Fic Harry Potter - Eternal War (SS/HP)

ตอนที่ 15 : Chapter 15 : Already changed

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1345
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 241 ครั้ง
    12 พ.ค. 62

Chapter 15 : Already change







เฮอร์ไมโอนี่จะต้องภูมิใจในตัวเขา



แฮร์รี่คิด เขาวางไม้ฮอลลี่ไว้บนตัก เอ่ยคำว่า ‘เอกซ์เปลลิอาร์มัส’ เป็นเสียงพึมพำต่อหน้าก้อนหินก้อนเล็ก ครั้งแรกมันไม่เกิดอะไรขึ้น ครั้งถัดๆมามันดีขึ้น มันเหมือนถูกบางอย่างผลักจนกระเด็นหล่นจากโต๊ะในครั้งที่สามที่เขาทดสอบ



แฮร์รี่ไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าเขาจะได้กลับมาฝึกอะไรแบบนี้อีก เขาจับไม้กายสิทธิ์ชี้ก้อนหินและร่ายคาถาดึงมันกลับมาอยู่บนโต๊ะ มองก้อนหินอีกครั้ง ในครั้งนี้เขาไม่เอ่ยอะไรออกมา แค่ชี้ไม้กายสิทธิ์ ก้อนหินดีดตัวห่างจากโต๊ะไปสองเมตร



แฮร์รี่ยิ้มอย่างโล่งอก อย่างน้อยๆเขาก็พอมั่นใจอยู่บ้างว่าเขามีความรู้มากพอที่จะสอนเด็กปีโตๆได้ แน่นอน เขาไม่อยากเป็นแบบล็อกฮาร์ทหรอกนะ



แฮร์รี่มองบันทึกการฝึกของเขา จดบันทึกประจำวันลงไป ถึงเขาจะชอบวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดแค่ไหน แต่ก็ใช่ว่าเขาจะถนัดไปเสียทุกด้าน พอมาจดบันทึกความสามารถของเขาเทียบกับบทเรียนปีสูงๆแล้วแฮร์รี่รู้สึกว่าตัวเองยังมีอะไรที่ต้องเรียนรู้อีกมาก โดยเฉพาะศาสตร์เกี่ยวกับจิตใจ การใช้คาถาไร้ไม้กายสิทธิ์และคาถาไร้เสียง เพิ่มเนื้อหาของปีเจ็ดซึ่งในความเป็นจริงเขาไม่เคยเรียนอีกยิ่งทำให้เขาเหมือนพาตัวเองมาอยู่ในจุดที่ลำบาก



แฮร์รี่ขยี้หัว ยิ่งนับวันเขายิ่งนึกถึงเพื่อนสนิทเขา การเรียนที่มีเฮอร์ไมโอนี่คอยช่วยสอนจริงจังและรอนคอยปรับให้ผ่อนคลายมันดีที่สุด



จรดปากกาขนนกลงบนสมุดและคว้าไม้กายสิทธิ์มาฝึกคาถาต่อ



แฮร์รี่รู้ว่าเขาจะพึ่งพาเพื่อนของเขาไปตลอดไม่ได้ ถ้าเขาอ้างว่าทำไม่ได้เพราะไม่มีเพื่อน ป่านนี้เขาคงตายไปนานแล้ว แถมต่อให้เขาอยากจะเขวี้ยงบันทึกการฝึกตัวเองออกไปมากแค่ไหน สุดท้ายก็ทำได้แค่เคร่งเครียดกับมันมากกว่าเดิม



เกิดเป็นแฮร์รี่มันช่างลำบากยากเย็นเหลือเกิน



___________



เฟลิกซ์ได้ยินเสียงพูดคุยถึงศาสตราจารย์คนใหม่ ศาสตราจารย์พอตเตอร์ หรือที่เขาจะเรียกว่าแฮร์รี่ เฟลิกซ์ได้ยินคำสรรเสริญมาตลอดสามวัน



“อาจารย์คนใหม่นั่นสอนดีและสนุกมาก ฉันแทบไม่เชื่อว่าวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดจะกลายมาเป็นวิชาโปรดของฉันได้”



“เฮนรี่ นายเลือกคาถาสำหรับการบ้านของศาสตราจารย์พอตเตอร์ได้รึยัง ฉันว่าคาถานี้ก็น่าสนใจไม่เบา นายคิดว่าไง”



“เธอคิดว่าศาสตราจารย์พอตเตอร์เขาอายุเท่าไหร่ เขายังดูเด็กอยู่เลย ฉันคิดว่าเขาคงอายุมากกว่าเราไม่กี่ปี ไม่คิดว่าเขาเท่บ้างหรือ”



เฟลิกซ์ได้แต่กรอกตาและเดินตรงเข้าไปห้องสมุด เขาไม่ได้ชอบอ่านหนังสือ แต่มีบางอย่างที่เขาอยากรู้ เขาเคยถามเฮเลน่าเกี่ยวกับผลึกแคสซานดร้าแต่กลับไม่ได้เรื่องนัก นอกจากเรื่องผลึกเขาอยากพุ่งเข้าไปถามแฮร์รี่และถามว่าทำไมถึงมาสอนพวกเขาได้



“พอตเตอร์ เธอรู้จักเขาใช่ไหม พวกเธอเป็นอะไรกัน พอจะรู้รึเปล่าว่าสมัยเรียนศาสตราจารย์พอตเตอร์อยู่บ้านอะไร?”



เฟลิกซ์อดไม่ได้ที่ต้องกรอกตากับคำถามที่ถูกถามโดยคนที่เมื่อก่อนไม่มาคุยกับเขาเลยสักนิด เขาได้แต่เอ่ยปัดอย่างรำคาญและปลีกตัวออกมา



“ขอโทษนะ แต่ฉันกำลับรีบ”



แต่หลังจากออดดังขึ้นบ่งบอกว่าได้เวลาพักเขาก็รีบดีดตัวรีบไปกินมื้อเที่ยงและตรงดิ่งไปห้องเรียนทันที



นี่เป็นครั้งแรกที่จะได้เรียนกับแฮร์รี่!



เฟลิกซ์รีบเข้าไปห้องเรียน เขาไปถึงก่อนเวลาเริ่มเรียนด้วยซ้ำ แต่สุดท้ายต้องต้องเบ้หน้า ดูท่าเขาจะไม่ใช่คนเดียวที่มาก่อนเวลา มีหลายคนทั้งกริฟฟินดอร์และสลิธีรินที่มาก่อนเวลา พวกเขาคงสงสัยว่าอาจารย์พอตเตอร์เป็นอย่างไร ทำไมเด็กเกือบทั้งโรงเรียนชอบเขา



“ว้าว น่าประทับใจมากที่เห็นพวกเธอกระตือรือร้นกับการเรียนขนาดนี้” เสียงนุ่มนวลดังขึ้นจากข้างหลังพวกเขา เห็นพวกสลิธีรินไม่แสดงสีหน้าอะไรในขณะที่กริฟฟินดอร์ส่วนใหญ่ยิ้มแฉ่ง



“บวกกริฟฟินดอร์กับสลิธีรินบ้านละห้าคะแนนสำหรับความกระตือรือร้นของพวกเธอ” แฮร์รี่ยิ้มมองไล่ไปทีละคน พอเห็นหน้าเขาก็กระพริบตาและเหลือบมองเวลาบนผนังก่อนจะเอ่ย “ไหนๆพวกเธอก็มาก่อนเวลา ฉันอนุญาตให้ถามอะไรก็ได้ที่พวกเธออยากถามก่อนเริ่มเรียน”



เด็กบ้านกริฟฟินดอร์ยกมือขึ้น แฮร์รี่เอ่ยทักทันที แต่บางทีนั่นก็ทำเอาเฟลิกซ์สงสัยว่าแฮร์รี่จำเด็กทุกคนได้หมดเลยงั้นหรือ



“เชิญ คุณเจเนซ”



“นั่นหมายถึงว่าไม่จำเป็นต้องถามเรื่องเรียนก็ได้ใช่ไหมคะ?”



