Fic Harry Potter - Eternal War (SS/HP)

ตอนที่ 11 : Chapter 11 : All are Concealing somethings

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1513
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 197 ครั้ง
    7 เม.ย. 62


Chapter 11 : All are Concealing somethings






เฟลิกซ์หน้าออกไปทางแม่มากกว่าพ่อทั้งๆที่รูปตา จมูก ปากหรือผมยุ่งๆนั้นเหมือนเจมส์ไม่มีผิด แฮร์รี่ว่าน่าจะเป็นเพราะรูปหน้าหรือไม่ก็สายตาครุ่นคิดที่ทำให้ใบหน้านี้ดูอ่อนโยนลงจนคล้ายลิลี่ ส่วนผมสีแดงกลับทำให้แฮร์รี่คิดถึงรอนมากกว่า นึกเล่นๆว่าถ้าเฟลิกซ์ยืนรวมกับพวกวิสลีย์คงได้โดนเรียกเหมารวมแน่



“แฮร์รี่” เฟลิกซ์ท่าทางลังเลไม่น้อย “ตอนอายุเท่าผม คุณ—“ แล้วเฟลิกซ์ก็กลืนคำพูดตัวเองลงไปเสตาหนี “ช่างมันเถอะครับ”



แฮร์รี่มองใบหน้าลังเลใจของเฟลิกซ์ก็อมยิ้มนิดๆ ถึงจะอยากรู้แต่ดูท่าเด็กชายจะแคร์เขาพอควร ถ้าเป็นเขาตอนอายุเท่ากันคงโพล่งถามออกมาแล้ว



ตอนเฟลิกซ์มาขอโทษเขา สิ่งแรกที่เขารู้สึกคืองุนงง และวินาทีต่อมาก็เริ่มเข้าใจว่าการที่มิติซ้อนทับที่ผ่านมาไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ถ้าเป็นปกติเขาคงโกรธ แต่พอเห็นเด็กชายรู้สึกผิดแล้วเขาก็ใจอ่อนยวบยาบ แน่นอนว่าเขาเคยอยากมีพี่น้องสักคนมาตลอด พี่น้องที่แชร์สายเลือดเดียวกันเหมือนครอบครัวของรอน หากเขามี เขาสามารถสาบานได้ว่าจะรักและดูแลเด็กคนนั้นอย่างดีที่สุดไม่ว่าเด็กคนนั้นจะเป็นอย่างไร



“บางทีฉันอาจเล่าให้เธอฟัง” เขาไม่ได้โกหก ถึงอดีตของเขาจะไม่น่าจดจำ มันเจ็บปวด แต่มันก็เป็นส่วนหนึ่งของเขา และหากจะเล่าให้ใครสักคนฟังแล้ว เฟลิกซ์คงเป็นหนึ่งในนั้น “—สักวันหนึ่ง”



“คุณสัญญาแล้วนะ”



“ฉันสัญญา” เขาตอบรับ สำหรับเขาแล้ว เฟลิกซ์คือตัวตนที่พิเศษกว่าใคร



ถึงเจ้าตัวจะบอกว่าตัวเองไม่เหมาะกับกริฟฟินดอร์ แต่การที่มายืนอยู่ต่อหน้าเขาเอ่ยความผิดของตัวเองอย่างตรงไปตรงมา เทียบกับเขาแล้ว เขายังกล้าหาญได้ไม่ถึงครึ่งหนึ่งของเด็กชายเลย อย่างตอนที่ซิเรียสจากไป เขาไม่เคยได้ขอโทษเซเวอร์รัสที่เขาไม่เคยเชื่อใจเลย



แฮร์รี่รู้สึกภูมิใจในตัวเฟลิกซ์อย่างแปลกประหลาด ค่อนข้างมั่นใจว่าอีกฝ่ายถูกเลี้ยงดูมาพร้อมความรัก นึกขอบคุณที่พ่อแม่เขามีชีวิตรอดเลี้ยงดูเด็กชายมาจริงๆ



“สวัสดีครับ รีมัส” แฮร์รี่ไปทักคนข้างหลังเฟลิกซ์ รีมัสทักเขาตอบ



“สวัสดี แฮร์รี่” รีมัสละสายตาจากเฟลิกซ์มาหาเขา ยิ้มลำบากใจ “ลิลี่ฟื้นแล้วล่ะ”



