Fic Harry Potter - Eternal War (SS/HP)

ตอนที่ 22 : Chapter 22 : Harry

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,170
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 393 ครั้ง
    8 ส.ค. 62

Chapter 22 : Harry





แฮร์รี่นั่งอยู่ในห้องทำงานของศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ เขาขยี้ตาน้อยๆ รู้สึกว่าคือก่อนเขาจะนอนไม่ค่อยพอ เขาฝันร้าย โวลเดอร์มอร์สร้างฮอร์ครักซ์ชิ้นที่สอง ฆ่าคนตาย —



“เธอมั่นใจแล้วหรือที่ตัดสินใจแบบนี้”



เสียงชราเอ่ยขัดความคิดของเขา แฮร์รี่ดึงสติกลับมาที่ห้องรกหนังสือตรงหน้า หยิบคุ้กกี้รสทอฟฟี่มากิน พยักหน้าตอบรับอัลบัส เขาเพิ่งบอกไปว่าอยากให้ปิดเรื่องของดอร์แมนเป็นความลับ อัลบัสมองเขาอย่างไม่มั่นใจ แต่ดวงตาสีฟ้าคล้ายขบคิด สุดท้ายถึงยอมรับผ่านสายตา แฮร์รี่รู้ว่าดัมเบิลดอร์ไม่ได้เลือกเด็กสลิธีรินนั่นขึ้นมาเป็นพรีเฟ็คแบบมั่วๆแน่ แฮร์รี่เอ่ยยืนยันอีกครั้ง



“ผมมั่นใจ — อย่างน้อยๆก็จนกว่าเขาจะบรรลุนิติภาวะ”



“ตกลง แฮร์รี่ — ฉันปล่อยให้เธอจัดการเรื่องนี้ ดังนั้นฉันจะไม่ขัด เมื่อคืนเธอนอนไม่พอรึเปล่า? เธอดูเหนื่อย”



แฮร์รี่หยุดมือที่ขยี้ตา ย่นหน้าบูด เถียงต่อปากต่อคำ



“ผมเปล่า”



อัลบัสไม่ได้เถียงเขา แฮร์รี่พอรู้ว่าในดวงตาสีฟ้าหลังกรอบแว่นครึ่งพระจันทร์หรี่ลงเล็กน้อย รอยเหี่ยวย่นค่อนข้างชัด เขาถึงชะงัก เสดวงตาหนีไปด้านนอก



เขาไม่คุ้นเคยกับความเป็นห่วงเป็นใยแบบนี้ อัลบัสในโลกเขาไม่เคยแสดงออกมาชัดเจน ดูท่าความสิ้นหวังจะทำให้คนเราอ่อนไหวกว่าที่ควรเป็น เด็กหนุ่มผมดำเอ่ยเสริมเบาๆ



“มันเป็นแค่ฝันร้าย — แค่นั้น”



ดวงตาของอัลบัสถอนจากดวงตาสีเขียวของแฮร์รี่ แฮร์รี่รู้ว่าอัลบัสรู้ว่าเขาไม่ได้พูดความจริงทั้งหมด แต่มันคงดีกว่าการไม่บอกอะไรเลย



“ฝันร้าย? — ตั้งแต่มาที่นี่น่ะหรือ?”



“ผมสูญเสียเพื่อนไปในสงคราม” แฮร์รี่อธิบายง่ายๆ และมันทำให้อัลบัสเงียบลง ดวงตาสีฟ้าหล่นวูบไปในความคิด อัลบัสลุกขึ้นไปเงยหน้ามองดวงดาวนอกหอคอย เอ่ยเสียงสูงเล็กน้อยเชิงถาม



“แต่มันจะไม่เกิดขึ้นอีกครั้ง?”



“ไม่แล้วล่ะครับ”



แฮร์รี่ยืนยัน ขยับเดินไปข้างๆ เขาจำได้ว่ามันคือจุดๆเดียวกับที่เซเวอร์รัสในโลกเขาเคยยืน— ข้างอาจารย์ใหญ่ ตำแหน่งที่ทำหน้าที่สำคัญ ตำแหน่งที่เป็นหัวใจของการสิ้นสุดของสงคราม ในพริบตาที่เขาตระหนักถึงจุดยืนนี้ แฮร์รี่ค้นพบว่าบ่าสองข้างของเขากำลังหนักอึ้ง มันให้ความรู้สึกที่แตกต่างจากการเป็นเด็กชายผู้รอดชีวิต



ชีวิตของเขาในฐานะแฮร์รี่ พอตเตอร์ ไม่จำเป็นต้องคิดอะไร แค่เชื่อมั่นและตรงไปข้างหน้า ทำในสิ่งที่คิดว่าถูกต้อง — แต่ทันทีที่ต้องมายืนอยู่ข้างหลังแบบนี้ เขากลับทำตัวแบบเดิมไม่ได้อีก เขาต้องละเอียดรอบคอบ ตรวจสอบให้มั่นใจว่าไม่ได้พลาดอะไรไป เอาความคิดตัวเองมาก่อนไม่ได้อีกแล้ว



เขาค้นพบว่าทั้งอัลบัสและเซเวอร์รัสยิ่งใหญ่แค่ไหนก็ตอนนี้เอง



——————————-



เปรี๊ยะ!



เสียงฟืนในห้องนอนดัง แฮร์รี่มองมัน ขอบตาของเขาเริ่มดำช้ำ มันคือคืนที่สามที่เขานอนไม่ได้ คืนแรกเขาฝันเห็นฮอร์ครักซ์ชิ้นที่สอง เขาใช้เวลาในยามค่ำคืนไปกับการฝึกคาถาไร้ไม้กายสิทธิ์และไร้คำร่าย คืนที่สองเขาพลิกอ่านนิทานของบีเดิ้ลยอดกวี มันมีเรื่อง ‘หัวใจขึ้นขนของผู้วิเศษ’



มันกล่าวถึงพ่อมดผู้หล่อเหลาที่ใช้เวทย์มนต์แยกหัวใจกับร่างกาย หัวใจที่แยกออกมาเต็มไปด้วยขนรุงรังน่าขยะแขยง พ่อมดซ่อนมันไว้ในกล่องแก้วเพื่อให้ตัวเองเป็นอมตะ



แฮร์รี่รู้ว่ามันเป็นนิทานที่กล่าวถึงฮอร์ครักซ์ ขยับสายตาไล่อ่านนิทานที่ขึ้นชื่อว่าโหดร้ายที่สุดในหนังสือนิทานบีเดิ้ลยอดกวี



พ่อมดผู้หล่อเหลาต้องการผู้หญิงที่เพรียบพร้อมมาเป็นภรรยาเพื่อยกตัวเองให้เป็นที่ยอมรับมากกว่าเก่าจึงเชิญหญิงสาวคนนั้นมาที่คฤหาสน์ หญิงสาวบอกว่าจะเชื่อเขาก็ต่อเมื่อพ่อมดแสดงให้เห็นว่าตัวเองมีหัวใจ พ่อมดจึงยินยอมพาเธอไปดูหัวใจมีขนของตนเอง หญิงสาวกลัวมากและเธอคิดจะฆ่าพ่อมดเสีย



หลังจากนั้นจุดจบของเรื่องนี้ไม่ได้ดี คนรับใช้พบศพพวกเขาในเช้าวันถัดมา ในมือข้างหนึ่งของพ่อมดกำหัวใจที่หยุดเต้นของหญิงสาว และมืออีกข้างกำไม้กายสิทธิ์ ส่วนหญิงสาวนั่นทำลายหัวใจมีขนของพ่อมดเช่นกัน



แฮร์รี่รู้ว่ามันอาจจะกลายเป็นอีกเรื่องในนิทานของบีเดิ้ลยอดกวีที่ถูกใจเขามากพอๆกับนิทานสามพี่น้อง



