Fic Harry Potter - Eternal War (SS/HP)

ตอนที่ 6 : Chapter 6 : It comes back

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1532
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 193 ครั้ง
    16 มี.ค. 62

Chapter 6 : It comes back









“ทำไมผมถึงเจอแฮร์รี่ไม่ได้ล่ะ!?”


เฟลิกซ์หน้าบึ้ง หลังจากเรื่องที่เกิดขึ้นเขาอยากอยู่กับแฮร์รี่จะตาย แต่พ่อเขากลับดึงตัวเขากลับบ้านแทน แถมท่าทางพ่อจะหงุดหงิดน่าดู


“พ่อไม่อยากให้ลูกไปอยู่กับคนแปลกหน้า เราไม่รู้ว่าเขามีอันตรายรึเปล่าด้วยซ้ำ”


เฟลิกซ์หน้าแดงก่ำ ทำไมจู่ๆพ่อเขาถึงเป็นแบบนี้กัน พ่อเขาโกหก!


“พ่อห้ามผมไปเจอคนแปลกหน้าทุกคนไม่ได้หรอกนะ! แฮร์รี่เคยไปทำอะไรให้พ่อโกรธไม่พอใจรึไง? ผมรู้นะว่าพ่อทำเป็นเหมือนไม่รู้จักเขาตอนที่ผมทักชื่อเขาไป”


“นี่ลูกกล้าเถียงพ่องั้นหรือ!” เจมส์ร้องอย่างหงุดหงิด ปกติเฟลิกซ์ไม่ใช่เด็กที่จะเถียงพ่อของตัวเอง และมันก็ทำให้เจมส์เริ่มโกรธ “นี่ยังไม่รวมเรื่องที่ลูกใช้หินอันตรายที่ไม่รู้ที่ไปที่มานะ กลับขึ้นห้องเดี๋ยวนี้! และอย่าให้เห็นว่าลูกแอบไปที่กริมโมลด์เพลซ!”


เฟลิกซ์กัดริมฝีปากดวงตาแดงก่ำ เขาอ้าปากเหมือนจะเถียงต่อแต่สุดท้ายก็ปิดปากเมื่อแม่เขาหันมามอง เขาหันหลังเดินขึ้นบันไดกลับห้องตัวเองอย่างขุ่นเคือง ปิดประตูเสียงดังปังจนได้ยินเสียงเรียกชื่อดุเขาดังมาจากข้างล่าง


เฟลิกซ์ซุกตัวสะอื้น เขาแค่อยากขอโทษแฮร์รี่ที่ทำให้เกิดยุ่งยากขึ้น เขาขดตัวกับเตียงและรู้ว่าวันนี้เขาจะนอนฝันร้ายอีก


——


“เจมส์”


ลิลี่กอดอกจ้องหน้าสามีที่ขยี้ผมรุนแรง เจมส์มองบันไดที่เฟลิกซ์พึ่งขึ้นไปเขม็งไม่วางตาก่อนจะกรอกตาและยอมหันมาสบตาลิลี่ เอ่ยเสียงกร้าว


“แฮร์รี่ พอตเตอร์ เขาตายจากพวกเราไปแล้ว และผมจะไม่ให้ใครหน้าไหนมาแทนที่เขาทั้งนั้น แฮร์รี่ พอตเตอร์คือเด็กที่ตกเป็นเหยื่อของโวลเดอมอร์ทั้งที่เขาอายุแค่ขวบเดียว ผมขุดหลุดฝังศพเขาด้วยตัวเองด้วยซ้ำ”


ลิลี่ตัวสั่นเหมือนจะสะอื้นเมื่อภาพภายแวบมาในดวงตา เธอพยักหน้าน้อยๆ สามีมากอดเธอไว้แน่นลูบหลับปลอบเธอ ลิลี่เอียงศีรษะซบอกเจมส์


“ฉันรู้” ลิลี่กระซิบ “ฉันคิดถึงเขา”


เจมส์พยักหน้าใบหน้าดูแก่ขึ้นหลายปี ตลอดสิบแปดปีมานี้พวกเขาไม่เคยเอ่ยชื่อแฮร์รี่ พอตเตอร์เลย ไม่ใช่เพราะว่าไม่เสียใจ แต่มันเป็นเพราะว่ามันเป็นเรื่องที่เจ็บปวดเกินกว่าที่จะนึกถึง บาดแผลจากการสูญเสียลูกชายคนแรกไปยังคงสดใหม่อยู่เสมอแม้จะผ่านมานานแล้วก็ตาม


และจู่ๆก็มีเด็กจากอีกมิติโผล่ขึ้นมา บอกว่าตัวเองคือ แฮร์รี่ พอตเตอร์ ใครที่ไหนมันจะรับได้กัน


ลิลี่เคยโทษทุกอย่างบนโลกกับการเสียแฮร์รี่ไป เธอโทษซิเรียสที่เชื่อใจปีเตอร์ โทษปีเตอร์ที่หักหลังพวกเธอ โทษเซเวอร์รัสที่บอกคำทำนายกับโวลเดอมอร์ โทษดับเบิลดอร์ที่มาไม่ทันเวลา โทษคำทำนายโง่ๆที่ไม่ใช่เรื่องจริง


พวกเขาแต่งงานและมีลูกตอนอายุแค่ยี่สิบ และลูกของพวกเขาก็ตายในปีถัดมา มันเป็นวินาทีที่เลวร้ายที่สุดในชีวิต


