Fic Harry Potter - Eternal War (SS/HP)

ตอนที่ 25 : Chapter 25 : Negotiation

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,211
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 349 ครั้ง
    30 ส.ค. 62

ประกาศ!! 


อ่านแล้วงง เป็นไปได้ว่าอาจจะอ่านข้ามตอนมา สองตอนก่อนหน้ามันไม่ยอมแจ้งเตือนค่า!



_______________________



Chapter 25 : Negotiation 










การประชุมจบลงในเวลาห้าชั่วโมง— เนื้อหาจริงมันไม่เยอะเท่าไหร่แต่คำถามมากมายที่สาดเข้าใส่แฮร์รี่ต่างหากที่ทำให้ทุกอย่างดูยิบย่อยอย่างน่าเหลือเชื่อ คนที่ไม่ได้ถามอะไรเขาเห็นท่าจะมีแค่สองคน คนหนึ่งคืออาจารย์ใหญ่ที่พูดคุยกับเขาบ่อยจนรู้รายละเอียดดีอยู่แล้ว ส่วนอีกคนคือคนที่มาช้าที่สุดและอยู่นิ่งเป็นรูปปั้นไม่ไปไหน



หลังจากคุยหนึ่งชั่วโมงอัลบัสก็เสกเก้าอี้ให้พวกเขานั่ง พวกเอลฟ์นำอาหารสำหรับมื้อค่ำมาให้ หลังจากคุยมายาวนานแฮร์รี่กลับไม่ได้รู้สึกว่ามันยุ่งยากหรือน่าอึดอัดใจ กลับกัน เขาค้นพบว่ามีคนมากมายที่พร้อมช่วยเหลือเขา



ไม่ต้องห่วง แฮร์รี่ หากกระทรวงมีข่าวสารอะไรฉันจะแจ้งเธอทันที ถ้าวันไหนที่เธอไม่มีสอนฉันหวังว่าฉันจะสะดวกไปกระทรวงสักครั้ง มีคนที่ฉันอยากให้เธอพบน่ะ



ใครเหรอครับ?”



เขาเป็นเด็กใหม่ฝ่ายสมาพันธ์พ่อมดนานาชาติ ฉันเคยคุยกับเขาอยู่สองสามครั้ง อยู่ฝ่ายเดียวกับเราแน่นอน และเขาเพิ่งได้เจรจากับไอร์แลนด์และฝรั่งเศสให้มาร่วมกับพวกเราได้สำเร็จ



แฮร์รี่แสดงประกายผ่านดวงตา ตอนแรกเขาคิดว่าชายผิวเข้มที่ชื่อไทบีเรียสซึ่งเขาเพิ่งเคยเจอครั้งแรกจะเข้าถึงได้ยากกว่านี้แท้ๆ ขยับยิ้มกว้างกับข่าวดี ไอร์แลนด์กับฝรั่งเศสยอมจับมือกับพวกเขานี่มันเยี่ยมไปเลย



ได้แน่นอนครับ! ผมว่างทุกสุดสัปดาห์และวันจันทร์ตอนบ่าย ฝากบอกเขาด้วยนะครับว่าผมจะตั้งตารอเจอเขาเลยล่ะ



คุณไทบีเรียสหัวเราะกับท่าทางกระตือรือร้นของเขา ชายวัยกลางคนพยักหน้า ไม่ทันปล่อยให้เกิดช่องว่างของการสนทนา เสียงของโอลลิแวนเดอร์ก็ดังขึ้นสลับในทันที



คุณพอตเตอร์ ไม่ทราบว่าฉันขอดูไม้กายสิทธิ์ของเธอได้หรือไม่?”



ได้— ได้แน่นอนครับ



แฮร์รี่ขยับมือนิดเดียวไม้กายสิทธิ์ก็มาปรากฏบนมือของเขา ขยับยื่นไม้ฮอลลี่แกนกลางขนนกฟินิกซ์ให้เจ้าของร้านขายไม้กายสิทธิ์ที่ดีที่สุดในอังกฤษ คุณโอลลิแวนเดอร์ใช้สองมือเอื้อมมารับมันไป จับที่ปลายทั้งสองข้าง มือทั้งคู่สั่นด้วยความชราเล็กน้อย ดวงตาจดจ่อกับไม้กายสิทธิ์



ไม้กายสิทธิ์เป็นอุปกรณ์ของพ่อมด มันเกี่ยวข้องกับตัวตนของพ่อมดนั้นอย่างลึกลับ เล่มนี้มาจากร้านฉันเอง—“ ชายชรามีประกายประหลาดในดวงตา หมุนไม้กายสิทธิ์เพื่อส่องรูตรงแกนกลาง ปากขยับพึมพำ “—น่าประหลาดใจ



แฮร์รี่รู้ว่าทุกคนในห้องมีสีหน้าสงสัย เจ้าของไม้ฮอลลี่เลียริมฝีปากก่อนเอ่ย



ผมรู้— มันคืออีกเหตุผลที่ผมอยากเจอคุณในวันนี้ด้วย



มีอะไรที่น่าประหลาดใจงั้นหรือคะ คุณโอลลิแวนเดอร์?”



เป็นศาสตราจารย์มักกอนนากัลที่เอ่ยถามขึ้น ใบหน้าตึงไม่พอใจอากัปกิริยาที่เกิดขึ้น ชายชราที่จำไม้กายสิทธิ์ได้ดีเหลือบตามองอาจารย์ประจำบ้านกริฟฟินดอร์



คุณมักกอนนากัล ฉันจดจำไม้กายสิทธิ์เล่มนี้ได้ดี ไม้ฮอลลี่ยาวสิบเอ็ดนิ้ว แกนกลางขนนกฟินิกซ์ ดีและนุ่ม— ไม่ใช่แค่เป็นการจับคู่ที่เกิดขึ้นได้ยาก แต่ฉันยังจดจำได้ว่าฉันเคยขอขนนกฟินิกซ์จากศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์มาด้วยกันสองเส้น



แฮร์รี่รับไม้กายสิทธิ์ของตัวเองคืน นึกขอบคุณที่เจ้าของร้านไม่ตำหนิเรื่องที่เขาใช้ไม้กายสิทธิ์อย่างสมบุกสมบัน 



