Fic Harry Potter - Eternal War (SS/HP)

ตอนที่ 12 : Chapter 12 : Betrayal

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1459
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 188 ครั้ง
    12 เม.ย. 62

Chapter 12 : Betrayal





Canon world


เฮอร์ไมโอนี่กำลังหัวหมุน รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังทำงานเพิ่มขึ้นมากเป็นเท่าตัว เธอจำเป็นต้องใช้เครื่องย้อนเวลาที่เหลือเป็นอันสุดท้าย สามสหายกริฟฟินดอร์บังเอิญเจอมันในอดีตห้องทำงานของดัมเบิลดอร์หลังสงครามสิ้นสุด เธอจำได้ดีว่ารอนบ่นมากขนาดไหน ‘ถ้าเราเจอมันตั้งแต่ก่อนสงครามจบ เราจะช่วยคนได้อีกมากเชียวนะ’ รอนกล่าวไว้ และเธอก็ตอบแฟนหนุ่มเธอว่า ‘อย่างน้อยเราก็เจอมัน ดีกว่าให้มันไปอยู่ในมือผู้เสพความตาย มิฉะนั้นผลลัพธ์สงครามอาจจะเปลี่ยนไปอย่างคาดไม่ถึงเชียวล่ะ’ ในตอนนั้นทั้งแฮร์รี่และรอนไม่ปฏิเสธ แฮร์รี่เอ่ยสนับสนุนเธอและบอกว่าควรส่งมันให้อยู่ในการดูแลของอาจารย์ใหญ่แห่งฮอกวอตส์คนใหม่เป็นการดีที่สุด



เฮอร์ไมโอนี่ใช้เวลาชั่วครู่ก่อนตัดสินใจใช้มันหลังจากแฮร์รี่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย—



ใช่ ไร้ร่องรอย



ไม่มีวี่แววว่าเพื่อนของเธอไปอยู่ที่ไหน จู่ๆก็หายตัวไปเสียเฉยๆ งานที่ค้างคายังคงกองทิ้งไว้ กาเวน โรบาดส์ หัวหน้ามือปราบในขณะนี้ (แม้รอนจะลงความเห็นให้ว่าแฮร์รี่เหมาะจะเป็นหัวหน้ามากกว่าก็ตาม) ถามหาสรุปรายละเอียดอดีตผู้เสพความตายจากรอน มันเป็นงานที่โรบาดส์เคยฝากแฮร์รี่ทำ แต่แฮร์รี่ไม่ได้นำมันมาส่งตรงเวลาทั้งยังโดดงานอย่างไร้การบอกกล่าว



วันนั้นทั้งรอนและเธอติดต่อแฮร์รี่ไม่ได้ สุดท้ายจึงตัดสินใจแวะเข้าไปกริมโมลด์เพลซทันที เฮอร์ไมโอนี่เจอรายงานพร้อมส่งที่โรบาดส์ต้องการบนโต๊ะ และเธอก็เจอครีเชอร์โผล่มาร้องไห้เล่าเรื่องให้ฟังว่าแฮร์รี่กลับเข้ามาในบ่ายวันก่อน และก็เกิดเรื่องแปลกประหลาดขึ้น จู่ๆสภาพในคฤหาสน์ก็บิดเบี้ยว แฮร์รี่กรีดร้องจนมันยังกลัว จากที่ทุกอย่างในคฤหาสน์บิดเบี้ยวไร้รูปร่าง รอบๆก็แยกออกจากกันคล้ายกับว่าเกิดหลุมดำอยู่กลางคฤหาสน์แวบหนึ่ง และเมื่อทุกอย่างกลับสู่ปกติ แฮร์รี่ก็หายไปแล้ว



หลังเดินออกจากศาล เด็กสาวหมุนเข็มสามที สภาพรอบกายเปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอยังอยู่หน้าตุลาการแต่คนที่เดินออกจากศาลมาพร้อมกันได้หายไป เฮอร์ไมโอนี่มองรอบๆขณะห้อยนาฬิกาทรายคล้องคอเหมือนสมัยเรียนปีสาม รีบเดินออกไป



เฮอร์ไมโอนี่ยอมรับว่าเธอกำลังเกลียดเครื่องย้อนเวลา



ใช่ มันมีประโยชน์



แต่สภาพของเธอตอนนี้ทั้งโทรมและขอบตาดำช้ำ รอนกับลูน่าบอกว่าเธอกำลังฝืนตัวเองมากเกินไป เรื่องที่แฮร์รี่หายตัวไปมีแค่ไม่กี่คนที่รู้เรื่อง และทุกคนที่รู้เรื่อง — โรบาดส์ ศาสตราจารย์มักกอนนากัล ลูน่า เนวิลล์ รอน ครอบครัววิสลีย์และตัวเฮอร์ไมโอนี่เองตัดสินใจปิดเรื่องราวทุกอย่างเอาไว้ รู้ดีว่าถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ความมั่นคงที่กำลังสร้างขึ้นหลังสงครามได้พังครืนลงมาแน่



สำหรับโลกเวทย์มนต์ แฮร์รี่ พอตเตอร์ไม่ใช่เพียงแค่ผู้ที่ล้มจอมมารได้ แต่เพื่อนของเธอยังเป็นถึงสัญลักษณ์แห่งสันติภาพ สัญลักษณ์ของโลกเวทย์มนตร์ยุคใหม่ การก้าวข้ามกลียุค หรืออะไรก็ตามที่เป็นหลักให้คนอื่นยึดเกาะ



หลังหาข้อมูล เธอรู้ว่ามันน่าจะเกี่ยวข้องกับเฟลิกซ์และมิติที่แฮร์รี่เคยเล่า เธอเจียดเวลางานตัวเองมาสืบเรื่องความสัมพันธ์ของมิติและเวลา ไปขอความร่วมมือกับผู้ปิดปากเงียบจากกระทรวงปริศนา ยกงานมือปราบของแฮร์รี่ไปใส่รอนเกือบทั้งหมด ส่งเอกสารลางานแทนเจ้าตัวและสองสัปดาห์หลังแฮร์รี่หายตัวไป รอนและเธอตัดสินใจเรียกรวมตัวเพื่อนที่ไว้ใจได้มาทำงานวิจัยระดับมหากาฬ