“นั่นข่าวดีเลยครับ” แฮร์รี่เบิกตาเล็กน้อยยิ้มยินดี แต่ก็ลดรอยยิ้มลงเมื่อนึกถึงภาพของรีมัสตอนอยู่ในที่ประชุม เขาหันไปทางเด็กชายผมแดง



“เฟลิกซ์ เธอน่าจะไปหาแม่เธอนะ คิดว่าคงเป็นห่วงแย่แล้ว”



“กำลังไปฮะ” เฟลิกซ์ตอบและถามต่อด้วยน้ำเสียงคาดหวัง “คุณจะไปด้วยกันไหม? คุณช่วยแม่ผมไว้ แม่ต้องอยากเจอคุณแน่”



แฮร์รี่ชะงัก เขารู้สึกลังเล สุดท้ายเขาก็ส่ายหน้าน้อยๆ



“เฟลิกซ์ ฉันดีใจที่เธอชวนฉันนะ แต่โอกาสหน้าดีกว่า ฝากอวยพรให้แม่ของเธอด้วยแล้วกัน”



เฟลิกซ์ตีหน้าบูด แต่สุดท้ายก็จำยอม “ก็ได้ แล้วเจอกันฮะ แฮร์รี่”



เฟลิกซ์เขามากอดเขาทีหนึ่ง เข้าเตาผิงและปาผงฟลูเอ่ย ‘ก็อดดริกซ์โฮลโล่ว์’ เกิดควันโขมง ร่างเด็กชายหายไป รีมัสถอนหายใจเฮือก บ่นขึ้นมา



“เหลือเชื่อที่เขาฟังเธอมากกว่าพ่อของเขาหรือฉันเสียอีก”



“หัวดื้อสมเป็นลูกของเจมส์กับลิลี่?” แฮร์รี่เอ่ยหยอกล้อด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ รีมัสกรอกตา ดูท่าทางจะไม่ปฏิเสธความคิดนี้ ดวงตาสีน้ำตาลทองคล้ายตกอยู่ในห้วงความคิด กล่าวอย่างระวัง



“—เธอน่าจะไปกับเขานะ เฟลิกซ์พูดถูก ลิลี่อยากเจอเธอ”



“ปล่อยครอบครัวเขาอยู่ด้วยกันเถอะครับ” แฮร์รี่ตอบรับโดยไม่เสียเวลาคิด ขยับสายตามองรีมัส “อีกอย่าง— ตอนนี้ผมอยากคุยกับคุณมากกว่า”



รีมัสแปลกใจ “คุยกับฉัน?”



“อาการคุณเป็นอย่างไรบ้าง?”



แฮร์รี่เริ่มถาม มองไปที่ปฏิทินพบว่าอีกไม่กี่วันก็จะคืนจันทร์เต็มดวงแล้ว เขาเดินไปนั่งที่โซฟาใกล้เตาผิง มีรีมัสตามมานั่งด้วยห่างพอประมาณ ท่าทางไม่สบายนัก



“—ไม่ค่อยดี” ตอนแรกรีมัสเหมือนทำตัวไม่ถูกแต่สุดท้ายก็ตอบด้วยน้ำเสียงมั่นคงจนแม้แต่ตัวแฮร์รี่ยังแปลกใจ “ถึงจะมียาให้กิน แต่ก็เครียดสะสมพอควร เธอก็รู้—สงคราม — ในแต่ละวัน ถ้าไม่มีคนบาดเจ็บก็ต้องมีคนตาย”



แฮร์รี่รู้ดีว่าความเครียดมีผลให้ตอนกลายร่างมันทรมานแค่ไหน เขาส่งเสียงอืมในลำคอเบาๆ มองรีมัสอย่างพินิจพิเคราะห์ เขาพูดไม่ถูกว่ารีมัสนี้ต่างจากรีมัสในมิติเขาอย่างไร รีมัสนี้ดูเข้มแข็งกว่า ยอมรับในตัวเองมากกว่า แต่ขณะเดียวกันก็ดูเปราะบางกว่า