แฮร์รี่ยักไหล่ “นั่นแน่นอน แต่อาจารย์ทุกคนคงดีใจหากว่ามันเป็นคำถามที่ชวนให้ขบคิดน่ะนะ”


เด็กทั้งสองบ้านหัวเราะพร้อมกันอย่างน่าแปลกใจ สลิธีรินหัวเราะอย่างเสียดสีพวกกริฟฟินดอร์ ในขณะที่กริฟฟินดอร์หัวเราะเพราะรู้ดีว่าคำถามที่จะถามต่อไปคงไม่เกี่ยวกับการเรียนแน่


“งั้น— ศาสตราจารย์อายุเท่าไหร่และมีแฟนรึยังคะ?” เจเนซถาม แฮร์รี่ยกยิ้มหวานให้เธอก่อนเอ่ย


“ฉันอายุสิบแปดและยังโสดสนิท แต่ฉันจะไม่มีความสัมพันธ์ใดๆกับนักเรียนของฉันทั้งนั้น และฉันมั่นใจว่าศาสตราจารย์ปรุงยาที่แสนดีของเราคงไม่มีทางปล่อยให้มียาสเน่ห์แพร่กระจายในสายตาของเขาแน่”


สายตาของเด็กกริฟฟินดอร์เปลี่ยนไปเมื่อเอ่ยถึงศาสตราจารย์สเนป เฟลิกซ์เองก็อดขนลุกไม่ได้ เลยมองอย่างหลอนๆนิดหน่อย ท่ามกลางการชะงักงันเด็กสลิธีรินยกมือ ชื่อของเขาคือโนอาร์ ดอร์แมน


“เชิญ คุณดอร์แมน” เขามั่นใจว่าดอร์แมนแปลกใจที่แฮร์รี่จำชื่อของทุกคนได้อย่างถูกต้อง แต่ก็ถามขึ้น


“คุณเอ่ยว่าคุณอายุสิบแปด พวกเราจะมั่นใจได้อย่างไรว่าคุณสามารถสอนพวกเราได้ ในเมื่ออายุของเราต่างกันเพียงไม่ถึงสามปี”


แฮร์รี่กอดอกคล้ายครุ่นคิดไม่นานก็เงยหน้ามองตรงเข้าไปในดวงตาของดอร์แมนและเอ่ยอย่างจริงจัง


“ฉันไม่มีอะไรรับประกันพวกคุณ แต่ในเมื่อสลิธีรินยกยอคนที่ความสามารถของเขาไม่ใช่อายุ รูปลักษณ์หรือเพศ ฉันสามารถให้สิทธิเธอผ่าน ว.พ.ร.ส ได้ระดับยอดเยี่ยมไปได้โดยไม่จำเป็นต้องเรียนหรือสอบหากเธอมาท้าประลองและชนะฉันได้”


เห็นพวกสลิธีรินตาวาวขณะเด็กบ้านกริฟฟินดอร์อ้าปากเหวอ เฟลิกซ์ผงะพอๆกัน แฮร์รี่สมเป็นกริฟฟินดอร์ แต่ในขณะเดียวกันความขัดแย้งบางอย่างก็กำลังบอกเขาว่าแฮร์รี่เองก็เหมาะกับสลิธีรินไม่แพ้กัน


“สตูเปฟาย!”


เสียงร้องดังขึ้นจากเด็กสลิธีรินคนหนึ่ง แฮร์รี่ขยับตัวเล็กน้อยและเอ่ยตอบ


“โพรเทโก้”


ลำแดงสีแดงปะทะเข้ากับเกราะสีขาวและเปลี่ยนทิศทางพุ่งไปชนผนังแทน แฮร์รี่ขยับสายตามองเวลาอีกครั้งและเอ่ย “บวกสามคะแนนสลิธีรินสำหรับการร่ายคาถาที่ชัดเจน และนี่คือคาถาที่เราจะเรียนกันวันนี้”


แฮร์รี่ชี้นิ้วที่เกราะเวทย์มนต์สีขาวที่ห่อหุ้มเขา กวาดสายตามองทุกคน


“ใครพอจะอธิบายคาถานี้ให้ฉันฟังได้บ้าง”


แฮร์รี่ถาม เจเนซยกมือและตอบ


“คาถาเกราะผู้พิทักษ์ มันสามารถป้องกันการจู่โจมทางเวทย์มนต์ได้จากทุกทิศทางไม่ว่าจะเป็นคาถาจู่โจม คำสาป หรือคาถาเกี่ยวกับจิตใจ มันสามารถสะท้อนกลับไปยังผู้ร่ายได้หากคาถาเกราะผู้พิทักษ์นั้นแข็งแรงพอ แต่ไม่สามารถป้องกันการจู่โจมทางกายภาพได้ และมีคำสาปบางชนิดที่ป้องกันไม่ได้อย่างเช่นคำสาปโทษผิดร้ายแรง”


“หาคำตอบที่สมบูรณ์กว่านี้ได้ยาก คุณเจเนซ บวกห้าคะแนนให้กริฟฟินดอร์” แฮร์รี่พยักหน้า เจเนซหน้าขึ้นสีและหันไปซุบซิบกับเพื่อนของเธออย่างโกลด์สตีน แฮร์รี่หรี่ตาและปลดคาถาเกราะผู้พิทักษ์ลงเมื่อเห็นว่าเด็กบ้านสลิธีรินไม่มีท่าทีต่อต้านแล้ว


“ฉันอยากให้พวกเธอจับคู่กัน และคนหนึ่งร่ายคาถาป้องกัน คนหนึ่งร่ายคาถาจู่โจมที่เธอนึกออก ฉันขอห้ามคำสาปทุกชนิดในคาบเรียนนี้”


และนั่นก็ทำให้พวกเขาจับคู่กัน มีแฮร์รี่คอยเดินตรวจเช็คและเอ่ยคำแนะนำที่เฟลิกซ์มั่นใจว่ามันดีกว่าครูทุกปีของเขารวมตัวกันเสียอีก โอเค ไม่นับรีมัสที่แสนดี เขาว่าแม้ดอายส์ซาดิสม์เกินไปสำหรับการสอน คนจากกระทรวงก็บ้าวิชาการเกินไป ไหนจะพวกมือปราบที่ดับเบิลดอร์ขอมาทำหน้าที่ก็ดูไร้ความรับผิดชอบในการสอนอย่างไรชอบกล วันๆพวกนั้นเอาแต่พูดถึงสงคราม


ท้ายคาบแฮร์รี่ให้การบ้านพวกเขาไปหารายชื่อคาถาจู่โจมและป้องกันอย่างละห้าชนิดพร้อมอธิบาย เฟลิกซ์พอนึกคาถาบางอย่างไว้ในใจแล้ว เขาได้แต่ลิสต์ไว้ในหัว


ในที่สุดทุกคนก็ออกไปจนหมด เฟลิกซ์พยายามเก็บของช้าๆเพื่อรออยู่กับแฮร์รี่หลังคาบ แต่ที่เขาคาดไม่ถึงคือดอร์แมนลุกขึ้นมาเอ่ยกับแฮร์รี่ก่อน รายนั้นคล้ายไม่สังเกตเห็นเขาด้วยซ้ำ


“ศาสตราจารย์พอตเตอร์ จะว่าอะไรไหมหากผมอยากถามคำถามคุณสักคำถาม”


“ว่ามาเลย คุณดอร์แมน” แฮร์รี่ไม่แสดงสีหน้าอะไรแต่พยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต


“คุณคิดอย่างไรกับศาสตร์มืด?”