อัลบัสเลิกคิ้วหันไปมองคอนไม้ของฟอกส์ วันนี้นกฟินิกซ์ตัวสวยไม่ได้อยู่บนคอนของมัน



“—ไม้ชิ้นแรก ไม้ยูยาวสิบสามนิ้วครึ่ง มันเป็นไม้ที่ทรงพลังอย่างมาก เหมาะแก่การประลองและการใช้คำสาปทั้งปวง ฉันขายมันไปเมื่อห้าสิบหกปีก่อนและทุกวันนี้เจ้าของไม้กายสิทธิ์นั้นเป็นบุคคลที่พวกเราทุกคนรู้จักดี— เจ้าแห่งศาสตร์มืดหรือคนที่คุณก็รู้ว่าใครคือเจ้าของไม้ชิ้นนั้น



ใบหน้าของคนในห้องเปลี่ยนไปหลากหลาย ซลักซ์ฮอร์นกับแฮกริดดูหวาดกลัว อัลบัสหรี่ตา มิเนอร์ว่าดูทึ่ง ไทบีเรียสจับคางครุ่นคิด อาเบอร์ฟอร์ธกอดอกไม่แสดงสีหน้า



และไม้ฮอลลี่เล่มนี้ ทางเทคนิคยังคงอยู่ในร้านของฉัน ฉันไม่เคยคาดหวังว่าจะมีใครได้มันไป มันเหมาะกับการร่ายเวทย์ศาสตร์สว่าง ตรงข้ามกับไม้ยูทุกประการ ไม้ทั้งสองต่างทรงพลัง แต่ไม่มีใครรู้ว่าหากไม้คู่พี่น้องไม้ที่มีแกนกลางเดียวกันปะทะกันจะเกิดอะไรขึ้น



โอลลิแวนเดอร์เอ่ยพลางส่งสายตาว่าตัวเองกำลังสงสัยอะไร แฮร์รี่พยักหน้าและเอ่ยตอบ ในหัวเริ่มนึกถึงปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นตอนปะทะกับโวลเดอร์มอร์ที่สุสานหลังแข่งชิงถ้วยอัคนี



อัลบัสในโลกของผมเรียกมันว่าไพร-ออร์อินคานตาโต้



แฮร์รี่ตอบหลังนึกชื่อออกในเวลาเพียงไม่กี่วินาที



ปรากฏการณ์ไพร-ออร์อินคานตาโต้?— ฟังดูมีเหตุผลผล” เจ้าของร้านไม้กายสิทธิ์ทวนและพยักหน้ากับตนเอง ดวงตาดูครุ่นคิด



แฮร์รี่ยกยิ้มแหย่ๆให้คนอื่นๆที่เหมือนไม่เข้าใจว่าพวกเขากำลังคุยอะไรกัน



ถึงผมกับโวลผมหมายถึงเขา— ถึงผมกับเขาจะเป็นศัตรูกันแต่ไม้กายสิทธิ์เรามันตรงข้าม ไม้กายสิทธิ์ทั้งคู่ปฏิเสธที่จะสู้กัน เพราะงั้นผมหวังว่าคุณจะหาไม้กายสิทธิ์ให้ผมได้อีกสักเล่ม



ได้แน่นอนคุณพอตเตอร์ ถึงเกรงว่าจะยากเสียหน่อย แต่ไม่ต้องเป็นกังวล ฉันชื่นชอบลูกค้าที่ยุ่งยาก” คุณโอลลิแวนเดอร์ให้เกียรติเขาลองไม้กายสิทธิ์อีกครั้งอย่างเป็นมิตร



แฮร์รี่ยิ้มกว้างขอบคุณและคำถามต่อไปก็มาจากอาเบอร์ฟอร์ธที่สงสัยว่าเขาสู้กับโวลเดอมอร์อย่างไรหากไม้กายสิทธิ์พวกเขาเป็นแบบนี้



แฮร์รี่นำเรื่องการทำลายฮอร์ครักซ์มาปรึกษากับคนในห้อง เขาเคยคุยกับอัลบัสอยู่หลายหนแต่ค้นพบแต่วิธีอันตรายที่เสี่ยงต่อชีวิตพวกเขาเสียเอง จนกระทั่งได้ความเห็นจากซลักฮอร์นร่วมด้วยเซเวอร์รัสที่ออกความเห็นครั้งแรกในวง แฮร์รี่แปลกใจที่เซเวอร์รัสรู้วิธีการต่างๆมากมายในการรับมือกับศาสตร์มืดราวกับศึกษามันมาทั้งชีวิต



ในช่วงท้ายของการประชุม แฮร์รี่เริ่มหาวหอด ช่วงนี้เขากลับมานอนเยอะกว่าปกติแล้ว อาจจะเพราะด้วยดวงตาปรือๆของเขาที่ทำเอาหลายๆคนยิ้มขำ อย่างอัลบัส หรือมิเนอร์ว่า



ฉันคิดว่าเราน่าจะพอกับการประชุมครั้งนี้ได้แล้วล่ะอัลบัส” ไทบีเรียสเป็นคนกล่าวขึ้นมายิ้มๆ แฮร์รี่ยิ้มแห้งๆในขณะที่อัลบัสพยักหน้าตอบ



ฉันคิดเช่นนั้น ไทบีเรียส— ฉันจะรอคอยการติดต่อกลับมา สำหรับวันนี้ต้องขอบคุณจริงๆ



ด้วยความยินดีเสมอ” ไทบีเรียสหันมาทางแฮร์รี่ เอ่ย แล้วฉันจะส่งไปรษณีย์นกฮูกมา



ครับ” แฮร์รี่ตอบรับสมาชิกสภาอาวุโส เขาโบกมือให้แฮกริดที่บอกเขาว่าหากเขาว่างก็ให้แวะไปเยี่ยมเจ้าบลับบี้ที่อยู่ในทะเลสาบฮอกวอตส์แล้วบ้าง คนอื่นๆเริ่มเอ่ยลาจนในที่สุดก็เหลือแค่ แฮร์รี่ อัลบัส มิเนอร์ว่า และเซเวอร์รัส



ขอบใจสำหรับวันนี้ แฮร์รี่— การประชุมคราวนี้มันช่วยพวกเราได้มากทีเดียว



ไม่หรอกครับผมต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณ แล้วเจอกันครับ ผมขอตัว



แฮร์รี่เอ่ย เขยิบไปก้มหัวน้อยๆให้มิเนอร์ว่า ตอนเดินออกมาเขาได้ยินเสียงเรียก



เซเวอร์รัส— ฉันขอคุยด้วยสักหน่อยสิ



แฮร์รี่รู้ว่าเซเวอร์รัสแปลกใจอยู่น้อยๆแต่ก็พยักหน้าให้พ่อมดชรา แฮร์รี่เหลือบตามองเล็กน้อยก่อนจะเดินแยกออกมา