แม้แต่ตอนนี้เขาก็ยังจำร่างทารกไร้วิญญาณนั้นได้ดี


—————


แฮร์รี่นั่งอยู่ในห้องหนังสือของคฤหาสน์กริมโมลด์เพลซหลังจากเกิดเรื่องทั้งหมดขึ้น เขาขออยู่อย่างส่วนตัว ไม่ยุ่งกับใครทำตัวเสมือนไร้ตัวตน


ว่าๆไปพอพูดว่า’ทำตัวเหมือนไม่มีตัวตนอยู่’นี่มันเหมือนสมัยอยู่กับพวกเดอร์สลีย์ยังไงชอบกล แฮร์รี่พลิกกระดาษหนังสืออย่างเกียจคร้าน ครางในใจ นี่มันงานเฮอร์ไมโอนี่ชัดๆ เขาไม่ใช่คนที่จะอยู่กับหนังสือเลยนะ


แต่แฮร์รี่ก็ต้องยอมพลิกหาข้อมูลเกี่ยวกับโลกคู่ขนานเอย ต่างมิติเลย แต่ก็ไม่คืบหน้านัก บางทีเขาก็เรียกครีเชอร์มาคุย เขาขอโทษครีเชอร์และเล่าสถานการณ์ให้ฟัง การเอ่ยชวนคุยเรื่องเรกูลัสได้ผลดีเยี่ยม มันทำเอาครีเชอร์มีท่าทางต่อต้านน้อยลงไปมาก แต่แฮร์รี่แทบกุมขมับ ถ้าเขาเอาจี้ของเรกูลัสมาให้ครีเชอร์ได้ก็คงดี เพราะเขาคิดถึงครีเชอร์ที่อิดออดเวลาเขาอยากปรับแต่งคฤหาสน์อย่างจับใจ


แม้ว่าจะบอกไปแล้วว่าเขาอยากอยู่คนเดียวไม่ยุ่งกับใคร แต่สุดท้ายซิเรียสที่ไม่สนพระอินทร์พระพรหมหรือเมอร์ลินหน้าไหนๆโผล่มากวนใจเขาได้อยู่ดี


แฮร์รี่เหลือบสายตามองซิเรียสที่ฉีกยิ้มมองเขา แฮร์รี่มุดหน้าลงกับหนังสือไม่สนใจอีกฝ่ายทันที แต่ยอมรับว่าการถูกจ้องเฉยๆแบบนี้มันทำเอาเขารู้สึกกระสับกระส่าย


“เฟรย์เล่าเรื่องเธอให้ฉันฟังเยอะมาก” ซิเรียสเอนตัวไถลตามโต๊ะหาแฮร์รี่ แฮร์รี่เมินอีกฝ่าย


“นี่ ทำไมถึงไม่คุยกับฉันล่ะ?” ซิเรียสบ่น มองอย่างออดอ้อน “ฉันไม่ได้เป็นพ่อทูนหัวของเธอรึไงกัน?”


แฮร์รี่ปิดหนังสือ เงยหน้ามองซิเรียสและพยามยามไม่สน หันไปดึงหนังสือเล่มอื่นออกมา ทำท่าทางแบบนี้มันทำให้เขาคิดถึง


ซิเรียสในมิตินี้ยังมีดวงตาสีแซฟไฟร์ที่ดูเต็มไปด้วยชีวิตชีวามากกว่าซิเรียสในโลกของเขา เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เคยถูกจำคุกสิบสองปีในคุกอัซคาบัน และแฮร์รี่ดีใจที่เห็นแบบนี้ แต่ขณะเดียวกัน ท่าทางต่างๆก็ทำให้แฮร์รี่นึกถึงซิเรียสในโลกของเขา แต่เขารู้ว่าไม่มีวันได้พบอีกฝ่ายอีก


“เธอคงกำลังคิดว่าฉันกับพ่อทูนหัวเธอเป็นคนละคนกัน?” ซิเรียสทัก แฮร์รี่ขมวดคิ้วและยักไหล่ ซิเรียสเบ้ปากไม่พอใจ “เธอเหมือนเจมส์ไม่มีผิด”


แฮร์รี่ชะงัก เงยหน้าหลุดออกจากหนังสือทันทีเมื่อได้ยินคำที่เคยได้ยินจากซิเรียสในโลกของเขา เขามองตรงไปที่ดวงตาสีแซฟไฟร์อย่างตกใจ ซิเรียสหัวเราะคำราม แฮร์รี่ถอนหายใจอธิบาย



“มีแค่สองคนบนโลกที่เคยบอกกับผมแบบนั้น”


“โอ้ และฉันคงเป็นหนึ่งในนั้น”


แฮร์รี่พยักหน้าน้อยๆผลักหนังสืออย่างอิดออด


“ตอนเจมส์อ่านหนังสือสอบก็ทำตัวแบบนี้ เธอต้องเห็นรีมัสเวลาบังคับเราให้อ่านหนังสือ ถึงจะไม่จำเป็นเท่าไหร่ก็เถอะ” ซิเรียสว่า แฮร์รี่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นอีกเขาพยายามไล่ดวงตาไปตามหนังสือ


“จริงสิแฮร์รี่”


แฮร์รี่ไม่ตอบเมื่อซิเรียสเรียกชื่อเขา แต่คำถัดมาที่ซิเรียสเอ่ยทำเอาเขาลังเล


“สุขสันต์วันเกิดย้อนหลัง”


แฮร์รี่เงยหน้าขึ้นมองดวงตาสีแซฟไฟร์ที่ดูจริงจัง ใบหน้าที่ฉีกยิ้มกว้าง เขาพยักหน้ารับ


“ขอบคุณครับ”


ซิเรียสตรงหน้าทำให้เขานึกถึงซิเรียสที่ตายไปแล้วจับใจ


———


แฮร์รี่เอนตัวพิงหน้ากับโต๊ะในห้องสมุดของคฤหาสน์กริมโมลด์เพลซ มือพลิกหนังสืออย่างไร้อารมณ์ร่วม ตอนนี้ผ่านมาสัปดาห์กว่าแล้วหลังจากที่ตื่นขึ้นมาในโลกต่างมิติ ไม่มีหนทางกลับเลยรึไงนะ?