คืนที่สาม แฮร์รี่หยุดที่จะฝึกคาถา เวทย์มนต์ หรืออ่านหนังสือและเดินออกไปนอกปราสาท เดินเหยียบย่ำพื้นหินตอนกลางคืน เดินผ่านทุ่งหญ้าไปหยุดอยู่ตรงป่าต้องห้าม มันเป็นชายป่า ถัดจากกระท่อมแฮกริดไปไม่เท่าไหร่ เขาเห็นฝูงเธสตรอลนอนหลับสบาย เขาเดินเข้าไปใกล้ไม่ทันไร หนึ่งในพวกนั้นตื่นขึ้นอย่างตกใจ พวกมันสงบลงมาในเวลาไม่นาน แฮร์รี่แสดงให้เห็นว่าเขาไม่ได้มาร้าย



แฮร์รี่ไม่แน่ใจว่าทำไมตัวเองถึงมาหยุดอยู่หน้าฝูงเธสตรอล ทำไมเขาถึงมาหยุดอยู่หน้าสัญลักษณ์แห่งความตาย เขาลูบโครงกระดูกแข็งของลำตัวพวกมัน — สัญลักษณ์ของความตายขยับตอบรับสัมผัสจากเขาแม้ว่าเขาจะเป็นผู้บุกรุกในยามวิกาลก็ตาม



ในคืนที่สี่ แฮร์รี่อยู่ในห้อง ขดตัวบนเบาะนุ่มๆของโซฟาตัวสีแดงและมองตรงเข้าไปในเตาผิงที่ไม่ได้จุดไฟไว้



ทุกความฝันชัดเจนว่าเขาคือเด็กที่อยู่ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เขาคือเด็กที่ถูกเด็กคนอื่นกล่าวหาว่าเป็นปีศาจเพียงเพราะเขามีเวทย์มนต์ ได้รับจดหมายและเข้าเรียนที่ฮอกวอตส์ ตอนอายุสิบเอ็ดเขายังคงเป็นเด็กชายที่เพียงไม่ไว้ใจต่อพวกผู้ใหญ่ ไม่เคยไว้ใจต่อโลก แต่ยังคง — ไม่ใช่อสูรร้าย



ถึงแบบนั้นทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไป เขารู้สึกดีที่ตัวเองแข็งแกร่งกว่าคนอื่น โลกสอนเขาว่าคนที่แข็งแกร่งเท่านั้นที่อยู่รอด ดังนั้นเขาถึงแข็งแกร่งขึ้น เพื่อไม่ให้ใครมาทำร้ายเขาได้อีก เพื่อที่จะมีชีวิตรอด หาหนทางต่างๆที่จะฉุดเขาขึ้นไปบนยอดเขาสูงสุด จนกระทั่งเขาได้รู้จักกับศาสตร์มืด



เขาแข็งแกร่งขึ้นจนในที่สุดก็ได้รับคำสรรเสริญอย่างที่ต้องการ ทุกคนก้มหัวให้เขา



ในขณะที่เขารู้สึกบ้าคลั่งไปด้วยความหลงใหลในอำนาจ หลงใหลในศาสตร์มืด แฮร์รี่ก็เริ่มรู้สึกหวาดกลัว รู้สึกขัดกับสิ่งที่เขารู้สึกยามตัวเองเป็นโวลเดอมอร์ ศาสตร์มืดที่โวลเดอมอร์รู้สึกว่ามันนำพาชื่อเสียง อำนาจบารมีให้ตนเอง สำหรับแฮร์รี่ มันคือสิ่งที่กระชากเขาลงสู่หุบเหวที่ไม่มีวันสิ้นสุด



เขาไม่ใช่ริดเดิ้ล



เขาไม่ใช่ทอม มาร์โวโล่ ริดเดิ้ล



เขาไม่ใช่ลอร์ดโวลเดอมอร์



แฮร์รี่เฝ้าบอกตัวเองขณะสายตาไม่ละจากกองเตาผิง ขั้นตอนกระบวนการใช้ศาสตร์มืดนับสิบอย่างยังคงวนเวียนในหัว มันคล้ายกับคาถาผู้พิทักษ์ในบางแง่ — ถ้าการร่าย ‘เอกซ์เปกโต พาโตรนุม’ เขาต้องคำนึงถึงความทรงจำที่มีความสุข ความหมายของความสุข แฮร์รี่มักคิดถึงอ้อมกอดจากบุคคลที่เขารัก เพื่อน ครอบครัว ภาพรอนสะดุ้งเพราะเฮอร์ไมโอนี่ที่โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง ซิเรียสที่ต้องการให้เขาอยู่กับอีกฝ่ายอย่างจริงใจ พวกวิสลีย์ในบ้านโพรงกระต่าย เท็ดดี้ที่หัวเราะในอ้อมกอดเขา — ในทางกลับกันหากเขารู้สึกว่าตัวเองมีความสุขแบบเดียวกับโวลเดอมอร์ รู้สึกอยู่เหนือกว่าคนอื่น รู้สึกว่าชีวิตของคนอื่นอยู่ในกำมือของเขา มีเพียงเขาที่สามารถกำหนดความเป็นตายได้ การร่าย ‘อะวาดา เคดาฟรา’ มันก็ง่ายยิ่งกว่าคาถาลอยตัวเสียอีก



แฮร์รี่พ่นลมหายใจ ทุกศาสตร์มืดที่เขาจมดิ่งลงไปในความทรงจำของโวลเดอมอร์ทำให้เขารู้ว่าทำไมพวกเขาถึงไม่สามารถใช้คาถาผู้พิทักษ์กับคาถาพิฆาตได้พร้อมๆกัน ความสุขมันจะมีสองความหมายพร้อมๆกันได้อย่างไร โวลเดอมอร์ใช้คาถาผู้พิทักษ์ไม่ได้ พวกผู้ติดตามของเขาก็เหมือนกัน



ในหัวของแฮร์รี่หมุนติ้วจนปรากฏภาพของกวางสีเงินที่ช่วยเหลือเขาในสงคราม ลืมเรื่องของสงครามและโวลเดอมอร์กะทันหัน



เซเวอร์รัส สเนปสามารถใช้คาถาผู้พิทักษ์ได้



กระตุกเหยียดยิ้มกับคนที่เหมือนจะเป็นข้อยกเว้น ในบรรดาคนที่แฮร์รี่รู้จัก มีแค่คนเดียวที่ใช้คำสาปพิฆาตแล้วยังคงใช้คาถาผู้พิทักษ์ได้



“คนพิลึก”



แฮร์รี่พึมพำใต้ลำคอขณะพยายามเลิกคิดทุกอย่างและลุกไปนอนบนเตียงแม้จะต้องตื่นขึ้นมาอีกครั้งในเวลาไม่ถึงชั่วโมงก็ตาม



———————————



แฮร์รี่เดินเกาะผนัง



เขาเพิ่งสอนเด็กปีเจ็ดเสร็จ เกิดอุบัติเหตุเล็กน้อย ลูน่าร่ายคาถาผู้พิทักษ์แต่เธอสะกดคำผิดกลายเป็นคาถาเรียกกระต่ายมากระโดดกินผมของแอสโตเรียแทน ทุกคนหลุดหัวเราะเว้นแต่ลูน่าที่เอ่ยว่า ‘ขอโทษด้วย ฉันคิดว่าพวกนาเกิ้ลก่อกวนฉันน่ะ’



แฮร์รี่รู้ว่าโรมิเรีย เด็กปีสามฮัฟเฟิลพัฟยกยิ้มทักทายเขาที่เดินผ่านเจ้าหล่อน แต่ไม่นานหรอก เขาปวดหัว และเมื่อเขาพยายามยกมือทักทายตอบ โลกของเขา— ปราสาทฮอกวอตส์— ก็หมุนติ้ว



และทุกอย่างก็มืดลง



รู้สึกตัวอีกทีเขาก็อยู่ในห้องพยาบาลแล้ว



“ศาสตราจารย์พอตเตอร์ คุณฟื้นแล้ว” มาดามพอมฟรีย์ทักเมื่อเห็นเขาตื่นขึ้นมา แฮร์รี่กระพริบตา เขากำลังรู้สึกคลื่นไส้เป็นบ้า และนี่เขายังต้องมาอยู่ในห้องพยาบาลอีก เขาไม่ได้พิศวาสห้องที่เต็มไปด้วยกลิ่นสะอาดพวกนี้เสียหน่อย