แฮร์รี่เลิกคิ้วคล้ายว่าเขาแปลกใจที่ได้ยินคำถามแบบนี้ แฮร์รี่ยักไหล่คล้ายไม่ใส่ใจ แต่เฟลิกซ์รู้ว่าดวงตาของแฮร์รี่คล้ายกับจะคิดอะไรบางอย่างอยู่


“หากเธอถามว่าฉันเห็นด้วยไหมฉันคงตอบไม่ได้ คุณดอร์แมน ศาสตร์มืดไม่ใช่สิ่งที่เลวร้าย ขึ้นอยู่กับจุดประสงค์ของพ่อมดแม่มดที่ใช้มันต่างหาก ตามจริงแม้แต่เวทย์มนต์ที่สว่างที่สุดก็สามารถกลายเป็นคาถาที่เลวร้ายที่สุดได้เช่นกันหากเธอมีเจตนาที่ร้ายเพียงพอ แต่พึงระลึกไว้เสมอว่ามันมีเหตุที่ศาสตร์มืดถูกเรียกว่าศาสตร์มืดอยู่” แฮร์รี่หยุดเมื่อเหลือบสายตามาเห็นเขายังไม่ได้ออกไป “บางชนิดต้องเพาะพันธุ์ความชิงชังในตัวจึงจะสามารถใช้มันได้ บางชนิดทำให้ผู้ใช้กลายเป็นบ้าไร้สติ บางชนิดครอบงำผู้ใช้มัน แต่ในขณะเดียวกันมันก็มีบางอย่างที่เวทย์มนต์ทั่วๆไปทำไม่ได้เช่นกัน”


คราวนี้ดอร์แมนหันมาเห็นเขา เจ้าตัวตีหน้านิ่งและโค้งตัวให้แฮร์รี่อย่างสุภาพและยอมรับ


“ขอบคุณสำหรับคำตอบ ไว้เจอกันครับศาสตราจารย์”


“โชคดี คุณดอร์แมน”


แฮร์รี่เอ่ยตอบมองเด็กชายคนหนึ่งจากไปและเด็กอีกคนที่ยังคงยืนอยู่ไม่ไปไหน แฮร์รี่กอดอกมองเฟลิกซ์ เอ่ยกับเขาด้วยท่าทีจริงจัง


“เธอคงมีคำถามที่ดีพอนะถึงได้อยู่หลังคลาสนานขนาดนี้ คุณพอตเตอร์”


เขาหน้าบึ้งและนั่นทำให้แฮร์รี่หัวเราะ


“ฉันแค่ล้อเธอเล่น” แฮร์รี่ว่าขณะส่งยิ้ม “ดีใจที่ได้เจอเธอ เฟลิกซ์”


“คุณไม่เห็นบอกผมว่าจะมาสอนที่ฮอกวอตส์” เฟลิกซ์ทัก แฮร์รี่ยักไหล่


“มันค่อนข้างกะทันหัน อัลบัสอยากเจอฉัน เราคุยธุระ และจู่ๆเขาก็ยื่นข้อเสนอแกมขอร้องให้ฉันมาสอนที่ฮอกวอตส์”


“แฮร์— อ่า นี่ผมต้องเรียกคุณว่าศาสตราจารย์พอตเตอร์ไหม” เฟลิกซ์เหมือนไม่แน่ใจ ขมวดคิ้ว แฮร์รี่หัวเราะ


“ถ้านอกห้องเรียนเรียกฉันว่าแฮร์รี่เถอะ บอกตามตรง ฉันเองก็ไม่ชินกับการถูกเรียกว่าอาจารย์ หรือถูกเรียกโดยนามสกุลเท่าไหร่หรอก”


เฟลิกซ์ฉีกยิ้มทันที “แฮร์รี่ ผมพอหาที่มาของหินนั่นได้แล้ว คุณจำได้ใช่ไหม ของที่ทำให้คุณมาอยู่ที่นี่ ชื่อของมันคือผลึกแคสซานดร้า เหมือนเป็นของที่เกิดจากการแปรธาตุ ผมคิดว่ามันน่าจะเป็นเรื่องที่อยู่ในหมวดต้องห้าม ผมถึงหาข้อมูลอะไรไม่ได้มาก”


“ผลึกแคสซานดร้า?” แฮร์รี่ทวน นิ่งคิดชั่วครู่ก่อนจะส่ายหน้าเป็นการสื่อว่าชื่อนี้มันไม่คุ้นเคย แฮร์รี่ยิ้มตอบกลับมา


“ขอบใจเฟลิกซ์”


“มันพอช่วยอะไรคุณได้รึเปล่า?” เฟลิกซ์คล้ายไม่แน่ใจขึ้นมา


“แน่นอน และฉันดีใจมากที่เธอช่วย — เธอรู้จักมันได้อย่างไรน่ะ?”


“อ่า” เฟลิกซ์อ้ำๆอึงๆ เสตาหลบ แฮร์รี่หรี่ตา เฟลิกซ์พอรู้ว่าสายตาแฮร์รี่หยุดที่กระเป๋าชุดคลุมเขา


“อ้อ—แผนที่ตัวกวน” แฮร์รี่เอ่ยออกมาจนเฟลิกซ์สะดุ้งรีบจับกระดาษที่ทำท่าจะหล่นลงมาจากกระเป๋าเสื้อ เขาตกใจจริงๆ นึกว่าสอดแผนที่ไว้ลึกแล้วเชียว ทำไมจู่ๆถึงไถลร่วงออกมาได้ จนพอเห็นรอยยิ้มร้ายกาจของแฮร์รี่เท่านั้นแหละ เฟลิกซ์ก็เปลี่ยนจากท่าทีตกใจมากรอกตาแทน


“คุณแกล้งผม”


แฮร์รี่หัวเราะและเอามือมาขยี้หัวเขา


“อย่าโดนจับได้ล่ะ ฉันไม่คิดว่าคนรู้เรื่องนี้จะปล่อยไปง่ายๆหรอกนะ” แฮร์รี่ยกมือออกจากผมเขา ใช้แค่นิ้วชี้นิ้วเดียว แผ่นกระดาษเก่าๆก็ขยับลอยตามนิ้วแฮร์รี่


“คุณทำได้ยังไงน่ะ?” เฟลิกซ์เบิกตา เขาเคยเห็นการใช้เวทย์ไร้ไม้กายสิทธิ์และไร้คำร่ายครั้งแรก แต่พอเขาเอ่ยถาม แผนที่ตัวกวนที่ลอยอยู่ก็หล่นใส่มือเขาพอดี แฮร์รี่ขมวดคิ้วท่าทางไม่พอใจนัก แต่ก็ถอนหายใจและเอ่ยขึ้นมา


“มันเป็นบทเรียนของปีเจ็ดน่ะ บอกตามตรง ฉันไม่ค่อยถนัดเท่าไหร่หรอก” แฮร์รี่บอก “คาบต่อไปเธอเรียนอะไร?”