งานวิจัยว่าด้วยการติดต่อและเดินทางข้ามมิติ



_________________



AU



แสงไฟสลัว กลิ่นของหยากไย่และฝุ่นลดลงไปตั้งแต่แฮร์รี่คุยกับครีเชอร์ให้ทำความสะอาดเสียบ้าง ข้าวของราคาแพงยังคงวางโอ้อวดความร่ำรวยของตระกูลแบล็กไปทั่วคฤหาสน์ แฮร์รี่หลบตาคู่สีนิลก่อนที่จะเอ่ยอะไรออกไป



ฝ่ายตรงข้ามเขายืดตัวเชิดหน้า ปรายตามองจุดที่เคยมีตัวอักษรสีเลือดบนมือ แฮร์รี่ขยับแขนทั้งคู่ไปซ่อนด้านหลัง เขยิบตัวออกด้านข้าง



เขาคิดว่าพอเขาเขยิบตัวหลบให้ เซเวอร์รัสจะเดินผ่านไป แต่เจ้าของใบหน้าตึงนั้นกลับไม่ได้ทำอย่างที่เขาคิด



“ตามฉันมา คุณพอตเตอร์”



แฮร์รี่จับความชิงชังได้ในตอนที่เซเวอร์รัสเอ่ยเรียกชื่อสกุลของเขา รู้ว่าชื่อนี้มันทำให้คนตัวสูงชะลูดนึกถึงพ่อของเขามากกว่าคนอื่นๆ แฮร์รี่ลังเลแวบหนึ่งก่อนจะตัดสินใจเดินตาม



แม้ว่าน้ำเสียงและท่าทางของเซเวอร์รัสมันขาดความเป็นมิตรและยากที่จะไว้วางใจ แต่จากประสบการณ์ที่ผ่านมา แฮร์รี่อยากที่จะไว้ใจเซเวอร์รัส สเนปดูสักครั้งหนึ่ง แฮร์รี่ต้องการทำในสิ่งที่เขาไม่มีโอกาสได้ทำในมิติของเขา



หรือไม่ —เขาก็อยากเชื่อใจเพราะสายตาที่เหมือนเป็นภาพลวงตาก่อนหน้า



แฮร์รี่หยุดฝีเท้าและเอ่ยถามเมื่อพวกเขามาอยู่ธรณีประตู



“—คุณกำลังไปไหน? เชื่อเถอะ ถ้าผมก้าวออกจากกริมโมลด์เพลซไปอีก แม้ดอายส์ได้ฆ่าผมแน่ ซิเรียสเองก็น่าจะเป็นห่วงผมไม่มากก็น้อย”



“ทำหน้าที่ของฉัน” เซเวอร์รัสตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาก่อนเอ่ยเสียงนุ่มแต่เอ่ยเน้นในประโยคหลัง “ฉันอยากให้เธอสะกดคำว่า ‘หุบปาก’ ใส่หัวตัวเอง และ ’ได้โปรด’ ตามฉันมาเงียบๆ ฉันไม่คิดว่าพ่อมดทุกคนในโลกเวทย์มนตร์จะพึงพอใจกับการที่มีเด็กหน้าตาน่าเกลียดมาพูดจาเจื้อยแจ้วน่ารำคาญอยู่ข้างๆตลอดเวลานักหรอกนะ คุณพอตเตอร์”



แฮร์รี่รู้สึกว่าตัวเองคิดผิดที่เคยคิดว่าการพูดคุยกับอีกฝ่ายไม่เลวร้าย สงสัยจริงๆว่าคราวก่อนเขาคุยเรื่องยานานขนาดนั้นได้อย่างไรโดยไม่เจอคำประชดประชันทุกสามสิบวินาที บ่นอุบอิบอยู่ในใจก่อนส่งเสียงตอบ



“หน้าที่ของคุณ—“ ส่งเสียงสูง “สปาย?”



คงตรงหน้าท่าทางรำคาญ สายตามองมาที่เขาเหมือนจะบอกว่า ‘ถ้าไม่ใช่แล้วคุณคิดว่าหน้าที่อื่นของฉันคืออะไร คุณพอตเตอร์’



แฮร์รี่ยอมรับว่า เขาเกลียดสายตาแบบนี้



“โอเค—“ แฮร์รี่กรอกตา ลดเสียงลงต่ำ ยกมือแบออกสองข้าง “ผมไม่รู้ว่าปัญหาของคุณคืออะไร โอเค้? ผมว่าอย่างน้อยๆวันก่อนเราก็พูดคุยไปด้วยกันได้ เอ่อ—ค่อนข้างดี คิดว่านะ เพราะฉะนั้นผมไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณ ทั้งๆที่ผมมั่นใจว่าเราไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกันมาก่อน” อย่างน้อยๆก็ในมิตินี้



แฮร์รี่รู้ว่าตัวเองกำลังหงุดหงิดกับน้ำเสียงเสียดสีของคนตรงหน้า กับสายตาคล้ายรังเกียจที่ส่งมาที่เขา และมันมากยิ่งกว่าทุกครั้งที่เป็น เขาไม่เข้าใจว่าทำไมครั้งนี้เขาถึงรู้สึกผิดแปลกกว่าปกติทั้งๆที่เมื่อก่อนเรื่องระหว่างเขากับศาสตราจารย์สเนปมันก็มักจบแบบนี้เสมอ



เสียดสี ประชดประชัน ทะเลาะวิวาทและแตกหัก



แฮร์รี่คิดว่าบางทีที่ผ่านมาเขาดูความทรงจำเก่าแก่ของเซเวอร์รัสมากเกินไป มันทำให้เขารู้สึกเศร้า และเกลียดที่ต้องกลับมาเถียงกับอีกฝ่ายเหมือนตอนเขาเป็นเด็กในวัยสิบห้าอีกครั้ง



