Fic Harry Potter - Eternal War (SS/HP)

ตอนที่ 20 : Chapter 20 : Depth out

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1257
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 202 ครั้ง
    30 มิ.ย. 62

Chapter 20 : Depth out





พวกเขาออกมาจากห้องพยาบาลไกลเกินพอแล้ว เด็กพอตเตอร์ยังคงนิ่งเงียบ เซเวอร์รัสไม่รู้ว่าพวกเขามาอยู่ใกล้ห้องทำงานของศาสตราจารย์มักกอนนากัลตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่เขาสังเกตเห็นว่าเด็กหนุ่มผมดำทอดสายตามองไปในสนามควิดดิชที่ว่างเปล่าจากบานหน้าต่าง — จุดที่ชมการแข่งควิดดิชจากในปราสาทได้ดีที่สุดถ้าไม่นับห้องทำงานของมักกอนนากัล ที่ๆเด็กหนุ่มชอบมาบ่อย



ตั้งแต่ออกมาจากห้องพยาบาล พวกเขาไม่เจอหน้าเด็กนักเรียนคนไหนเนื่องจากมันเลยเวลาเคอร์ฟิวมาแล้ว ดวงตาสีเขียวยังคงแดงและดูชอกช้ำแม้จะไม่มีน้ำตาอีก ใบหน้าของอาจารย์คนโปรดของนักเรียนทุกบ้านดูซึมเศร้า และเขาหวังว่ารอยยิ้มร่าเริงนั่นจะกลับมากวนใจเขาในเร็ววัน


เซเวอร์รัสไม่รู้ว่ามันเริ่มขึ้นตั้งแต่ตอนไหน— อาจจะตั้งแต่ที่เขาเริ่มเปรียบเทียบเด็กพอตเตอร์กับเจมส์ พอตเตอร์ และเขาค้นพบว่าแม้ว่าหน้าตาจะคล้ายกันมาก แต่ยิ่งเวลาผ่านไป การปรากฏตัวของเด็กพอตเตอร์ก็ไม่ได้ทำให้เขานึกถึงคู่อริเขาอีก ทั้งคู่ต่างกันเกินกว่าที่เขาจะนำมาผสมรวมกันได้ — ความคิดที่สองของเขาจึงไปหยุดอยู่ที่ลิลี่ ทั้งคู่มีรอยยิ้มที่เหมือนกัน ดวงตาที่เหมือนกัน ความกล้าหาญและความมีน้ำใจ แต่ถึงแบบนั้นเขากลับไม่สามารถเทียบทั้งคู่ได้ด้วยปัจจัยบางอย่าง มันเป็นเรื่องน่าหงุดหงิดที่เขาไม่สามารถเทียบเด็กพอตเตอร์กับใครได้ เด็กพอตเตอร์ — แฮร์รี่ก็ยังคงแตกต่างจากลิลี่เกินไป


โดยเฉพาะกับดวงตาที่ดูว่างเปล่าแบบนี้


เซเวอร์รัสนึกถึงอดีต ดวงตาสีเขียวทรงอัลมอนด์เปล่งประกายเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวาเป็นสิ่งที่ทำให้เขาประทับใจลิลี่ตั้งแต่แรกพบ ในขณะที่บนใบหน้าของเด็กหนุ่มผมยุ่ง มันดูว่างเปล่ายามทอดมองไปที่สนามควิดดิช สนามควิดดิชโล่งและมองได้ยากในเวลากลางคืน แต่แฮร์รี่คือบุคคลที่เดินมาถึงที่นี่ด้วยตนเองในสภาพล่องลอย เหมือนสัญชาติญาณหาจุดพึ่งพิงในเวลาที่มีปัญหาพาเขามายังสถานที่ที่ตัวเองสบายใจ


เซเวอร์รัสมีมารยาทพอที่จะไม่ขัดเด็กหนุ่ม ก่อนหน้านี้แฮร์รี่จับมือเขาแน่นตอนที่ลูปินอยู่ นั่นทำให้เขารู้ว่าขณะนี้เด็กพอตเตอร์ไม่ต้องการอธิบายอะไรกับใครหน้าไหนทั้งนั้น จนพอลับสายตาลูปิน เด็กหนุ่มก็รีบปล่อยมือเขาราวกับว่ามันเป็นของร้อน แต่แฮร์รี่ก็ไม่ได้ไล่เขาไปแต่ประการใดทั้งๆที่ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาไม่ได้ดีเลยสักนิด ในเสี้ยวหนึ่งของความคิด เขาอยากจะกุมมือให้นานกว่านี้ เอ่ยปลอบโยน กล่อมให้เด็กหนุ่มอารมณ์ดีขึ้น แต่เขาไม่ใช่คนประเภทที่จะทำแบบนั้นได้


อากาศเย็นๆปะทะหน้าอยู่เป็นวูบๆตามแรงลมพัด ในที่สุดเด็กพอตเตอร์ก็ละสายตาจากควิดดิช บางทีคงหลุดออกมาจากความคิดของตัวเองบ้างแล้ว ดวงตาสีเขียวเหมือนกลับมามีสติ มือขาวซีดขยับล้วงเข้าไปในกระเป๋าและยื่นหินบางอย่างออกมา เด็กหนุ่มขยับมามองเขาอย่างลังเลและเอ่ยถามขึ้น


“ศาสตราจารย์ครับ— คุณรู้จักมันรึเปล่า?”


แปลกดีที่พวกเขาไม่สนใจจะใช้คาถาลูมอสหรือตะเกียงกัน เซเวอร์รัสต้องหรี่ตาเล็กน้อยเนื่องจากมองผ่านความมืด มันเป็นหินใสๆที่อยู่ในกรอบเงิน ขนาดพอๆกับจี้ห้อยคอ เมื่อแฮร์รี่กำมือสามารถกำได้หมดก้อนพอดี และที่สำคัญกว่านั้น — ตรงกลางหินมีตราสัญลักษณ์สีดำเป็นรูปอีกาสองตัว ‘สัญลักษณ์ของตระกูลดอร์แมน’ เซเวอร์รัสนึกในใจ นั่นหมายความว่าเด็กพอตเตอร์เจอเข้ากับดอร์แมนแล้ว แต่ทำไมดอร์แมนถึงให้ของแบบนี้กับพอตเตอร์มานั้นเขาไม่เข้าใจ ในฐานะมาสเตอร์ด้านการปรุงยา เขารู้ว่ามันคืออะไรในทันที


“ฉันรู้จักมัน” เขายอมรับ ลบเรื่องดอร์แมนออกจากหัว เด็กพอตเตอร์ไม่ได้เอ่ยอะไรต่อ ขมวดหัวคิ้วน้อยๆ


“มันคือดราโกไนต์—“ เซเวอร์รัสเอ่ยต่อ ลอบมองเด็กพอตเตอร์ที่หดมือที่กำหินดราโกไนต์กลับหาตัว บนมือขาวซีดมันมีข้อความที่เหมือนเป็นรอยแผลเป็นลามตั้งแต่มือไปถึงแขน ‘I must not tell lies’ เขาเคยเห็นมันครั้งหนึ่ง ยอมรับว่ามันทำให้เขาสงสัย และท่าทางของเด็กหนุ่มแสดงออกว่าไม่ต้องการพูดถึงมันเขาถึงได้แต่เก็บความสงสัยนั้นไว้ต่อไป


ใบหน้าว่างเปล่าบ่งบอกเขาว่าพอตเตอร์ไม่เข้าใจความหมายของหินดราโกไนต์ เซเวอร์รัสพ่นลมหายใจเฮือกหนึ่งแต่ก็เอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนลง รู้ว่าตัวเองใช้น้ำเสียงเดียวกับที่ใช้สอนเด็กนักเรียนของเขากับคนตรงหน้าไม่ได้ — เซเวอร์รัสไม่รู้ว่าทำไม