เป็นความขัดแย้งที่แปลกพิลึก



คล้ายกับว่ามีน้ำท่วมอยู่ในปาก แฮร์รี่ทอดสายตามองเตาผิงที่ไม่ได้จุดไฟ ทุกครั้งที่เห็นรีมัสเขาจะนึกถึงเท็ดดี้อยู่ทุกครั้ง ใบหน้าเด็กคนนั้นเหมือนพ่อเขาแต่กลับสืบทอดคุณสมบัติของฝ่ายแม่ —ปัญหาคือ ตั้งแต่เขามาที่นี่เขายังไม่เห็นเท็ดดี้เลยสักครั้ง



นึกถึงเรื่องที่ซิเรียสบอกได้ก็ลองถามเลียบเคียง



“ซิเรียสบอกว่าคุณได้ไปสอนที่ฮอกวอตส์”



“ใช่ ราวๆปีหนึ่ง” รีมัสเอ่ยไม่ได้มีท่าทางอะไรเป็นพิเศษ การที่เลิกสอนไปมีเหตุผลเดียวที่เขาพอจะเดาได้



“ใครบางคนค้นพบว่าคุณคือมนุษย์หมาป่า?” แค่ขึ้นต้นมนุษย์หมาป่า รีมัสก็หยุดนิ่งไปวูบหนึ่งก่อนจะพยักหน้าตอบรับช้าๆ



“โชคไม่ดีน่ะ”



ไม่รู้ทำไมในหัวของเขามีภาพศาสตราจารย์ประจำบ้านสลิธีรินลอยมา หวังว่าคนที่แพร่เรื่องความลับของรีมัสจะไม่ใช่คนที่เขาคิดนะ



รีมัสยิ้มออกมาเป็นรอยยิ้มแบบเด็กๆที่ปกติแฮร์รี่ไม่ค่อยมีโอกาสได้เห็นเท่าไหร่ในชีวิตจริง เหมือนจะเคยเห็นอยู่ครั้งสองครั้งตอนที่อีกฝ่ายอยู่กับท็องก์



“รู้ไหม ซิเรียสบอกว่าฉันควรคุยกับเธอ”



หยุดความคิดตัวเองลง มองรีมัสอย่างสงสัย



“เขาบอกว่า ในครั้งแรกที่เจอเธอ เขารู้สึกว่าเธอมีบางอย่างที่คล้ายกับฉัน”



แฮร์รี่นิ่งเงียบ หลายคนมักบอกว่าเขาคล้ายพ่อ เขาคล้ายแม่ หรือบางทีอาจจะคล้ายซิเรียสอยู่บ้าง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนบอกว่าเขาคล้ายรีมัส



“คุณคิดอย่างงั้นหรือ?” ดวงตาสีเขียวสบสายตาตรงหน้า รีมัสพยักหน้าตอบรับ ไม่แม้จะลังเลสักนิด



“ซิเรียสพูดถูก— เธอรู้ไหม ฉันเห็นบางอย่างในดวงตาของเธอ” รีมัสเอ่ย แฮร์รี่จะขยับสายตาหลบ ก็รู้สึกเหมือนโดนร่ายคาถาสะกดนิ่ง ดวงตาสีน้ำตาลทองที่มองเขามันมีประกาย แต่ขณะเดียวกันมันก็หม่นหมอง เขาไม่สามารถละสายตาคู่นี้ไปได้เลย น้ำเสียงอดีตศาสตราจารย์ยังคงนุ่มนวลน่าฟัง “—เธอเหมือนฉันในสมัยที่ยังเรียนฮอกวอตส์ไม่มีผิด ฉันเคยเชื่อว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะมีคนมาเข้าใจในสิ่งที่ฉันเป็น สำหรับฉันในตอนนั้น การเชื่อใจใครสักคนเป็นหนึ่งในเรื่องที่ยากที่สุดในโลก — ในแต่ละวัน ฉันหัวเราะ ฉันสนุกกับพวกเขา แต่ขณะเดียวกันฉันก็สร้างกำแพงสูงตระหง่านไม่ให้ใครรู้จักฉันเกินความจำเป็น”



น้ำเสียงเป็นจังหวะของรีมัสทำให้เขาสามารถนึกภาพชีวิตในสมัยเรียนฮอกวอตส์ของอีกฝ่ายได้อย่างง่ายดาย รีมัสหลับตาเอนตัวพิงโซฟา และมันก็เหมือนทำให้แฮร์รี่ได้กลับมาหายใจอีกครั้งหลังจากถูกอีกฝ่ายจ้องอย่างน่ากลัว



“แล้ว— คุณคิดว่าเราเหมือนกัน?”