เลือกที่จะจ้องดวงตาตอบ แฮร์รี่ขบฟัน เขาไม่เคยเข้าใจเซเวอร์รัสเลย



เขาพยายามหลายต่อหลายครั้ง แต่เขาก็ไม่เคยเข้าใจ เหมือนกับเขาคือแสงในกลางวันที่ไม่เข้าใจความมืดของกลางคืน เหมือนส่วนผสมยาสองสิ่งที่เข้ากันไม่ได้และทำให้หม้อระเบิดในที่สุด เหมือนกริฟฟินดอร์กับสลิธิรินที่เชื่อมั่นในสิ่งที่แตกต่างกันและยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาเหมือนพ่อมดด้านสว่างและพ่อมดศาสตร์มืดทั้งๆที่ความเป็นจริงพวกเขายืนอยู่ฝั่งเดียวกัน



ความเงียบคือสิ่งที่น่าอึดอัด แฮร์รี่คิด เขาเกลียดเวลามองผู้คนที่เคยจดจำว่าจากไปแล้วมายืนตรงหน้า มองเขาราวเจอกันครั้งแรก ไม่รับรู้ว่ามันเคยเกิดอะไรขึ้นบ้างระหว่างพวกเขา แฮร์รี่รู้ว่าหากเป็นเซเวอร์รัสในมิติเขาจะต้องเอ่ยบางอย่างที่เลวร้ายออกมาโต้ตอบและไล่เขาไปให้ไกล แต่คนตรงหน้ากลับไม่ทำแบบนั้น



เซเวอร์รัสแค่มองมาที่เขาด้วยสายตาที่ไม่เปลี่ยนแปลงและหันหลัง เดินออกจากกริมโมลด์เพลซ



แฮร์รี่มองคนที่เดินออกไปก่อน ในหัวยังมีความขุ่นมัว แต่แล้วภาพของอีกฝ่ายในตอนที่ถูกนากินีฆ่าก็วกกลับเข้ามา กระทั่งเซเวอร์รัสเกือบจะเดินหายไป



ในใจคล้ายมีบางอย่างที่กวนใจ แฮร์รี่หันหลังกลับเข้ากริมโมลเพลซ เดินเข้าไปได้ก้าวเดียวก็หันกลับมาทางประตูรีบคว้าชุดคลุมและวิ่งตามออกมา แฮร์รี่ไม่รู้ว่าอะไรคือสิ่งที่ผลักดันให้เขาก้าวขาข้ามเขตแดนของกริมโมลด์เพลซ เขาตามไปโดยที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายจะไปไหน



หากไปทำงานสปายจริงๆ นั่นไม่ได้หมายความว่าจะเข้าไปอยู่ในดงผู้เสพความตายหรอกหรือ แฮร์รี่อดสงสัยขึ้นมาไม่ได้ แต่เขาก็ออกจากกริมโมลด์เพลซมาไกลเกินพอแล้ว


ลดฝีเท้าลงเมื่อเดินเข้าใกล้คนสวมชุดสีดำตลอดปี เขาเดินเว้นระยะห่างจากคนที่เขาตามราวๆหนึ่งเมตร ในถนนที่ไร้ผู้คน มีเสียงเดิน ‘ตึกๆ’ ของพวกเขาสองคนดังขึ้นมาใต้ท้องฟ้ากลางคืน



แฮร์รี่รู้ว่าเขาคงได้เสียงบ่นทั้งจากแม้ดอายส์ และคนอื่นๆตามมาเป็นหางว่าวหลังกลับไปแน่ เดินมาถึงถนนแฮมป์สตีท ฝั่งซ้ายเป็นซูเปอร์มาร์เก็ต ฝั่งขวาคืออพาร์ตเมนต์เก่าๆ เสียงก่อสร้างของรถเครนยังดังทั้งๆที่ฟ้ามืด แม้สงครามของผู้วิเศษจะรุนแรงแต่ก็ยังมีมักเกิ้ลหลายพวกที่เชื่อว่าข่าวหมู่บ้านย่อยยับตามที่ต่างๆเป็นเพียงอุบัติเหตุ



เดินตามมาสักพัก แฮร์รี่ก็เริ่มเห็นถนนสายที่คุ้นเคย ลงไปทางใต้ของแฮมป์สตีท เข้าสู่ถนนสายวาร์นเดล และก็ถึงถนนชาริงคลอส ปกติจะมีร้านหนังสือค่อนข้างเยอะแต่เวลานี้ร้านส่วนใหญ่ปิดหมดแล้ว พวกเขามาหยุดอยู่หน้าร้านหม้อใหญ่รั่ว



ยืนอยู่ข้างหน้า น้ำเสียงของเซเวอร์รัสเอ่ยกับเขาเป็นครั้งแรกหลังเดินด้วยกันมาครึ่งชั่วโมง



“คุณพอตเตอร์ ไม่คิดหรือว่าการที่ตามฉันมาโดยที่ไม่มีใครรู้ ฉันอาจจะพาคุณไปในดงผู้เสพความตายก็ได้ และถึงตอนนั้น ไม่ว่าใครก็ช่วยคุณไม่ได้”



มันแปลกดีที่รอบนี้ไม่มีเสียงประชดเสียดสีอย่างเคย แฮร์รี่เพิ่งรู้ตัว เซเวอร์รัสพูดถูก เขาเพิ่งบอกตัวเองไปว่าคนในมิตินี้ไม่เหมือนคนที่เขารู้จัก แล้วเขาเอาความมั่นใจที่ไหนมามากมายถึงได้ตามอีกฝ่ายออกมาแบบนี้ แค่เพราะอีกฝ่ายเหมือนเซเวอร์รัสในโลกของเขา?