หลับตาลงเพื่อผ่อนคลาย แต่แล้วภาพบางอย่างก็ปรากฏขึ้นซ้อนทับ



แฮร์รี่ยืนอยู่ในห้องรับรองหรูหรา โต๊ะไม้โอ๊กยาว ที่เก้าอี้แต่ละตัวมีร่างใส่ชุดคลุมนั่งอยู่ ที่บ่าเขาหนักด้วยน้ำหนักของอสรพิษสีเขียวที่ส่งเสียงขู่ฟ่อๆข้างๆหูเขา แต่เขากลับได้ยินเป็นภาษาอังกฤษชัดเจน


‘นายท่าน ข้าได้กลิ่นเลือด จากผู้หญิงที่นายท่านชี้นิ้วสั่งการคราวก่อน’


แฮร์รี่ฮัมเสียงเบาๆ ลูบลำตัวยาวของงู ‘นากินี’ เขาปรายตามองไปยังผู้หญิงคนหนึ่ง เอ่ยเสียงเย็นยะเยือก


“เบลลาทริกซ์ ข้าต้องการรู้ว่าเหตุใดเจ้าถึงได้บังอาจทำงานผิดพลาด ไหนจะเจ้ามนุษย์เลือดสีโคลนที่หนีไปได้คราวก่อน ข้าผิดหวังในตัวเจ้าเหลือเกิน ข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์ของข้า”


“นายท่าน ข้าตั้งใจลบเมืองมักเกิ้ลนั่นออกไปจากแผนที่แล้ว แต่มัน! ญาติสายเลือดทรยศของข้า ซิเรียส แบล็ก! และกองทัพของดับเบิลดอร์มาขวางข้าไว้ แต่ข้าก็ได้สังหารมักเกิ้ลไปถึงสิบหกคน” เธอหัวเราะด้วยเสียงแหลมสูงเมื่อกล่าวถึงตอนท้าย


“เงียบ” เขาเอ่ยเสียงเย็นที่ทำให้ห้องเงียบทันที


“ภาคีนกฟินิกซ์ — พวกนั้นเป็นแค่กลุ่มคนเล็กๆของตาแก่ดับเบิลดอร์ที่มีความกล้าล้นเหลือจนน่าคลื่นไส้ทั้งที่ตนเองไม่ได้มีดีอะไรเลย พวกมันมาบังอาจหาญกล้าต่อต้านข้า เบลลาทริกซ์ เจ้ารับใช้ข้าด้วยความซื่อสัตย์มาโดยตลอด ข้าเข้าใจดี แต่เมื่อมีคนผิดพลาดย่อมมีบทลงโทษ เจ้าว่าจริงไหม?”


“นายท่าน ได้โปรดเมตตา” เบลลาทริกซ์อ้อนวอนเสียงขลาดกลัวแต่ยังคงแฝงความคลั่งใคล้ในตัวเขาจนน่าขนลุก


“กฏย่อมเป็นกฏ เบลลาทริกซ์ ครูซิโอ!”


แฮร์รี่ตวัดแขนชี้ไม้กายสิทธิ์อย่างเฉียบคม เบลลาทริกซ์กรีดร้องเสียงแหลม ตัวบิดไปมาด้วยความทรมาน เธอตาเหลือก แฮร์รี่รู้สึกถึงความสนุก ความโกรธ ความชิงชังในขณะที่อีกร่างกำลังทรมาน


ในที่สุดเขาก็ลดไม้กายสิทธิ์ลง ห้องเงียบกริบ สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบถึงกระดูกสันหลัง แฮร์รี่พบว่าตัวเองฮัมเสียงในคอ เอ่ยเสียงต่ำนุ่มนวล


“การสังหารพวกมักเกิ้ลนั้นก็น่าสนใจอยู่ แต่ข้าไม่ชอบเห็นความผิดพลาด เบลลาทริกซ์ ข้าจะให้โอกาสเจ้าอีกครั้ง เมืองซูเรย์ ผู้หญิงเลือดสีโคลนโสโครกนั่น ข้าหวังว่าข้าจะไม่เห็นมันอีก”


“รั— รับทราบค่ะ ท่านลอร์ด เป็นเกียรติมากเจ้าค่ะ”


————


แฮร์รี่กระพริบตา มือจับแผลเป็นโดยอัตโนมัติเมื่อภาพทุกอย่างหายไป เขามองรอบๆเมื่อมั่นใจว่าเขายังอยู่ในห้องสมุดที่กริมโมลด์เพลซ แฮร์รี่หายใจหอบ เหงื่อผุดขึ้นมาเป็นเม็ด ก่อนจะกรีดร้องกับตัวเองในใจ