แฮร์รี่หาว



เขารู้สึกเหนื่อยมานานเกินพอแล้ว— และเขาต้องการรีบกลับไปนอนหลับให้เร็วที่สุด




————————————




มันเป็นการรับประทานอาหารในมื้อเช้า นกฮูกหลายสิบตัวบินมาส่งจดหมายพร้อมกันในห้องโถงใหญ่ แฮร์รี่หยุดมือที่กำลังเขี่ยอาหารในจาน เงยหน้ามองนกฮูกสองตัวอย่างสงสัย ตัวแรกเป็นนกฮูกสีเทาตัวโตที่ยื่นขาของมันมาให้เขาด้วยท่าทางเชื่อง



เอื้อมมือไปรับจดหมาย เขาไม่เคยคาดหวังว่าจะได้จดหมายในห้องโถงอีกนับตั้งแต่วันที่ซิเรียสจากไป ดังนั้นมันเลยเป็นความรู้สึกแปลกพิกล เผยอปากน้อยๆตอนที่ค้นพบว่ามันคืออะไร แต่ไม่นาน แฮร์รี่ขยับมุมปากอมยิ้มกับกระดาษสีนวลที่เขียนสถานที่— ฮอกส์มี้ด วันที่ยี่สิบห้าธันวาคม— งานแต่งงานของรีมัสกับท็องก์



เขาเก็บมันไว้และหันไปทางนกฮูกอีกตัว นกฮูกแก่ตัวสีน้ำตาล แฮร์รี่แกะจดหมายก็ค้นพบว่ามันมาจากไทบีเรียส เรื่องกำหนดการนัดพบที่กระทรวงเวทมนต์สุดสัปดาห์นี้ 



แฮร์รี่ประทับใจกับจดหมายทั้งคู่ เขาอมยิ้มเล็กยิ้มน้อยอย่างพอใจ



งานแต่งของรีมัสกับท็องก์ตรงกับวันคริสมาสต์พอดี แฮร์รี่อดนึกถึงของขวัญที่จะให้ทั้งคู่ไม่ได้ เงินเดือนที่ได้จากการสอนที่ฮอกวอตส์ค่อนข้างมากพอที่จะทำอะไรหลากหลายอย่าง




————————————




วันนี้ดอกฟลอกซ์ดาวไม่อยู่แล้ว



แฮร์รี่ค้นพบว่าตัวเองแปลกใจกับห้องที่กลับมาเป็นเหมือนปกติของเซเวอร์รัส อดรู้สึกเสียใจนิดหน่อยไม่ได้ เขาวางหนังสือไว้บนชั้น เอ่ยทักคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน



วันนี้คุณไม่เอาดอกไม้ไว้ในแจกันหน่อยเหรอครับ?”



ความทรงจำที่บังเอิญนึกขึ้นได้ตอนที่เซเวอร์รัสค้นไปเจอมันวันก่อนลอยกลับมา คำพูดแรกที่เซเวอร์รัสในโลกของเขาเอ่ยกับเขา หลังจากไปนั่งทบทวน ในคืนนั้นแฮร์รี่ไม่รู้ว่าตัวเองมีเหตุผลอะไรที่ทำให้ต้องไปนอนร้องไห้ทั้งๆที่มันน่าจะผ่านมานานแล้ว เหมือนเขาเพิ่งรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ



ดอกอัสโฟเดลกับต้นเวิร์มวู้ด



มองส์ฮู้ดกับวูฟส์เบน



มันไม่เคยเป็นเรื่องบังเอิญที่ต้นไม้พวกนี้มีความหมายเศร้าโศกแบบนั้น



ในตอนนั้นเซเวอร์รัสคงอยากจะสื่อกับเขาว่าการตายของแม่เขามันเจ็บปวดเพียงไร— สื่อว่าตัวเองชิงชังพ่อเขาอย่างไร และการกระทำในตอนนั้นของเขาไม่เพียงแต่จะไม่แสดงอะไรให้ประทับใจแล้ว เขายังโยนคำถามไปให้เฮอร์ไมโอนี่เสียอีก



มันไม่จำเป็นแล้ว



แฮร์รี่พยักหน้ากับคำตอบเซเวอร์รัส ช่วงนี้เขานอนหลับสนิททุกคืนทั้งยังรู้สึกขี้เกียจในทุกเช้า เขาวางหนังสือที่ยืมมาไว้ที่ที่มันควรอยู่



เล่มนี้ผมคืนให้คุณครับ” แฮร์รี่เหลือบมองแจกันที่ว่างเปล่าก่อนนึกอะไรขึ้นมาได้ เหลือบสายตามองเจ้าของห้องที่คล้ายไม่สนใจเขานัก ฉีกยิ้มกว้างเมื่อนึกถึงแผนบางอย่าง 



คุณมีสอนตอนบ่ายใช่ไหมครับ?”



แฮร์รี่ถาม และคำตอบที่เขาได้คือการพยักหน้าพร้อมคำเสียดสี



กับพวกเด็กกริฟฟินดอร์ไร้สมอง



อดีตเด็กกริฟฟินดอร์เบ้หน้าแต่ไม่นานเขาก็ยกยิ้มร้ายกาจให้เซเวอร์รัสที่คล้ายชะงักไปนิดหน่อย



ถ้างั้นแล้วเจอกันนะครับ



ดวงตาสีนิลหรี่มองมาที่เขาราวกับรับรู้ว่าเขากำลังมีแผนการบางอย่าง ถึงแบบนั้นแฮร์รี่ก็หนีออกมาก่อนแล้ว



——————————




แฮร์รี่เดินตัวลอยไปที่กระท่อมของแฮกริด เขาแวะไปทักทายลูกครึ่งยักษ์ที่เอ่ยชวนเมื่อคราวก่อน นั่งคุยกับแฮกริด เลี่ยงไม่ดื่มน้ำชากับเค้กก้อนหินของอีกฝ่าย เอ่ยถามถึงบลับบี้ เจ้าฮิปโปแคมปัสที่ตอนนี้มันไปอยู่ในทะเลสาบดำแล้ว พูดคุยได้เพียงไม่นานแฮร์รี่ก็แยกออกมา