หรือถ้าอีกฝ่ายเหมือนเซเวอร์รัสในโลกเขาจริงๆ เขาน่าจะยิ่งไม่กล้าตามออกมามากกว่า



แฮร์รี่เงียบอยู่นานหลังจากเดินมาตลอดครึ่งชั่วโมงความหงุดหงิดในตอนแรกมันก็เบาบางลง ตัดสินใจเอ่ยตามความรู้สึกจริงๆตอนแรกที่เห็นหน้าอีกฝ่ายครั้งแรก “ผมแค่เป็นห่วงคุณนิดหน่อย สีหน้าคุณไม่ดีเลย” หยุดเล็กน้อย “และผมรู้ว่าคุณไม่ทำแบบนั้นหรอก— ใช่ไหมครับ?”



น้ำเสียงเริ่มมีความไม่มั่นใจปรากฏ แฮร์รี่เพิ่งนึกได้ว่าเขาไม่รู้ว่าคนตรงหน้ายืนอยู่ฝั่งไหนกันแน่ ถ้าเกิดเซเวอร์รัสไม่ได้ยืนอยู่ฝั่งภาคี นั่นไม่ได้หมายความว่าเขากำลังฆ่าตัวตายอยู่หรือ พาตัวเองมาอยู่กับศัตรูสองคนโดยไม่มีใครรู้เห็น แต่ถึงแบบนั้นเขาก็ไม่มีความคิดกลับกริมโมลด์เพลตอนนี้สักนิด



“คุณกล้าแน่ใจในตัวฉันได้อย่างไร คุณพอตเตอร์ เราพบกันไม่ถึงเดือน แม้แต่คนที่รู้จักกันมาเกือบทั้งชีวิตยังไม่กล้าแม้จะไว้ใจกัน ไม่แม้แต่ดัมเบิลดอร์ หรือกระทั่งตัวฉันเอง เธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับฉันเลยด้วยซ้ำ”



“บางทีผมอาจเชื่อคนง่ายล่ะมั้ง อย่างครั้งแรกที่ผมเข้ามาโลกเวทย์มนตร์ ผมก็แทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมันเลยด้วยซ้ำ”



แฮร์รี่ตอบขณะเดิน ไม่แน่ใจว่าคนที่ชวนเขาคุยก่อนได้ยินรึเปล่า พวกเขาเดินเข้าไปในร้านหม้อใหญ่รั่ว ผ่านประตูเข้าไปตรอกไดแอกอน แฮร์รี่งึมงำเบาๆ



“อีกอย่างผมก็ตามคุณมาแล้วนี่ ผมจะทำอะไรได้อีกนอกจากเชื่อใจว่าคุณจะไม่จับผมไปบดเป็นวัตถุดิบปรุงยาหรือถวายให้พวกจอมมารทรมานเล่น”



เดินผ่านประตูกลไกเข้าตรอกไดแอกอน ร้านที่ไปเป็นหนึ่งในไม่กี่ร้านที่ยังคงเปิดอยู่ในช่วงนี้ เป็นร้านที่เหมาะกับศาสตราจารย์ตรงหน้าที่สุด แฮร์รี่มองรอบๆ เขาไม่เคยมาตรอกไดแอกอนเวลานี้ จำได้อยู่หรอกว่าร้านขายของปรุงยาเปิดดึก แต่ร้านรอบๆปิดหมดแล้วก็ยังเปิดต่อเนี่ยนะ?



“ไม้วอร์มวู้ด ใบวิลโลว์ ต้นแทนทาคูล่าพิษ อะโครไนต์ สนีธวอร์ธ หญ้าสเคอวี่ พัฟฟาพ็อต หญ้าปมและมูลคางคกกระโดด จำนวนเท่าเดิม ฮอกวอตส์ พรุ่งนี้เช้า”



แฮร์รี่ไม่แน่ใจว่าตัวเองจะฟังทัน แต่เหมือนเจ้าของร้านจะคุ้นเคย เพราะปากกาจดเองได้บันทึกทุกอย่างไปหมดแล้ว เจ้าของร้านเป็นชายแก่ที่เอ่ยว่า ‘ด้วยความยินดี ศาสตราจารย์’ แค่คำเดียวหลังเซเวอร์รัสสั่งของเสร็จ



เดินมองรอบร้านราวกับไม่ได้มานาน ทั้งๆที่ความจริงๆเขามาที่นี่ล่าสุดช่วงก่อนจะโดนลากมามิตินี้สัปดาห์เดียว ซื้อของเพื่อลองปรุงตามบันทึกของเจ้าชายเลือดผสม



หลังเซ็นเอกสารบางอย่างเรียบร้อย เซเวอร์รัสเดินออกจากร้าน แฮร์รี่เดินตาม เขาหยุดครู่หนึ่งเพราะทางที่พวกเขากำลังไปเป็นตรอกเล็กๆ ที่แฮร์รี่เคยหลงเข้าไป



ตรอกน็อกเทิร์น



แฮร์รี่กดฮู้ดลงต่ำเบาๆ ตรงข้ามกับตรอกไดแอกอนที่เงียบเหงา ตรอกน็อกเทิร์นตอนกลางคืนดูครื้นเครง คนเยอะยิ่งกว่าครั้งที่เขาเคยหลงมาเสียอีก ช่วงสงครามแท้ๆ คนพวกนี้ไม่กลัวอะไรเลยรึไงนะ


“สนใจไข่แบล็กแมมมาไหม? ของแท้ ขายราคาถูกๆ”


รอยยิ้มของแม่มดแก่คนหนึ่งส่งมาให้ใต้ชุดคลุมเห็นแค่ว่าหญิงชรามีฟันหน้ายื่น แฮร์รี่หยุดนิ่ง รีบตอบ



“ไม่ ผมไม่—“



“แล้วยาเสน่ห์ปึ๊งปังล่ะ ไม่ว่าใครก็สน ว่างั้นไหม”



“ไม่ครับ ผมไม่ได้สน ช่วยออกไป—“



“โอ้ น้ำเสียงของเธอกำลังสนใจมัน อย่าปฏิเสธตัวเองเลย แค่แปดเกลเลียน เธอก็จะได้หัวใจของคนที่เธอรักมาครอบครอง”