“ต่อไป—“ เฟลิกซ์หยุด สีหน้าเปลี่ยนไปเป็นซีด รีบเก็บแผนที่ตัวกวนกลับเข้ากระเป๋า “วิชาแปลงร่างของศาสตราจารย์มักกอนนากัล แย่ล่ะ! แฮร์รี่ ผมต้องไปแล้ว แล้วเจอกันฮะ”


“แล้วเจอกัน เฟลิกซ์”


แฮร์รี่โบกมือลาด้วยสีหน้าเข้าอกเข้าใจเป็นอย่างดี


ศาสตราจารย์มักกอนนากัลไม่ต้องการเด็กนักเรียนที่ไปเรียนสายอย่างแน่นอน


____________



แฮร์รี่เริ่มรู้สึกคุ้นเคยกับฮอกวอตส์มากขึ้น แน่นอนว่ารวมถึงการสอนด้วย จัดการเวลาของตัวเองเริ่มดีขึ้น พอเทียบตารางเวลาของตัวเองตอนที่ครีเชอร์จัดให้ เขาคิดว่าเขามีเวลาพักหายใจเยอะกว่าด้วยซ้ำ


เขายังมีเวลาไปหาแฮกริด พูดคุยกับศาสตราจารย์มักกอนนากัล เขาพอสังเกตได้ว่าดัมเบิลดอร์ยุ่งมาก ในวันๆหนึ่งต้องเข้าออกฮอกวอตส์หลายครั้ง พอเขาถามศาสตราจารย์ใหญ่อาจารย์ใหญ่ก็บอกว่ากำลังหาคนที่ไว้ใจได้ในการจัดการกับฮอร์ครักซ์


แฮร์รี่รู้ว่าอัลบัสได้มีการติดต่อกับน้องชายตัวเองที่ร้านหัวหมูอยู่บ่อยครั้ง แต่ไม่มีโอกาสถามรายละเอียดบ่อยนัก


“โว้ว”


เขาเดินออกมาถึงลานควิดดิชตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้


การคัดเลือกสมาชิกทีมควิดดิชของกริฟฟินดอร์กำลังเริ่มต้นขึ้น ถึงภายนอกจะมีสงคราม แต่เหมือนว่ากีฬาประจำปีจะไม่ได้ถูกยกเลิกไป แฮร์รี่มองทีมที่มีคนคุ้นหน้าหลายคน หัวหน้าทีมคือจินนี่ เด็กสาวเห็นเขาและโบกมือทักทายเกร็งๆมาให้ เธอหันไปทางเพื่อนร่วมทีมและเอ่ยสั่งแข่งขันวัดฝีมือเสียงจริงจัง แฮร์รี่นั่งเท้าคางมองจากตัวหอคอย มันเป็นจุดที่ใกล้ลานควิดดิชมากที่สุด


เห็นเฟลิกซ์ได้ลงไปคัดคนเข้าทีมด้วย ตอนทดสอบเห็นว่าเป็นตำแหน่งเชสเตอร์ แฮร์รี่รู้ว่าเฟลิกซ์ดูไม่มั่นใจเท่าไหร่ ขึ้นไปบนไม้กวาดและเริ่มทดสอบตีลูกควัฟเฟิลเข้าห่วงสามระดับ


แฮร์รี่ยิ้มกริ่มเมื่อเห็นลูกควัฟเฟิลเข้าห่วงเก้าในสิบจากการทดสอบทั้งหมด แม้ว่าจะมีการรบกวนจากรอบๆก็ตาม นับว่าเป็นสถิติที่ดี แต่แล้วเขาก็เพิ่งสังเกตคนที่ลงทดสอบตำแหน่งเดียวกันกับเฟลิกซ์ถัดไป เธอเป็นผู้หญิงผมสั้นบ๊อบสีทอง ท่าทางมีความมั่นใจสูง


“สกาเล็ต! ตาเธอแล้ว พยายามเข้าล่ะ”


แฮร์รี่ได้ยินจินนี่เรียกอย่างนั้น เขาหรี่ตา พอรับรู้จากที่ไกลๆได้ว่าเฟลิกซ์ดูไม่ถูกกับอีกฝ่ายเท่าไหร่ ทั้งคู่ทำหน้าตาปุเลี่ยนๆใส่กันก่อนที่สกาเล็ตจะรับการทดสอบ


ลูกควัฟเฟิลลูกแลรกเข้าอย่างสวยงาม แฮร์รี่ผิวปาก นึกถึงการส่งลูกของเฟร็ดกับจอร์จขึ้นมาทันที การเล่นไม้กวาดเล็กน้อยก่อนจะตีลูกควัฟเฟิลเข้าห่วงอย่างแม่นยำแบบนี้ถือว่าไม่ใช่เรื่องง่ายเลย


การทดสอบจบลง แฮร์รี่พบว่าลูกควัฟเฟิลทุกลูกลงห่วงทั้งหมด สกาเล็ตยิ้มกว้างแปะมือกับจินนี่


แฮร์รี่แปลกใจกับภาพแบบนี้ เขารู้สึกไม่คุ้นชื่อสกาเล็ตเลย แต่จำได้จากตอนสอนว่าเธอเป็นเพื่อนของเจเนซ พรีเฟ็คหญิงของกริฟฟินดอร์ปีนี้


แฮร์รี่มองภาพตรงหน้า จินนี่กำลังประกาศรายชื่อนักกีฬาตัวจริง เขาบิดขี้เกียจเล็กน้อยและหันหลังไป ตั้งใจว่าจะไปฝึกเวทย์มนต์ก่อนสอนเด็กปีหกต่อสักหน่อย


_______



อากาศเย็นลงขณะเข้าเดือนตุลาคม แฮร์รี่หาวหอดระหว่างประชุมภาคี ถึงจะทำงานเป็นอาจารย์ประจำฮอกวอตส์แล้ว แต่เขายังต้องออกมาประชุมภาคีอยู่เรื่อยๆ ประมาณสองสัปดาห์หนึ่งครั้งได้ เขารู้สึกว่าเนื้อหาการประชุมเริ่มวนเวียนอยู่ที่ต่อสู้กับพวกผู้เสพความตาย อัลบัสยังคงไม่พูดถึงฮอร์ครักซ์ในที่ประชุม


หลังประชุมเขากลับฮอกวอตส์ทันที อัลบัสให้เงินเดือนเขา แฮร์รี่ไม่มั่นใจนักว่าจะเอาเงินส่วนนี้ไว้ใช้ทำอะไร เขาเก็บไว้เผื่อสำหรับของขวัญวันคริสมาสต์ เห็นศาสตราจารย์สเปราต์นำเข้าพืชชนิดใหม่ทันทีที่เงินออก ไม่รู้ว่าอยากเอามาสอนเด็กๆหรืออยากปลูกเองกันแน่


“แฮกริด— นั่นอะไรน่ะ?”


แฮร์รี่ถาม มองไข่ใบใหญ่ที่มีลักษณะโปร่งใสมองเห็นบางอย่างข้างในแว๊บๆ แฮกริดสะดุ้งและรีบซ่อนไข่ใบใหญ่ทันที แฮร์รี่ได้แต่นั่งลงบนเก้าอี้ในกระท่อมอย่างคุ้นเคย มองรอบๆ เขาเห็นว่าแฮกริดกระแอม


“อ้าว แฮร์รี่ ว่าไง น้ำชาหน่อยไหม?”