แต่เขาแค่ทำแบบนั้นกับเด็กน้อยตรงหน้านี้ไม่ได้


การกระทำนั้นมันยากยิ่งกว่าปิงบังความชิงชังของเขาที่มีต่อจอมมารในขณะที่ต้องก้มหัวรับใช้ในฐานะผู้เสพความตายเสียอีก


“—ถ้าเปรียบเทียบบิซัวร์คือหินในกระเพาะแพะ ดราโกไนต์คือหินในกระโหลกของมังกร มันเกิดขึ้นได้ยากมาก ไม่ใช่มังกรทุกตัวจะมีมัน หินเหล่านี้มีราคาแพงอย่างน่ากลัวและหาได้ยากแม้จะเป็นในตลาดมืด มีพ่อมดหลายคนเชื่อว่าหากพกมันติดตัวมันจะนำอำนาจความรุ่งเรืองมาสู่ตระกูลตนเอง ด้วยเหตุนี้จึงมีพ่อมดบางพวกที่ชอบซื้อสะสมมันและส่งต่อให้ทายาทตัวเอง แต่ในแง่ของนักปรุงยา มันเป็นวัตถุดิบที่พิเศษ —เทียบเท่ากับเกล็ดของบาซิลิสก์ มันเป็นวัตถุดิบหายากสำหรับปรุงยาขั้นสูง”


แฮร์รี่ พอตเตอร์ เลิกคิ้วเมื่อเขาเอ่ยคำสุดท้าย ถามต่อด้วยน้ำเสียงสงสัย


“แล้ว—ถ้าใช้มัน มันพอช่วยอะไรเฟลิกซ์ได้รึเปล่าครับ?”


หินดราโกไนต์ใหญ่เพียงพอที่จะใช้ปรุงยาแก้พิษเด็กผมแดงนั่นหายขาดกลับมาเป็นปกติได้ในคืนเดียว เซเวอร์รัสพยักหน้าตอบ


“ถ้าตามปกติคุณพอตเตอร์ควรอยู่ห้องพยาบาลต่อหรือไม่ก็ส่งตัวไปเซนต์มังโกเพื่อดูแลและระวังอาการ แม้จะได้รับการถอนพิษทันเวลา แต่มันก็แค่ช่วยเจือจางและลดปริมาณพิษ ไม่ได้ช่วยให้หายขาด” เซเวอร์รัสจ้องผลึกในมือพอตเตอร์ เด็กน้อยตรงหน้าเขาเหมือนจะไม่รู้เลยสักนิดว่าดราโกไนต์ที่ตัวเองถือนั่นเป็นของหายากขนาดไหน ไม่ได้รู้เลยว่ามันเป็นดราโกไนต์ที่ใหญ่ขนาดไหน เขาเอ่ยต่อ “—แต่ถ้าใช้สิ่งที่เธอถือ เด็กพอตเตอร์ผมแดงจะหายขายได้ภายในวันเดียว”


แฮร์รี่เม้มปาก กำหินในมือแน่นก่อนจะคลายออก แต่ไม่ทันเด็กหนุ่มผมยุ่งจะเอ่ยอะไร เซเวอร์รัสก็ค้นพบว่ามีคนมาขัดบทสนทนาของพวกเขาพร้อมกับตะเกียงส่งแสงสีม่วงกับเหลืองที่ดูขัดตาอย่างน่าขัน


“โอ้ แฮร์รี่ เซเวอร์รัส สายัญสวัสดิ์ ฉันกำลังคิดอยู่เลยว่าใครกันจะมาเดินอยู่ในปราสาทตอนดึกๆดื่นๆโดยไม่ยอมอาศัยไฟสักนิด”


อาจารย์ใหญ่— เซเวอร์รัสรู้ว่าเด็กพอตเตอร์ขยับตัวเล็กน้อยอย่างอึดอัด หลบตัวออกจากแสงไฟที่มาจากตะเกียงมาทางพวกเขา เขารู้ว่าตะเกียงที่ส่องแสงครึ่งหนึ่งเป็นสีม่วงและอีกครึ่งเป็นสีเหลืองเกิดจากเวทย์มนต์ อัลบัสมองท่าทางพวกเขาและหยุดสายตาที่เขาด้วยดวงตาระยิบระยับ มันทำเอาเขารู้สึกหงุดหงิดแต่ก็ได้แต่เอ่ยทักกลับ


“สวัสดีครับ อาจารย์ใหญ่ ผมก็ไม่ทราบว่าทำไมคุณถึงออกไปนอกปราสาทตอนดึกๆดื่นๆเช่นกัน”


“ไม่มีอะไรน่าประหลาดใจเมื่อคนเราเลือกทำงานล่วงเวลากับเรื่องที่เกี่ยวข้องกับครอบครัว ฉันมีน้องชายอาศัยอยู่ในฮอกส์มี้ด—และฮอกส์มี้ดเพิ่งถูกโจมตี เซเวอร์รัส”


อัลบัสเอ่ยอย่างไม่ติดขัดทั้งยังมองไปที่แฮร์รี่ คาดว่าดัมเบิลดอร์น่าจะเห็นดวงตาแดงช้ำของเด็กพอตเตอร์ เซเวอร์รัสไม่พอใจกับคำตอบของอาจารย์ใหญ่สักนิด เขารู้ว่าตั้งแต่เปิดเทอมใหม่ อัลบัส ดัมเบิลดอร์กำลังทำอะไรบางอย่าง หายหน้าไปจากฮอกวอตส์บ่อยครั้ง มีติดต่อน้องชายที่เขาจำได้ว่าทั้งคู่เกลียดขี้หน้ากันบ่อยผิดปกติ


“สวัสดีครับ อัลบัส”


อาจจะเพราะถูกจ้อง แฮร์รี่เอ่ยในที่สุด เด็กผมยุ่งก้มหน้างุดหลังเอ่ยทักทายสั้นๆ — เด็กน้อยนี่เรียกอาจารย์ใหญ่ด้วยชื่อจริง นั่นหมายถึงว่าพวกเขาคงสนิทกันพอสมควรในโลกที่เขาจากมา


เซเวอร์รัสบันทึกมันไว้ในใจ


“ฉันรู้ว่าวันนี้เต็มไปด้วยเรื่องวุ่นวาย ฉันพูดคุยกับป็อบปี้แล้วเกี่ยวกับการรักษาคุณพอตเตอร์ ทำไมเราไม่เลิกอยู่ตากลมมืดๆข้างนอกนี่แล้วเข้าไปในห้องทำงานฉันกันก่อนล่ะ เซเวอร์รัส และแฮร์รี่ ฉันคิดว่าเธอจะต้องชอบแอปเปิ้ลเชื่อมของฉันแน่ มันเป็นขนมจากมักเกิ้ลแต่อร่อยไม่หยอกเลยทีเดียว”


อัลบัสเอ่ยด้วยน้ำเสียงราวกับคุณปู่ผู้แสนใจดี เซเวอร์รัสเดาว่ามันคงใช้หลอกเด็กมาหลายคนแล้ว เขาเหลือบมองคนข้างๆ พอตเตอร์ผงกหัวข้าๆมีรอยยิ้มเจือจางเบาๆเหมือนต้องการหัวเราะกับอัลบัสแต่ไม่สำเร็จ น้ำเสียงนุ่มๆแหบๆเอ่ย


“ผมอยากลองกินมันดูเหมือนกัน ขอบคุณครับ”