แล้วก็เหมือนเหตุการณ์ซ้อนรอย พอเขาหยุดก็มีหลายคนกรูมาถามขายของ เอ่ยนู่นนั่นนี่เต็มไปหมด แฮร์รี่สับสนมองหาคนที่เขาตามมาด้วย พยายามเดินหลบออกมา แต่ก็ไม่ได้ผล เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นซากอาหารบนจานเน่าๆของดัดลีย์ที่กำลังถูกฝูงหนูรุมทึ้ง



แล้วมืออุ่นก็ก็ขยับจากดงมาโอบล้อมไหล่เขา ฉุดตัวเขาออกมาจากวงล้อมนั้น



“ไม่จำเป็นต้องสนใจคนพวกนั้น” เซเวอร์รัสเอ่ย ดึงตัวเขาไปอยู่ข้างกาย น้ำเสียงเย็นเยียบตวัดวูบใส่คนรอบๆ “ไสหัวไปซะ”



และมันก็มีอิทธิพลมากพอที่จะทำให้กลุ่มคนพวกนี้ไปหาเหยื่อใหม่ เซเวอร์รัสปล่อยตัวเขาที่รู้สึกว่ายังทำตัวไม่ถูก



“เอ่อ คือ—“



“ตามฉันมา และอย่าทำตัวมีปัญหาอีก คนที่นี่เขาไม่สนใจในสิ่งที่เธอพูด ไม่จำเป็นต้องเปลืองน้ำลายกับคนพวกนั้น”


แฮร์รี่พยักหน้ารัวๆ เขาคิดว่าเขาโตพอแล้วนะ แต่บางทีเขาก็คิดว่าตัวเองยังเด็กเกินไปอยู่ดี คราวนี้เขารีบเดินติดๆคนนำทาง ไม่กล้าเว้นระยะห่างอีกแล้ว ส่งเสียงงึมงำคำว่าขอบคุณในคอแต่ท่ามกลางเสียงดังรอบๆ คิดว่าเซเวอร์รัสคงจับใจความไม่ค่อยได้


ร้านที่เซเวอร์รัสเดินเข้าไปเป็นบาร์เล็กๆ มันอยู่ระหว่างร้านขายสัตว์มีพิษและร้านแสดงหัวคนย่อขนาดเล็ก แฮร์รี่จะมองรอบๆก็ถูกสายตานกฮูกจ้องเหยื่อของเซเวอร์รัสมองมาเสียก่อน เขาเลยรีบตามไป



“บาร์นี้ไม่มีชื่อหรือครับ?” แฮร์รี่คิดว่าเขาไม่เห็นป้ายร้าน ทางเข้าร้านเป็นช่องแคบๆแสดงให้เห็นแค่บันได



“บาร์ในตรอกน็อกเทิร์นมีร้านเดียว ไม่จำเป็นต้องมีชื่อเรียก คนในกลุ่มจะรู้เองว่าเมื่อไหร่ที่กำลังหมายถึงที่นี่ มันเป็นสถานที่เดียวในลอนดอนที่รวมของผิดกฏหมายจากทั่วทวีปมารวมกัน”


“กลุ่ม— คุณหมายถึงพ่อมดศาสตร์มืด?” แฮร์รี่ถาม คิดไม่ออกว่าทำไมเซเวอร์รัสถึงมาที่นี่ ทั้งยังยอมให้เขาตามมา ผ่านทางเข้าบันได แฮร์รี่มองบาร์มืดสลัวอย่างระแวง รอบๆดังจนไม่มีใครสนใจใคร เขาเดาผิดที่ไหน ที่นี่มันน่ากลัวอย่างบอกไม่ถูก ถึงทางเข้าจะเล็ก แต่ข้างในกลับกว้าง มีบาร์อยู่ตรงกลาง พวกพ่อมดสวมชุดคลุมปิดหน้าปิดตาจับจองโต๊ะไม้ ดูลับๆล่อๆคล้ายกำลังเจรจาแลกเปลี่ยนบางอย่างกัน



แฮร์รี่หัวเราะแห้งๆในใจ เริ่มรู้สึกว่าคิดผิดที่ตามเซเวอร์รัสมา



เซเวอร์รัสเดินไปที่บาร์น้ำเสียงต่ำเอ่ย



“บัตเตอร์เบียร์กับน้ำกิลลี่แก้วเล็ก”


เจ้าของร้านเป็นชายชราที่สวมชุดคลุมเหมือนกัน แฮร์รี่รู้ว่าเขาเป็นชายแก่ก็ตอนที่เจ้าของร้านรับคำและเอ่ยราคาเสียงแหบแห้ง ท่าทางตอนเดินหลังโค้งงุ้ม เซเวอร์รัสจ่ายเงินและผลักบัตเตอร์เบียร์มาให้เขา


“อย่าให้ใครรู้ว่าเรารู้จักกัน ห้ามหันมา นั่งอยู่ที่นี่เงี่ยหูฟังและอย่าคุยกับใคร”



แฮร์รี่อยากถามว่าทำไม แต่คนที่พาเขามากลับไม่อธิบายอะไร แฮร์รี่นึกทบทวนดูว่ามีอะไรที่เขาพลาดไป นึกแล้วนึกอีกก็ยังไม่ได้คำตอบ เขายกบัตเตอร์เบียร์ขึ้นมาจิบ นั่งมองดูรอบๆพลาง เห็นนาฬิกาทรงหัวกระโหลกเหนือบาร์กำลังขยับ เข็มวินาทีไปหยุดที่เลขสิบสอง เข็มสั้นชี้บอกว่าได้เวลาห้าทุ่มตรง เสียงนาฬิกาตีบอกเวลาเป็นเสียงโหยหวนของวิญญาณ แฮร์รี่รู้สึกว่ามันน่าขนหัวลุก พอจะยกบัตเตอร์เบียร์ขึ้นมาดื่มอีกครั้งนิ้วก็ต้องกระตุก ปล่อยมือจากหูแก้วมาจับขมับตัวเอง