เขานั่งลงข้างๆทะเลสาบสักพักหลังออกมาจากกระท่อมของแฮกริด



น้ำมีฟองอากาศปรากฏขึ้น แฮร์รี่ฉีกยิ้มกว้าง โยนชิ้นเนื้อที่แฮกริดให้ก่อนแยกออกมาไปในทะเลสาบ ในจังหวะที่ชิ้นเนื้ออยู่บนอากาศ สัตว์รูปร่างคล้ายม้าที่มีครีบและพังพืดหางคล้ายปลากระโดดพุ่งขึ้นมาคาบมันไปในพริบตา เสียงเม็ดน้ำแตกกระจายตอนที่มันกลับลงไปในสายน้ำ



ไงบลับบี้



แฮร์รี่มองเกล็ดสีน้ำเงินวาวสวยที่หางมัน มันเหมือนยังโตไม่เต็มวัย แต่เมื่อเทียบกับตอนที่ออกมาจากไข่ใหม่ๆถือว่าโตไปมาก มันร้องทักทายเขา เงยหน้าออกมาจากผืนน้ำแค่ครู่เดียวก่อนจะกลับลงไปในทะเลสาบ แฮร์รี่หรี่ตาน้อยๆก็รู้ว่าเขาเห็นเงามันไปรวมกลุ่มกับตัวอื่นๆในทะเลสาบและว่ายหายไปด้วยกันแล้ว ดูท่าสิ่งที่แฮกริดกลัวว่ามันจะเข้ากับฝูงไม่ได้จะไม่เป็นจริง



แฮร์รี่ลุกขึ้น บิดขี้เกียจแล้วลุกออกไป แต่เขาต้องเลิกคิ้วเมื่อเจอเด็กชายผมแดงที่ดูทำหน้ายุ่งๆอยู่ไม่ไกล



เฟลิกซ์!”



แฮร์รี่ร้องทัก เด็กชายผมแดงที่ยืนอยู่เพียงลำพังสะดุ้งและหันมาทางเขาในทันที ทำหน้าโล่งใจเมื่อเห็นว่าเป็นเขา แฮร์รี่ถึงต้องเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะ



กำลังหลบหน้าใครอยู่รึไง?”



นิดหน่อยฮะ



เฟลิกซ์เบ้หน้าคล้ายไม่ต้องการเอ่ยถึงมัน แต่เหมือนปากเด็กชายทรยศด้วยการเริ่มเอ่ยออกมา พวกนาธาน สกาเล็ต ออโรร่า ชอบลากให้ผมไปไหนมาไหนกับพวกเขาด้วยตั้งแต่ตอนฮาโลวีน



แฮร์รี่พอจำได้ว่ามีเหตุการณ์ที่เด็กสาวผมบรอนซ์วิ่งไล่ตามเฟลิกซ์หลังเลิกคาบเรียน และเขาจำได้ว่าเฟลิกซ์แสดงใบหน้ารำคาญออกไป



อลันมักบอกว่าสกาเล็ตน่ารำคาญ โอเค นั่นผมไม่เถียง” เฟลิกซ์ถอนหายใจ พอพวกเขารู้ว่าผมชอบไปแถวหอคอย คราวนี้ผมถึงต้องหลบมาข้างล่างแทน ต้องขอบคุณความดีความชอบของแผนที่ตัวกวน ทางลับ กับรายชื่อพวกนี้ น่าประทับใจมาก



ไม่ลองคุยกับพวกเขาสักหน่อยล่ะ พวกเขาท่าทางอยากคุยกับเธอนะ” แฮร์รี่แนะนำด้วยเสียงกลั้วหัวเราะ เฟลิกซ์ส่ายหน้าดิ๊ก สีหน้าผวา



ไม่เอาด้วยหรอก กับนาธานไม่เท่าไหร่ แต่สกาเล็ตน่ะเป็นจอมวีน ผมไม่คิดว่าผมจะอยู่กับเธอโดยที่ไม่ทะเลาะกันได้เลย ส่วนออโรร่า เธอคงถามผมเรื่องคุณทั้งวันแน่ ไม่ก็ขุดคุ้ยเรื่องคนนู้นคนนี้มาพูด นั่นมันน่ากลัวจะตายไป



แฮร์รี่หัวเราะ คราวนี้เฟลิกซ์ถามเขากลับ



แล้วคุณมาทำอะไรที่นี่ฮะ?”



แฮร์รี่มีประกายในดวงตา เอ่ยพร้อมรอยยิ้มกว้าง



เก็บดอกไม้นิดหน่อย จะไปด้วยกันไหม?”



เฟลิกซ์เลิกคิ้วไม่เข้าใจแต่ก็พยักหน้าในที่สุด




———————————




เฟลิกซ์รู้ว่าที่เขาตอบตกลงเป็นเพราะแค่เขาอยากจะยืดเวลาที่ได้อยู่กับแฮร์รี่ไปอีกหน่อย มือซุกในชุดไหมพรมสีแดงเมื่อรู้สึกถึงอากาศที่หนาว เขาตามแฮร์รี่ไปจนถึงขอบป่าต้องห้าม มันมีพวกเธสตรอลอยู่เป็นฝูง เขามองพวกมันอย่างระวัง เขยิบเข้าใกล้แฮร์รี่เล็กน้อย



มันไม่เป็นอันตรายหรอก ถึงมันจะดูน่ากลัวแต่จริงๆแล้วมันมีนิสัยที่สุภาพและอ่อนโยนมาก



แฮร์รี่บอกเขา เฟลิกซ์แปลกใจ เขาจำได้ว่าสกาเล็ตมองไม่เห็นมัน ในตอนที่นั่งรถม้าครั้งล่าสุดที่มีเขา อลัน สกาเล็ต และนาธาน— มีแค่เขาและอลันที่เห็นมัน



แฮร์รี่ล้วงมือโยนชิ้นเนื้อให้ตัวเธสตรอล มือของแฮร์รี่ลูบลำตัวมันราวกับคุ้นเคยกับพวกมันเป็นอย่างดี



คุณน่าจะได้สอนวิชาดูแลสัตว์วิเศษนะ



เฟลิกซ์เอ่ยเสียดสี ความรู้สึกหวาดกลัวลดหายไปทันทีที่เห็นพวกมันเข้ามาคลอเคลียแฮร์รี่ใกล้ๆ แฮร์รี่หัวเราะ เอ่ยถาม



แล้วเรียนกับแฮกริดไม่ดีตรงไหน?”



