจากใบหน้าของเขาลง แฮร์รี่รีบดึงหน้ากลับเข้าหาตัวเอง พยักหน้าอยู่เงียบงันเป็นเชิงว่าเขารับรู้ถึงสารนั้น


ไม่เคยมีใครทำกับเขาแบบนี้


ไม่แม้แต่เฮอร์ไมโอนี่หรือรอน


ไม่ทั้งโชหรือจินนี่


แฮร์รี่ขยับรอยยิ้มน้อยๆแม้เขาจะรู้สึกว่าหัวใจเขาถูกบีบรัดแน่นคล้ายจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ


ขอร้อง — อย่าให้ความตายของเขาต้องทำร้ายเซเวอร์รัสเลย


————————————————

Talk :)

โอเค หายไปนานค่ะ พิณขอออกมายอมรับเลยว่าติดโคนัน55555(แอบไปแต่งฟิคเล่นๆด้วย) ติดหนังอีก ไม่ได้ทำอะไรมีสาระเล้ยย 

แต่พอห่างหายมานานแล้วคิดถึงป๋ารี่มาก รอบนี้เลยกลับมาให้หวานซะเต็มๆซะทีหลังจากที่คู่นี้กั๊กกันอยู่นั่นแหละ


มาลงรอบนี้เสร็จจะโผล่มาอีกทีหลังสอบน้า พรุ่งนี้พิณสอบมิดเทอมแล้วค่า :]

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 357 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,068 ความคิดเห็น

  1. #1041 นกมาร์คมาก (@ayayay) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 16:04
    มันทั้งเขินทั้งหน่วงใจเลยคนนึงก็รู้อยู่แล้วว่าต้องตาย กลัวการตายจะไปทำให้ใครต้องเจ็บปวดอีก ฮือ หัวใจร้าว
    #1,041
    0
  2. #1021 MartiniLubik (@MartiniLubik) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 21:37

    ชอบเวลาสเนปคิดในใจว่า แฮร์รี่คือเด็กน้อยของตัวเองจังเลยค่ะ

    แฮร์รี่อย่ายอมตายเส้ มีหินชุบวิญญาณอยู่น้าาา


    #1,021
    0
  3. #994 Tenkishi Tsufuri (@wowdigimon) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 11:49
    ทำไมอ่านๆอยู่จะร้องไห้อะแงงงงงง
    #994
    0
  4. #979 Jecelyn (@Jecelyn) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 12:17

    กรี๊ดดดดดดเขินเเม่!!! ไม่อยากให้รี่ตายนะป๋าต้องเศร้ามากเเน่ๆเลยป๋าจะทำยังไงนะถ้ารู้ว่ารี่เป็นฮอร์ครัซอะ

    #979
    0
  5. วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 23:37
    กรี๊ดดดด
    #923
    0
  6. #713 pornkamon2012 (@pornkamon2012) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 01:11
    เลียริมฝีปากกกเยอะมาก5555
    #713
    0
  7. #549 kbrrcngkeux (@kbrrcngkeux) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 13:00

    อย่าตายนะแฮร์รี่ เพื่อคนที่รักนาย

    #549
    0
  8. #547 shino13 (@shino13) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 20:25
    รอจ้าา
    #547
    0
  9. #546 Bot_00 (@hgnn) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 09:06

    จนถึงตอนนี้เสนปก็ยังไม่ได้ให้สร้อยแฮรรี่สินะ.......

    #546
    0
  10. #544 Nu pe (@Peerada1648) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 11:29
    อย่าตายนะแฮรี่ เซอเวอร์รัสต้องปกป้องน้องแน่นอน ละมุนมากตอนนี้ แอบเศร้านิดนุง
    #544
    0
  11. #542 Secr3t-Key (@Secr3t-Key) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 00:28
    อุ้ยแง แฮร์รี่คิดจะตายไปพร้อมๆกับลอร์ดสินะ ขมหน่วงจริงๆ หัวใจตุ้บตั้บมากตอนนี้
    #542
    0
  12. #541 Rain01 (@Rainny6159) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 15:25
    จูบเถอะ รอมาหลายฉากแล้ววว555
    #541
    0
  13. #540 Yodtarn (@Yodtarn) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 21:05
    ลุ้นมากว่าเค้าจะจูบกันไหมมากกรี้ดดดด แต่ก็เจ็บปวดมากกับสิ่งที่แฮร์รี่คิดจะตาย แง้
    #540
    0
  14. #538 shino13 (@shino13) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 21:16
    ขออย่าให้ดราม่าเลยยย
    #538
    0
  15. #536 Alecxia Drew (Adriene) (@war-1980) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 16:17
    เกือบจูบแล้ว >/////<