มาดามยื่นน้ำมาให้ แฮร์รี่ดื่มมันด้วยความรู้สึกย่ำแย่ เจ้าของห้องพยาบาลผู้จริงจังเอ่ยต่อน้ำเสียงเฉียบ ดุราวกับว่าเขาเป็นนักเรียนอยู่



“เธอพักผ่อนน้อยเกินไป ฉันรู้นะว่ามันเป็นเรื่องดีที่เธอขยันสอน แต่เธอไม่ควรหักโหม — แถมห้องพยาบาลแทบแตกเพราะพวกนักเรียนของเธอพยายามเข้ามาเยี่ยม ฉันวางจดหมายของพวกเขาไว้บนโต๊ะแล้ว”



แฮร์รี่ขยับสายตามองโต๊ะข้างๆเตียง เอื้อมมือไปหยิบกระดาษแผ่นเล็กๆ มันมีราวๆสิบแผ่นได้ ใบบนสุดเป็นชื่อของเด็กผู้หญิงเรเวนคลอ ‘พักผ่อนเยอะๆนะคะศาสตราจารย์ ลงชื่อ เจน วอเรนน่า’ ใบหน้ามักเกิ้ลบอร์นผมน้ำตาล ผิวตกกระลอยเข้ามา ขยับหมุนใบบนไปอยู่หลังสุดอ่านกระดาษแผ่นถัดไป มันมีทั้งกริฟฟินดอร์ เรเวนคลอ ฮัฟเฟิลพัฟ



‘ศาสตราจารย์สเนปมาสอนในคาบเรียนของคุณตอนบ่ายค่ะ มันเลวร้ายมากๆ ขอให้ศาสตราจารย์หายไวๆนะคะ พวกเราคิดถึงคุณจริงๆ ลงชื่อ ออโรร่า เจเนซ’



‘ผมได้ยินมาจากเพื่อนว่าคุณเป็นลม เห็นคุณท่าทางไม่ดีตั้งแต่วันก่อนแล้ว คุณควรไปเช็คให้แน่ใจนะว่าคุณไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรง’



‘คุณเป็นอาจารย์สอนป้องกันตัวจากศาสตร์มืดที่ดีที่สุดเลย รักษาตัวเองดีๆนะคะ เรายังอยากเรียนกับคุณในปีถัดๆไปนะคะ’



แฮร์รี่อ่านไปขำไป ส่วนใหญ่มันมาจากเด็กปีสี่ขึ้นไป ถ้าเทียบกับไทม์ไลน์ในโลกของเขา คนที่เด็กพวกนี้ได้เรียนด้วยก็น่าจะมี มู้ดดี้ อัมบริจน์ เซเวอร์รัส — อ่า สงสัยจริงๆเลยว่าใครสอนเด็กพวกนี้ในโลกนี้ คงไม่น่าใช่คนเดียวกับที่เขาคิดแน่ เพราะดัมเบิลดอร์ยังอยู่และเหมือนจะไม่ได้มีปัญหากับกระทรวงเวทย์มนต์แบบโลกของเขา



หยุดอ่านข้อความที่ดูค่อนข้างยาวกว่าคนอื่นเล็กน้อย



‘คุณเป็นอย่างไรบ้าง? พวกผมโอเค สเนปเข้ามาสอนแทนคุณ ท่าทางอารมณ์ไม่ดีมากๆ เขาสอนเกี่ยวกับคำสาปโทษร้ายแรง คาบเรียนของเขามันเลวร้าย ผมคิดว่าเราจะเรียนคำสาปพวกนั้นตอนปีหกเสียอีก ที่แน่ๆผมไม่คิดว่ามันอยู่ในแผนการสอนของคุณ — แต่คุณดูป่วยตั้งแต่วันก่อนแล้ว เพราะงั้นคุณควรนอนเยอะๆ ผมเป็นห่วงคุณนะฮะ ลงชื่อ เฟลิกซ์ พอตเตอร์’



แฮร์รี่กระพริบตา จะว่าไปวันก่อนก็เห็นเฟลิกซ์มองมาที่เขาราวกับอยากจะบอกอะไรสักอย่าง เขาเลื่อนไปดูกระดาษแผ่นเล็กๆใบสุดท้าย เหลือบตามองชื่อก่อนอ่าน — โนอาร์ ดอร์แมน



ถ้าให้เดาคงเป็นสลิธีรินเพียงหนึ่งเดียวที่แวะเข้ามาเยี่ยม



‘ในฐานะพรีเฟ็ค ผมขอแสดงน้ำใจเล็กๆน้อยๆตอบแทนที่คุณกรุณาสอนพวกเรา
ปล. กรุณาพักผ่อนให้มากครับ ศาสตราจารย์’



แฮร์รี่พลิกกระดาษดูรอบๆอย่างสงสัย แต่มันเขียนไว้แค่นี้ พอมองข้างเตียงถึงเห็นว่ามีกล่องช็อกโกแลต ลงชื่อเดียวกับจดหมาย แฮร์รี่วางจดหมายทั้งหมดลงกลับที่เดิมพร้อมรอยยิ้มอ่อนใจ จดหมายพวกนี้ทำให้เขารู้สึกว่าเขากำลังกลายเป็นส่วนหนึ่งของมิตินี้



บางทีพวกนักเรียนของเขาก็ทำให้รู้สึกดีขึ้นมาได้เฉยๆ มันเป็นความรู้สึกที่ดีกว่าการที่เป็นมือปราบผู้ถูกสรรเสริญเสียอีก ดียิ่งกว่าการที่สอนนักเรียนในโลกของเขาในฐานะผู้ปราบจอมมารลงได้ ในโลกนี้เขาเป็นแค่ แฮร์รี่ พอตเตอร์ — ไม่ใช่ทั้งเด็กในคำทำนาย ผู้ถูกเลือก หรือความหวังของโลกเวทย์มนต์อะไรทั้งนั้น



แฮร์รี่พิงตัวลงนอน รู้ว่ามาดามพอมฟรีย์คงไม่ยอมปล่อยเขากลับไปง่ายๆแน่



“ดื่มนี่เสียสิ ฉันรู้ว่าพรุ่งนี้เธอมีสอนนะ แต่ถือว่าฉันขอเถอะ เธอควรนอนพักอีกสักหน่อย ศาสตราจารย์สเนปไปสอนเด็กปีห้าในคาบเรียนของเธอให้แล้ว”



แฮร์รี่รับยาสีคุ้นตาขึ้นมา มันคือยานิทรา? เขาดื่มมันมาบ่อยครั้งแล้วในชีวิตนี้ นึกไม่ถึงว่าจะวนเวียนมาเจอมันอีกครั้งหลังสงครามในโลกเขาสิ้นสุด



“นี่มันจะทุ่มนึงแล้ว คุณได้กินมื้อค่ำรึยังครับมาดาม” แฮร์รี่ถามขณะมองนาฬิกา วางยาไว้ข้างเตียง เขายังไม่อยากกลับไปนอนทันทีที่ตื่นหรอกนะ



“ฉันจะไปหลังเธอดื่มยาเรียบร้อยแล้ว ศาสตราจารย์พอตเตอร์”



“โอ้”



แฮร์รี่มองมาดามจริงจังอย่างนึกขำ เขายกยาขึ้นดื่มโดยไม่ทักท้วงให้เสียเวลา มาดามพอมฟรีย์ พยักหน้าอย่างพอใจ เธอใจดีถึงขั้นที่ห่มผ้าห่มให้เขาเสียด้วยซ้ำ



“ฝันดีล่วงหน้า มาดาม”



“ฝันดี คุณพอตเตอร์”



โลกเงียบสงบ มันมืดลงในเวลาไม่นานหลังจากดื่มยาจนหมด แฮร์รี่รู้สึกราวกับว่าไม่ได้สัมผัสความสงบแบบนี้มาเนิ่นนานแล้ว ยาทำให้เขาไม่ได้ฝันแบบเดิมๆ แต่มันไม่ใช่ฝันดีเช่นกัน แฮร์รี่ไม่รู้ว่าตัวเองจะมีความทรงจำแบบไหนมาเก็บไว้ในหัวให้ฝันดีได้ด้วยซ้ำ