“ไม่ แฮร์รี่ ฉันแค่คิดว่าเราปกปิดบางอย่างเอาไว้ด้วยวิธีเดียวกัน ทำดีกับทุกคน กระทั่งเอาตัวเองไปอยู่ในจุดเสี่ยงอันตรายเพื่อให้ใครบางคนยอมรับในตัวเรา”



แฮร์รี่รู้ว่าตัวเองไม่สามารถปฏิเสธได้ อดีตของเขามันเจ็บปวด และยิ่งกว่าอดีตคืออนาคตของเขา มันยากที่จะเล่า การมาพบกับคนที่ไม่ได้ผ่านสิ่งต่างๆเหมือนเขารังแต่จะทำให้เขารู้สึกอึดอัด และมันมากขึ้นเรื่อยๆทุกวัน



แฮร์รี่ไม่รู้ว่าตัวเองควรพูดอะไรต่อไป ใจหนึ่งเขาแทบจะเล่าเรื่องราวของเขาออกไปให้หมดเสียตั้งแต่ตอนนี้ แต่อีกใจหนึ่งเขาก็หวาดกลัว มันคงเป็นความรู้สึกที่แย่ที่สุดในชีวิตหากคนที่เคยพร้อมใจสละชีวิตของตัวเองเพื่อเขาเมื่อวานเป็นคนๆเดียวกับคนที่ผลักไสเขาให้ตายๆไปซะในวันนี้



ให้ตาย เขาไม่แม้แต่จะมั่นใจในตัวเพื่อนสนิทของเขาอย่างรอนด้วยซ้ำ! รอนที่เขารู้จัก แน่นอนว่าพร้อมที่จะยืนเคียงข้างเขาจนถึงวินาทีสุดท้าย แต่ถ้าเป็นรอนในโลกนี้ กับคนที่รู้จักกันไม่ถึงเดือน มีอะไรรับประกันได้บ้างว่า ถ้ารู้ว่าความตายของเขาจบสงครามได้ รอนจะไม่สาปแช่งให้เขาตายให้เร็วที่สุด



หากคนสำคัญของเขาคิดแบบนั้น มันเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าถูกคำสาปกรีดแทงซ้ำๆเป็นล้านๆครั้งเสียอีก



“ฉันไม่ได้ต้องการจะเร่งเธอ มันโอเคถ้าเธอยังไม่พร้อม— เธอบอกว่ามีเรื่องอยากคุยกับฉันนี่” รีมัสเอื้อมมือมาแตะบ่าเขาเบาๆและเอ่ยเปลี่ยนเรื่อง มนุษย์หมาป่าหนุ่มมักไวต่อความรู้สึกคนรอบตัวเสมอ



แฮร์รี่ไล่ความคิดของตัวเองออกไปให้ไกล กลับมานึกได้ว่าเขามีเรื่องที่สงสัยอยู่



“เอ่อ—“ ตะกายหาเสียงที่หายไปชั่วครู่ “—เกิดอะไรขึ้นระหว่างคุณกับท็องก์?”



รีมัสเงียบเหมือนเขาเพิ่งได้เลือกหัวข้อที่อธิบายยากที่สุดออกมา



“—ท็องก์คือคนแรก ที่ทำให้ฉันเกลียดสิ่งที่ฉันเป็น” รีมัสเริ่ม “ฉันไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานมากแล้วนับตั้งแต่รู้จักกับซิเรียสและพ่อของเธอ—“



“เขาไม่ใช่พ่อขอ—“



“—ฉันรักเธอ และเธอก็รักฉัน แต่ฉันไม่พร้อมที่จะแต่งงานกับเธอ”