    เป็นตอนที่หลากอารมณ์ดี เรื่อยๆ ไม่รีบดี
    #536
    0
  16. #535 ป่าสีน้ำเงิน (@kamontip-123) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 02:43
    ตอนนี้หลากอารมณ์มากเลยค่ะ แงงงง
    #535
    0
  17. #534 Yumi (@kanun011) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 23:53
    นึกว่าจะได้จูบแล้วววววเขินนนนนแงงงงงน้องงงง;;-;;
    #534
    0
  18. #533 My3547TRSH (@My3547TRSH) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 23:08
    คิดถึงจังเลยค่ะ มารอหน้าฟิคทุกวัน เผื่อว่าไรท์มาอัพแต่แอพไม่แจ้งอีก55555 รอได้เสมอนะคะ ช่วงท้ายหวานจังเลย ไม่อยากคิดถึงตอนรู้ว่าน้องเป็นฮอร์ครักซ์เลยค่ะT_T
    #533
    0
  19. #532 ฮิจินะ (@pho-poe) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 22:51

    >//////< กริ๊ดดดดดด!!!! แปปเดียวก็ไม่เป็นไร ฟินแค่นี้ก็ดีพอแล้วววว!!!

    #532
    0
  20. #531 GOTFAFA (@Yanikajitklang) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 22:07

    ไม่จูบเลยล่ะป๋าาาาาาาาาาาา

    ขอให้หนูรี่ของเรากับป๋าได้รักกัน อยู่ด้วยกันไปจนเเก่เฒ่า อย่าได้มีอะไรมาพรากพวกเขาออกจากกันได้ สาธุ~~~~~~

    คิดถึงมากๆๆๆ คิดถึงป๋าเนปหนูรี่ คิดถึงไรท์~~ รออ่านตอนต่อไปนะคะไรท์

    *เรื่องสอบสู้ๆนะคะไรท์

    โชคดีน๊าาาาา
    #531
    0
  21. #530 Tomaiey (@tueysmall) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 20:52
    จิส คิดว่าจะจูบแล้วเชียว! //เอามือผลัก55555

    เซเวอร์รัสสาบานแล้ว หนูก็ต้องไม่ตายนะหนูรี่ อย่าบังอาจเชียวว

    ไรท์ห้ามจบแบบสงครามจบรี่ตายหรือรี่กลับมิติเดิมที่ไม่มีเซฟนะ เผาบ้านแน่ //พองตัวขู่ 555555
    #530
    0
  22. #529 junenior03 (@junenior03) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 20:40
    คิดถึงคุณมากเลยค่ะ คือดีมากเลยค่ะ ป๋าถ้าใกล้ขนาดนี้จูบเลยก็ได้นะคะ เป็นกำลังใจให้คุณเสมอค่ะ สู้ๆนะคะ แต่งนิยายดีๆต่อไปค่า

    >_<
    #529
    0
  23. #528 •Glitter• (@starglitter) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 20:35

    ทั้งฟินทั้งเขินทั้งเศร้าหลายฟีลปนๆกันไป;-;

    #528
    0
  24. #527 Vivee1230 (@c4uCFWLwpv6gdwi) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 20:34
    แงงง คิดถึงไรท์ สงสารรี่อะ น้องไม่ใช่คนในมิตินี้ด้วย เรื่องก็ขยันเข้ามาหาน้องตลอดเลย ป๋าจะอยู่ยังไงเนี้ยถ้านน้องตาย น้องอย่าตายน้าาา
    ป๋าขนาดนี้แล้วไม่จูบไปเลยล่ะ55555
    #527
    0
  25. #526 Sweet dreaM (@sugar-brown) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 19:51
    คือดีมากกกก ชอบมากกกกค่ะะะ นี่คือแอบออกจากกองหนังสือเรียนมาอ่านแง //ใกล้ขนาดนี้อยากไปข้างหลังแล้วผลักจังเลยนะ!
    #526
    0