ไม่ดีที่เราต้องเลี้ยงหนอนฟลอบเบอร์ไปตลอดเทอม



แฮร์รี่หัวเราะลั่น ส่ายหน้า ผลักไล่พวกเธสตรอลที่เริ่มเดินตามตอนที่เจ้าตัวมองหาดอกไม้ที่ต้องการ โยนชิ้นเนื้อให้พวกมันแทนการไล่ ยื่นถุงที่มีเนื้อเหลือไม่กี่ชิ้นมาให้เขา



ซิเรียสบอกผมว่าคนที่เคยเห็นความตายเท่านั้นที่จะเห็นพวกมัน” เฟลิกซ์ทัก ขยับโยนชิ้นเนื้อออกไป แฮร์รี่พยักหน้าให้ เอ่ยกลับมาติดตลก



ถ้าฉันเป็นศาสตราจารย์สอนวิชาการดูแลสัตว์วิเศษฉันคงให้คะแนนเธอไปแล้ว



คุณให้ได้นะ



เฟลิกซ์ยิ้มกว้างคล้ายรออาจารย์ตรงหน้าให้คะแนนบ้านกริฟฟินดอร์ แฮร์รี่กรอกตา



ฉันรู้ แต่ไม่ล่ะ ฉันไม่แย่งงานเพื่อนฉันหรอก ถ้าให้เดา เธอคงเงียบตลอดเวลาที่เรียน ไม่คิดจะตอบคำถามอะไรทั้งนั้น



เปล่านะ ผมเรียนไปแค่เทอมเดียวและค้นพบว่าผมไม่ชอบวิชานี้ ตอนนี้ผมเลยถอนมันออกไปแล้ว” เฟลิกซ์ยักไหล่



และเธอกลับไปชอบวิชาอักษรรูนกับตัวเลขมหัศจรรย์แทนน่ะนะ” 



แฮร์รี่ส่ายหน้าเอือมระอาแต่เฟลิกซ์กลับยิ้มแฉ่ง



อักษรรูนผมไม่เถียง แต่กับตัวเลขมหัศจรรย์ผมไม่ได้ชอบ ที่ลงเพราะวิชานี้มันง่ายต่างหาก



เฟลิกซ์อยากขำกลิ้งตอนที่ใบหน้าแฮร์รี่เหมือนจะเถียงเขามาว่า คำว่าตัวเลขมหัศจรรย์และคำว่าง่ายไม่ควรรวมอยู่ในประโยคเดียวกัน



เธอน่าจะได้เจอกับเฮอร์ไมโอนี่



แฮร์รี่บ่น หยิบดอกไม้ดอกหนึ่งขึ้นมา เฟลิกซ์จำชื่อมันไม่ได้ มันเป็นดอกไม้ที่มีก้านยาวอยู่เป็นช่อ ดูรูปร่างหยักจนคล้ายกับผีเสื้อ ขอบเป็นสีขาว ด้านในเป็นสีแดงอมม่วง



เฟลิกซ์โยนเนื้อที่เหลือทั้งหมดให้พวกเธสตรอล เดินเข้าใกล้แฮร์รี่ เอ่ยถามด้วยความสงสัย



ใครคือเฮอร์ไมโอนี่ปกติคุณไม่ค่อยเล่าเรื่องตัวเอง



แฮร์รี่แปลกใจกับคำพูดเขา เอ่ยเล่า



เฮอร์ไมโอนี่คือเพื่อนสนิทที่สุดอีกคนของฉัน เธอบอกว่าอักษรรูนคือวิชาที่น่าสนใจ และมีความสุขกับการเรียนตัวเลขมหัศจรรย์— เป็นอะไรที่ฉันเข้าไม่ถึงเท่าไหร่หรอก แต่ถ้าเป็นไปได้ฉันก็อยากย้อนเวลากลับไปเลือกเรียนอักษรรูนแทนที่จะเป็นพยากรณ์ศาสตร์— วิชาพยากรณ์นั่นน่ะฝันร้ายชัดๆ



วิชาพยากรณ์? ผมไม่เคยเรียนวิชานั้น มันเป็นยังไงฮะ?”



“—ถ้าเธอไม่มีความสามารถด้านการพยากรณ์จริงๆมันก็ไร้สาระมากที่สุดแล้วล่ะ” 



เฟลิกซ์รู้ว่าแฮร์รี่แค่ตอบส่งๆ ทั้งเขาและอลันไม่เคยเรียนวิชาพยากรณ์ แต่เขามีลางสังหรณ์ว่าถ้าอลันเรียนมันจะต้องทำได้ดีมากแน่ๆ แต่ก็คงต้องระวังไม่ให้อลันไปทักใครมั่วซั่วล่ะนะ



จะว่าไปแล้วเพื่อนเรเวนคลอคนนั้นล่ะ?”



แฮร์รี่ถามราวกับนึกขึ้นได้ เฟลิกซ์นึกใบหน้าของเพื่อนเขาและส่ายหน้า ท่าทางเพื่อนเขาคงสนุกกับห้องต้องประสงค์น่าดู เห็นว่าได้ลองแปลงห้องเป็นอะไรหลายๆอย่าง ล่าสุดก็เปลี่ยนห้องนั้นเป็นห้องปรุงยาไปจนเขาที่ไม่ชอบกลิ่นยาต้องแยกตัวหนีออกมา แต่ที่น่าทึ่งสุดคงเป็นการที่อลันแปลงห้องเป็นสนามควิดดิชริมทะเล— เล่นเอาเขาสงสัยตรรกะคำว่าห้องของเพื่อนตัวเองขึ้นมาตงิดๆ



เหมือนเจ้าตัวเพิ่งได้ของเล่นสนุกไปน่ะฮะ ช่วงนี้เลยทำตัวแปลกๆไปนิดหน่อย



ตอบแฮร์รี่ไปอย่างไม่ใส่ใจ ไม่อยากพูดความจริงที่ว่าลึกๆแล้วเขาก็แอบน้อยใจเพื่อนไปเหมือนกันที่ทิ้งกันไปได้ลงคอแบบนี้



แฮร์รี่ไม่ได้ถามต่อ พวกเขาพากันกลับปราสาทเพราะเขามีเรียนวิชาประวัติศาสตร์เวทย์มนต์ต่อ ปากบ่นถึงความน่าเบื่อของศาสตราจารย์บินส์ให้แฮร์รี่ฟัง




———————————————




แฮร์รี่แอบเข้ามาในห้องเซเวอร์รัสก่อนที่เจ้าของห้องจะมา เขาเอาดอกไม้ที่เก็บมาปักไว้ในแจกัน มันส่งกลิ่นหอมอ่อนๆออกมา เขาหยิบหนังสือออกมาอ่านเล่น



ครั้งแรกที่เขาวุ่นวายกับห้องของอีกฝ่ายและบังเอิญถูกจับได้ เขานึกว่าตัวเองว่าจะถูกตะคอกใส่แล้ว แต่ผิดกับที่เขาคิด เซเวอร์รัสแค่ปรายตามองโดยไม่ว่าอะไร และหลังจากนั้นเขาก็เริ่มสำรวจห้องของคนเย็นชาไปทั่ว มันเสียมารยาท เขารู้ แต่เขาแค่ห้ามความสงสัยของตัวเองไม่ได้



ทำตัววุ่นวายในห้องเพียงไม่นาน แฮร์รี่ก็ยิ้มแฉ่งตอนที่ประตูถูกเปิดออกพร้อมๆกับชายผ้าคลุมสีดำ เขารู้ว่าเซเวอร์รัสดูชะงักไปตอนที่ห้องมีกลิ่นที่เจ้าตัวไม่น่าจะคุ้นเคย



นั่นอะไร แฮร์รี่?”