สุดท้ายไม่กี่นาทีต่อมาพวกเขาก็เดินผ่านรูปปั้นกากอยล์เข้าไปในห้องทำงานของอาจารย์ใหญ่ รหัสผ่านคือแอปเปิ้ลเชื่อม เซเวอร์รัสพ่นลมหายใจกับรหัสผ่าน ดูท่าดัมเบิลดอร์คงอยากลองชิมขนมทุกอย่างบนโลกก่อนที่ตัวเองจะแก่ตาย กองหนังสือยังคงวางระเกะระกะเต็มห้อง มีคอนไม้ที่ว่างเปล่าวางอยู่ด้านข้าง ฟอกส์ไม่ได้อยู่บนนั้น ไม่ใช่ทุกครั้งที่จะเจอนกฟินิกซ์ในห้องนี้ มันขึ้นอยู่กับว่าคนที่เข้ามาในห้องนี้คือใครและเขารู้ว่าตัวเองไม่ใช่คนที่ฟอกส์ชอบเหมือนอย่างเด็กพอตเตอร์ ถัดไปบนชั้นมีหมวกคัดสรรที่นิ่งเงียบ แฮร์รี่เงยหน้ามองมันชั่วครู่ก่อนเดินเข้าไป


ดัมเบิลดอร์เสกเก้าอี้ให้พวกเขาทั้งสอง พอตเตอร์ปฏิเสธที่จะนั่งลง เด็กหนุ่มเดินเข้าห้องอย่างคุ้นเคยและเอ่ยเสียงเบาๆขณะไปหยุดอยู่หน้าคอนไม้ที่ว่างเปล่า มองไปราวกับว่ามีฟอกส์เกาะอยู่บนคอน เด็กแว่นผมยุ่งพึมพำ


“ผมไม่ชอบเวลาที่เราคุยกันและมีโต๊ะกั้นเลยครับ อัลบัส”


เซเวอร์รัสไม่ทราบว่าทำไมเด็กหนุ่มถึงพูดแบบนี้ แต่อาจารย์ใหญ่ก็พยักหน้าและหันไปหาชามที่มีแอปเปิ้ลเชื่อมผ่าเป็นชิ้นเล็กๆ ยื่นมันให้เด็กพอตเตอร์ แฮร์รี่ละความสนใจจากคอนไม้โล่งกลับมาที่อาจารย์ใหญ่ เงยหน้ามองดัมเบิลดอร์เอ่ยคำว่าขอบคุณครับก่อนหยิบมันมากิน


“และเธอล่ะ? อยากลองสักหน่อยไหม เซเวอร์รัส”


“ไม่ครับ อาจารย์ใหญ่”


เขาปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิด พ่นลมหายใจน้อยๆ เหลือบตามองแฮร์รี่ที่กินขนมก็รู้สึกว่าความรู้สึกรำคาญดัมเบิลดอร์ค่อยๆหายไปทีละน้อย เขารู้ว่าดัมเบิลดอร์หลงรักเด็กพอตเตอร์ด้วยเหตุผลบางอย่าง จากที่อีกฝ่ายบอกเขา ดูท่าอาจารย์ใหญ่จะชอบความกล้าหาญ มีไหวพริบและความอ่อนโยนของเด็กพอตเตอร์


ใบหน้าพอตเตอร์คล้ายจะผ่อนคลายลงหลังได้ขนมหวาน ดัมเบิลดอร์ดูดีใจกับท่าทางแบบนั้นของเด็กหนุ่ม


“เห็นไหม ฉันรู้ว่าเธอต้องชอบมัน และลูกอมรสมะนาวอีกสักเม็ด?”


แฮร์รี่เลิกคิ้วมองดัมเบิลดอร์อยู่ครู่ใหญ่และหัวเราะน้อยๆในลำคอออกมาได้ในที่สุด เอ่ยตอบกลับยิ้มๆจนเซเวอร์รัสประหลาดใจ


“ใช่เม็ดที่ผสมยาคลายความเครียดรึเปล่าครับ? ถ้าใช่ ผมขอสักเม็ด— มันได้ผลดีกับผมเสมอ”


ดัมเบิลดอร์ดูแปลกใจเสียเองในขณะที่เซเวอร์รัสตีหน้าบึ้ง อาจารย์ใหญ่ผสมยาของพ่อมดกับขนมของมักเกิ้ลและยื่นให้คนอื่นที่มาห้องนี้อยู่บ่อยๆ? นี่มันไม่สมควรเกิดขึ้น เขาจ้องหัวหน้าภาคีด้วยความรู้สึกต้องการคำอธิบายแต่ดัมเบิลดอร์มองมาทีเขาด้วยใบหน้ายิ้มๆไม่สำนึกว่าทำอะไรลงไปและอธิบายหลังพอตเตอร์เอาลูกอมรสมะนาวเข้าปากเรียบร้อย


“ฉันขอโทษจริงๆ ฉันรู้ว่ามันคงผิดจรรยาบรรณนักปรุงยาของเธอ เซเวอร์รัส เพียงแค่ฉันไม่ชอบยารสขมเท่านั้นเอง รู้ไหม ฉันคิดว่ามันจะต้องเป็นงานวิจัยที่ยอดเยี่ยม ขนมมักเกิ้ลรสชาติอร่อยกับยาขมๆของพ่อมด — มันทำให้ฉันมีความสุขทุกครั้งและไม่รู้ตัวว่ากำลังกินยาที่ฉันเคยเกลียดลงไปอีกเลย — ตอนนี้ ฉันคิดว่าเธอน่าจะรู้บางอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้และเข้าใจมันมากกว่าใครในฮอกวอตส์”


พอตเตอร์อมลูกอมรสมะนาวด้วยใบหน้าที่ผ่อนคลายลงมาก เซเวอร์รัสได้แต่กอดอก มองอาจารย์ใหญ่ที่รอคอยคำตอบของเขา พอตเตอร์ขยับตามามองเขาเช่นกันคล้ายมีความสงสัยอยู่ไม่มากก็น้อย


ให้เขาพูดต่อหน้าเด็กพอตเตอร์?


เขาปิดริมฝีปากติดกันแน่น ดัมเบิลดอร์ดูลำบากใจกับท่าทางของเขาทันที


“โวลเดอมอร์—“ เซเวอร์รัสผงะที่เด็กพอตเตอร์เป็นคนเอ่ย “—ใช้เด็กนักเรียนฮอกวอตส์ในการพยายามลอบเข้าโรงเรียน เขาพยายามก่อเหตุการณ์วุ่นวาย และอาศัยทางลับในฮอกส์มี้ดเข้ามาข้างในตอนที่คุณออกไปข้างนอก แต่มันไม่สำเร็จ คุณกลับมาก่อน พวกเขาถึงต้องยอมถอนตัวกลับไป — เรื่องน่าจะประมาณนี้ ผมไม่แน่ใจรายละเอียดนัก”


แฮร์รี่เป็นคนเอ่ยขึ้นขณะใช้นิ้วจิ้มไปบนหมวกคัดสรรคล้ายต้องการจะปลุกมัน เซเวอร์รัสรู้ว่าดัมเบิลดอร์ประหลาดใจ — เขาก็ด้วย ไม่นึกว่าจากเหตุการณ์แต่ละอย่าง เด็กพอตเตอร์จะปะติดปะต่อเรื่องราวได้ดีขนาดนี้ อาจารย์ใหญ่ดูลำบากใจ


“เด็กที่ช่วยโวลเดอมอร์คนนั้น—?“


“ไม่ใช่กรีนกราสหรือคนไหนที่เราเดากันทั้งนั้น” เซเวอร์รัสตอบ รู้สึกว้าวุ่นใจกับการที่ทั้งอาจารย์ใหญ่และแฮร์รี่ที่เอ่ยชื่อโวลเดอมอร์ตรงๆ “เขาเป็นคนเล่นงานพอตเตอร์ด้วยยาพิษ น่าจะมีการสลับตัวขนมที่เด็กชายกินเข้าไป”


ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์หรี่ตาลงด้วยสีหน้าไม่พอใจและถามด้วยน้ำเสียงนิ่ง


“เขาคือใคร?”