“ไม่เป็นไรครับ ผมแวะมาไม่นาน คุณพอจะมีพวกพิกซี่ไหม ผมคิดว่าเด็กปีสองต้องเรียนเกี่ยวกับเรื่องนี้”


แฮกริดเดินถอยหลัง ยังคงพยายามซ่อนไข่ไว้อย่างไร้เหตุผล ยกนิ้วขึ้นมาเหมือนนึกเรื่องที่เขาถามออก


“อ้อ พิกซี่ แน่นอน แน่นอน มีสิ แฮร์รี่ พวกมันซุกซ่อนตัวอยู่ในป่าต้องห้ามเพียบเชียวล่ะ ฉันขอให้เพื่อนของฉันไปจับตัวพวกมันมาได้ อาจจะต้องใช้เวลาสักสองสามวันล่ะนะ“


“นั่นเยี่ยมไปเลยครับ แฮกริด แล้วนั่นคือไข่อะไรน่ะ?”


“ไข่อะไร!?” เสียงสูงมาเชียว แฮร์รี่หัวเราะ ส่งดวงตาร้ายกาจไปให้


“ผมไม่เอาไปบอกใครหรอกน่า ผมสัญญา เราเป็นเพื่อนกันนี่ บอกผมที แฮกริด คราวนี้เป็นไข่มังกรอีกหรือเปล่า?”


แฮกริดท่าทางลังเลขณะดึงผ้าม่านริมผนังออก เผยให้เห็นไข่ใบโต ผิวมันโปร่งใส เห็นถึงตัวอ่อนด้านใน แฮร์รี่มองรูปร่างที่เหมือนม้าผสมปลาขดตัวอยู่


“ฉันคิดว่ามันควรต้องเย็นกว่านี้ ไข่ของมันจะต้องการความชื้นสูงและต้องอยู่ในที่ที่อากาศเย็นมาก”


“ฮิปโปแคมปัส?” แฮร์รี่ถาม เขาพอจำได้จากความทรงจำอันเลือนลางของเขา “คุณได้มันมายังไงน่ะ ผมไม่คิดว่ามันจะหล่นลงมาจากไม้กวาดหรอกนะ”


“เพื่อนของฉันน่ะสิ เขาฝากมันมาถึงฉัน เขาบอกว่าเขาไม่สามารถเลี้ยงมันไว้ได้และคิดว่าฮอกวอตส์จะมีสถานที่ที่เจ้าตัวน้อยนี่สามารถอยู่ได้”


“ทะเลสาบฮอกวอตส์” แฮร์รี่ได้คำตอบทันที แฮกริดใช้นิ้วใหญ่โต่จิ้มไข่ฮิปโปแคมปัสเล่น ตัวอ่อนข้างในขยับเหมือนจะตอบสนอง แฮร์รี่ลองจับมันดูบ้าง ผิวมันทั้งเรียบและเย็น “แล้วทำไมคุณถึงต้องปิดบังมันด้วยล่ะ ฮิปโปแคมปัสไม่ใช่สัตว์วิเศษผิดกฏหมายเสียหน่อย”


“ฉัน—” แฮกริดท่าทางคิดสักพักก่อนจะเอ่ยเก้อๆ “ฉันลืมตัวน่ะสิ แฮร์รี่”


แฮร์รี่หัวเราะ เขาเอ่ยลาแฮกริด แฮกริดชวนเขามาดูวันที่ฮิปโปแคมปัสฟัก ซึ่งน่าจะอีกราวๆหนึ่งถึงสองสัปดาห์


_____________



ไม่มีใครสนใจแกหรอก แกมันน่าสมเพช แกมันตัวประหลาด



ร่างกายของเขาเย็นเฉียบ และแล้วก็เหมือนนึกทุกอย่างได้ เขาแค่ออกมาอยู่ข้างนอกเพราะอากาศมันหนาวจนเด็กคนอื่นๆไม่อยากออกมากัน แต่ก็มีคนตามเขามา บิลลี่ เจ้าเด็กตัวโต แก่กว่าเขาได้สามปี เด็กคนนั้นเป็นเด็กหัวโจกที่ชอบกลั่นแกล้งเขา บิลลี่มีพรรคพวกอยู่เสมอ เขารู้ว่ามิสซิสโคลรู้เรื่องการกลั่นแกล้ง แต่มิสซิสโคลเกลียดเด็กที่ ‘ไม่ปกติ’ อย่างเขา มันช่วยไม่ได้ที่มิสซิสโคลจะชอบบิลลี่มากกว่าแม้บิลลี่จะเป็นพวกอันธพาลก็ตาม


เขารู้สึกตัวเย็นเฉียบ ตอนแรกก็เป็นแค่การถูกปาก้อนหินใส่ เขาโกรธจนต้องใช้พลังเล็กๆน้อยๆหยุดหินพวกนั้นไว้แม้จะหยุดไม่ได้ทั้งหมดแต่มันก็ทำให้พวกบิลลี่ฉายแววความระแวง เอ่ยเรียกเขาด้วยคำน่าชิงชัง พวกนั้นตัวโตกว่าเขา มีจำนวนมากกว่าเขา ไม่นานเขาก็เหมือนกลายเป็นกระสอบทรายให้เด็กพวกนั้น


เขาหนีออกมาได้ตอนที่โดนเขวี้ยงลงแม่น้ำ อากาศตอนเดือนตุลาคมไม่ใช่อากาศที่จะอุ่นสบายเลยสักนิด น้ำมันหนาวจนเกือบจะกลายเป็นน้ำแข็ง เลือดของเขาจับกันเป็นก้อนๆยะเยือกไปถึงหัวสมอง เขากอดตัวเอง จ้องไปทางพวกที่ผลักเขาลงมาอย่างอาฆาตแค้น


“เหอะ แค่น้ำเย็นแค่นี้คงทำอะไรแกไม่ได้ล่ะสิ ไอ้ตัวประหลาด”



พรรคพวกของบิลลี่หัวเราะ เขาไม่ทันลุก พวกบิลลี่ก็รีบวิ่งหนีกลับเข้าสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเสียก่อน เขากอดอกมอบความอบอุ่นให้ตัวเอง ค่อยๆกลับเข้าไปในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เด็กคนอื่นๆกำลังกินข้าวกันอยู่ นั่นรวมไปถึงพวกของบิลลี่ด้วย มิสซิสโคลหันมาทางเขาด้วยสายตาน่าชิงชัง


“ไอ้หนู แกไปไหนมา! และนั่นเนื้อตัวสกปรกแบบนี้ คงออกไปทำอะไรประหลาดๆข้างนอกอีกล่ะสิ” มิสซิสโคลแทบหวีดร้องตอนที่เขาจะเดินไปหยิบชาม “หยุดเดี๋ยวนี้นะ! เธอจำกฏไม่ได้รึไงกัน วันนี้ไม่มีข้าวสำหรับเธอ!”



เขาชะงักมือที่จะตักอาหาร หดแขนกลับมาข้างกายเงยหน้าสบตากับมิสซิสโคล เขารู้ว่ามิสซิสโคลผงะ เขาเอ่ยเสียงเรียบ


“แต่วันนี้ทั้งวันผมยังไม่ได้กินอะไร”



“แต่กฏคือที่สุด ไอ้หนู แกไม่ทำตามกฏและแกต้องถูกลงโทษ กลับไปห้องของเธอ! เดี๋ยวนี้!”


“แล้วพวกเขาล่ะ! พวกนั้นมาก่อนผมไม่กี่นาที!” เขารู้สึกหวุดหวิดจนต้องชี้ไปที่พวกบิลลี่กับพรรคพวกที่แสยะยิ้มเยาะเย้ยเขา


“เธอคิดว่าจะใส่ร้ายให้คนอื่นได้งั้นหรือ? พวกเด็กน้อยที่น่าสงสารพวกนั้นคงถูกเธอทำร้ายที่ข้างนอกนั่นล่ะสิ จะให้ฉันทำร้ายพวกเขาอีกได้อย่างไร?”