ไม่จริง! เขาทำลายมันไปแล้ว! เขาทำลายฮอร์ครักซ์ในตัวเขาไปแล้ว ไม่มีทางที่เขาจะเชื่อมต่อกับโวลเดอมอร์ได้อีก! แต่ทั้งภาพ เสียง ความรู้สึกมันบอกเขาได้ทันทีว่าเขาไม่ได้ฝันกลางวันหรือละเมอไปเอง ความเจ็บแผลนั้นยังคงอยู่ มันเกิดขึ้นทุกครั้งที่เขาเชื่อมต่อกับโวลเดอมอร์


แฮร์รี่ปิดหนังสือนวดขมับหน้าซีด นึกถึงความเป็นไปได้ต่างๆนาๆ ทฤษฎีโลกคู่ขนาน โลกต่างมิติ การเดินทางข้ามเวลา ไม่ว่าจะทางไหนก็ไม่สามารถบอกได้ว่าทำไมเขาถึงกลับมาเป็นแบบเดิมอีก


เขากลับมาเป็นฮอร์ครักซ์อีกครั้ง


“เฮ้! แฮร์รี่!”


แฮร์รี่สะดุ้งโหยง กระตุกไม้กายสิทธิ์โดยอัตโนมัติ ชี้ไปยังที่มาของเสียง และต้องชะงักเมื่อเป็นร่างของซิเรียสที่แบมือตกใจเมื่อถูกชี้ไม้กายสิทธิ์ใส่


“โอ้ ใจเย็นๆ นี่ฉันเอง!”


“ซิเรียส” แฮร์รี่กระซิบแล้วลดไม้ลง ลดตัวกลับไปนั่งบนเก้าอี้ แฮร์รี่เม้มปากเมินฝ่ายตรงข้ามที่เอ่ย


“เธอไม่ลงไปกินอาหารข้างล่— หน้าเธอซีดมากเลย เกิดอะไรขึ้น?”


แฮร์รี่สูดลมหายใจ ลุกขึ้นช้าพยายามดึงสติกลับมา ตอบเบี่ยงประเด็น


“ผมขอออกไปสูดอากาศสักหน่อย ท่าทางผมจะอ่านหนังสือมากเกินไปแล้ว” แฮร์รี่หยุดเล็กน้อย สบดวงตาสีแซฟไฟร์ของซิเรียสที่ดูงุนงง ก่อนจะยกริมฝีปากเป็นรอยยิ้มที่อ่อนล้าพยายามให้มันดูขบขันแต่กลับไร้ผล


“ผมไม่ใช่จันทร์เจ้าที่จะขยันเท่าไหร่ด้วยสิ”


ซิเรียสกระตุกแขนแฮร์รี่ก่อนที่คนเด็กกว่าจะออกจากห้องไปได้ น้ำเสียงซิเรียสดูจริงจัง


“เกิดอะไรขึ้น? เธอคิดถึงบ้าน?”


แฮร์รี่ไม่รู้จะตอบอะไร ได้แต่พยักหน้าน้อย ๆ ปลดมือซิเรียสออก แต่ซิเรียสกลับไม่ยอมปล่อยทั้งยังบีบแน่นขึ้นจนแฮร์รี่ปวดข้อมือ


“แฮร์รี่ เธอบอกฉันได้ ฉันเป็นพ่อทูนหัวของเธอ จริงไหม?”


แฮร์รี่กัดริมฝีปาก ชั่วขณะหนึ่งเขาอ้าปากจะเอ่ยเล่าทุกอย่างออกไปหลังได้ยินโทนเสียงที่โหยหา แต่พอสบดวงตาสีฟ้าที่ดูอบอุ่น ร่าเริง สงสัย แฮร์รี่ก็ปิดเปลือกตาลง ความเจ็บปวดแล่นแปร๊บในอก


ไม่ใช่ นี่ไม่ใช่ซิเรียสของเขา ซิเรียสของเขาไม่ได้ร่าเริง ไม่ได้มีความสุข ซิเรียสที่เขารู้จักคือชายที่แหกคุกอัซคาบันออกมาเพราะห่วงว่าเขาจะถูกเพทติกรูว์ทำร้าย ซิเรียสที่เป็นเป็นโลกทั้งใบของเขา และในขณะที่เขาเองก็เป็นคนเดียวที่ซิเรียสทุ่มเทให้ทั้งชีวิต เป็นครอบครัวคนเดียวของกันและกัน


เป็นซิเรียสที่ตายเพื่อเขา


“ไม่ใช่” แฮร์รี่เอ่ยเสียงเบาแต่เสียดแทงในใจคนฟัง เขาลืมตาขึ้น ดวงตาสีเขียวที่แสนเศร้าสบตากับดวงตาสีแซฟไฟร์ที่ดูสงสัย แฮร์รี่ดึงมือซิเรียสออกอีกครั้ง และในครั้งนี้มีบางอย่างที่ทำให้ซิเรียสไม่สามารถขัดขืนได้ อาจจะเป็นเพราะดวงตาสีเขียวที่แฝงความเจ็บปวด น้ำเสียงที่อ่อนล้าและโหยหา


“คุณไม่ใช่พ่อทูนหัวของผม”


แฮร์รี่เอ่ยในที่สุด ก่อนจะหันหลังให้ซิเรียสแล้วเดินออกจากห้องสมุดไป ทิ้งให้ซิเรียสมองร่างเล็กที่ออกไปเงียบๆอย่างนึกทึ่ง