“ดอร์แมน — โนอาร์ ดอร์แมน ปีห้า สลิธีริน”


ไม่ใช่เซเวอร์รัสที่ตอบ แต่เป็นแฮร์รี่ เขาเหลือบมองเด็กที่ท่าทางขุ่นเคืองกับคนที่พูดถึง ดัมเบิลดอร์มองเด็กหนุ่มและหันกลับมาทางเขาเพื่อขอคำยืนยัน เซเวอร์รัสพยักหน้าในที่สุด เขารู้ว่าดวงตาสีฟ้าหลังแว่นพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวดูลำบากใจทันที คงไม่รู้ว่าตัวเองควรจะทำอย่างไรกับเด็กคนนั้น — ปีห้า อายุสิบห้า ยังเป็นพ่อมดไม่บรรลุนิติภาวะด้วยซ้ำ



“บางทีเขาอาจไม่ได้ตั้งใจ” แฮร์รี่เอ่ยต่อแก้ความลำบากใจของศาสตราจารย์ใหญ่ เด็กชายผมยุ่งเอ่ยอย่างลังเล “บางทีคุณไม่จำเป็นต้องไล่เขาออก ผมขอคุยกับเขาดูได้ไหม?”


เซเวอร์รัสไม่แน่ใจว่าเด็กพอตเตอร์กำลังนึกถึงอะไรอยู่ แต่ดวงตาสีเขียวช้ำแดงคล้ายจะนึกถึงเรื่องบางอย่างในความทรงจำตัวเอง


“ได้แน่นอน แฮร์รี่”


มันแปลกมากที่ดัมเบิลดอร์ไม่ลังเลในการยกสิทธินั้นให้เด็กพอตเตอร์ คนชรายิ้มอย่างอ่อนโยนให้เด็กหนุ่มก่อนมองมาทางเขาเป็นเชิงขอคำอนุญาตอาจารย์ประจำสลิธีริน เซเวอร์รัสรู้ว่าแฮร์รี่มองมาทางเขาด้วยเช่นกัน ด้วยดวงตาสีเขียวหม่นๆนั่น


ให้ตาย ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนมีดัมเบิลดอร์สองคน กดใบหน้าให้ตึงยอมพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจนัก แต่นั่นทำเอาทั้งดัมเบิลดอร์และพอตเตอร์พอใจ ทั้งคู่ยกยิ้มและหันกลับไป


“ขอบใจเซเวอร์รัส และอีกเรื่องหนึ่ง — คุณพอตเตอร์เป็นอย่างไรบ้าง? ฉันไปหาเขาตอนที่ครอบครัวเขาอยู่ครบแล้ว (เซเวอร์รัสสัมผัสได้ว่าแฮร์รี่ชะงักกับคำเอ่ยนี้) ป็อบปี้บอกฉันว่าเขาควรพักผ่อนและเข้าไปฟื้นตัวที่เซนต์มังโก เธอไล่ฉันออกมาหลังจากนั้นไม่นาน”


แฮร์รี่พึมพำบางอย่างกับหมวกคัดสรรอยู่เสียงเบา เซเวอร์รัสไม่แน่ใจว่าเด็กหนุ่มทำอะไรอยู่ เขาขยับตาเหลือบมองเด็กหนุ่มอยู่ครู่ใหญ่ๆ จนในที่สุดเด็กพอตเตอร์ก็หันมาสบตาเขา สายตาสื่อถึงบางอย่าง และเซเวอร์รัสคิดว่าเขารู้ความหมายของมัน


“ผม — คิดว่ามันคงไม่จำเป็นแล้ว อาจารย์ใหญ่” เขาเอ่ยตอบดัมเบิลดอร์ เด็กพอตเตอร์หันกลับไปหาหมวกคัดสรรต่อในทันที ราวกับว่าการพูดคุยของเขากับอาจารย์ใหญ่ไม่สำคัญอีกต่อไป ดัมเบิลดอร์ขยับสายตาใต้แว่นครึ่งวงกลมมองแฮร์รี่เล็กน้อยด้วยสายตาอ่อนโยน และกลับมามองเขาด้วยสายตาต้องการคำอธิบาย มองตรงมาราวกับจะดูตัวตนของเขา


“ผมสามารถปรุงยาให้คุณพอตเตอร์ได้ภายในวันพรุ่งนี้ ผมมีวัตถุดิบในการทำมันเพียงพอ”


“เธอมั่นใจงั้นรึ?”


เขาพยักหน้า อาจารย์ใหญ่มองเขามาสักพัก จ้องดวงตาคล้ายจะมองหาความจริง สุดท้ายก็พยักหน้ายอมรับ


“ถ้างั้นคงต้องฝากเรื่องคุณพอตเตอร์ไว้กับเธอแล้ว เซเวอร์รัส ฉันจะบอกป็อบปี้ให้ — แฮร์รี่ เธอได้คุยกับพวกพอตเตอร์บ้างหรือยัง? ฉันคิดว่าลิลี่ยังคงอยากขอบคุณเรื่องคราวก่อนกับเธอนะ”


เด็กผมยุ่งขมวดคิ้วน้อยๆเมื่อดัมเบิลดอร์ถาม สุดท้ายจึงส่ายหน้า เม้มปากน้อยๆ


“เธอบอกฉันได้ไหมว่าทำไม?”


เซเวอร์รัสค้นพบว่าเขาไม่ชอบใจคำถามของดัมเบิลดอร์เสียเลย โดยเฉพาะเมื่อเห็นว่าดวงตาของเด็กน้อยของเขาสั่นระริกอีกครั้ง แต่เหมือนดัมเบิลดอร์รู้อะไรบางอย่าง มือเหี่ยวย่นยกขึ้นมาทางเขาเป็นเชิงห้ามเขาทำอะไรทั้งนั้น เซเวอร์รัสหยุดความตั้งใจที่จะเดินไปหาแฮร์รี่ มองภาพตรงหน้าด้วยสายตาบึ้งตึง


แฮร์รี่เงียบอยู่นานมากก่อนจะขยับตัวน้อยๆคล้ายอึดอัดด้วยบรรยากาศรอบๆสุดท้ายก็เอ่ยขึ้นมา


“มันไม่ใช่ที่ของผม — ผมหมายถึง ผมไม่ใช่แฮร์รี่ของพวกเขา และพวกเขาก็ไม่ใช่เจมส์กับลิลี่ พอตเตอร์ของผมด้วย ไม่ใช่แม้แต่ซิเรียสหรือรีมัส ผมบอกได้ว่าพวกเขาแตกต่างตั้งแต่มาถึงที่นี่” เซเวอร์รัสแปลกใจที่แฮร์รี่ยอมเล่า มือขาวซีดลูบแขนตัวเองน้อยๆไม่สบตาใครในห้อง ดวงตาสีเขียวขยับจ้องคอนไม้ของฟอกส์อีกครั้ง