เขาฝันว่าตัวเองกำลังกำลังกอดซิเรียสในร่างสุนัขกริมป์ ซิเรียสเลียหน้าเขาประหนึ่งว่าเป็นสุนัขธรรมดาที่กำลังอ้อนเจ้าของ พริบตาต่อมาภาพที่ซิเรียสถูกดูดไปหลังผ้าคลุมระหว่างความเป็นกับความตายลอยเข้ามา ภาพที่ได้เจอกับอีกฝ่ายอีกครั้งในสภาพของวิญญาณ — ความตาย มันเจ็บรึเปล่า? คำถามของเขาที่เคยถามซิเรียสดังวนเวียนในหัว



เขาฝันถึงอ้อมกอดของเฮอร์ไมโอนี่กับรอน เพื่อนสนิทของเขา ทั้งคู่ที่จับมือเขาและบอกว่าจะไม่มีวันทอดทิ้งเขา รอนเอาครอบครัวตัวเองมาเสี่ยงกับเขาจนต้องสูญเสียเฟร็ดไป เฮอร์ไมโอนี่ลบความทรงจำของครอบครัวตัวเองเพื่อจะมายืนเคียงข้างเขาในสงคราม — ฝันถึงทุกสิ่งที่เพื่อนของเขามอบให้



เพื่อนของเขาทำให้เขารู้ความหมายของคำว่าบ้าน



สถานที่ที่ให้กลับไป



แฮร์รี่กระพริบตา



น้ำตากำลังไหลออกมาช้าๆ



เขาลืมตาขึ้นมาพร้อมกับภาพพร่าเลือนตรงหน้า ดวงตาสีเขียวระรื้นน้ำตา สะท้อนกับแสงจันทร์จนออกเขียวเหลืองมากกว่าเขียวประกาย กระพริบตาไล่น้ำตาออกไป เขาขยับตามองตรงหน้า เขายังคงอยู่ในห้องพยาบาล มีใครบางคนกำลังนั่งอยู่ตรงข้างเตียง ไม่ใช่มาดามพอมฟรีย์ มาดามน่าจะนอนไปแล้ว



มือใหญ่ขยับมาตรงหน้า ปาดน้ำตาของเขาออกช้าๆ มืออุ่นๆที่เขารู้สึกว่ามันไม่ใช่ครั้งแรกที่มันมาสัมผัสใบหน้าของเขา



คนๆเดิมกับที่เห็นตอนที่เขาอ่อนแอที่สุดเสมอมา



“ศาสตราจารย์สเนป”



แฮร์รี่พึมพำขณะลุกขึ้นมานั่งบนเตียง เขาผละตัวออกจากมือหนา เอื้อมไว้คว้าแว่นมาใส่ เงยหน้ามองดวงตาสีนิล ในความมืดแบบนี้เขาไม่มั่นใจว่าดวงตานั้นกำลังมองเขาด้วยความรู้สึกแบบไหน และเขาไม่มั่นใจนักว่าเขาอยากรู้ แฮร์รี่ปาดตาของตัวเองแรงๆสองสามทีก่อนจะถามค้างคาวตัวโตที่มาอยู่ผิดที่ผิดทาง


“ทำไมคุณมาอยู่ที่นี่? คุณควรจะนอนที่ห้องของคุณ”


“ฉันมาเปลี่ยนยา พอตเตอร์”


แฮร์รี่ขยับสายตาตามนิ้วซีดที่ชี้ไปด้านข้าง ยาถูกเติมจนเต็มตู้แล้ว เด็กหนุ่มผมยุ่งอยากถามว่าถ้าเสร็จธุระทำไมถึงยังไม่ไป แต่เขารู้ว่าอีกใจนึงเขาไม่อยากอยู่คนเดียวตอนนี้ แฮร์รี่ขยับเอนตัวนอนอีกครั้ง มองไปข้างเตียง เพิ่งเห็นว่ามันมีดอกไม้อยู่ด้วย ใครบางคนเอามันมาไว้ มันเป็นชื่อของนักเรียนบ้านฮัฟเฟิลพัฟ แฮร์รี่ขยับตามองอย่างแปลกใจ เขาเห็นเซเวอร์รัสพ่นลมหายใจพร้อมอธิบาย


“คุณแมรีแอน เด็กปีสี่บ้านฮัฟเฟิลพัฟเป็นคนนำมาก่อนเวลาเคอร์ฟิว นี่คือตัวอย่างที่เห็นได้ชัดว่าเด็กในฮอกวอตส์ล้วนแก่แดด”


“ทำไมละครับ?”


“ดอกคลีโอมี่ อีกชื่อหนึ่งคือดอกแมงมุมเพราะรูปร่างมันที่เหมือนแมงมุมขนฟู—”


“รอนต้องไม่ชอบดอกไม้ชนิดนี้แน่”


แฮร์รี่ขัดและเหลือบมองคนที่โดนเขาขัด แปลกดีที่เซเวอร์รัสไม่ได้ว่าอะไร แค่หยุดชะงักนิดเดียวก่อนเอ่ยต่อ


“— คลีโอมี่เป็นวัตถุดิบในการปรุงยาคลายความเครียด ยาพิษ ยานอนหลับ บำรุงเลือด มันใช้แก้ไข้ได้ ส่วนรากเอามาใช้แทนยาฆ่าเชื้อ — และในภาษาดอกไม้ มันมีความหมายว่า—“ ดวงตาสีนิลขยับมาทางแฮร์รี่ราวกับต้องการบอกเขา


“—‘โปรดหนีตามกับฉัน’”


น้ำเสียงที่เป็นจังหวะของเซเวอร์รัสไม่ได้ทำให้แฮร์รี่ง่วง กลับกัน มันดึงความสนใจของเขาได้ แฮร์รี่เผยอปาก ภาษาดอกไม้?


คนอย่างเซเวอร์รัส สเนป รู้ภาษาดอกไม้ด้วย?


โปรดหนีตามกับฉัน?


แฮร์รี่หลุดหัวเราะพรืด บางทีถ้าคนที่พูดอะไรแบบนี้เป็นรอนมันคงเป็นอะไรที่หวานเลี่ยนและทำให้เขาสงสัยว่าเพื่อนเขากำลังโดนยาสเน่ห์ หรือถ้าเป็นเฮอร์ไมโอนี่ — เพื่อสาวคนฉลาดของเขาคงท่องมันไปเขียนเพิ่มเติมในข้อสอบเวลาที่ไม่รู้จะเขียนสาระอะไรไปเพิ่มดี


แต่พอเป็นเซเวอร์รัส — มันแปลกที่ทุกอย่างกลับลงตัว กลิ่นฉุนของดอกไม้เยี่ยมไข้ จดหมายจากนักเรียนในฮอกวอตส์ข้างเตียง กล่องช็อกโกแล็ต ใบหน้าบึ้งตึงเอ่ยคำว่าแก่แดดของคนอารมณ์บูด พระจันทร์ที่ส่องประกายอยู่ข้างนอกกำลังหลุดออกมาจากกลุ่มเมฆทำให้เขามองเห็นหน้าศาสตราจารย์ปรุงยาชัดๆเป็นครั้งแรก อากาศหนาวจับในกลางคืนของเดือนพฤศจิกายน และสุดท้าย เสียงหัวเราะของเขา แฮร์รี่ พอตเตอร์


มันแปลก แต่มันกลับลงตัวกว่าที่คิด แปลกที่แค่ไม่กี่ประโยคของคนที่เขาเคยเกลียดขี้หน้าทำให้เขาลืมเลือนความเศร้าและความเหงาไปได้ แปลกที่ดวงตาที่เมื่อเห็นเต็มตามองมาที่เขาอย่างอ่อนโยนราวกับว่าอีกฝ่ายกำลังมองลิลี่


ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปหมดแล้ว ตั้งแต่ที่เขารู้ว่าเซเวอร์รัสอยู่ฝั่งเดียวกับเขา