น้ำเสียงของศาสตราจารย์ปรุงยาที่ยกรายงานหนาๆของเด็กนักเรียนมาด้วยฟังดูดุและจริงจัง



แค่ดอกไม้ครับ” แฮร์รี่ยิ้มกว้างแต่ดวงตากลับจ้องมองอย่างระวัง เซเวอร์รัสขยับตามองดอกไม้ที่ว่า



ดอกสวีทวิลเลี่ยม?”



ครับ



แฮร์รี่ตอบ ตีหน้าไม่รู้ไม่ชี้ เขารู้ว่าเซเวอร์รัสวางกองรายงานบนโต๊ะเสียงดัง ปึ๊ก’ ดวงตาสีดำมองตรงมาที่เขาอย่างกดดัน และเป็นแฮร์รี่เสียเองที่หลบตาแทบไม่ทัน เขารู้ว่าเซเวอร์รัสต้องรู้ความหมายของมันแน่ หลักๆมันหมายถึงความกล้าหาญและความฉลาด— เขาคิดว่ามันเหมาะกับอีกฝ่ายดี เป็นดอกไม้ประจำเดือนเกิดเซเวอร์รัสเสียด้วย นอกจากนี้มันยังหมายความอื่นอีก มันหมายถึงคนที่ชอบดูถูกคน คนเย็นชา และความต้องการที่อยากให้อีกฝ่ายยิ้ม



แฮร์รี่เลียริมฝีปากเมินหน้าหนีดวงตาที่จ้องเขาไม่เลิก จนในที่สุด พริบตาที่บังเอิญสบตากันเขาก็รู้แล้วว่าความหมายของมันสื่อไปถึงอีกฝ่าย ความหมายที่ต้องการสื่อดังว่อนในหัวตัวเอง



 ‘ทำไมคุณชอบทำหน้าบึ้งและดูหมิ่นคนอื่นยิ้มสักครั้งเถอะครับ ได้โปรด ผมอยากเห็นมัน



เขารู้ว่าเซเวอร์รัสเงียบ ละสายตาจากเขาไปมองดอกไม้อยู่นาน



พวกเขาไม่พูดถึงความหมายของมันทั้งๆที่ต่างฝ่ายต่างรู้อยู่เต็มหัวใจ แฮร์รี่เกาใบหน้าตัวเองรู้สึกว่าหน้ามันเริ่มอุ่นร้อนพิกล ใจของเขาเต้นแรงคล้ายรอคอยคำตอบบางอย่างจากเซเวอร์รัส มันเป็นความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคย— แฮร์รี่เริ่มไม่แน่ใจว่าตัวเองคิดถูกที่เอาดอกไม้มาไว้



เขาเลือกที่จะเมินความรู้สึกแปลกๆนั่น



เอ่อ— แล้ววันนี้คาถาสกัดใจ?”



เซเวอร์รัสเงยหน้ามามองเขาที่ดูลังเล แฮร์รี่ถาม น้ำเสียงไม่มั่นใจ ศาสตราจารย์ปรุงยาเอ่ยตอบน้ำเสียงสงบ



ฉันคิดว่าฉันมีงานที่ต้องทำวันนี้



แฮร์รี่มองกองงานที่เหมือนจะเกิดขึ้นเพราะเขาเล่นมาห้องเซเวอร์รัสทุกวัน เพราะเขาขอให้อีกฝ่ายช่วยฝึกคาถาสกัดใจ แฮร์รี่เขยิบเก้าอี้ไปชิดโต๊ะ นั่งลงตรงข้ามของเซเวอร์รัส— เขาไม่รู้เหตุผลว่าทำไมเขาถึงรู้สึกอยากยืดเวลาออกไปอีกหน่อย ถึงมันจะเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วนแต่เขายังไม่อยากไปไหนตอนนี้



งั้นผมมีเรื่องอยากคุยกับคุณ— มันเกี่ยวกับฮอร์ครักซ์



แฮร์รี่เอามือเท้าโต๊ะ วางหน้าพักไว้บนแขนตัวเองอีกทีอย่างเกียจคร้าน



ถึงแฮร์รี่จะเปิดบทสนทนาและเซเวอร์รัสไม่ได้ด่าไล่เขาไปไหน แต่บทสนทนาของพวกเขาก็จบลงในเวลาไม่ถึงห้านาทีด้วยการที่เซเวอร์รัสตรวจงานนักเรียน แฮร์รี่หยุดยิ้ม เลิกชวนคุยหลังเห็นวงกลมใหญ่ๆในงานของนักเรียนติดต่อกันหลายคน



การเรียนกับเขาคือฝันร้าย’ คำพูดของรอนลอยเข้ามาในหัว แฮร์รี่เอนหัวนอนบนแขนตัวเองราวกับแมวตัวโตที่นอนจ้องเจ้าของ เขาเหลือบสายตามองการกระทำของเซเวอร์รัส บางทีการมองอีกฝ่ายก็ค่อนข้างเพลิดเพลิน มือของอีกฝ่ายจับปากกาขนนก ขยับรวดเร็ว— ตรวจงานเนิบนาบ ขยับขีดวงกลมหนึ่งวง สองวง สามวง สี่วง— เพิ่มขึ้นไปเรื่อยๆจนเต็มหน้า ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ แฮร์รี่เริ่มที่จะมองวงกลมเต็มหน้าในกระดาษแผ่นหนึ่งและลุ้นว่าแผ่นต่อไปจะรอดจากวงกลมรึเปล่า— เมื่อไหร่ที่มีงานที่ได้คะแนนเต็มแฮร์รี่แทบอยากชูมือสรรเสริญ