“ผมเข้าใจว่าทำไมพวกเขาถึงไม่ยอมรับผม — ผมรู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน มันค่อนข้างยาก ผมรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองกำลังทรยศพ่อกับแม่ที่ตายไปแล้วอยู่ แต่เมื่อพวกเขาทำแบบเดียวกัน — มันเจ็บปวด และ — โอเค — ผมไม่รู้ ในชีวิตผมมีเรื่องแปลกเกิดขึ้นหลายต่อหลายครั้งนะครับอัลบัส แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกจริงๆที่ผมไม่รู้ว่าควรจะทำกับมันยังไงดี ผมต้องทำตัวแบบไหนกับพวกเขา ผมควรรู้สึกอย่างไร — ผมไม่รู้ บางทีผมอยากจะหาใครสักคนที่ให้คำแนะนำผมได้ แต่แน่นอนว่าผมคงไม่ได้หาคนหลุดมิติมากประสบการณ์ได้ตามท้องถนนแน่ และผมคิดว่าถ้าผมต้องไปอยู่ตรงนั้น ในห้องพยาบาลเล็กๆ มองหน้าพวกเขา — คนที่ตายไปแล้วในความทรงจำ — ไม่นานหรอก ผมจะต้องสติแตกแน่”


หัวเราะไร้อารมณ์ขันตอนท้าย ดวงตาเศร้าซึม ถึงแบบนั้นก็ยังยอมเล่าออกมาให้อัลบัสฟัง อัลบัสพยักหน้ายอมรับ


“เธอไม่ควรเก็บความรู้สึกเหล่านั้นไว้เพียงลำพัง มันจะทำให้เธอแตกสลาย ฉันเคยเตือนเธอก่อนหน้านี้แล้ว แฮร์รี่”


“ผมรู้ แต่ผมไม่รู้ว่าจะบอกมันกับใคร ในตอนที่ทุกอย่างมัน — ผมไม่รู้มันเรียกว่ายังไง บ้าบอ? เละเทะ? สับสน? อะไรประมาณนั้น ผมไม่แม้แต่จะหาคำอธิบายเกี่ยวกับมันให้ตัวเองได้ด้วยซ้ำ ผมรับมือกับมันไม่ถูก”


พอตเตอร์เปลี่ยนมือที่ลูบแขนมาขยี้ผมตัวเอง เซเวอร์รัสมองอย่างครุ่นคิด — บางอย่างที่แฮร์รี่ทำก็เหมือนเจมส์ พอตเตอร์อย่างน่าตกใจ แต่ไม่ใช่ในทางที่ไม่ดี ดวงตาสีเขียวสับสน มันสั่นขึ้นอีกครั้ง และดัมเบิลดอร์มองเด็กหนุ่มอย่างอ่อนโยน


“มันมีเรื่องที่รับมือได้ยากมากมายในโลกใบนี้ และสิ่งที่ยากมากที่สุดอย่างหนึ่งเลยคือการที่เธอต้องก้าวข้ามความตายของคนที่เธอรัก โดยคนที่ตายไปเหล่านั้นยังคงมีชีวิตอยู่” 



อัลบัสเอ่ย ดวงตาสีฟ้าทอดมองเด็กหนุ่มคล้ายกำลังมองหลานชายแท้ๆ เซเวอร์รัสรับรู้ได้ว่ามันมีความแตกต่างระหว่างสายตาที่ใช้มองแฮร์รี่กับสายตาที่ใช้มองนักเรียนคนอื่นๆ บางทีอาจจะเป็นเพราะความสงสารที่เด็กหนุ่มต้องมาอยู่ต่างที่เพียงลำพัง ชายชราขยับรอยยิ้มให้แฮร์รี่ที่ดูสงสัยในคำพูดของเขา


“มันเกิดขึ้นกับฉันบางทีเช่นกัน ฉันมองใครบางคนและมีภาพของใครอีกคนในอดีตโผล่เข้ามาในหัวของฉัน — แต่อดีตนั้นมันไม่มีวันหวนคืนกลับมา และฉันมีตัวเลือกแค่จะยอมรับความสัมพันธ์ตรงหน้าหรือจะตัดความสัมพันธ์ตรงหน้าทิ้ง” อัลบัสชี้แจง และถามขึ้นด้วยรอยยิ้ม


“ถ้าเป็นเธอจะเลือกแบบไหนกัน แฮร์รี่ — โอ้ และไม่ต้องตอบฉัน แค่คิดถึงมัน คิดถึงคำตอบที่เธอเลือก”


แฮร์รี่หยุดที่จะเอ่ยบางอย่างและนิ่งเงียบ สายตาดูครุ่นคิด เซเวอร์รัสเห็นอาจารย์ใหญ่หัวเราะคิกคักเล็กน้อย คนชราหยิบลูกอมรสมะนาวเม็ดหนึ่งขึ้นมากินเอง


“ในตอนที่ฉันไปเยี่ยมเฟลิกซ์ พอตเตอร์ — เด็กชายถามถึงเธอ ถัดมาคือรีมัสกับซิเรียส — ลิลี่ และมีสิ่งหนึ่งที่ทำให้คนชราอย่างฉันประหลาดใจ แฮร์รี่ — เจมส์ถามถึงเธอด้วยเช่นกัน”


แฮร์รี่ขยับสายตามอง เซเวอร์รัสรู้สึกเหมือนมีคำว่า ‘จริงหรือครับ?’ แปะอยู่บนใบหน้าเด็กหนุ่ม ในหัวเซเวอร์รัสคิดถึงคู่อริเขา แค่เห็นใบหน้าพวกนั้นลอยมาก็พาลให้เขารู้สึกไม่ชอบใจแล้ว แต่เขารู้ว่าคนพวกนั้นสำคัญกับแฮร์รี่


“—ฉันรู้ว่าเธอเข้มแข็ง แฮร์รี่ แต่เธอรู้ใช่ไหมว่าเธอไม่จำเป็นต้องเข้มแข็งตลอดเวลา มีคนที่พร้อมช่วยเธอเสมอ และบางคนอาจเป็นคนที่เธอไม่คาดฝันมาก่อนก็ได้”


ดวงตาสีฟ้าขยับมาทางเขาด้วยสายตาระยิบระยับ เขาตัวแข็งยืนนิ่ง ใช้ใบหน้าตึงกับอาจารย์ใหญ่ที่คล้ายจะรู้อะไรบางอย่างราวกับว่าใช้คาถาพินิจใจตลอดเวลา


แฮร์รี่ไม่ได้ตอบ ดัมเบิลดอร์เดินไปจับบ่าแฮร์รี่ บีบน้อยๆคล้ายต้องการให้กำลังใจ เด็กหนุ่มเงยหน้ามองคนชราและยิ้มตอบน้อยๆ


“ฉันรั้งตัวเธอมานานพอแล้ว คิดว่าเธอคงอยากกลับไปพักผ่อนแล้ว จริงไหม”


แฮร์รี่ผงกศีรษะและเอ่ยตอบ “ผมจะเก็บเรื่องที่คุณพูดไปคิด ราตรีสวัสดิ์ครับ อัลบัส”


แฮร์รี่ขยับตัวเดินไปทางประตู มือลูบหัวน้อยๆอย่างไม่คุ้นชินขณะหันมาทางเขา พยักหน้ามาให้น้อยๆคล้ายไม่รู้ว่าตัวเองควรจะพูดอะไร


เซเวอร์รัสพยักหน้าตอบก่อนที่เด็กชายจะออกจากห้องอาจารย์ใหญ่ เขารู้ว่าดัมเบิลดอร์ต้องการคุยบางอย่างกับเขา ทันทีที่เด็กพอตเตอร์เดินจากไป ดวงตาสีฟ้ารู้ทันใต้กรอบแว่นก็มองตรงมาที่เขา


“เธอได้คำตอบรึยัง เซเวอร์รัส ? — เหตุผลที่ลิลี่ไม่เคยให้อภัยเธอ”


เซเวอร์รัสรู้คำตอบ — แต่เขาไม่ต้องการเอ่ยถึงมัน หรี่ตาลงน้อยๆใส่อาจารย์ใหญ่อย่างดุร้ายและเอ่ย