เขาจ้องด้วยแววตาวาวโรธ ไม่ใช่พวกนั้นที่ถูกทำร้าย เขาต่างหากที่ถูกพวกนั้นทำร้าย แต่เขารู้ดีว่าต่อให้พูดออกไปมิสซิสโคลจะมีแต่โมโหกว่าเก่า และมันไม่เคยมีอะไรยุติธรรมสำหรับเขาอยู่แล้ว


ไม่มี


แฮร์รี่หายใจหอบ ค่อยๆขดตัว บาดแผลพวกนั้นเจ็บแสบ น้ำเย็นยะเยือก สถานเด็กกำพร้าต้องอาบน้ำตรงเวลาเท่านั้น เขาสงสัยว่าเขากำลังจะตายหรือไม่ แฮร์รี่กำมือแน่นและคลายมือช้าๆอยู่หลายครั้ง เหลือบสายตามองรอบห้องที่คุ้นเคย


เขายังคงอยู่ที่ห้องพักส่วนตัวในฮอกวอตส์ ไม่ใช่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าวูลฟ์ เขาลุกขึ้นมาจากเตียง ทั้งความรู้สึกและความทรงจำของทอม ริดเดิ้ลยังคงติดอยู่ เขามั่นใจว่าเรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เขารีบเข้าห้องน้ำ มองตรงเข้าไปในกระจก ภาพที่ปรากฏคือ แฮร์รี่ พอตเตอร์ ตัวตนของเด็กในคำทำนาย เมื่อมั่นใจแล้วจึงค่อยๆถอยกลับมา


มันน่าหวาดหวั่นเมื่อค้นพบว่าความทรงจำของทอม ความรู้สึกของทอมติดอยู่ราวกับว่าเขาคือทอมเสียเอง ความรู้สึกเจ็บปวด ความไม่ยุติธรรม เขารู้ดีว่าทอมไม่ได้แตกต่างไปจากเขาตอนเด็กๆเลยสักนิด แต่มันเหมือนจะมีเหตุผลที่ทำให้ทอมไม่เชื่อใจใครอีก ความรู้สึกบอกเขาแบบนั้น


แฮร์รี่มองรอบๆเน้นย้ำให้ตัวเองอีกครั้ง ที่มุมห้องยังคงมีรูปที่เขาติดเอาไว้ บนโต๊ะไม้โอ๊คยังคงมีการบ้านเด็กปีหนึ่งที่เขายังตรวจไม่เสร็จ ม้วนกระดาษกองเรียงกันอย่างไร้ระเบียบ แยกไว้ตามบ้านและชั้นปี ไม้กายสิทธิ์บนโต๊ะข้างเตียงยังคงเป็นไม้ฮอลลี่อยู่เหมือนเดิม



แฮร์รี่นั่งลงบนเก้าอี้โต๊ะทำงาน เขาค้นพบว่าเขากลัวที่จะนอนต่อ เขาไม่เคยนึกว่าการเชื่อมต่อระหว่างเขาและโวลเดอมอร์จะแน่นแฟ้นขนาดที่เขาฝันเห็นอดีตของอีกฝ่าย


แฮร์รี่กุมขมับก่อนตัดสินใจใช้เวลาทั้งคืนในการตรวจการบ้านและฝึกเวทย์มนต์ไร้ไม้กายสิทธิ์


____________



เขาไม่สามารถละสายตาจากเด็กนั่นไปได้เลย นับตั้งแต่วันแรกที่เด็กนั่นเข้ามาเหยียบฮอกวอตส์ ตั้งแต่ที่ทั่วทั้งฮอกวอตส์กล่าวขานถึงศาสตราจารย์วิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดคนใหม่


เซเวอร์รัส สเนป ใช้เวลาอย่างมากในการทบทวนทุกๆสิ่งเกี่ยวกับตนเอง และเกี่ยวกับเด็กนั่น เขารู้ว่าตั้งแต่ที่เด็กนั่นไม่เข้ามาพูดคุยกับเขา มันคล้ายกับว่ามีช่องว่างบางอย่างเกิดขึ้นในตัวเขา กว่าจะรู้ตัวอีกที สายตาของเขามักจะขยับไปหาคนตัวเล็กที่มีดวงตาสีเขียวพิศวงนั่นทุกที


แฮร์รี่ พอตเตอร์เป็นคนสนุกสนาน เปลี่ยนการสอนให้เต็มเปี่ยมไปด้วยความสนุก นักเรียนชอบที่จะเรียนกับศาสตราจารย์พอตเตอร์ ไม่เว้นแม้แต่เด็กบ้านสลิธีรินก็ตาม หลายครั้งที่เขาเห็นเด็กนั่นทบทวนเนื้อหาขณะประชุมอาจารย์ พอดูเป็นคนจริงจังอยู่บ้าง


แฮร์รี่ พอตเตอร์ ชอบควิดดิช ไม่รู้ว่าเจ้าตัวรู้ตัวรึเปล่าว่าหากตัวเองไม่ได้อยู่ในห้องพักหรือห้องเรียน จะสามารถพบตัวได้แถวลานควิดดิชเสมอ


ทาร์ตน้ำตาล


เซเวอร์รัสคิดขณะมองศาสตราจารย์ที่เด็กที่สุดในฮอกวอตส์ทานอาหารมื้อค่ำ ทาร์ตน้ำตาลคือของโปรดอีกฝ่าย ก่อนจะตามด้วยการดื่มน้ำฟักทอง พอตเตอร์เหมือนจะสังเกตเห็นเขาจึงหันไปคุยกับมาดามฮูชเรื่องเกี่ยวกับควิดดิชทันที


เขายังคงสงสัยว่าทำไมเด็กนั่นถึงไม่เล่าเรื่องของเขาออกไปให้ใครฟัง เรื่องที่เขาทรยศ ทั้งๆที่เขาไม่สนมันอีกแล้ว แต่ความจริงนี้กลับยังไม่ถูกเปิดเผยเสียที


มันเหมือนกับว่าเขากำลังได้รับโอกาสบางอย่างที่เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะได้รับมันอีกหากเขาทรยศภาคีเป็นครั้งที่สอง เหมือนกับมีแสงสว่างส่องลงมาในคุกที่ทั้งมืดและหนาวเหน็บ แค่ได้เห็นร่างๆนั้นขยับอยู่ใกล้ๆ ก็เหมือนกำลังถูกเติมเต็ม ต่อให้ถูกเกลียด ต่อให้ใบหน้านั้นเป็นใบหน้าที่เขาชิงชังขนาดไหนก็ตาม


น้ำเสียงของเด็กหนุ่มคล้ายลอยเข้ามาในหัว น้ำเสียงที่เปี่ยมด้วยความจริงใจ บอกว่ายินดีที่เขาเกิดมา



เซเวอร์รัสไม่แน่ใจว่าตัวเองมองร่างนั้นนานขนาดไหน มองการขยับของมือ ริมฝีปาก และดวงตา จนกระทั่งเสียงชราดังขึ้นมาข้างๆ


“เป็นเด็กชายที่น่าประทับใจ ว่างั้นไหม เซเวอร์รัส” เขาละสายตาจากพอตเตอร์แทบทันทีที่ถูกทัก


อัลบัสมองมาที่เขาอย่างครุ่นคิด แว๊บหนึ่งเหมือนจะรับรู้อะไรบางอย่าง


“อย่างน้อยก็ดีกว่าพ่อของเขา” เซเวอร์รัสเอ่ยตัดพยายามไม่ใส่ใจแต่สายตาสีฟ้ามองมาคล้ายทะลุปรุโปร่งเอ่ยอย่างนุ่มนวล