เซเวอร์รัสไม่ได้ห้ามที่เขาหัวเราะ แฮร์รี่หัวเราะนานจนเสียงหัวเราะเริ่มเบาลง เขาขดตัวกุมท้องน้อยตัวเอง เขาคงหัวเราะมากไปแม้ว่ามันจะไม่ได้ตลกอะไรมากมาย เขาเอนตัวนอนเอียงข้าง จิกนิ้วลงไปบนผ้าห่ม รู้ว่าดวงตาสีเขียวของเขาคงแพรวพราว ประดับรอยยิ้ม และแค่ขยับหน้ามองเซเวอร์รัส มือหนาก็ขยับมาสัมผัสผมยุ่งๆของเขา แฮร์รี่ขยับมือตัวเองตะครุบมือหนาของเซเวอร์รัสอีกทีและมองตรงเขาไปในดวงตาสีนิลที่มีแต่ความเย็นชา


เสียงหัวเราะของแฮร์รี่หายไปในที่สุด แฮร์รี่ขยับลุกจากเตียง มือเขายังคงกำมือของเซเวอร์รัส


“ขอบคุณครับ”


แฮร์รี่เอ่ย เขาพอรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องปกติที่คนเราจะบอกความหมายของดอกไม้ให้คนรอบตัวฟัง ที่แน่ๆคือ— มันไม่ใช่ปกติของเซเวอร์รัสแน่


เว้นแต่ว่าเป็นเพราะอยากให้เขาหยุดร้องไห้และอารมณ์ดีขึ้น


เขารู้ว่าอารมณ์ตึงของเซเวอร์รัสลดหย่อนลง เหลือแต่ความอ่อนโยน —ใจดี? แฮร์รี่ค่อยๆปล่อยมือของเซเวอร์รัส อีกฝ่ายดึงมือตัวเองกลับไปโดยไม่รั้งเอาไว้ เด็กผมยุ่งเอาเท้าลงจากเตียงแกว่งขาไปมาด้วยความรู้สึกประหม่า


“ผมได้ยินว่าคุณไปสอนในคาบเรียนของผม”


“อาจารย์ใหญ่อนุญาตแล้วถ้าเธอหมายถึงเรื่องนั้น—“ เซเวอร์รัสเอ่ยก่อนเสริม “—เด็กพวกนั้นสมองทึบและมีแต่เรื่องชวนปวดหัว”


“โอ้ ผมขอเถอะ ศาสตราจารย์ นี่มันไม่ใช่เรื่องตลกเลย”


แฮร์รี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเศร้าสุดซึ้ง แต่เซเวอร์รัสกลับแค่ปรายตามองเขาอย่างรู้ทัน แฮร์รี่ขยับรอยยิ้มทันที


แปลกดีที่เซเวอร์รัสเป็นคนที่ทำให้เขารู้สึกอยากยิ้มได้ไม่หยุดหย่อน


แต่สุดท้ายเซเวอร์รัสก็หยุดให้เขาแหย่ คนแก่กว่านั่งลงบนเตียงจนแฮร์รี่สะดุ้งดีดตัวหนีทันที เซเวอร์รัสเอ่ยอย่างไม่สนใจปฏิกิริยาของเขา


“เธอต้องการยา?”


แฮร์รี่กระพริบตา นี่คือการมอบความช่วยเหลือจากคนเย็นชา เขานึกทบทวนก่อนจะรู้วิธีที่ทำให้เขาเลิกฝันร้าย


ที่เขาต้องการไม่ใช่ยาอะไรทั้งนั้น แต่เป็นคาถาเดียวที่เขาไม่เคยใช้มันได้เชี่ยวชาญเสียที สิ่งที่จะปิดการเชื่อมโยงระหว่างเขากับโวลเดอมอร์ คาถาที่จะช่วยให้เขานอนได้สงบๆสักคืน


“คาถาสกัดใจ” แฮร์รี่เอ่ยน้ำเสียงจริงจัง


มันถึงเวลาแล้วที่เขาควรฝึกมันอย่างจริงจัง และเขาก็ควรจะเชื่อใจคนตรงหน้าอย่างจริงจังเสียที


“คุณสอนมันให้ผมได้ไหม?”


เซเวอร์รัสฉายแววประหลาดใจไม่ปิดบัง ขยับตัวลุกช้าๆและเอ่ย


“การฝึกคาถาสกัดใจหมายความว่าเธอจะต้องยอมให้คนอื่นล้วงเข้าไปในหัวของเธอ — อาจารย์ใหญ่คงเป็นตัวเลือกที่ดีกว่าฉัน พอตเตอร์”


“ไม่ นั่นไม่จริงเลย — คุณดีกว่า” แฮร์รี่เอ่ยอย่างมั่นใจ เขารู้แค่ว่าดวงตาสีนิลมองเขาด้วยความรู้สึกแปรปรวนที่เขาไม่เข้าใจ แฮร์รี่ขยับยิ้มแสดงความเชื่อมั่น


“เชื่อผมเถอะ เพราะผมก็จะเชื่อคุณเหมือนกัน”


เขารู้ว่าเซเวอร์รัสเหมือนไม่มั่นใจ มือเลื่อนมาปิดเปลือกตาเขาและแฮร์รี่ก็หลับตาตาม


ในความมืด แฮร์รี่ได้ยินเสียง


“พรุ่งนี้หลังมื้อค่ำ ที่คุกใต้ดิน”


แฮร์รี่ได้ยินเสียงเดินห่างออกไป และเขารู้ว่าเขากำลังพอใจกับคำตอบนี้


—————————————


ทุกอย่างมันเหมือนฝันหนึ่งตื่น


แฮร์รี่ พอตเตอร์เดินอยู่ในฮอกวอตส์ สีหน้าดีกว่าคืนก่อนมาก อาหารบนโต๊ะแทบไม่แตะต้องแม้ว่าจะเป็นทาร์ตน้ำตาลข้นและน้ำฟักทองของโปรดเจ้าตัวก็ตาม ดวงตาสีเขียวมักทอดมองไกลออกไปราวกับกำลังอยู่ในสถานที่ที่ไกลออกไป ชั่วขณะหนึ่งมันแวววาวราวกับแก้วมรกต


เซเวอร์รัสรู้ว่าดัมเบิลดอร์กำลังทำอะไรบางอย่าง ติดต่อคนเก่าๆ อดีตสมาชิกภาคีที่หายหน้าหายตาไปแล้ว ทั้งหนึ่งในนั้นยังมีศาสตราจารย์ซลักฮอร์นอีก เขาไม่คิดจะเอาตัวไปก้าวก่ายการกระทำของตาแก่คนนั้นเท่าไหร่


ทุกอย่างมันได้เปลี่ยนไปแล้วครั้งหนึ่งตอนที่เด็กนั่นมาเหยียบกริมโมลด์เพลซ และมันกำลังเปลี่ยนไปอีกครั้งหลังวันฮาร์โลวีน ดอร์แมนคล้ายยอมรับแฮร์รี่ไม่มากก็น้อยด้วยเหตุผลบางอย่างที่เขาพอเดาได้ เช่นเดียวกับสลิธีรินคนอื่นๆ


เซเวอร์รัสวางขวดยาไว้บนชั้นวางและหยุดมือทันทีที่ได้ยินเสียงเคาะประตู


ก๊อก ก๊อก


“เข้ามา”


เสียงแอ๊ดเบาๆเกิดขึ้นตอนที่เด็กผมยุ่งผลักประตูเข้ามา ยิ่งเห็นใบหน้าที่เหมือนเจมส์ พอตเตอร์มันก็ยิ่งที่ให้เขารู้สึกหงุดหงิด เด็กนี่เด็กเกินกว่าที่จะเป็นอาจารย์ในฮอกวอตส์ เด็กกว่าเขาตอนทำงานที่ปราสาทครั้งแรกอีกด้วยซ้ำ


“ไปนั่งสิ”


ไม่ได้ต่อล้อต่อเถียงกัน แฮร์รี่ขยับเดินไปนั่งบนเก้าอี้ในห้อง ห้องนี้เป็นแค่ห้องทำงานเล็กๆ เขาวางเก้าอี้ไว้ตัวเดียว ใบหน้ากับดวงตาของแฮร์รี่คล้ายกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ เหมือนกับว่าสิ่งที่เขาทำดันไปจุดประกายบางอย่างในความทรงจำเด็กนี่เข้า


ทำไมถึงเป็นเขา?