“ผมคิดว่าเราจะคุยกันเรื่องธุระของภาคี อาจารย์ใหญ่ — ถ้าคุณไม่ต้องการเอ่ยธุระ ผมก็ต้องการกลับไปพักผ่อนเช่นกัน”


พ่อมดชราเดินเดินรอบโต๊ะคล้ายต้องการครุ่นคิดบางอย่าง


“เธอไม่พอใจทุกครั้งที่ฉันเอ่ยถึงแฮร์รี่” ดัมเบิลดอร์สังเกต อดีตศาสตราจารย์สอนวิชาแปลงร่างส่ายหน้าและพึมพำ “ในบางครั้งคนบางคนก็เข้ามาในชีวิตของเรา และเข้ามาในหัวใจของเราลึกเกินกว่าที่เราจะสามารถกลับไปเป็นเช่นแต่ก่อนได้อีก”


เขาไม่ตอบ เซเวอร์รัสไม่ต้องการตอบ เขาไม่ต้องการพูดถึงเด็กน้อยนั่นกับใคร สุดท้ายดัมเบิลดอร์ก็หยุดเดินและมองตรงมาที่เขา เป็นความรู้สึกที่เหมือนถูกพ่อมดที่มีอำนาจกำลังจ้องคุกคาม


“สิ่งสำคัญคือ— เซเวอร์รัส เธอกล้าที่จะสูญเสียในสิ่งที่เธอเคยเป็นเพื่อสิ่งที่เธอกำลังเป็นรึเปล่า?”


“ผมไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดถึงอะไรอยู่ อาจารย์ใหญ่ และดูท่ามันจะไม่มีประโยชน์อะไรที่ผมจะอยู่ที่นี่ในเมื่อคุณไม่มีธุระสำคัญจะพูด ดังนั้น ราตรีสวัสดิ์ ผมขอตัว”


เขาหันหลังโดยไม่รอคำอนุญาต รู้ว่าดัมเบิลดอร์ยังคงหรี่ตามองเขา ชายชรามองตรงมาทางเขาจนก้าวสุดท้ายที่เขาเดินออกจากห้องทำงานของอีกฝ่าย ชายผ้าขยับตามการเดินด้วยความเร่งรีบ เขารู้ว่าดัมเบิลดอร์สังเกตบางอย่างที่ผิดแปลกไปในตัวเขา


เซเวอร์รัสคิดว่าเขากำลังเกลียดดัมเบิลดอร์


——————


ออกมาจากห้องอาจารย์ใหญ่ เขาก้าวเดินช้าลงเมื่อค้นพบว่าในความมืดยังมีร่างของเด็กหนุ่มยืนอยู่หน้ารูปปั้นกากอยล์ ทันทีที่เขาเดินออกมา เด็กพอตเตอร์ก็ทักทันที



“ศาสตราจารย์—“


“ฉันคิดว่าเธอกลับไปนอนแล้ว คุณพอตเตอร์”


เขาหรี่ตาน้อยๆ คำพูดดัมเบิลดอร์ลอยเข้ามาให้หัวเขาชวนให้หงุดหงิดใจ เด็กพอตเตอร์พึมพำคำว่าขอโทษขณะหยิบผลึกดราโกไนต์ออกมา เซเวอร์รัสไม่รีรอที่จะรับมันมาใส่กระเป๋าชุด


“ผมคิดว่าคุณต้องใช้มัน” แฮร์รี่เอ่ยและยกมือลูบหลังคอตัวเองอย่าประหม่า เอ่ยประโยคถัดมาเร็วจี๋


“ผยาขอบคุสำรับเรื่องที่เกิขึ้นใวันนี้”

เขากระพริบตาหนึ่งทีและเลิกคิ้วน้อยๆอย่างไม่เข้าใจ รู้ว่าในความมืดใบหน้าของเด็กพอตเตอร์แดงก่ำด้วยความอับอาย มือขาวๆนั่นยกตีหน้าตัวเองหนึ่งทีและหยุดมือไว้ที่ใบหน้าตัวเองอย่างนั้นเอ่ยช้าลงอีกครั้ง และคราวนี้เซเวอร์รัสสามารถเข้าใจได้


“ผมอยากขอบคุณคุณสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ครับ ศาสตราจารย์” แฮร์รี่บอก ค่อยๆลดมือตัวเองลงจากใบหน้าเพื่อใช้ดวงตาสีเขียวมรกตลอบมองท่าทางของเขาผ่านช่องว่างระหว่างนิ้ว เสียงพึมพำเหมือนไม่เต็มใจเอ่ย


“และ เอ่อ — ฝันดีครับ”


พอเสร็จธุระเด็กหนุ่มก็รีบหันหลังและสาวเท้าหนีเขาทันที


เซเวอร์รัสมองเด็กน้อยที่หนีเขาไปไม่เปิดโอกาสให้เขาเอ่ยราตรีสวัสดิ์กลับด้วยซ้ำ เขามองอยู่นาน คำพูดอาจารย์ใหญ่ลอยมาอีกครั้ง


เขากล้าสูญเสียในสิ่งที่เขาเคยเป็นเพื่อสิ่งที่เขากำลังเป็นรึเปล่า?


เซเวอร์รัสพ่นลมหายใจ — เขารู้คำตอบมาสักพักแล้ว ตั้งแต่ที่เขาค้นพบว่ามันเจ็บปวดที่เห็นเด็กน้อยของเขาร้องไห้ ตั้งแต่ที่รู้สึกผูกพันราวกับว่าไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเจอแฮร์รี่ มันเหมือนเขาเคยรู้จักอีกฝ่ายมาเป็นปีๆทั้งๆที่ความจริงพวกเขายังอยู่ไม่ถึงหนึ่งปีด้วยซ้ำ ตั้งแต่ที่เขาสนใจทุกอย่างเกี่ยวกับแฮร์รี่ พอตเตอร์ เริ่มแคร์เกี่ยวกับคนที่แฮร์รี่รัก ตั้งแต่ที่เขาเลิกที่จะเปรียบเทียบอีกฝ่ายกับลิลี่ เริ่มอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในอดีตของอีกฝ่าย เขาเคยหวังว่าจะรู้จักอีกฝ่ายให้มากขึ้น อยู่ด้วยบ่อยขึ้นแม้ว่าจะต้องฝืนพยายามไม่ให้จอมมารเห็นความทรงจำพวกนั้น


เขาไม่จำเป็นต้องตอบคำถามของอาจารย์ใหญ่เลยสักนิด


_______________


แฮร์รี่นอนไม่หลับ


เขามองเวลา มันคือตีสามสี่สิบห้านาที แฮร์รี่ขยับตัวน้อยๆลุกจากเตียง เอ่ยพึมพำ ‘ลูมอส’


แสงสีขาวส่องสว่างน้อยๆ พักนี้ ทุกครั้งที่เขาหลับตานอนจะต้องเห็นอดีตของโวลเดอมอร์เป็นประจำ ยิ่งเวลาผ่านไปสิ่งที่เขาเห็นมันยิ่งเลวร้าย คืนนี้แค่นอนไปไม่ถึงสี่ชั่วโมงเขาก็ได้เห็นครั้งแรกที่โวลเดอมอร์สร้างฮอร์ครักซ์ ทอมไม่ได้สร้างมันด้วยความรู้สึกยินดี แต่เป็นด้วยความรู้สึกผิดปนความหลงใหล — มันไม่สมควรเกิดขึ้น


แฮร์รี่รู้ว่าเขาไม่ต้องการจะนอนอีก เขาลุกออกจากที่นอน เดินออกจากรูปภาพแม่มดนักอ่าน และเดินตรงไปห้องพยาบาล ในหัวเขายังคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นวันฮาร์โลวีน เรื่องดอร์แมน เฟลิกซ์ เซเวอร์รัส — ส่ายหัวไล่ทุกความคิดออกไป