คนตัวสูงกระแทกตัวลงนั่งหลังเหลือเพียงคนเดียวในห้องสมุด ปรายตามองหนังสือที่แฮร์รี่อ่าน ก่อนจะนึกถึงแฮร์รี่ที่เดินออกไป เขาคำรามถอนหายใจ นึกถึงเพื่อนสนิทตัวเองที่บอกพร่ำกับเขา แหกปากร้องว่าลูกชายเขาตายไปแล้ว และไม่ยอมให้ใครมาแทนที่ในส่วนนั้น


ความคิดที่เคยคิดแล่นชัดเข้ามาในหัว


ไม่ใช่แค่หน้าตาแฮร์รี่ที่เหมือนเจมส์ แต่มันรวมไปถึงความดื้อดึงยุ่งยากบางอย่างด้วย


———


แฮร์รี่เดินขึ้นบันไดไปตามสัญชาตญาณ เขาตั้งใจจะไปห้องนอนเก่าของแม่ของซิเรียส สถานที่ที่เขามักใช้สงบจิตใจ ห้องนอนของเขาในปัจจุบัน แต่ทันทีที่เดินขึ้นบันไดไปเขาก็ได้ยินเสียงพูดคุย ฝีเท้าเขาชะลอทันทีโดยอัตโนมัติ ก้าวอย่างเบาที่สุดเข้าห้องนอนใหญ่ได้สำเร็จ


แฮร์รี่มองรอบๆห้องที่ยังคงมีฝุ่นเหมือนสมัยตอนที่เขาอยู่ปีห้าไม่ผิดเพี้ยน เว้นแต่ว่าคราวนี้ไม่มีฮิปโปกริฟฟ์อยู่ด้วย เขาถอนหายใจขดตัวที่มุมหนึ่ง ดวงตาสีเขียวครุ่นคิด


เขาไม่ใช่คนของที่นี่ ไม่เกี่ยวข้องด้วยเลยแม้แต่น้อย ไม่มีใครรู้จักเขา มันเป็นเรื่องแปลกในชีวิตเขาไปแล้วที่จะเดินออกไปและมีคนถามว่า ‘แฮร์รี่ พอตเตอร์ คือใครกัน?’


แฮร์รี่ไม่ชอบให้มีคนมาสรรเสริญ ไม่ชอบที่จะโด่งดัง เขาแค่อยากใช้ชีวิตเรียบง่าย มีครอบครัว และมีความสุข แต่มันกลับกลายเป็นเรื่องที่คล้ายเป็นไปไม่ได้ ในที่สุดทั้งรอนและเฮอร์ไมโอนี่ก็จะแต่งงานกัน ทอดทิ้งเขาไว้ข้างหลังกับชื่อเสียงที่คล้ายเป็นตำนาน


แฮร์รี่ถอนหายใจอีกครั้ง มือนวดขมับนึกถึงกระจกเงาแอริเซดที่ส่องตอนเฟลิกซ์ดึงผ้าคุมออกก็ยกยิ้มเสียดสีประชดตนเอง เขาเห็นคนๆหนึ่งน่ะใช่


ทอม มาร์โวโล่ ริดเดิ้ล


เด็กชายที่ไม่ได้เติบโตในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เด็กชายที่เติบโตกับครอบครัวอย่างมีความสุข เข้าเรียนฮอกวอตส์ และเข้าไปทำงานกระทรวงหลังเรียนจบ มีความรัก แต่งงาน และมีครอบครัว


ดูห่างไกลความจริงจากโวลเดอมอร์เหลือเกิน ตอนเขาเล่าให้รอนและเฮอร์ไมโอนี่ฟัง ทั้งคู่เรียกมันว่าความสงสาร ความปรารถนาที่จะให้ศัตรูอาฆาตได้มีความสุขเป็นอะไรที่แปลกเสียยิ่งกว่าแปลก


แอ๊ด!


แฮร์รี่ได้ยินเสียงประตูเปิด เขาเดาว่าซิเรียสคงตามเขามา แต่เขาคิดผิด ไม่ใช่ซิเรียส แต่เป็นชายร่างสูง ผิวซีด ผมมันเยิ้ม จมูกงองุ้ม ใบหน้าไม่บอกอารมณ์ แฮร์รี่มองร่างสูงอดสงสัยไม่ได้ว่าในโลกนี้เขายังได้เป็นศาสตราจารย์วิชาปรุงยาอยู่หรือเปล่า


“สวัสดีครับ” แฮร์รี่เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงปกติตามมารยาท ผงกหัวให้เล็กน้อย ไม่เข้าใจนักว่าอีกฝ่ายมาทำอะไรในห้องที่ปกติไม่ได้ใช้แบบนี้ เขามองด้วยความรู้สึกงุนงงในขณะที่คนถูกทักตัวแข็งทื่อทันที ดวงตาสีมืดสนิทจ้องเขาราวกับงูที่จะฉกเหยื่อ แวบหนึ่งแฮร์รี่มั่นใจว่าเขาเห็นร่องรอยของความเกลียดชัง แต่มันกลับหายไปทันทีและแทนที่ด้วยความเจ็บปวด


แฮร์รี่ใช้ดวงตาสีเขียวมรกตมองไปยังลูกแก้วสีนิล เขาหายใจสะดุด สายตาที่เหมือนเซเวอร์รัส สเนปในโลกของเขา สายตาที่เย็นชาไม่แยแสโลก แต่หลังจากใช้เวลาศึกษาอีกฝ่ายในเพนซีฟตลอดเกือบปีแฮร์รี่สามารถยืนยันได้ว่าเซเวอร์รัส สเนปกำลังโทษตัวเองในอะไรบางอย่าง