แฮร์รี่อมยิ้มมองกระดาษที่ได้คะแนนเต็มในรอบสิบใบ เขามองชื่ออย่างอดไม่ได้ พอเห็นว่าเป็นชื่อคุ้นตาก็ยิ้ม โนอาร์ ดอร์แมน’ ที่เจ้าตัวบอกว่าชอบปรุงยา ดูท่าจะจริง



ทั้งๆที่มันเป็นการกระทำเดิมๆวนเวียนซ้ำไปซ้ำมา แต่พอแฮร์รี่รู้ตัวอีกที เขาก็เห็นว่ามันเป็นกระดาษรายงานแผ่นสุดท้ายแล้ว มองด้วยความรู้สึกประหลาดใจ



เวลามันผ่านไปได้เร็วขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่



ตอนที่เขาเรียนก็ได้วงกลมเยอะแบบนี้เหมือนกัน



แฮร์รี่รู้สึกอยากร้องไห้แทนคนที่เรียนกับเซเวอร์รัสจริงๆ— นั่นหมายถึงว่า เขาสงสารตัวเองน่ะ



แต่พอหมดกองหนึ่ง แฮร์รี่ก็เห็นเซเวอร์รัสหยิบงานอีกกองขึ้นมาตรวจ— ถึงตอนนี้แฮร์รี่รู้สึกนับถืออีกฝ่ายจริงๆ เซเวอร์รัสสั่งงานเยอะ และต้องตรวจงานเยอะเสียเอง



แฮร์รี่มองงานของปีเจ็ด— มันมีน้อย คงเป็นเพราะเหลือคนเรียนปรุงยาอีกไม่เท่าไหร่ แต่ละชื่อเป็นชื่อที่คุ้นเคย อย่างจินนี่ วิสลีย์ ลูน่า เลิฟกู้ด เป็นต้น



แฮร์รี่พยายามเลิกสนใจตรงหน้า ในหัวเริ่มคิดถึงรีมัส— งานแต่งงานมันเป็นวันคริสมาสต์ เขาอยากจะหาอะไรบางอย่างให้อีกฝ่าย ช็อกโกแลตสมุดบันทึก? — ไม่ มันไม่เหมาะ



แฮร์รี่นึกไล่สิ่งของ— เขาจมลงไปในความคิด ตอนที่เขาเรียกสติกลับมาได้คือตอนที่รู้ตัวว่ากำลังถูกจ้อง ศาสตราจารย์วิชาปรุงยาตรวจงานเสร็จแล้ว



แฮร์รี่รู้ว่าเขากำลังถูกล้วงเข้ามาในหัวสมอง ภาพของเฮอร์ไมโอนี่หลังสงครามปรากฏ— เขาผลักอีกฝ่ายออกจากหัวอย่างนุ่มนวล แต่มันกลับไม่จบลงครั้งนี้ มันเข้ามาแนบเนียนอีกครั้ง แฮร์รี่พยายามผลักอีกฝ่ายออกไปจากความทรงจำยุ่งๆที่ไม่หยุดลงเสียที



และเป็นเซเวอร์รัสเสียเองที่ถอนตัวเองออกไปก่อน สร้างความสงสัยให้แฮร์รี่



ทำไมล่ะครับ?”



เธอกำลังคิดถึงอะไรอยู่?”



แฮร์รี่เงียบคงเพราะความทรงจำในหัวตอนนี้มันหมุนไปมาไม่หยุด เอ่ยตอบ



ผมกำลังคิดว่าจะให้อะไรเป็นของขวัญรีมัสดี อ๊ะ!”



แฮร์รี่ชะงักตอนเงยหน้าสบตาเซเวอร์รัส ร้องอุทาน เวลาเหมือนหยุดชะงัก ในหัวเขาแล่นอย่างรวดเร็ว



ยา?



ยาวูฟล์เบน?



น้ำยารักษาโรคมนุษย์หมาป่า?



แฮร์รี่?”



แฮร์รี่เลียริมฝีปาก นึกถึงการวิจัยที่เกิดหลังสงคราม มันมีการวิจัยรักษาโรคมนุษย์หมาป่าอย่างถาวร เขาค่อยๆเค้นรายชื่อวัตถุดิบปรุงยาในหัว มันเริ่มลอยผุดมาทีละอย่างแล้ว แล้วขั้นตอนการทำ



ปัญหามันอยู่ที่เขาไม่ถนัดการปรุงยาเอาเสียเลย




—————————————




เฮ้ อลัน!”



เฟลิกซ์ทักเพื่อนตัวเองที่เพิ่งออกมาจากห้องต้องประสงค์ ใบหน้าอลันดูล่องลอยตามปกติ แต่จากการที่เขาคบอีกฝ่ายมานาน ตอนที่มองแววตาคมที่จับจ้องมา เฟลิกซ์รู้— นี่มันผิดปกติแล้ว ผมหยักศกสีน้ำตาลขยับตามลมเล็กน้อย เฟลิกซ์ขมวดคิ้ว



ทำไมนายมองฉันแบบนี้ นายไปทำอะไรมาน่ะ?”



อลันยิ้ม— ที่แปลกที่สุดก็น่าจะเป็นรอยยิ้มไร้เหตุผลแบบนี้



เฟลิกซ์รู้สึกขนลุกอย่างไม่ทราบสาเหตุ อลันเอ่ยขึ้นมา



ไม่มีอะไรทั้งนั้น เฟลิกซ์



อลัน ฉันไม่ได้โง่นะ!”



เฟลิกซ์ไม่เชื่อคำกล่าวนี้สักนิดเดียว เขามองหาความจริงและอลันก็วางมือบนบ่าเขา เอ่ยเสียงราบเย็น



แต่บางทีมันเป็นการกระทำที่ฉลาดกว่าถ้านายทำตัวโง่



นายมีเรื่องปิดบังฉัน— และมันเลวร้ายเสียด้วย

 


เฟลิกซ์คาดเดา ในหัวเขานึกถึงเหตุผลมากมายหลายอย่าง ไม่มีทางเกี่ยวกับผู้หญิง— อลันไม่เคยสนใจใคร และไม่มีใครชอบอีกฝ่ายด้วยนิสัยเสียและเห็นแก่ตัว ดังนั้นมันต้องไม่เกี่ยวกับยาเสน่ห์ อลันไม่ชอบเอาตัวเองไปเสี่ยงอันตราย ดังนั้นการปิดบังเพราะกลัวเขามีอันตรายจึงไม่เกิดขึ้น ความเป็นไปได้หลายอย่างเข้ามาและออกจากหัวเขาจนมันหยุดที่อย่างหนึ่ง



เพื่อนเขาคงไม่ได้ไปยุ่งกับศาสตร์มืดหรอกใช่ไหม?