เขาก้าวช้าๆเข้าไปในห้องพยาบาล เห็นเจมส์นอนหลับสนิทอยู่บนเตียงหนึ่ง มีผ้าพันแผลรอบตัวที่ไม่ได้หลุดลุ่ยแบบที่เห็นตอนแรก มาดามพอมฟรีย์คงยอมให้พ่อของเฟลิกซ์นอนเพื่อรักษาตัว ข้างๆเตียงของเจมส์มีลิลี่นั่งหลับอยู่ใบหน้าฟุบลงไปกับเตียงคนป่วย ที่ตัวของเธอมีผ้าห่มคลุม แฮร์รี่ดาว่าคงเป็นมาดามพอมฟรีย์ที่นึกใจดีขึ้นมากะทันหัน


การที่เจมส์กับลิลี่ถามถึงเขามันทำเอาเขาทั้งประหลาดใจและความรู้สึกดีใจกระโดดโลดแล่นอยู่ภายใน นึกถึงคำพูดของดัมเบิลดอร์ บางทีเขาอาจจะมองว่าอีกฝ่ายคือครอบครัวของเขา — อาจจะไม่ใช่พ่อแม่แท้ๆแต่ก็ยังคงเป็นครอบครัว


แฮร์รี่ขยับเดินไปอีกห้องข้างๆ ห้องของเฟลิกซ์ เฟลิกซ์หลับปุ๋ยอยู่ บนเตียงมีสุนัขสีดำตัวใหญ่นอนอยู่ข้างๆ เดาว่าซิเรียสต้องใช้ความพยายามอย่างมากเพื่อให้มาดามพอมฟรีย์ยินยอม หรือไม่มาดามคงเหนื่อยกับการไล่ซิเรียสที่ไล่ยังไงก็ไม่ยอมไปเสียที


แฮร์รี่ขยับเข้าไปใกล้เฟลิกซ์และเอื้อมมือลูบผมแดงๆของเฟลิกซ์เบาๆ ระวังไม่ให้เด็กชายตื่น เฟลิกซ์ครางในคอเบาๆและเอนตัวมาทางเขา แฮร์รี่ยกยิ้มกับภาพดังกล่าว ค่อยๆลดมือและก้มใบหน้าหอมกลุ่มผมยุ่งๆของเด็กชาย แฮร์รี่พึมพำคำว่าฝันดีและหันหลังกลับเขาถึงเห็นอีกคนนึงที่อยู่ด้วยมาตั้งแต่แรก


แฮร์รี่คิดว่ารีมัสน่าจะอยู่ตรงนี้มานานพอแล้ว และเหมือนจะสังเกตเขามาตั้งแต่ต้น แฮร์รี่มองรีมัสกลับ แต่เขาแปลกใจเมื่ออีกว่ายแค่ถามเบาๆเสียงกระซิบ


“จะไปแล้วหรือ?”


แฮร์รี่พยักหน้าตอบช้าๆ ค่อยๆเดินออกห่างจากเตียงคนป่วย


“ผมขอโทษที่ปลุกคุณ”


แฮร์รี่เอ่ยเสียงเบาแต่รีมัสแค่ส่ายหน้ามองใบหน้าเขาคล้ายต้องการสังเกตบางอย่าง มนุษย์หมาป่ายกยิ้มน้อยๆมาให้ในที่สุด


“ฉันขอคุยด้วยหน่อยได้รึเปล่า?”


แฮร์รี่ลังเล แต่ก็ตัดสินใจและตอบโดยการพยักหน้า เขาชี้ออกไปนอกห้องพยาบาลเพื่อสื่อว่าพวกเขาจะไม่คุยกันตรงนี้ รีมัสมองตามก่อนจะค่อยๆย่องออกจากห้องพยาบาลก่อน


แฮร์รี่ออกมาจากห้องพยาบาลตามหลังรีมัสที่อยู่ใกล้ประตูกว่า เขาหันหลังกลับไปมองเฟลิกซ์อีกครั้งก่อนจะกลับออกมา


รีมัสอยู่ในชุดสีขาวทับด้วยเสื้อโค้ทสีน้ำตาลเก่าๆ มนุษย์หมาป่ามองไปที่ดวงจันทร์ไม่เต็มดวงก่อนจะหันกลับมาเมื่อแฮร์รี่เดินตามออกมาเรียบร้อยแล้ว พื้นหินของฮอกวอตส์เมื่อโดนเท้ากระทบมีเสียงดังตึกๆ


“สวัสดี แฮร์รี่” รีมัสทัก แฮร์รี่หันไปมองดวงจันทร์ ไล่สายตาไปมองต้นวิลโลว์จอมหวดด้านล่างก่อนจะกลับมามองรีมัสที่เอ่ยต่อทันที “เรื่องแรกเลย — ฉันกำลังแต่งงานกับดอร่า”


รีมัสเรียกท็องก์ว่าดอร่า แฮร์รี่เลิกคิ้วอย่างประหลาดใจและยกยิ้ม นึกถึงครั้งสุดท้ายที่เขาได้คุยกับท็องก์ เสียงของเมตามอร์ฟเมกัสสาวดังข้างหูเขา มันเป็นเสียงแห่งความยินดี


“ฉันคิดว่าฉันควรบอกเธอเป็นคนแรก — และซิเรียส เขาเป็นอีกคนที่เข้าไปคุยกับดอร่าในตอนที่ฉันลังเล ฉันลังเลจนกระทั่งหลังจากที่พวกเราสู้กับพวกมนุษย์หมาป่า ฉันได้ยินในสิ่งที่เธอบอกกับซิเรียส”


รีมัสยิ้มน้อยๆ พลางส่ายหน้ากลบอารมณ์ขัน


“เธอบอกว่า ‘โลกนี้คนธรรมดาดีกว่ามนุษย์หมาป่าเสมอนั่นแหละ เว้นแต่ว่ามนุษย์หมาป่าตนนั้นจะพกช็อกโกแลตอยู่ด้วย’ พูดออกมาแบบนั้นด้วยท่าทางไม่ใส่ใจ และถึงจะพูดกับซิเรียสแต่ก็ดังมากพอจะให้ฉันได้ยิน“


“ฟังดูสมเป็นท็องก์ดี” แฮร์รี่วิจารณ์ เด็กหนุ่มผมยุ่งหัวเราะในคอเบาๆเมื่อนึกถึงท็องก์ที่คงผมกลายเป็นสีบรอนซ์ทองเมื่อรีมัสขอแต่งงาน รีมัสพยักหน้าและเอ่ยต่อ


“ฉันต้องเสียสติแน่ถ้ายังไม่ยอมแต่งงานกับเธอ และทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณเธอ แฮร์รี่”


“ขอบคุณผมเหรอครับ? ทำไม?”


“ฉันไม่มีวันไปคุยกับดอร่าถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ฉันพอจะเข้าใจว่าทำไมรีมัสในโลกของเธอถึงยกให้เธอเป็นพ่อทูนหัวของลูกของเขา ฉันรู้ว่าเธอไม่ใช่แฮร์รี่ที่ตายไปของพวกเรา แต่สัญชาตญาณของจันทร์เจ้าบอกฉันว่าเธอยังคงเป็นครอบครัวของเจมส์ เป็นครอบครัวของเรา”


แฮร์รี่กระพริบตาแปลกใจ รีมัสไม่ได้ถามอะไรเขาอีก ไม่ได้ถามเรื่องเซเวอร์รัส ไม่ได้ถามเรื่องที่เขาร้องไห้ตอนนั้น แฮร์รี่ใคร่ครวญคำพูดของรีมัสและรู้ว่าตัวเองควรตอบอย่างไรในที่สุด เขาขยับรอยยิ้มกว้างให้มนุษย์หมาป่าที่แปลกใจกับการตอบสนองของเขา แฮร์รี่ตัดสินใจถามกลับแค่เรื่องเดียว


“งานแต่งงานจัดเมื่อไหร่ครับ?”