ความเจ็บปวดแบบนี้มีเหตุผลเดียวเท่านั้น


แฮร์รี่ห้ามตัวเองไม่ให้หันหลังไป เขาเลือกที่จะเมินความเจ็บแผล ปิดบังใบหน้าบูดเบี้ยวใต้ฮู้ดดำ ทั้งๆที่รอบๆเสียงดัง แต่กลับมีเสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามานั่งโต๊ะข้างหลังเขาเท่านั้นที่ได้ยินชัดเจน


แฮร์รี่กำลังสาปแช่งตัวเอง เขาไม่ควรตามมาจริงๆ ใช่ เขาพลาดไป เซเวอร์รัสออกมาทำหน้าที่ของตัวเองนั่นหมายความตามนั้นจริงๆ แฮร์รี่ไม่นึกฝันว่าจะได้ปะทะกับโวลเดอร์มอร์เร็วขนาดนี้



“ยินดีต้อนรับ นายท่าน”


“ฉันต้องการรัมเลือด มีแต่ที่นี่เท่านั้นที่ขายมัน รสชาติดีอย่าบอกใคร”


“อเล็กซิส พวกเราไม่มีเวลามากมาย และที่นี่ก็ไม่เหมาะกับการพูดคุยเวิ้นเว้อ” น้ำเสียงนุ่มนวลเอ่ย “ส่งมันมา เซเวอร์รัส”



แฮร์รี่สามารถยืนยันได้ว่ามีบางอย่างกำลังถูกส่งมอบ เขาไม่แน่ใจว่าคืออะไร หรี่ตาน้อยๆแต่ทำได้เพียงมองบัตเตอร์เบียร์ในมือ มองเงาสะท้อนไม่เป็นรูปร่างตามหยดน้ำที่เกาะบนแก้วเท่านั้น


“เจ้ามั่นใจแค่ไหนว่าจะไม่มีใครรู้เรื่องนี้ เซเวอร์รัส”



“ผมบอกดัมเบิลดอร์ไปว่านายท่านจะจู่โจมทวิงเกนแฮมวันเสาร์” เซเวอร์รัสเงียบชั่วครู่ แฮร์รี่สลักคำพูดของอีกฝ่ายลงไปในใจ เช่นนั้นแล้วหมายความว่าเซเวอร์รัสรู้วันจู่โจมจริง “และเรื่องนี้—”


น้ำเสียงของเซเวอร์รัสนิ่งสงบ


“ไม่มีใครรู้”



แฮร์รี่รับรู้ถึงความพึงพอใจจากผู้ที่มอบแผลเป็นให้เขา



“เรื่องสองลองบัตท่อมคราวก่อนข้าต้องขอบคุณเจ้า เซเวอร์รัส และครั้งนี้เช่นกัน เจ้ายังคงเป็นข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์เสมอมา ข้าย่อมต้องการตอบแทนเจ้า หากเจ้าปรารถนาสิ่งใดโปรดบอกข้ามาได้ทุกเมื่อ”


“ผมทราบแล้ว นายท่าน”



กระทั่งโวลเดอมอร์ลุกขึ้นจากไปพร้อมคนติดตามหนึ่งรายที่แฮร์รี่รู้สึกคุ้นชื่อแล้ว เขาก็นั่งนิ่ง ความเครียดตีตื้นขึ้นมา



ตอนแรกแค่คิดว่าจัดการฮอร์ครักซ์ให้จบๆไปทุกอย่างก็น่าจะจบ แต่ตอนนี้เหมือนเรื่องราวมันซับซ้อนไปอีก



และที่ความสงสัยที่กำลังผุดขึ้นมาชัดเจนเลยคือ


เซเวอร์รัสนี้ ยืนอยู่ฝั่งเดียวกับเขารึเปล่า?


เขานั่งอยู่นาน มือผลักแก้วน้ำออกห่าง ค้นพบว่านี่คือครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าบัตเตอร์เบียร์มันไม่อร่อยเอาเสียเลย แล้วก็มีเงามาค้ำหัวเขา เอ่ยน้ำเสียงแหบติดแหลม



“นี่ ฉันขอนั่งด้วยคนสิ”


“เชิญ”


แฮร์รี่ที่ถูกทักตอบอย่างลืมตัว เผลอผายมือตามมารยาท จนต้องหยุดนิ่งเมื่อรอยแสยะยิ้มมาจากตรงหน้า



“เพิ่งมาครั้งแรกล่ะสิ” อีกฝ่ายทัก แฮร์รี่ไม่ตอบ ใบหน้าตรงหน้าไม่เหมือนคนด้วยซ้ำ คิดว่าน่าจะเป็นลูกครึ่งระหว่างอะไรกับอะไรซักอย่าง หญิงสาวมีผิวสีเขียวเส้นเลือดบูดบนใบหน้า บนศีรษะใต้ฮู้ดเหมือนมีบางอย่างขยับไปมาอยู่ ได้ยินเสียงที่เหมือนพูดคุยหยอกล้อกันใต้ฮู้ด


“พวกเราสาปเขาได้ไหม?”


“ท่าทางเขายังเด็กอยู่เลย น่าจะขุนให้โตอีกหน่อย”



“ฉันเห็นด้วย ท่าทางรสชาติดีไม่หยอก”



แฮร์รี่ไม่มั่นใจว่าคนอื่นได้ยินอย่างที่เขาได้ยินไหม เขากรอกตาและงึมงำเบาๆ ‘ได้ยินนะ’



“เมดูซ่า”


เป็นเสียงของเซเวอร์รัส เอ่ยจากข้างหลัง ไม่รู้ว่ามายืนอยู่หลังเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ แฮร์รี่หยุดนึกภาพของเมดูซ่าในหนังสือเรียน แล้วก็เหมือนซ้อนกับคนตรงหน้าได้พอดี


หญิงสาวมองเซเวอร์รัสอย่างระวัง แฮร์รี่เกือบสะดุ้งตอนที่มือของเซเวอร์รัสจับบ่าเขา แล้วในที่สุดเจ้าหล่อนก็เดาะลิ้นก่อนจากไป


ถึงแบบนั้นแฮร์รี่ก็ไม่ได้รู้สึกสบายใจขึ้นเลย เขาเอ่ยอย่างกังวล ขยับตัวออกจากการจับกุมของเซเวอร์รัส