เซเวอร์รัสเฝ้าถามตัวเองตั้งแต่เมื่อวาน คาถาสกัดใจ ถ้าไม่ได้ไว้ใจกันก็ไม่ควรขอกันมาง่ายๆ และคนอย่างเขาก็ห่างไกลคำว่าน่าไว้ใจไปมากโข แต่แฮร์รี่กลับไม่ลังเลสักนิด


และเหมือนว่าเขากำลังจะได้คำตอบที่สงสัย


“นี่คือครั้งแรกที่เธอฝึกมันรึเปล่า?”


เขาหันไปจัดเตรียมยา การทะลุกำแพงจิตใจไปหากไม่ได้จิตแข็งพอก็อาจจะทำให้เสียสติไปได้ง่ายๆ ทางทีดีการเตรียมยาเผื่อไว้น่าจะปลอดภัยกว่า แต่เสียงจัดเตรียมยาของเขาอาจเริ่มทำให้เด็กกริฟฟินดอร์เสียสติ แฮร์รี่เริ่มเคาะเก้าอี้ไม้อย่างหวาดระแวง


“ไม่ครับ ไม่ใช่ครั้งแรก แต่ครั้งแรกมันล้มเหลวไม่เป็นท่า”


“งั้นเธอน่าจะรู้แล้วว่าการถูกทะลุใจครั้งแรกจะต้องรุนแรง เพื่อให้เธอรับรู้ว่ากำลังถูกสอดแนมในหัว มันจะรู้สึกทรมานพอควร สิ่งที่เธอต้องทำคือสงบใจและผลักสิ่งแปลกปลอมออกไปจากหัวของเธอไม่ว่าจะด้วยวิธีการใดก็ตาม เข้าใจใช่ไหม?”


ครั้งนี้แฮร์รี่เงียบไปเหมือนกำลังแปลกใจบางอย่าง สุดท้ายก็ยิ้มและตอบรับ


“ครับ ศาสตราจารย์”


เซเวอร์รัสวางยาบนโต๊ะพร้อมขยับเข้าไปใกล้เด็กพอตเตอร์ เขาเลื่อนมือไปสัมผัสผมยุ่งๆที่นิ่มเหมือนขนแมว ขยับเลื่อนไปประคองหน้าเด็กหนุ่มให้เงยขึ้น การมองดวงตาคือวิธีการใช้เลจิลิเมนส์ที่ดีที่สุด จนกระทั่งเขาได้สบตากับดวงตาคู่สีเขียว — ดวงตาที่เหมือนลิลี่ เขาหยุดนิ่งมองอยู่พักใหญ่ เริ่มนึกถึงครั้งแรกที่เขาแอบมองเข้าไปในหัวของแฮร์รี่ เขาถูกโกรธใส่ทันที ความทรงจำคือของส่วนตัวของบุคคลนั้น


แต่ครั้งนี้เจ้าตัวยินยอมที่จะให้เขาดูเรื่องส่วนตัวของตัวเอง


“เลจิลิเมนต์”


เขาพึมพำ ใบหน้าทรมานของการถูกทะลวงจิตใจคือสิ่งที่เห็นเป็นอย่างแรก และภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนไป


มันคือตรอกไดแอกอน


“เอ้าล่ะ ฉันคิดว่าฉันควรจะให้มันเป็นของขวัญกับเธอนะ สุขสันต์วันเกิด แฮร์รี่”


แฮกริดยื่นกรงนกหิมะให้เด็กแว่นที่ดวงตาสีเขียวเป็นประกาย มันเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและดีใจ เอ่ยขอบคุณแฮกริดทันที


เซเวอร์รัสพอรับรู้ถึงการขัดขืนน้อยๆในความทรงจำตรงหน้า แต่ภาพก็เปลี่ยนไป มันกลายเป็นห้องเรียนปรุงยา เขายืนอยู่ข้างหน้าห้อง เด็กพอตเตอร์อยู่กับเพื่อนสองคนคุยเกี่ยวกับซิเรียส แบล็ก และเดรโก มัลฟอยก็เอ่ยขึ้นมาว่า ‘ถ้าฉันเป็นนายนะฉันจะออกตามหาเขาและฆ่าเขาด้วยตัวเอง’


ภาพเปลี่ยนไปอีกครั้งเป็นเดรโก ลูกของลูเซียสถูกพอตเตอร์สาป ‘เซ็กตัสเซ็มปร้า’ ตรงหน้าห้องน้ำหญิงร้างของเมอร์เทิลจอมคร่ำครวญ เซเวอร์รัสเดินสวนทางมา ดวงตาของแฮร์รี่เต็มไปด้วยความไม่มั่นใจและเดินผละออกไป


แล้วเซเวอร์รัสก็ถูกผลักออกมาจากหัวของเด็กหนุ่ม ใบหน้าของแฮร์รี่ขาวซีดแล้วมีหยาดเหงื่อท่วมหน้า ถึงดวงตาสีเขียวเหมือนจะถูกหลอกหลอน แต่เซเวอร์รัสรู้ว่าแฮร์รี่ยังไหว เขาถึงสบตานั่นและเอ่ยอีกครั้ง


“เลจิลิเมนต์”


แฮร์รี่ตกใจเล็กน้อยก่อนที่ภาพจะเปลี่ยนไป มันคือคฤหาสน์ของมัลฟอย เสียงกรีดร้องของเพื่อนสาวของเด็กชายคือสิ่งที่ได้ยินเป็นสิ่งแรก คำสาปครูซิโอดังไม่หยุดหย่อน


ถัดไปเป็นภาพแฮร์รี่ในวัยเด็ก กำลังถูกต่อยโดยญาติของเขาที่เพิ่งเริ่มเรียนมวย ดัดลีย์


เซเวอร์รัสรู้ว่าแฮร์รี่กำลังรู้สึกแย่ที่ถูกล้วงความลับของวัยเด็ก และยิ่งอีกฝ่ายขัดขืนเขาถึงพยายามมองมันไปที่จุดเดิม และเขาก็เจอ มักเกิ้ลตัวอ้วนชี้หน้าใส่แฮร์รี่ในวัยเด็กที่เต็มไปด้วยความขุ่นเคือง


‘แกมันตัวประหลาด! กลับไปตู้ใต้บันไดของแกซะ ไอ้หนู’


และทุกอย่างก็หมุนวูบ เขารู้ทันทีว่าแฮร์รี่กำลังถูกครอบงำด้วยความโกรธ — หรือไม่ก็อาจเป็นความอับอาย แต่เขาถูกผลักออกมาอย่างรุนแรง


เสียงหายใจหอบของแฮร์รี่ดังในห้องใต้ดิน เซเวอร์รัสขยับมือแตะผมของตัวเอง รับรู้ได้ถึงแรงกระแทกจากเด็กหนุ่ม เขาขยับมองแฮร์รี่ และอาจจะเป็นครั้งแรกที่ดวงตาสีเขียวมองตรงมาอย่างเป็นปรปักษ์ โกรธ ชิงชัง เป็นคนละสายตากับตอนที่เขาทรยศดัมเบิลดอร์ ราวกับว่ากำลังมองใครบางคนที่ไม่ใช่เขาอยู่


เซเวอร์รัสขยับมือไปคว้ายาบนโต๊ะและยื่นให้เด็กผมยุ่งที่ไม่ได้รับมันดื่มทันที


“—พอตเตอร์”


แค่ดื่มมัน


“อย่ามองผมด้วยสายตาแบบนั้น”


พอตเตอร์เอ่ยเถียงด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด เจ้าตัวขยี้ผมแบบที่พ่อของเจ้าตัวชอบทำ เด็กหนุ่มมองยาด้วยสายตาแปลกประหลาดและรีบกระชากมันไปดื่ม


เซเวอร์รัสไม่ได้โกรธ เขาไม่รู้ว่าตัวเองทำหน้าแบบไหนออกไป จากความทรงจำแค่นั้นก็รับรู้ได้ว่าเด็กชายถูกทารุณโดยคนในครอบครัว หรือเขากำลังสงสาร? เห็นใจ? เวทนา? หรืออยากรู้อยากเห็นและสนใจ?