แฮร์รี่เกิดคำถามในใจ ชายคนนี้กำลังโทษตัวเองเรื่องอะไรอีกกันในเมื่อในโลกนี้แม่ของเขาไม่ได้ตาย


แฮร์รี่มองอย่างพินิจ ครุ่นคิดในใจ แต่แล้วคำตอบก็มาไวพอๆกัน คนๆเดียวที่ทุกคนไม่เคยเอ่ยถึง และไม่น่าจะมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้อีกแล้ว


เขา แฮร์รี่ พอตเตอร์


“....” แฮร์รี่จะอ้าปากเอ่ยว่ามันไม่ใช่ความผิดของอีกฝ่าย แต่ก็หุบปากลงภายในทันที เขาไม่อาจนับว่าแฮร์รี่ พอตเตอร์ที่ตายในโลกนี้และตัวเขาเป็นคนๆเดียวกันได้ ที่แฮร์รี่ทำได้ตอนนี้คือการปล่อยให้คนร่างสูงมองตาสีเขียวของเขาไปเงียบๆจนกว่าจะพอใจเท่านั้น


แฮร์รี่นั่งนิ่งมองตาจนในที่สุดเซเวอร์รัส สเนปก็ส่งเสียงขู่ สายตากวาดทั่วหน้าแฮร์รี่อย่างชิงชัง สะบัดผ้าคลุมหันหลังไป แฮร์รี่กลับทักก่อน


“คุณเข้ามาเอาของอะไรในห้องรึเปล่าครับ?”


สเนปหยุดขาทันที พลิกตัวกลับมาส่งสายตามาดร้ายให้แฮร์รี่และเอ่ย


“นั่นไม่ใช่ธุระของเธอ คุณพอตเตอร์ นับตั้งแต่ที่เธอมาที่นี่ เธอควรอยู่นิ่งๆไม่สอดรู้สอดเห็น อย่าลืมว่าเธอไม่ใช่คนของที่นี่ แค่การที่เธอโผล่มาที่นี่ก็สร้างปัญหาให้มากพอแล้ว ช่างทำตัวสมเป็นกริฟฟินดอร์ที่ไม่เคยมีสติยั้งคิดเสียจริง”


แฮร์รี่ชะงัก เขาไม่แน่ใจว่าจะโกรธหรือจะหลุดหัวเราะกับการประชดประชันที่เขาเริ่มคิดถึงเหลือเกิน


ท่าทางเซเวอร์รัสจะไม่เปลี่ยนไปเลยไม่ว่าในโลกไหนๆ แฮร์รี่ลอบมองคนร่างสูงอย่างขบขัน และคงเพราะสายตาแบบนี้ถึงทำให้คนตัวสูงชะลูดหน้าบึ้งตึง ดวงตาจ้องเข้าหาแฮร์รี่จนแฮร์รี่ที่เผลอสบตาชะงักเมื่อภาพเปลี่ยนไป


ภาพของเฮอร์ไมโอนี่ที่ถูกทรมานที่คฤหาสน์มัลฟอยปรากฏขึ้น เขาถูกจับอยู่ที่นั่น


และภาพก็เปลี่ยนไปกลายเป็นภาพของเซเวอร์รัสที่ยกนิ้วส่งสัญญาณให้เขาเงียบในคืนที่ดับเบิลดอร์ถูกฆ่า


ภาพของเขาวัยเด็กที่วิ่งหนีเกมล่าแฮร์รี่ของพวกดัดลีย์


ภาพของผู้คุมวิญญาณที่มารุมล้อมเขาตอนแข่งไม้กวาด มันทำให้เขาได้ยินเสียงแม่กรีดร้อง


แฮร์รี่สะดุ้งหลุดออกมาจากภาพความทรงจำ เขาเบิกตากว้าง ยกมือปิดปากจะหายใจหอบ ขบฟันอย่างหงุดหงิดแต่เมื่อนึกถึงนิสัยคนตรงหน้าก็ได้แต่พ่นลมหายใจ


แฮร์รี่พบว่าเซเวอร์รัส สเนปกำลังมองเขาอย่างประเมิน กวาดสายตาอ่านสีหน้าท่าทางเขา แฮร์รี่จำได้จากความทรงจำว่าอีกฝ่ายติดการใช้คาถาพินิจใจเป็นนิสัยมากแค่ไหน


“ความทรงจำพวกนั้น—“ แฮร์รี่กัดริมฝีปาก “—มันเป็นเรื่องส่วนตัวนะครับ”


แฮร์รี่มองคนที่หรี่ตาขู่ก็เบนตาหลบ สเนปยังคงมองเขาหน้าถมึงทึง แฮร์รี่ขมวดคิ้วน้อยๆ สายตาเหลือบมองลูกแก้วสีนิลอย่างระแวง


แฮร์รี่มองคนตรงหน้านึกถึงนิสัยอีกฝ่ายก็ยิ้มเหน็บแหนม เอ่ยเสียงกระซิบ


“คุณไม่เปลี่ยนไปเลย—ไม่ว่าจะโลกนั้น หรือโลกนี้” แฮร์รี่มองคนตัวสูงอย่างเหม่อลอย เขารักอีกฝ่ายพอๆกับที่เขารักศาสตราจารย์ดับเบิลดอร์ แฮร์รี่เบนสายตาหลบ เซเวอร์รัสไม่เปลี่ยนไป แต่ทำไมคนอื่นถึงแตกต่างนะ