“คุณน่าจะบอกผมก่อน ว่าคุณมาเจอเขา และสิ่งที่คุณทำ—”



“ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดถึงอะไรอยู่ คุณพอตเตอร์”


เซเวอร์รัสเอ่ยแทรก แฮร์รี่เงียบ พ่นลมหายใจ จะโวยก็เห็นสายตาของเจ้าของร้านที่ส่อประกายชั่วร้าย แฮร์รี่ทบทวนสิ่งที่ตัวเองจะถามในใจอีกครั้ง เขาเกือบถามเรื่องสำคัญในที่สาธารณะไป


แฮร์รี่หันหลัง เดินนำออกจากร้าน



เขาไม่มั่นใจว่าคนปกติใช้ความอดทนมากเท่าไหร่ในการรู้จักคนๆหนึ่ง แต่แฮร์รี่คิดว่ามันต้องใช้ความอดทนอย่างมากในการรู้จักเซเวอร์รัส กับคนที่ไม่ว่าพยายามเท่าไหร่ก็ยิ่งเหมือนความพยายามนั้นไร้ค่า และเขารู้ตัวดีว่าตัวเองไม่ใช่คนที่มีความอดทนสูง


แฮร์รี่เดินลงบันได ออกมาตรอกน็อกเทิร์น ก้าวช้าลงเล็กน้อยเพื่อไม่ให้หลงกับเซเวอร์รัส รู้สึกว่าตัวเองกำลังใจลอย ภาพต่างๆหวนคืนมา เริ่มตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นหน้าเจ้าของฉายาค้างคาวในคุกใต้ดินตอนปีหนึ่ง ภาพไล่ไปจนถึงปีเจ็ด แฮร์รี่ใจลอยกระทั่งเดินลึกเข้าไปในตรอกน็อกเทิร์นแทนที่จะเป็นทางออก


แขนของเขาถูกกระชากกลับมา แฮร์รี่ดึงตัวเองออกจากความคิด มองเซเวอร์รัส เขากัดริมฝีปากตัวเองเล็กน้อย


“นี่ไม่ใช่เวลาและสถานที่ที่คุณจะสามารถใจลอยไปไหนต่อไหน คุณพอตเตอร์”



เซเวอร์รัสปล่อยแขนเขา แฮร์รี่เงียบชั่วครู่และพยักหน้าตอบ น้ำเสียงไร้เยื่อไยก็จริง แต่เขาก็ไม่ได้ถูกทิ้งเอาไว้ ทั้งที่ความเป็นจริงจะโยนเขาให้โวลเดอมอร์ไปก็ได้ ปล่อยเขาทิ้งในตรอกน็อกเทิร์นไปก็ได้


ถึงมันจะยากและไม่เหมาะกับเขาเสียเลย แต่นานๆทีเขาก็คิดเหมือนกันว่าคนบางคนก็คุ้มค่าที่จะรู้จัก คุ้มค่าที่จะทุ่มความพยายามด้วย



พวกเขาเดินอีกครั้ง ครั้งนี้เซเวอร์รัสพาเขาออกไปจากตรอกน็อกเทิร์นได้ในที่สุด เสียงเดินเป็นจังหวะกระทบพื้นหินของตรอกไดแอกอนแม้แต่ร้านขายอุปกรณ์ปรุงยาก็ปิดแล้วในตอนนี้


“คุณช่วยเล่าทุกอย่างให้ผมฟังหลังกลับไปได้ไหม—“ แฮร์รี่ตัดสินใจขยับเดินมาอยู่ข้างเซเวอร์รัสและถาม “ผมรู้ว่านั่นมันไม่ใช่ตัวคุณเลยที่จะต้องมาเล่าอะไรให้เด็กอย่างผมแต่— ผมหมายถึง— ได้โปรด”



แฮร์รี่หยุดเดิน และเขาแปลกใจที่เซเวอร์รัสก็หยุดเดินตาม คนแก่กว่าเขามองเขามาและเขาก็เงยหน้ามองตอบ



แฮร์รี่สูดลมหายใจและเอ่ยอีกครั้ง เอ่ยสิ่งที่เขารู้สึกจริงๆ ถึงแม้ว่ามันจะดูเป็นไปได้ยากเทียบจากสิ่งที่เขาได้ยินในวันนี้ น้ำเสียงติดสั่นเล็กน้อยแต่ก็เอ่ยด้วยความจริงใจ


“ผมอยากจะเชื่อใจคุณ”



___________


Talk:)


สุขสันต์วันสงกรานต์ค่ะทุกคน บทหน้าคิดว่าน่าจะลงช้า พิณขอหนีตัวไปเที่ยวค่ะ 55555 ใครไปเที่ยวเหมือนกันก็ขอให้เที่ยวได้สนุก ใครเล่นสงกรานต์ก็อย่าลืมรักษาสุขภาพด้วยนะคะ ส่วนคนอยู่บ้านก็ขอให้เจอนิยายที่ติดงอมแงมแล้วกันค่ะ


เพิ่มขนาดตัวอักษรยังไงใครพอรู้บ้างคะ(เพิ่งรู้เหมือนกันว่าอ่านในคอมมันตัวเล็กมาก เราหาที่เพิ่มขนาดตัวอักษรไม่เจอเลย)


ตอนเขียนๆไปนี่อยากเขียนมุมมองป๋ามาก คันไม้คันมือเลยค่ะ แต่ต้องยั้งใจไว้ ทำไมป๋าต้องเป็นมนุษย์เข้าใจยากด้วย มันเขียนผ่านสายตาคนอื่นยากนะ รู้มั้ย! 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 188 ครั้ง