เฟลิกซ์มองคนตรงหน้าอย่างสับสนและทันทีที่ความคิดนี้โผล่มาในหัว อลันก็หุบยิ้มและยกมือข้างหนึ่งขณะเดินผ่านเขา



ฉันคิดว่าฉันต้องกลับหอแล้ว เฟลิกซ์ แล้วเจอกัน



ทิ้งให้เขามองแผ่นหลังสูงๆนั่นหายลับสายตาไป



——————————————


#hpEternalwar



Sweet William - กล้าหาญ ฉลาดเจ้าเล่ห์เพทุบาย (หน้าตาบึ้งตึง ชอบดูถูกคนอื่น)ได้โปรดยิ้มสักครั้งหนึ่ง



Talk :)


ตอนนี้แจ้งเตือนแล้วเนอะ 


จริงๆแล้วเรื่องนี้ภาษาดอกไม้เต็มเลย (มันเป็นภาษาที่นิยมมากในยุควิคตอเรียซึ่งตรงกับยุคของ Marauder พอดี) ดอกไม้ที่พิณเอามาคงมีแต่อะไรแปลกๆ5555 ไม่ได้มั่วนะเออ ยึดตามหลักของอังกฤษเลย เป็น ref เดียวกับที่เจอความหมายอัสโฟเดลตรงกับความเศร้าโศกด้วย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 349 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,068 ความคิดเห็น

  1. #1066 Num-khaw (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 10:50
    ชอบมากๆเลยค่ะ ชอบไอเดีย ชอบภาษา ชอบการดำเนินเรื่อง
    #1,066
    0
  2. #1020 MartiniLubik (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 21:09

    พวกสัตว์วิเศษก็ดีกับแฮร์รี่จริงๆอ่ะ นึกถึงนิวท์เลย

    ชอบภาษาดอกไม้มากจริงๆค่ะ มันแบบทัชใจ

    เขินแปลกๆดีด้วย จั๊กจี้หัวใจ ยิ้มค้างมากก


    #1,020
    0
  3. #978 Jecelyn (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 11:32
    อลันรี่ต้องปวดหัวเเน่ๆเลน😂
    #978
    0
  4. #868 fjinjuta (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 01:26
    อลันเจอรัดเกล้า?
    #868
    0
  5. #725 manaki-ne (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 01:48
    เอาแหล่ว
    #725
    0
  6. #621 y_pps (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2562 / 01:33
    น้องไปเจอรัดเกล้าป่ะ
    #621
    0
  7. #548 sopitnapa1789 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 22:05
    ไม้กายสิทธิ์น่าจะเป็นด้ามไม่ใช่เล่มนะ ไม่แน่ใจ
    #548
    0
  8. #537 shino13 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 21:02
    รอจ้าา
    #537
    0
  9. #520 yukisaku (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 19:23

    อยากอ่านตอนหน้าแล้วอ่ะ
    ปล. อีกกี่ตอนจะวันคริสมาสต์นะรีบๆมาอัพนะคะ
    #520
    0
  10. #517 kanun011 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 00:33

    รออ่านตอนต่อไปนะคะ
    #517
    0
  11. #514 Ratchuma44 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 12:10
    รอนะคะ
    #514
    0
  12. #513 pratthanasomsaad (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 00:04

    เฟลิกนี่สร้างเรื่องไว้อีกแล้ว

    #513
    0
  13. #512 pigatong2 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 21:16
    มีความละมุนนนนน
    #512
    0
  14. #511 kamontip-123 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 06:06
    อุแงงงง ตอนนี้มันละมุนมากมาย นึกภาพแล้วเขินสุดเลยค่ะ
    #511
    0
  15. #510 Rainny6159 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 16:43
    ชอบบบบบบ เขินเลยยยย
    #ชูป้ายไฟให้ได้กันนน
    #510
    0
  16. #509 kbrrcngkeux (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 10:37

    ขอเถอะแฮรี่มาตรวจของเร้วๆ ของมันไปครอบงำใครต่อใครแล้ว!!!

    #509
    0
  17. #508 wal_5678 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 09:43

    ตายแล้วอลัน!


    แฮรี่กับสเนปยังกะคงพึ่งแต่งงาน ////-////

    #508
    0
  18. #505 tueysmall (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 08:30

    อ่าาฮีลลิ่งงงงง
    #505
    0
  19. #503 Yanikajitklang (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 06:00

    แฮร์รี่ลูกกกกก ตรวจของด่วนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน
    #503
    0
  20. #502 Secr3t-Key (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 01:56
    จารน์ค้ามีคนเล่นของ อาจจะใครไปยุ่งกับฮอร์ครักซ์ก็ได้

    ตอนนี้ก็ละมุนอุ่นๆปนอะไรไม่รู้ น่าหวั่นใจ
    #502
    0
  21. #501 c4uCFWLwpv6gdwi (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 01:27
    คิดถึงไรท์มากๆ ชอบภาษาไรท์อะ มีความหมายของดอกไม้ด้วยดีมากๆ ป๋านี่ติดเนียกแฮร์รี่แล้วหรอ55555
    #501
    0
  22. #499 momosononanami (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 00:12
    คิดถึงมากกกกกกดดดด แงงงงงง ร้องไห้แล้วค่า

    อ่านตอนนี้แล้วเขินสเนปหนักมากไม่รู้ทำไม

    รี่กำลังจะทำของขวัญที่พิเศษที่สุดในชีวิตให้รีมัส

    คิดแล้วร้องไห้ตื้นตันงงง
    #499
    0
  23. #498 pho-poe (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 22:42

    เราก็เป็น เรื่องนี้ระบบมันไม่อัพมาสองตอนแล้ว!!! ทำไมมันเป็นอย่างงี้อะ แต่ทุกตอนยังคงคอนเซปหวานเบาๆหมดเลย>///<

    #498
    0
  24. #497 jiblonely (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 22:23
    โหยยย มีทั้งเขิน และกังวลกับอนาคตในตอนเดียวกันเลย เครียดแล้ววว
    #497
    0
  25. #496 17940 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 22:20
    ที่จริงรอคอยตอนที่เจมส์กะแฮรี่จะหันหน้ามาคุยกันซักที คนพ่อลีลาอยู่นาน555555
    #496
    0