“หากได้คุยกันก็จะค้นพบว่าเขาเยือกเย็นคล้ายเรเวนคลอ หากเขาล่วงรู้ความลับเข้าจะค้นพบว่าเขาอ่อนโยนและซื่อสัตย์อย่างฮัฟเฟิลพัฟ และความเชื่อมั่นกล้าหาญในการตัดสินใจของเขาไม่ต่างไปจากเด็กบ้านกริฟฟินดอร์” อัลบัสว่าอย่างครุ่นคิด “ความเจ้าเล่ห์เพทุบายคือสิ่งที่ฉันเห็นน้อยที่สุดในตัวของเขา”


“นิสัยในส่วนนั้นคนปกติเขาไม่แสดงมันออกมาหรอก อาจารย์ใหญ่ คุณพึ่งรู้จักเขาได้ไม่กี่เดือน” เซเวอร์รัสเอ่ยเตือนหรี่ตาลงอย่างไม่เห็นด้วย


ดับเบิลดอร์เงียบ สายตาขยับรอบๆเล็กน้อยและถามต่อเสียงเบาเมื่อคนบนโต๊ะอาหารไม่สนใจการพูดคุยของพวกเขา


“เรื่องที่ฉันฝากเป็นอย่างไรบ้าง เซเวอร์รัส?”


“จอมมารต้องการเข้าแทรกแซงฮอกวอตส์” เซเวอร์รัสกล่าวไม่มีสะดุด “เขาต้องการดึงเด็กนักเรียนให้เป็นพวกของเขา บางทีเขาต้องการใช้เด็ก ลูกของผู้เสพความตายที่ภักดีต่อเขา”


“เธอคิดว่าเขาจะเลือกใคร?”


“—ผมไม่ทราบ อาจจะเป็นน็อตท์หรือกรีนกราส พวกเขาอยู่ปีเจ็ดและโตพอที่จะจัดการกับอะไรๆที่จอมมารต้องการ”


อัลบัสพยักหน้าเงียบๆ เหมือนกำลังใช้สมองคิดวิเคราะห์


เซเวอร์รัสเห็นว่าไม่มีอะไรแล้วจึงถามขึ้นลอยๆ


“เด็กนั่น—ทำไมถึงให้เขามาสอนที่ฮอกวอตส์?”


“เธอสนใจงั้นหรือ?” อัลบัสขยับลูกตาจ้องเข้ามาในดวงตาสีดำที่ไม่แสดงอะไรออกมา เซเวอร์รัสตอบด้วยน้ำเสียงไร้ความรู้สึก


“เขาแตกต่างจากคนอื่น”


เกิดความเงียบชั่วครู่ก่อนที่อัลบัสจะขยับรอยยิ้มออกมา รอยยิ้มที่เซเวอร์รัสมั่นใจว่าเขาเกลียดมัน อัลบัสเอ่ยหยอกล้อเขา คล้ายชายชราได้อายุอ่อนลงไปห้าปี


“ยอมรับเถอะว่าเธอเองก็เริ่มหลงรักเด็กคนนั้นเหมือนฉันแล้วเหมือนกัน”


“ไม่มีวัน โดยเฉพาะใบหน้าน่าชิงชังแบบนั้น—“ เซเวอร์รัสเอ่ยเสียงนิ่งเมื่อนึกถึงรอยยิ้มที่เขาเคยเห็น รอยยิ้มที่เหมือนลิลี่ ดวงตาสีเขียวที่เป็นของเด็กนั่น และมันไม่เหมือนใคร


“ผมสนใจเขาแค่เพราะว่าเขาคือเหตุผลที่ทำให้ลิลี่ไม่เคยยกโทษให้ผมต่างหาก ศาสตราจารย์”


เซเวอร์รัสขยับหางตาไปทางเด็กหนุ่มที่ยังคงไม่หยุดจ้อเรื่องควิดดิช ถึงเขาจะเอ่ยกับใครอย่างไร ก็ใช่ว่าเขาไม่รู้จักความรู้สึกที่เขาเป็นอยู่ เขารู้ตัวดีว่าบางอย่างในใจเขากำลังเปลี่ยนไปอย่างช้าๆ หากแต่มันกำลังเปลี่ยนไปอย่างตลอดกาล



ในตอนนี้เซเวอร์รัสมั่นใจอยู่อย่างหนึ่ง



เขาปรารถนาที่จะให้ดวงตานั้นกลับมามองเขาอีกครั้ง



“แค่นั้นหรือ?” 



น้ำเสียงชราเอ่ยถามย้ำ เขาหรี่ตาและตอบกลับอย่างไร้เยื่อใย



“จำเป็นต้องมากกว่านั้นด้วยหรือครับ”



ไม่ว่าเขาจะเอ่ยอย่างไร เซเวอร์รัสรู้ดี เรื่องของตัวเอง เขาย่อมรู้ดีที่สุด



แฮร์รี่ พอตเตอร์ กำลังกลายมาเป็นสิ่งสำคัญสำหรับเขา



และอาจารย์ใหญ่ไม่จำเป็นต้องรับรู้เรื่องนี้

___________



Talk;)


แต่งตอนนี้เริ่มรู้แล้วว่าทำไมคู่นี้คนแต่งน้อย โคตรยากเลยค่ะ


#HPeternalwar


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 241 ครั้ง

461 ความคิดเห็น

  1. #314 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 23:59
    อะแหนะะะะะ
    #314
    0
  2. #266 Zozapink (@Zozapink) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 20:57
    เเน๊ ป๋าเนปสนใจน้องแล้วใช่ม๊าา
    #266
    0
  3. #265 momosononanami (@momosononanami) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 23:47
    มาล้าวววววกดเข้ามาดูรัวๆเลย ฮี่ๆสนุกมากกกกก หยุดิ่านไม่ได้ //ใช่ค่ะเป็นคู่แที่แต่งบากมาก เราก็แต่งอยู่ พยายามคีปคาของป๋าไว้ เกือบหลุดบ่อย เพราะตามใจนี๊ดตังเองเกิน5555

    แต่เรื่งนี้หนุกม่กจนต้องขอคารวะเลยค่ะ5555
    #265
    0
  4. #264 lonely.com (@jiblonely) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 18:52
    มาแล้วววว ป๋ามาแล้ววว กริ้ส
    ชอบตอนน้องสอนมาก ดูดี หล่อ55555

    คู่นี้แต่งยากจริงค่ะ ด้วยนิสัย ทัศนคติ หลายๆ อย่าง แต่คู่นี้คือคู่ชิปเบอร์หนึ่งของเรานะ ถึงแม้จะไม่ค่อยมีคนแต่งคู่นี้เท่าไร
    #264
    0
  5. #263 g_risa (@g-risa) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 18:33
    เนื้อเรื่องเอ๋ย จงซับซ้อนขึ้นอีก///ยกมือภาวนา
    #263
    0
  6. #262 Alecxia Drew (Adriene) (@war-1980) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 15:22
    ความรักช่างซับซ้อนจริงๆ...
    //สู้ๆ! เป็นกำลังใจให้นะ!
    #262
    0
  7. #261 Boonyisa Rodpat (@lkppim) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 15:00
    ไม่เคยคิดว่าความรักจะซับซ้อนจนมาเจอฟิคนี้และเจอป๋าเนป55555555 ทำไมความรักมันดูยากแบบนี้ เอ็นดูน้อง เด็กๆสนใจใหญ่เลย สอนดีเข้าใจเด็กเพราะอายุใกล้เคียงไม่แปลกใจเลย
    #261
    0
  8. #260 callmyname. (@thunchanok31275) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 10:32
    แง้ ;-; ยัยน้องเท่มั่กเลยตอนสอนเด็ก พวกเด็กบ้านงูคือยอมรับน้องแล้วใช่มั้ยยย ชอบตอนแฮร์รี่คุยน้องชายตัวเองมากเลยดูเป็นพี่ที่อบอุ่น ขี้แกล้งขึ้นมาทันตา