461 ความคิดเห็น

  1. #311 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 21:49
    ป๋าาาาา ป๋าคิดอะไรรร
    #311
    0
  2. #189 Ploy_26405 (@ploy6454) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 13:14
    สนุกมากเลยค่ะ ชอบมาก เป็นเรื่องที่อ่านแล้วรู้สึกว่าแฮรี่ยังคงเป็นแฮรี่อยู่ ชอบมากๆๆๆ เลยค่ะ
    #189
    0
  3. #188 Great_ttt (@Great_ttt) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 14:50
    สนุกมากเลย เขียนได้เข้าใจสถานการณ์​ดี ใครที่ไม่ได้ติ่งแฮร์รี่มาอ่านก็น่าจะพอจับใจความเรื่องได้ เป็นเรื่องแรกที่เราคอมเมนท์​ด้วยนะ5555 รออยู่นะคะไรท์❤️
    #188
    0
  4. #186 Boonyisa Rodpat (@lkppim) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 23:00
    อยากรู้แฮะว่าในใจป๋าคิดอะไรอยู่5555555 เข้าใจยากเหลือเกินค่ะ เหน่ยจะเดาความคิดป๋าแล้ววว คนแบบนี้ไม่รู้จะเดายังไงเลย เดาไปก็ไม่รู้ว่าจะถูกต้องสักนิดมั้ย
    #186
    0
  5. #185 Zitrin (@nan9120) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 19:45
    รอพาร์ทป๋าเซฟ ป๋าดีงามมาก

    อยากให้รอนกับเฮอร์มมาอยู่กับแฮร์รี่ตอนนี้มากเลย น้องจะได้มีเพื่อนมีคนที่รู้เรื่องของน้องและคอยอยู่ข้างน้องเสมอ(เพิ่มป๋ามาอีกคน><)
    #185
    0
  6. #184 the hacker (@belatrig) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 19:42
    ดีมากกก
    #184
    0
  7. #183 Puai244 (@Puai244) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 19:40
    ความพยายามไม่เคยทำร้ายใคร
    แฮร์รี่พอตเตอร์ ทำให้เซเวอรัสสเนป สนใจสำเร็จแล้ว
    รอพ่อเจมส์ช็อคน้ำลายฟูมปาก
    #183
    0
  8. #182 Tomaiey (@tueysmall) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 16:07

    ไม่เคยคิดว่าการพยายามทำความเข้าใจเซเวอร์รัสเป็นเรื่องยากมาก่อนจนอ่านตอนนี้ อ่า..

    เดาเซฟเรื่องนี้ไม่ออกแหะ เหมือนกับนิยายต้นฉบับ คลุมเคลือ เป็นหมอกฟุ้งไปหมด จับต้องไม่ได้

    แต่แหม ยังไงก็ยอมรี่รี่ใช่มั้ยนะ?

    5555555555
    ป.ล.รอพาร์ทเซฟอย่างใจจดใจจ่อ เหมือนกันที่เกลียดปริศนาที่ไขไม่ได้
    #182
    0
  9. #181 My min@Tea (@koli505) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 12:55

    ป๊ากับแฮร์รี่มีโมเม้นท์แล้ว กรี๊ส

    #181
    0
  10. #180 DT90 (@DT90) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 12:01
    สนิฟเวอร์รัส!!!!!!!!!

    // เสียงใครไม่รู้ลอยมาตามสายลม555
    #180
    0
  11. #179 GOTFAFA (@Yanikajitklang) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 09:51

    ในที่สุดป๋าก็มีบท

    เฮอร์ไมโอนี่กับรอนคงปวดหัวหน้าดู

    รอตอนต่อไปค๊าาาาาาา
    #179
    0
  12. #178 RainyBird (@Rainny6159) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 07:44
    ป๋าาาา
    #178
    0
  13. #177 rookie_king2 (@Rookie_King) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 07:09
    ป๋าาาาา ในที่สุดก็มาแบบจัดเต็มสักที 555555 แฮร์ก็ระวังตัวหน่อยน้อง อย่าใจลอยสิ ต้องอยู่ใกล้ๆ ป๋าไว้นะ
    #177
    0
  14. #176 TewadaCat (@TewadaCat) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 04:50

    OMG! ไรท์ค่ะ อย่าทำแบบเน้!!!! ก็นิยายที่ติดงอมแงมตอนนี้ก็เรื่องนี้นี่แหละค่ะ
    #176
    0
  15. #175 lonely.com (@jiblonely) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 01:00
    โอ๊ย คือดีงามม เหมือนทดแทนที่ป๋าไม่ค่อยได้ออกตอนก่อนๆ 555555
    #175
    0
  16. #174 Secr3t-Key (@Secr3t-Key) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 00:57
    เฮิร์มมม คิดถึงคนสวยยย
    #174
    0
  17. #173 Alecxia Drew (Adriene) (@war-1980) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 00:50
    อยากเจอเฮอร์ไมโอนี่จังงง
    #173
    0
  18. #172 ฮิจินะ (@pho-poe) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 00:30

    ตัวหนังสือตัวเล็กจริงคะ555555

    #172
    0
  19. #171 Jackalope3305 (@pawidporn-name) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 00:26
    เรือแล่นแรงมากค่ะตอนนี้ กรีดร้องหนักหน่วง อ๊าาาาาาาาา จับบ่าก็นับเป็นโมเม้นแล้วสำหรับคู่ที่แทบจะเรียกได้ว่ามองหน้ากันก็ไม่ติดแล้วแบบนี้ แงงง

    ตอนนี้เหมือนศจ.พาแฮร์รี่มาดูงานเลยค่ะ แต่ก็เกือบแย่เพราะความดาร์กของตรอกน็อคเทิร์นแล้ว ระวังตัวหน่อยสิหนูลูก;;
    #171
    0
  20. #170 My3547TRSH (@My3547TRSH) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 00:25
    แน้ เฮิร์มก็ข้ามมาด้วย แฮรี่จะได้เจอเพื่อนแน่ว
    #170
    0
  21. #169 EPDB01 (@Amp2233) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 00:02
    รอตอนต่อไปนะคะ สู้ๆค่ะ
    #169
    1
    • #169-1 EPDB01 (@Amp2233) (จากตอนที่ 12)
      13 เมษายน 2562 / 00:03
      ส่วนเพิ่มตัวอักษรนี่จะอยู่แถวบนๆเลยค่ะลองดูดีๆ
      #169-1