“ฉันไม่คิดว่าฉันกับเธอจะสนิทกันได้ คุณพอตเตอร์ ไม่ว่าในโลกไหน” และเซเวอร์รัสก็หรี่ตาตอบ


แฮร์รี่หลุดยิ้มจริงๆขึ้นมา เขาลืมความเศร้าไปชั่วขณะ ความรู้สึกบางอย่างพลุ่งพล่านขึ้นมา เอ่ยยืนยัน


“เราไม่ได้สนิทกัน—ถ้าจะพูดให้ถูกคงใช้คำว่าเกลียดเลยด้วยซ้ำ” แฮร์รี่ยืนยัน ยกมือลูบไม้กายสิทธิ์อย่างประหม่า เขาไม่ได้คุยกับเซเวอร์รัสมานานมากแล้ว


เซเวอร์รัสกำลังหันกลับไปเพื่อเดินออกจากห้อง แฮร์รี่มองอีกฝ่ายอย่างครุ่นคิดก่อนจะเอ่ยต่อประโยคที่ยังไม่สมบูรณ์


“แต่คุณเป็นคนที่กล้าหาญที่สุดที่ผมเคยพบ”


เซเวอร์รัสยืนตัวแข็งโดยไม่หันกลับมา แฮร์รี่กระแอม ใบหน้าขึ้นสีจางๆ


ทำไมเขาต้องมาพูดอะไรแบบนี้ด้วยนะ แต่เมื่อพูดแล้วก็ควรทำให้จบ แฮร์รี่ขยับริมฝีปากกระซิบโดยไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะได้ยินรึเปล่า


“ขอบคุณที่คุณเกิดมา”


ประตูปิดลงโดยทิ้งให้ดวงตาคู่สีเขียวมองไปด้วยอารมณ์บางอย่างที่ปั่นป่วนในใจ


—————


เซเวอร์รัส สเนปเดินลงมาด้วยใบหน้าถมึงทึง เขาตั้งใจจะเข้าห้องใหญ่นั่นไปเอาของที่เคยเอาไปวางไว้ แต่นึกไม่ถึงว่าจะเจอเด็กพอตเตอร์อีกคน


เด็กนั่นมีอะไรแปลกๆ มันแปลกที่มีคนมองเขาแบบนั้น มองเขามาเหมือนเห็นทะลุปรุโปร่ง สายตาแบบเดียวกับอาจารย์ใหญ่


และมันทำให้เขาหงุดหงิด เขาสาวเท้ายาวๆไปห้องข้างล่าง เห็นเจ้าเด็กหัวแดงก็ส่งเสียงไม่เป็นมิตรไปให้ เด็กบ้านวิสลีย์รีบลุกหลบเขาทันที


เขาไม่ใช่คนที่น่าคบหานัก ไม่ว่าจะเมื่อก่อนหรือตอนนี้ แม้แต่ลิลี่ หลังเกิดเรื่องของเด็กพอตเตอร์ เธอก็ไม่ยอมคุยกับเขาอีกเลย


ขอบคุณที่เกิดมา? เขาอยากจะหัวเราะกับคำประชดเสียดสี เด็กพอตเตอร์นั่นคงไม่รู้อะไร กี่ครั้งแล้วที่เขาตรงดิ่งสู่ความมืด สิ่งเดียวที่ยังคงยึดเขาไว้มีเพียงแค่คำสาบานว่าจะปกป้องลิลี่เท่านั้น


“เซเวอร์รัส”


เซเวอร์รัส สเนปหยุดลง มองและเอ่ยทักตอบชายชราผู้อ่อนล้าด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น


“อาจารย์ใหญ่”


ดับเบิลดอร์มองดวงสายตาทอประกายอ่อนล้า เอ่ยคำถัดมาด้วยเสียงลำบากใจ


“ถ้าเธอจะช่วย—“


“ผมทราบแล้วครับ ผมจะจัดการให้”


เซเวอร์รัสเอ่ยจบก็หันหลังเดินไปทางออก ผ้าคลุมสีดำทมิฬทั้งร่างโบกสบัด มีสายตาสีฟ้าใต้กรอบแว่นมองอย่างลำบากใจ



_______

Talk

พิณเขียนช้ามากเลย เพราะงั้นจะหามาตรฐานความยาวแต่ละตอนจากพิณไม่ได้5555 สงสัยจริงๆ คนที่เขียนฟิคเขียนนิยายไวๆนี่เขาทำยังไงกันนะ ?