แฮร์รี่รู้ว่าช่วงเวลาแห่งความสุขในสงครามไม่ได้มีบ่อย ดังนั้นพวกเขาควรเกี่ยวเกี่ยวช่วงเวลาเหล่านั้นไว้ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้


___________________


Talk :)


ตอนแรกนึกว่าจะเขียนถึงดอร์แมน สรุปอ้าว เขียนไม่ถึง 5555 แค่อารมณ์ป๋าก็ปาไปครึ่งตอนแล้ว 


ถ้าถามว่าทำไมตอนนี้เขียนช้า พิณขอชี้เรียงตัวเลยได้มั้ยคะ >^< อยากแบนให้หมดเลยเนี่ยทั้งอัลบัส ป๋า รีมัสด้วย ฮึ่ยย


<3


#hpeternalwar


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 202 ครั้ง

461 ความคิดเห็น

  1. #440 Vivee1230 (@c4uCFWLwpv6gdwi) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 16:14
    สงสารรี่อะ อยากให้คนอื่นรู้จังว่าอดีตของน้องเลวร้ายแค่ไหน อยากให้มีคนยอมรับจริงๆ น้องอยู่ตัวคนเดียวมาทั้งชีวิตแล้ว คิดถึงเฮิร์มกับรอนมาก ป๋าก็น่าจะรู้ใจตัวเองแล้ว มั้ง?55555
    #440
    0
  2. #407 Boonyisa Rodpat (@lkppim) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2562 / 23:19
    ป๋าหายสับสนและมีคำตอบให้ตัวเองแล้วสิ แงน้องมีความสุขหน่อยครับยิ้มเยอะๆ
    #407
    0
  3. #405 kbrrcngkeux (@kbrrcngkeux) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 20:53

    โอ้ ป๋าร้ายลึก(?)

    #405
    0
  4. #403 Puai244 (@Puai244) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 09:08
    ชัดเจนแล้วว่า เมื่อเราเลิกเปรียบเทียบ คนหนึ่งคนกับใครอีกคนที่เคยรัก และมองตัวตนเขามากกว่า
    รักเขาเข้าแล้วสินะ
    จะยอมแลกลอร์ดโวลกับแฮร์รี่ไหม
    คนที่ไม่อยากเห็นน้ำตาแม้แต่หยดเดียว
    เป็นคนสำคัญยิ่งกว่าครอบครัว
    ดัมเบิ้ลดอร์มาแอบรู้อีกว่าเขาพิเศษต่อกัน
    เป็นตาแก่จอมยุ่งที่อยากให้ใครลงเอย และครอบครัวอยู่ด้วยกัน หึย
    รีมัสกล้าแต่งงาน เพราะแฮร์รี่เรื่องดีๆ เกิดขึ้นแล้ว
    รีมัสตื่น คนอื่นไม่ตื่นหน่อยหรอ ตื่นมาหน่อยสิ มาฟังอะไรบ้างก็ได้
    #403
    0
  5. #402 Secr3t-Key (@Secr3t-Key) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 01:15
    ร้องไห้ และก็ยิ้มม เขินตัวบิดๆ และก็น้ำตาคลอ
    ตอนนี้ครบรส ไบโพล่าร์มาก5555555
    #402
    0
  6. #399 vco9uhgTv8y[ (@tomkamcham) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 07:26
    น้องงง ฮืออวงวารอ่ะ..ไม่หน่วงนะลูก
    #399
    0
  7. #398 ฮิจินะ (@pho-poe) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 00:38

    ปู่เอ้ยเจ้าเล่ห์สุดๆ แต่อย่างน้อยความสัมพันธ์ของป๋าแฮก็ดีขึ้นแล้วว>//<

    #398
    0
  8. #397 548athirata (@548athirata) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 23:00
    ดีต่อใจ ฟินร์~~
    #397
    0
  9. #396 Lily for Lisa (@lenglengney) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 20:45

    จดีย์มากแม่ อ่านแล้วก็หน่วงๆอึนๆตามน้อง พอหายเส้าก็อ่านไปยิ้มไป
    #396
    0
  10. #395 Yodtarn (@Yodtarn) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 20:21
    ชอบการที่ป๋าห้วงหนูแฮร์รี่ มีความปกป้อง มีความเป็นห่วงและเก็บรายละเอียดตลอดเวลา ฮือออออ อยากให้เค้าลงเอ่ยกันนนนน
    #395
    0
  11. #394 GOTFAFA (@Yanikajitklang) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 20:08

    เด็กน้อยของป๋าาาา ฮืออออ
    ขอให้ป๋ากับน้องอยู่กันบ่อยๆเเละขอให้มีฉากฟินๆเถอะนะ
    #394
    0
  12. #393 Sweet dreaM (@sugar-brown) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 19:52
    น้ำตาคลอออ ชอบเรื่องนี้มากๆ ดีจริงๆ ถึงแม้จะปวดใจตอนอ่านก็ตาม แง
    #393
    0
  13. #392 RUBBY GIRLD >> (@longtime2345) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 19:10
    ชอบมากๆๆๆๆๆ อยากให้สวิทกันบ้างจัง><
    #392
    0
  14. #391 shino13 (@shino13) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 18:57
    สู้ไว้เเฮรี่
    #391
    0
  15. #390 Tidvita (@Tidvita) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 18:30
    ทำไมรู้สึกซึ้ง &#128514;
    #390
    0
  16. #389 Alecxia Drew (Adriene) (@war-1980) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 17:51
    เป็นจุดเริ่มต้นที่ดี เราอยากเห็นครอบครัวสุขสันนนนนนนนต์
    #389
    0
  17. #388 Tomaiey (@tueysmall) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 16:43

    เด็กน้อยของเซฟ อร๊ายยยย
    #388
    0
  18. #387 Zozapink (@Zozapink) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 16:34
    รักป๋านะคะ&#128563;
    #387
    0
  19. #386 Rains01 (@Rainny6159) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 16:18

    ฮิ้ววววว มีหน้าดงหน้าแดงงง

    เขินเลยยยยยยย อยากให้รี่กับป๋าอยู่ด้วยกันบ่อยๆๆๆๆ
    #386
    0
  20. #385 PSPEKCH (@PSPEKCH) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 15:56
    ดีย์ มากกกกตอนนี้ ชอบบ
    #385
    0
  21. #384 EngEnglish (@EngEnglish) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 15:52

    อย่างน้อย แฮรี่ก็ดีขึ้น สงสารน้อง
    สเนปยอมรับใจตัวเองได้รึยัง....
    #384
    0
  22. #383 lonely.com (@jiblonely) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 15:46
    ดีใจมากเลยยย ยินดีกับแฮร์รี่ และหวังว่าจะได้คุยกับคนที่เหลืออย่างจริงๆจังสักทีนะ แงง

    ปล. งานแต่งงานจะเกิดอะไรขึ้นไหมนะ เหมือนตอนงานของบิล เสียววว
    #383
    0
  23. #382 Ploykoe (@Ploykoe) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 15:36

    ดีใจมากเลยที่แฮร์รี่ก้าวข้ามความรู้สึกแย่ๆออกมาได้ และก็ป๋า...ฮื้อ เขินอ่ะ เขินมากค่ะ///
    #382
    0