ลูกกระเดือกของเด็กน้อยค่อยๆขยับตามจังหวะการกลืนยา เหงื่อเม็ดพราวบนใบหน้าแสดงให้เห็นว่าเจ้าตัวไม่คุ้นเคยกับการสกัดใจ คิ้วขมวดน้อยๆจนดูเคร่งเครียด ใต้ตาดำช้ำ จนกระทั่งยาหมดขวด แฮร์รี่ถึงได้กำขวดเปล่าไว้เฉยๆ


ในจังหวะที่แฮร์รี่เงยหน้ามองเขาอีกครั้ง เซเวอร์รัสรู้ทันทีว่าตัวเองไม่ควรถามอะไรเกี่ยวกับความทรงจำพวกนั้น แค่เอื้อมมือไปดึงขวดยาออกจากมือขาวเต็มไปด้วยรอยแผลเก่าของแฮร์รี่


“ฉันคิดว่าวันนี้เธอควรพอได้แล้ว พอตเตอร์”


เขาเอ่ยตามประสบการณ์ การฝืนเรียนสกัดใจโดยไม่เชี่ยวชาญไม่ใช่เรื่องที่ดี แฮร์รี่แค่ผงกหัวช้าๆ ลุกขึ้นยืนและหันหลัง ผมหน้าม้ายุ่งๆขยับไปตอนที่เด็กนั้นขยี้ผม มันแสดงให้เขาเห็นรอยแผลเป็นรูปสายฟ้า


ก่อนที่เด็กนั่นจะออกไป เขาหันกลับเข้ามาในห้องทำงาน ดวงตาสีเขียวดูมืดหม่นและน้ำเสียงคล้ายกำลังหลอกหลอน แต่ก็เอ่ยออกมา


“ผมไม่ใช่พ่อผม คุณรู้ใช่ไหม?”


เซเวอร์รัสขยับตามองใบหน้าโชกเหงื่อ ใบหน้าที่เหมือนพอตเตอร์ไม่ผิดเพี้ยน ดวงตาที่ดูเหมือนกำลังถูกฝันร้ายหลอกหลอน ผมยุ่งๆแบบพอตเตอร์ แต่ถึงแบบนั้นส่วนหนึ่งในใจเขากลับพลุ่งพล่านราวกับมีผีเสื้อนับล้านบินว่อนอยู่ในอก


กว่าจะรู้ตัวเขาก็ยืนอยู่ตรงหน้าแฮร์รี่ที่ประตู


“ฉันรู้” เขาขยับปากเอ่ย ใบหน้าของเด็กหนุ่มมีรอยยิ้มเบาบางประดับ เด็กนั่นขยับปาก ‘ขอบคุณ’ เซเวอร์รัสทอดสายตามอง เขาไม่ได้กำลังสงสารแฮร์รี่ แต่มันเป็นอีกความรู้สึก เขาแค่เอ่ยต่อ


“ฝันดี—”


“คุณก็เหมือนกัน”


ยังคงเป็นเด็กที่ชอบขัดเวลาที่คนอื่นกำลังพูดอยู่เรื่อย เซเวอร์รัสรู้ว่าตัวเองไม่พอใจกับเรื่องนี้ เขาหรี่ตาและกดเสียง ต่อประโยคตัวเองให้จบ


“ฝันดี—แฮร์รี่”


แฮร์รี่นิ่งตัวแข็งอยู่กับที่ราวกับถูกคาถาสะกดให้เป็นหิน ดวงตาสีเขียวเบิกโพล่งขึ้นมาเล็กน้อย มือขยับไปจับหลังคอด้วยความประหม่าทันที แต่พอสลัดอาการตัวแข็งทื่อได้แล้วเจ้าตัวก็เสตาหนี และยิ้มออกมาคล้ายห้ามรอยยิ้มตัวเองไม่อยู่


เขารู้ว่ามันแปลกกับการเรียกชื่อต้นของพอตเตอร์ แต่มันกลับทำให้เขารู้สึกสงบได้ ราวกับว่ามันคือสิ่งที่เขาควรทำมาเนิ่นนานแล้ว เขามองท่าทางของแฮร์รี่ที่ขยับสายตากลับมาที่เขา ดวงตาที่เหมือนไม่พอใจหายวับไปแทนที่ด้วยความไม่มั่นใจ


“เจอกันพรุ่งนี้ครับ ศาสตราจารย์”


และเขาก็มองแผ่นหลังของเด็กนั่นเดินออกห่างไปเรื่อยๆ


เซเวอร์รัสปิดประตูห้อง หันกลับเข้ามา เก้าอี้ตัวเดิมที่เด็กนั่นนั่งยังคงอยู่ที่เดิม เขาเดินเข้าไปสัมผัสเก้าอี้เบาๆ มันมีความเปียกชื้นจากเหงื่อ กลิ่นอายของเด็กนั่นยังคงวนเวียนอยู่ในห้องของเขาแม้อีกฝ่ายจะเข้ามาแค่เพียงครู่เดียวก็ตาม


เซเวอร์รัสเริ่มคิดว่าตัวเองกำลังเสียสติไปแล้ว ความรู้สึกที่คุ้นเคยกำลังคืบคลานเข้ามาพร้อมๆกับเด็กนั่น รอยยิ้ม ความเชื่อใจ เสียงหัวเราะ น้ำตา เสียงร้องไห้ ทุกอย่างมันยังคงชัดเจนราวกับเขาเจอทุกอย่างเพิ่งเกิดวันนี้


ยิ่งพอมองห้องที่ว่างเปล่าเขาก็เห็นใบหน้าที่เหมือนกำลังถูกบางอย่างหลอกหลอนของเด็กนั่น เขาได้แต่ภาวนาว่าหลังจากที่เขาบอกฝันดีแฮร์รี่ไปแล้ว คืนนี้เด็กนั้นจะไม่นอนฝันร้าย จะไม่ได้กรีดร้องด้วยความทรมานบนเตียงหรือขดตัวสะอื้นไห้อยู่เพียงลำพัง


วางแก้วขวดยาที่ส่งเสียง ’เกร้ง’ ตอนกระทบโต๊ะ


เซเวอร์รัสเริ่มคิดว่าคืนนี้คงเป็นเขาเสียเองที่หลับไม่ลง


——————


Talk :)


ไม่รู้ว่าเขาเรียกอาการเขียนไม่ออกว่าตันรึเปล่า เพราะจู่พิณก็เขียนฟิคไม่ออกง่ะ ทั้งๆที่วางพล็อตจนจบแล้วแท้ๆ แถมไม่เคยออกทะเลไปไหนด้วย เหมือนรู้ว่าจะต้องเขียนยังไงแต่กลับไม่อยากพิมพ์ พิมพ์ไม่ออก ปล่อยให้เนื้อเรื่องดำเนินไปในหัวต่อไป 5555 แต่พอจะอ่านเองแล้วดันไม่มีให้อ่านซะงั้น


ไม่ชอบบทมีความรักของรี่เลยนะบอกตามตรง คือนางนิสัยแข็งๆ พอมาเขียนมันเลยแข็งตามแบบมองไม่ค่อยออกว่าชอบหรือไม่ชอบหรือยังไง อารมณ์อาย เขิน ประหม่า ชอบ รักมันปนกันมั่วไปหมด พอเขียนบทแนวนี้กลับชอบเขียนฝั่งป๋ามากกว่า แต่พอเขียนบทฝั่งป๋ามาอ่านแล้วก็จะงงๆการกระทำนังรี่อีก เพลียจิต55555 โว้ยย


#HPeternalwar

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 393 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,068 ความคิดเห็น

  1. #1017 MartiniLubik (@MartiniLubik) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 20:16