อันนี้กระจกเงาแอริเซดหนู่รี่ไม่ได้เห็นป๋าเน้อ5555 (ตอนแรกเราเคยอยากจับคู่ทอมกับหนูรี่ แต่หลงป๋ามากกว่าก็เท่านั้นเอง เลยได้คู่นี้มา)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 193 ครั้ง

461 ความคิดเห็น

  1. #304 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 18:40
    โอ้วววววว คือแบบ สงสารไปหมด
    #304
    0
  2. #142 โลลิค่อน (@0881637445) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 18:44
    สนุกจังเลยยย
    #142
    0
  3. #83 Puai244 (@Puai244) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 09:24
    อ่านถึงตรงนี้ มีความรู้สึกถึงพาราเรลอันโหดร้าย
    พรากลูกชายเขาไปแล้ว ส่งลูกชายที่เติบโตมา พ่อแม่คงเกินรับ
    ส่วนแฮร์รี่ทุกคนที่ตายไปแล้ว ยังมีชีวิต ทำใจได้ยากเหลือเกิน

    ปล. แฮร์รี่เกิด31 กค. เดือน7 แต่มิถุนายนเป็นเดือน6 ความจริงในไทม์ไลน์นี้ต้องเดือน8 สิงหาคมมากกว่านะคะ
    #83
    0
  4. #50 g_risa (@g-risa) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 23:53

    ไม่รู้จะพิมพ์อะไรบ้าง คือ คำถามในหัวตอนนี้คือเยอะมากกกกกกกกกก รี่จะเป็นยังไงต่อไป เกิดอะไรที่โลกเดิมเมื่อรี่หายไป แล้วจะกลับได้รึเปล่า โอ้ย คำถามเยอะจนพิมพ์ไม้ไหว

    ขอบคุณนะคะ ยังรออ่านอยู่น้า
    #50
    0
  5. #45 Secr3t-Key (@Secr3t-Key) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 13:27
    เรามีสี่เรื่องที่สงสัยคือ
    -เฮอร์ไมโอนี่มีตัวตนรึเปล่า
    -เซดริก ดิกกอรี่ ยังไม่ตายใช่มั้ย
    -แฮร์รี่ต้องเป็นคนในคำทำนายอีกรอบ?
    -ฮอร์ครักซ์ ต้องตามหาอีกรึเปล่า

    โดยรวมแล้ว ค้างสุดๆค่ะ อยากให้รี่กับเฟเจอกันจัง ยังไงก็พี่น้องอ่ะ
    #45
    0
  6. #44 Secr3t-Key (@Secr3t-Key) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 02:34
    โอ๊ย สนุกมากเลยค่ะ ชอบมากกๆ ถ้ารวมเล่มก็อยากได้นะเนี่ย แต่งดีอ่ะ เราหาแนวแบบนี้อ่านอยู่พอดีเลย ชอบมากๆเลยนะคะทั้งฟิคทั้งคนแต่ง :3
    #44
    0
  7. #39 Boonyisa Rodpat (@lkppim) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 23:27
    ตอนแรกก็งงอยู่พอตอนนี้มาเฉลยหายข้องใจแล้ว วงวารน้องนะเป็นฮอร์ครักซ์อีกครั้ง ป๋าเนปโลกนี้ใจร้ายกว่าโลกน้องอีก
    #39
    0
  8. #38 wan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 16:05

    ขอฟิคเรื่องนี้ค่ะ แฮรี่เจอเรื่องหนักมาก สงสาร

    #38
    0
  9. #37 pin-pinnaree (@pin-pinnaree) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 15:19

    สนุกมากเลย คือแบบว่า อยากหานิยายแนวนี้อ่านนานมากแต่ก็ไม่มีอ่ะ จนมาเจอไรท์แต่งอ่ะ

    ไรท์มาแต่งต่อไวๆนะนะคะ เป็นกำลังใจให้คะ

    ปล.ไรท์ชื่อพิณเหมือนหนู
    #37
    0
  10. #36 TewadaCat (@TewadaCat) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 15:13
    ดีงามมากมายค่ะ

    สนุกมาก ตอนนี้ทำให้หายงงละว่าแฮร์รี่ของโลกนี้หายไปไหน

    ติดตามรออ่านตอนต่อไปนะคะ เป็นกำลังใจให้จ้า
    (แอบเกลียดเจมส์กับลินลี่ ฮึ้ยยยยยน)
    #36
    0
  11. #35 lonely.com (@jiblonely) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 11:01
    สนุกมากเลยค่าา ชอบมากเลย

    ว่าแล้วว่าแฮร์รี่ในโลกนี้น่าจะตายไปแล้ว เพราะทุกคนดูเหมือนรู้จัก แต่ไม่มีตัวตน
    #35
    0
  12. #33 momosononanami (@momosononanami) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 02:35
    มันดีมากเลยอ่ะ อ่านรวดเดียวถึงตอนล่าสุด นานแล้งที่ไม่ได้อ่านอะไรสนุกแบบนี้ เนื้อเรื่องคือเข้มข้นมากๆเลยอ่ะ

    เราชองที่ไรต์แต่งมากๆเลย จะรอเรื่องนี้ต่อไปเรื่อยๆนะคะ อิอิ
    #33
    0
  13. #31 GOTFAFA (@Yanikajitklang) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 01:37

    -ชั้นล่ะสงสารหนู่รี่ โลกนั้นอุตส่าห์ฆ่าจอมมารไปแล้วนะ พอมาโลกนี้จอมมารก้ยังตามมาอีก เฮ้ออออ

    -ซิเรียสคืออยากคุยกับเเฮร์รี่มากกกกก
    -ป๋าาาา

    ป๋าคือป๋า แต่โลกนี้ดูเหมือนจะหนักกว่าโลกนั้นยังไงไม่รุ้55(พระเอกชั้น)(สู้ๆนะรี่)

    -เข้าใจละ เรื่องแฮร์รี่ พอตเตอร์ ของโลกนี้

    *สู้ๆนะคะไรท์ รออ่านนะ สนุกมากกกกกกก อ่านละตื่นเต้น

    **ป๋าคงเปิดใจยากมากอ่ะ เพราะโลกนี้คือ ลิลลี่ยังอยู่
    #31
    0