แฮร์รี่กรอกตาเล็กน้อยที่รีมัสไม่สนใจที่เขาจะเถียงว่าเจมส์ในโลกนี้ไม่ใช่พ่อเขา


“เธอทั้งสวย ทั้งสดใส ร่าเริง มันคล้ายเป็นตลกร้ายที่เธอมารักคนอย่างฉัน ความรักของเรามันไม่ได้สวยงามและฉันรู้ว่าเธอมีโอกาสอีกมากในการเจอกับคนอื่นๆ ฉันกลัวว่าลูกของเราจะเกิดมาเป็นแบบนี้” รีมัสเอ่ยต่อ สภาพร่างกายของเขาทั้งซีดเซียว ผมร่วง ดวงตาลึกโหล “หากฉันทำให้ลูกของเธอต้องเติบโตมาโดยมีแต่คนรังเกียจชิงชัง ฉันคงไม่มีวันให้อภัยตัวเองเลย ฉะนั้นเราถึงสัญญากัน หากเมื่อสงครามจบแล้วและเราทั้งคู่ยังคงมีชีวิตรอด มียาที่ช่วยเรื่องโรคที่ฉันเป็น เราจะแต่งงานกัน และจะเลี้ยงดูลูกของเราให้ดีที่สุด”


“แล้วมันอีกกี่ปีล่ะ?” แฮร์รี่ถอนหายใจ อดหงุดหงิดไม่ได้ ที่เขาไม่เห็นลูกทูนหัวเขาเป็นเพราะพ่อแม่ของเขาไม่ยอมให้เด็กคนนั้นเกิดมางั้นเหรอ “อีกกี่ปีสงครามจะจบลง แล้วกว่าจะมีมียาที่ช่วยคุณได้ คุณก็คงแก่ชรา ใจจริงแล้วคุณแค่ต้องการปล่อยท็องก์ไปเจอคนอื่นไม่ใช่รึไง คุณแทบไม่ยอมคุยกับเธอด้วยซ้ำ”


รีมัสไม่ปฏิเสธ และมันทำให้แฮร์รี่โกรธขึ้นมา


“คุณต้องเคยเห็นผู้พิทักษ์ของเธอ”


“—กระต่ายป่า”


แฮร์รี่ลุกพรวด นึกไม่ถึงว่าคนที่ยังคุยด้วยเหตุผลก่อนหน้านี้ จู่ๆก็ทำตัวไร้เหตุผลขึ้นมาเสียเฉยๆ


“นี่คุณล้อผมเล่นเหรอ!? คุณก็รู้ว่ามันไม่ใช่กระต่ายป่ามาเป็นชาติแล้ว— นานขนาดไหนนะ? ถ้านับไม่ผิดเกือบสองปีแล้วใช่ไหม!” แฮร์รี่เห็นว่ารีมัสมีท่าทางหงุดหงิดขึ้นมาบ้างหลังจากเขาโวย แต่เขาก็ยังไม่หยุด “นี่คุณคิดจะทรมานท็องก์ไปตลอดชีวิตเลยรึไง!?”


“หยุดพูดนะ! นี่มันไม่ใช่เรื่องของคนนอกอย่างเธอ—“ รีมัสคล้ายถูกอารมณ์ควบคุม คงเพราะแฮร์รี่ดันพูดจี้ตรงจุดเข้าให้ “เธอไม่เข้าใจว่ามันเป็นอย่างไรที่ต้องเป็นมนุษย์หมาป่า! เธอไม่รู้ว่ามันยากแค่ไหนที่จะต้องยอมรับว่าเราได้รักใครสักคน และกำลังทำให้คนๆนั้นมีชีวิตครอบครัวที่เหมือนตกนรกทั้งเป็น ยิ่งกว่านั้นยังมีสงคราม เธอจะให้ฉันจะทอดทิ้งเพื่อนของตัวเองเพื่อมีความสุขน่ะหรือ? ฉันทำไม่ได้ แฮร์รี่”


แฮร์รี่ขยี้หัวตัวเอง ให้ตาย เขาแทบไม่อยากเชื่อว่าพวกตัวกวนจะไม่คุยกับรีมัสเรื่องนี้