    ลืมคิดตรงนี้ไปเลยว่าคนที่ใช้คาถาพิฆาตได้และคาถาผู้พิทักษ์ได้ก็คือสเนป

    ชอบตอนสเนปบอกว่านร แก่แดด55555


    #1,017
    0
  2. #974 Jecelyn (@Jecelyn) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 14:08
    เราชอบภาษามากเลยค่ะไรท์ มันดีย์มากเลยค่ะ เป็นความรู้สึกที่ค่อยๆเป็นค่อยๆไป เเสดงออกจากการกระทำไม่ต้องพูดอะไรเเต่เข้าใจกันได้มันลึกซึ้งมากเลยค่ะ งืออออ
    #974
    0
  3. #843 -Astrophile- (@waferpeter) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 มีนาคม 2563 / 09:26
    ชอบมากเลยค่ะ ขอบคุณนะคะะะะะ ปล. ป๊าเนปเซกซี่มากกกกก แฮรี่ก็มีเสน่ห์มากเช่นกันน
    #843
    0
  4. #484 Secr3t-Key (@Secr3t-Key) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 02:29
    ไปกันทีละนิดๆๆ
    #484
    0
  5. #480 Puai244 (@Puai244) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 08:50
    อ่านถึงตรงนี้แล้ว
    มั่นใจว่าคู่นี้รักกันแล้ว และเชื่อใจกันมาก
    มากกว่าครอบครัวที่ไม่เคยเลี้ยงดูมาแน่นอน
    ถ้าแฮร์รี่ร้องไห้อีกรอบแล้วสเนปก้มไปจูบจะไม่แปลกใจเลย
    #480
    0
  6. #471 storyfly (@fairy21) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 13:40
    ชอบความไม่หวือหวาแบบนี้มากๆ ;_____; อ่านแล้วก็สัมผัสได้ว่าเขาต่างค่อยๆตกหลุมรักกันทีละเล็กทีละน้อย ป๋ากลายเป็นคนที่น้องเองไว้ใจมากที่สุดเลยนะเนี่ย ยังไม่ทันจะชอบกันเป็นจริงเป็นจังยังรับรู้ได้ถึงความอ่อนโยนของป๋าขนาดนี้ ฮือ ขอให้หนูรี่รู้ตัวเร็วๆ จากตอนที่แล้วๆมาน้องก็น่าจะรู้ตัว แต่คงยอมรับยากเพราะนึกถึงวันข้างหน้าไม่ออกจริงๆ ืางไหนก็เจ็บไปหมด /ร้อง
    #471
    1
    • #471-1 storyfly (@fairy21) (จากตอนที่ 22)
      26 สิงหาคม 2562 / 13:40
      *ทางไหน
      #471-1
  7. #461 Feray080943 (@Twilight43) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 22:46
    พึ่งได้เข้ามาอ่าน เปิดมุมมองมาก ไม่เคยเจอป๋าเนปรักแฮร์รี่ก่อน ชอบมาก เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #461
    0
  8. #460 เทพ_ปีศาจ (@202140) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 16:02

    สนุกรอติดตามน้าา


    #460
    0
  9. #459 _suga_ (@_suga_) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 00:06
    สู้ๆนะคะ พยายามเข้าค่า
    #459
    0
  10. #458 lonely.com (@jiblonely) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 18:56
    เป็นกำลังใจให้นะคะ ในบรรดาฟิคแฮร์รี่ ชอบเรื่องนี้มากจริงๆ อยากให้คิดว่ายังไงก็มีคนอ่าน อ่านอยู่นะคะ เรื่องเขียนไม่ออก ยังไงก็สู้ๆ นะคะ อย่ากดดันตัวเองนะคะ สู้ๆ
    #458
    0
  11. #457 Tomaiey (@tueysmall) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 11:40
    อ่าใช่ค่ะ เป็นเรื่องแรกที่รู้สึกว่าเซฟตกหลุมรักรี่ก่อน กลายเป็นเซฟที่โรแมนติกและรักแฮร์รี่เหลือเกิน ท่วมท้น

    แต่เพราะเป็นแบบนั้นเรื่องนี่ถึงเป็นฮีลลิ่ง และรักเรื่องนี้มากๆ ไม่บ่อยที่จะมีคนเขียนคู่นี้ได้ยอดเยี่ยม ภาษาสละสลวย ตัวละครมีชีวิต และยิ่งน้อยไปอีกในฝั่งความรู้สึกของเซฟ เป็นกำลังใจให้นะคะ อยากให้ทราบว่ารอเรื่องนี้เสมอ และเรื่องนี้เป็นสิ่งที่ทำให้แต่ละวันมีความสุขค่ะ สู้ๆค่ะ
    #457
    0
  12. #456 Lily for Lisa (@lenglengney) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 07:36
    อ้ย ขนาดเขียนไม่ออกยังยาวมากเลยนะคะ ภาษาดีแล้วก็มีความคืบหน้าในคสพ.ของตัวละครแล้ว;^;
    #456
    0
  13. #455 Yumi (@kanun011) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 22:47
    เขินหนักมากกก รออ่านต่ออออ!! คู่หายากต้องอ่านนนนนน!!
    #455
    0
  14. #454 RUBBY GIRLD >> (@longtime2345) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 22:45
    งื้อ คิดถึงงงง
    เปนตอนที่เขินมากๆ
    #454
    0
  15. #453 Tidvita (@Tidvita) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 22:10

    ฟินนนนน
    #453
    0
  16. #452 GOTFAFA (@Yanikajitklang) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 21:19

    *ดีใจมากที่ไรท์มาต่อ
    ตอนนี้ทั้งเขิน ทั้งเศร้า ทั้งสงสารน้อง คือมันดีงามมากค่ะไรท์
    #452
    0
  17. #451 zomweeri (@zomweeri) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 21:14
    ทำไมเรารู้สึกเขิน เขินมากๆ
    ปล.ไรต์กลับมาแล้วววววว
    #451
    0
  18. #450 Vivee1230 (@c4uCFWLwpv6gdwi) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 20:52

    โอ๋ๆนะรี่ เดี๋ยวป๋าช่วยเองหนูจะได้ไม่ต้องฝันร้ายอีกแล้วนะ หน่วงเนาะสงสารรี่มากต้องแบกโลกไว้ทั้งใบตอนยังเด็กๆ ไม่เป็นจอมมารก็ดีแค่ไหนแล้ว น้องยังสับสนอยู่แน่ๆเลย
    ไรท์เขียนดีมากเลยค่ะ ชอบภาษาของไรท์มาก สู้ๆนะคะ^^
    #450
    0
  19. #449 momosononanami (@momosononanami) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 19:54
    คิดถึงไรท์มากๆเลยดีใจที่มาต่อแล้ว ในตอนนี้อ่านแล้งคือเขินจัดแล้งก็เศร้า สเนปได้ดูความทรงจำของแฮร์รี่บางส่วนด้วย ฮือออออออ
    #449
    0
  20. #448 ฮิจินะ (@pho-poe) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 19:47

    เขียนฝังไหนก็ได้คะ มันดีต่อใจทั้งสองฝ่ายทั้งนั้นเลย สำหรับเรามันคือการที่แฮรี่ไม่ชินกับการแสดงออกในด้านความรักที่ไม่ใช่พี่น้องหรือครอบครัว แต่แบบนี้แสดงว่าแฮรี่พัฒนาแล้วคะ ><

    #448
    0
  21. #447 Rain01 (@Rainny6159) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 19:38

    โอ๋ๆนะแฮร์ ป๋าเขาก็มาโอ๋แล้วเหมือนกัน ไม่ฝันร้ายแล้วเนาะคนเก่ง จับมือป๋าไว้แล้วเดินไปด้วยกันเน้อออออ รอตอนต่อไปอยู่นะคะ สู้ๆ
    #447
    0
  22. #446 ป่าสีน้ำเงิน (@kamontip-123) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 19:37
    ตอนนี้รู้สึกเข้าใจแฮร์รี่เลยค่ะ ไรต์แต่งออกมาได้ดีมากๆ สื่อถึงตัวละครแต่ละคนได้ดีสุดๆ รออ่านตอนไปนะคะ :)​
    #446
    0
  23. #445 wal_5678 (@wal_5678) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 19:29

    เข้าใจฮะ โมเม้นพล็อตแทบทะลักหัวแต่เขียนไม่ออก เป็นกำลังใจให้นะ


    แฮรี่ นายอยากให้ป๋ารู้อดีตล่ะสิ ใช่มะ

    #445
    0
  24. #444 aeble (@aomsin_ts) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 18:51
    อยากกอดโอ๋แฮร์รี่เลยค่ะ
    #444
    0
  25. #443 skangphanich (@skangphanich) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 18:48

    คือแบบ... ดีต่อ​ใจ
    #443
    0