    ป๋าเริ่มเปิดใจให้น้องแล้วใช่มั้ยคะ เป็นความรู้สึกที่สับสนหน่อยๆ แต่เหมือนป๋าจะรู้ตัวแล้วว่าสนใจน้อง รู้สึกว่าน้องจะต้องเป็นคนสำคัญของตัวเองแน่นอน (( ขอบคุณที่แต่งฟิคดีๆอย่างงี้มาให้อ่านนะค้า คู่นี้คือคนแต่งน้อยมากกกก คือเป็นคู่ที่หาพล็อตการแต่งยาก ดูไม่น่าจะรักได้กันได้//แต่เค้ารักกัน!! แง เป็นกำลังใจให้นะคะ รอติดตามตอนต่อไปเลยยย ))
    #260
    0
  9. #259 supernei46 (@supernei46) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 10:23
    ป๋าเนปปป เอาแล้ววว ฮิฮิ ชอบเขาแล้ววอ่ะซิ้
    #259
    0
  10. #258 Tomaiey (@tueysmall) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 10:13
    ใจฟู ความหวานเต็มปากหวาน หวานกว่าทาร์ตน้ำตาลข้นแน่ๆล่ะ 55555

    นี่ๆคนซึน //เอานิ้วจิ้ม

    ระวังรี่รี่จะถูกแย่งนะ เอาแต่มองแบบนั้น ไม่ทันการพอดี หึ! //แสยะยิ้ม

    ป.ล.โอ้ พอจะเข้าใจเหตุผลร้อยแปดที่คู่นี่มีนิสัยที่ไม่น่าจะมาจบกันหลายอย่าง แต่ก็นะ เพราะมันยาก มันเลยอร่อย!
    ป.ล.2 เปล่าหรอก เพราะเราคู่นี่ชิปอันดับ1ต่างหาก

    ไรท์บรรยายยอดเยี่ยม ไม่รีบเกินไปและคาร์แรกเตอร์ก็แข็งแกร่ง

    เลยอร่อยมากๆ
    ป.ล.3ขอบคุณที่สร้างสรรค์สิ่งยอดเยี่ยมอย่างนี้ให้อ่าน ถ้าอยากได้ค่าขนม ก็บอกนะ ป๊าโอนไว5555555
    #258
    0
  11. #257 Tidvita (@Tidvita) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 10:09
    ใช่ค่ะ คู่นี้แต่งยากจริงแต่ก็สู้ๆนะไรท์
    #257
    0
  12. #256 โลลิค่อน (@0881637445) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 09:36
    สนุกมากค่ะ
    #256
    0
  13. #255 Rains01 (@Rainny6159) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 09:34

    สู้ๆนะไรท์
    #255
    0
  14. #254 Lily for Lisa (@lenglengney) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 09:32
    แต่เป็นคู่ที่ถ้าคนแต่งใส่ใจเหมือนเรื่องนี้ก็โคตรลึกซึ้งเลยค่ะ ขอบคุณนะคะที่แต่งคู่นี้ เริ้ปๆ
    #254
    0
  15. #253 Puai244 (@Puai244) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 09:07
    การรู้สึกรักใครสักคนเป็นเรื่องซับซ้อนศาสตราจารย์สเนป
    ยิ่งกับคนที่ขนาดเราทำให้โกรธ ก็ยังอ่อนโยนใส่ขนาดนั้น ความรักมันผลิดอกออกผลดี
    แท้จริงแล้ววิชาของปี7 เดินไปให้สเนปสอน แล้วดัดแปลงมาสอนต่อ ก็ง่ายขึ้นนะแฮร์รี่
    เจมส์กับลิลลี่ ลูกชายเป็นที่รักนะ เตรียมเสียไปอีกครั้งได้
    #253
    0
  16. #252 BlackyC (@poonyaweepengjan) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 08:52

    สนุกมากเลยค่ะTT
    #252
    0
  17. #251 Secr3t-Key (@Secr3t-Key) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 03:30
    เก่งมากค่ะ ยอมใจเลยที่คิดพล็อตออกมาสนุกขนาดนี้ เข้าใจความรู้สึกเลยค่ะ เราเองก็แต่งคู่ลูเซียสแฮร์รี่อยู่ค่ะ ฮืออ ยากพอดูเลย

    เซปยอมรับสักทีว่ารู้สึกดีๆกับน้อนนนนนนนน
    #251
    0
  18. วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 01:41
    อยากจะแหมยาวๆๆๆ555 ปากแข็งจริงๆพ่อคนแก่เลือดผสมเนี่ย ปล.เราเองก็แต่งคู่นี้นะคะยังไงขอฝากด้วยรีเนื้อเรื่องใหม่น่ะค่ะของเรา รอตอนต่อไปนะคะไรท์ขอกลับไปอ่านตอนเก่าๆแปป😂
    #249
    0
  19. #248 nattha_thari (@natthasata) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 01:37
    ศาสตราจารย์พอตเตอร์~~~~ ฮืออออ อยากกอดน้องตอนที่ฝันลิงค์ถึงอดีตของโวลดี้ อยากกอดโวลดี้ตอนเด็กเหมือนกัน

    ทำไมเด็กคนนึงต้งมาเจอเรื่องโหดร้ายแบบนี้ด้วย

    หมั่นไส้เนปค่ะ!! แหมย์ ไม่สน ไม่สน แต่ละสายตาจากน้องไมาได้เลยนะ
    #248
    0
  20. #247 Moon-dust (@stampberryjolove) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 01:32
    เอาอีกกกก
    #247
    0
  21. #245 RUBBY GIRLD >> (@longtime2345) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 00:04
    สู้ต่ไปนะคะ สนุกมากกกก
    #245
    0
  22. #244 ฮิจินะ (@pho-poe) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 23:49

    แต่เราว่าแต่งได้ดีแล้วนะค่ะ พยายามเข้าคะไรต์!! ><

    #244
    0
  23. #243 KanoShuuya1012 (@KanoShuuya1012) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 23:43

    คู่นี้นอกจากจะน้อยแล้วคนแต่งดองไหไว้ในขณะที่เนื้อเรื่องมันถึงจุดจิ๊สก็มีนะคะ...
    #243
    0
  24. #242 เด็ก.ติสท์ (@new-sureerat) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 23:19
    ปากบอกว่าไม่สนใจ แต่สายตานี้... อยากจะแหมมมมมมมมมมมมม ปากหนักจังคะป๋า แต่ทำไมรู้สึกว่าป๋าน่ารักมากเลย อ่านไปยิ้มไป กรุ่มกริ่มมาก
    #242
    0
  25. #241 TewadaCat (@TewadaCat) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 23:16

    ใช่ค่ะ คนแต่งคู่นี้น้อยจริงๆ
    แล้วยิ่งแต่งออกมาดีด้วยแล้วยิ่งหายากเข้าไปใหญ่เลย ....เพราะฉะนั้น ไรท์ต้องแต่งให้จบนะคะ ห้ามทิ้งกันไว้บนดอยนะคะ
    (เยอะสุดก็ dm/hp เต็มไปหมดเลย i ^ i)
    #241
    0