“ไม่นึกว่าผมต้องพูดคำเดิมกับคุณอีกรอบ ช่างหัวสงครามมันแล้วไปหาท็องก์ เลิกเห็นแก่ตัวได้แล้ว! โอเค คุณอาจพูดถูกที่ว่าผมมันเป็นคนนอก ผมอาจไม่เข้าใจว่ามันรู้สึกอย่างไรที่ต้องเป็นมนุษย์หมาป่า ผมไม่เคยแม้แต่จะเข้าใจด้วยซ้ำว่าพวกคุณต่างจากคนปกติอย่างไร!” แฮร์รี่คล้ายเหลืออด ท่าทางไม่ยินยอมของรีมัสจุดอารมณ์เขาให้ปะทุ “แต่ผมยอมรับไม่ได้ที่ลูกทูนหัวของผมไม่เกิดเพราะพ่อของเขาไม่ต้องการให้เขาเกิด!”


เกิดความเงียบชั่วครู่ แฮร์รี่กระพริบตานึกได้ว่าเขาไม่ควรพูดเรื่องนี้ มือขาวยกปิดปากตัวเองเบาๆ เสสายตาหลบ รีมัสเองก็ชะงักนิ่งเหมือนตกอยู่ในภวังค์


“เขา— มีลูก?”


แฮร์รี่นึกไม่ถึงว่าคนที่สามารถทำให้เขาหงุดหงิดได้เป็นคนแรกจะเป็นรีมัสด้วยซ้ำ เด็กหนุ่มขยี้ผมยุ่งสีอีกาอีกครั้ง กรอกตาเมื่อรีมัสคล้ายจะถามบางอย่าง


“ผมไม่บอกคุณหรอกนะว่าเขาเป็นอย่างไร” แฮร์รี่รีบเอ่ยก่อน “ปล่อยให้เขาเกิดมา ช่างหัวสงคราม เลิกทรมานท็องก์ได้แล้ว แล้วคุณจะได้พบกับคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตคุณอีกคนหนึ่ง”


เกิดความเงียบระหว่างพวกเขา แฮร์รี่ทิ้งตัวลงบนโซฟา พวกเขาอยู่เงียบกันนานสองนาน สุดท้ายแฮร์รี่ก็ตัดสินใจลุกขึ้น


“ผมขอโทษ ผมไม่ควรยุ่งกับการตัดสินใจของคุณ” ใบหน้าของเด็กชายที่ผมเปลี่ยนเป็นสีขมิ้นตอนเขาอุ้มลอยเข้ามา แฮร์รี่ไม่มั่นใจว่าเขาจะมีวันได้พบเด็กคนนั้นอีกไหม


แต่หากได้พบกันอีกครั้ง เขา—


แฮร์รี่เดินแยกออกมา


__________



เฟลิกซ์กอดแม่แน่น เขารู้ว่าครอบครัวของเขาไม่ได้เพอร์เฟค แม่เขาอาจจะขี้เป็นห่วงมากเกินไป พ่อเขาอาจจะใจร้อนและงี่เง่าในบางที แต่พวกเขาก็รักกันดี เขาไม่กล้าถามเรื่องแฮร์รี่กับพ่อนับตั้งแต่เจอกล่องใบนั้น รูปภาพช่วงเวลาที่เคยมีความสุข แต่ขณะเดียวกันมันอาจจะเป็นความทุกข์ที่สุดด้วย


ฮอกวอตส์จะเปิดเทอมแล้ว เขาใช้การสั่งของจากไปรษณีย์นกฮูกแทน ใครๆก็ทำกันตั้งแต่ที่สงครามรุนแรงขึ้น ทุกวันนี้พ่อมดแม่มดเชื่อว่าฮอกวอตส์คือสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุดในอังกฤษ หลังมื้อค่ำ พ่อของเขาเดินมาหาเขาในห้อง


“เฟลิกซ์”


เฟลิกซ์ลุกจากเตียง มองพ่อเขาอย่างแปลกใจ ท่าทางพ่อเขาเหมือนจะเก้อๆ


“มีอะไรหรือฮะ?”


“ลูกยังจำตอนที่ถามพ่อว่ามีอะไรที่จะช่วยลูกเที่ยวเล่นหลังเคอร์ฟิวได้ไหม?” เจมส์ขยี้หัวตัวเองน้อยๆอย่างไม่สบายตัว แล้วคนเป็นพ่อก็หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมา มันเก่าพอควร และพ่อเขาก็ยื่นมันให้เขา เฟลิกซ์มองตาม พ่อเขาอธิบาย


“พรุ่งนี้ เมื่อลูกไปถึงฮอกวอตส์ จรดไม้กายสิทธิ์ลงไป เอ่ยคำว่า ‘ข้าขอสาบานอย่างจริงจังว่าข้านั้นหาความดีมิได้’ “ เจมส์หยุด “พอใช้มัน ลูกจะเข้าใจเองว่าพ่อหมายความว่าอย่างไร และอย่าลืมเอ่ยทุกครั้งหลังใช้ว่า ‘แผนลวงสำเร็จแล้ว’ “


เฟลิกซ์คิดว่าตัวเองไม่เข้าใจเท่าไหร่ พ่อเขาทำไมถึงต้องมีลับลมคมในด้วย แต่แล้วก็พยักหน้า “ตกลงฮะ พรุ่งนี้ผมจะลองดู”


เจมส์มองเขาที่สอดกระดาษน้ำตาลลงกระเป๋า พ่อเขากอดเขา


“พ่อรักลูก ฝันดี”


“ผมก็รักพ่อฮะ”


________________________



“งานคราวนี้ไม่มีคนเสียชีวิต”


ซิเรียสเข้ามาในห้องเอ่ยอย่างร่าเริง แต่เมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบรับเขาก็เอ่ย


“จันทร์เจ้า?”


เพื่อนสนิทร่วมแก๊งจ้องมองเข้าไปในเตาผิงไม่วางตา และเหมือนจะไม่ได้ยินเสียงของเขาจนเขาต้องเรียกอีกรอบและโบกมือตรงหน้า


“ฮูลโล่ ยังอยู่กับฉันไหมเพื่อน?”


รีมัสยังคงเงียบจนสุดท้ายก็เอ่ยขึ้นมา


“เขามีลูกชาย”


“อะไรนะ?” ซิเรียสกระพริบตางุนงง เขาเริ่มไม่แน่ใจว่าเพื่อนของเขาพูดถึงอะไรอยู่


“เขา—ฉันหมายถึงรีมัสในอีกโลกนึงมีลูกชาย” รีมัสขยายความ


ซิเรียสเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง แต่สุดท้ายก็ร้องอย่างยินดี


“นั่นมันเยี่ยมยอดมาก บอกฉันทีว่าแม่ของเด็กคนนั้นคือ—“


“นิมฟาดอร่า ท็องก์” รีมัสเอ่ยเสียงเบา


ซิเรียสตบมือดังฉาดพร้อมฉีกยิ้มแฉ่ง “ว้าว น่าประทับใจมาก แสดงว่าเด็กคนนั้นเป็นญาติกับฉัน!”


“แต่ เขาทำได้ไง ฉันไม่มีวันทิ้งสงคราม ทิ้งเพื่อนของฉัน พวกนาย และใช้ชีวิตแบบครอบครัวปกติ ฉันไม่ใช่คนปกติ ซิเรียส”


“พวกเราบอกนายแล้วใช่ไหมว่านายเป็นคนปกติสำหรับเราเสมอ” ซิเรียสจ้องเพื่อนเขาไม่วางตา


“ฉันรู้ แต่ฉันทำไม่ได้ และฉันคิดว่าฉันกำลังเป็นบ้า เพราะตอนนี้ฉันอยากจะรู้ว่าเขาหน้าตาเป็นยังไง นิสัยแบบไหน หรือแม้แต่สงสัยว่าเขาจะสาปแช่งพ่อของเขาที่ไม่ปกติรึเปล่า”


“และนายมีวิธีเดียวที่จะรู้” ซิเรียสฉีกยิ้มเอ่ยอย่างตื่นเต้น


รีมัสทอดสายตาและเอ่ย


“ฉันไม่รู้ ฉันไม่รู้จริงๆซิเรียส”


—————————


แฮร์รี่ครุ่นคิดอยู่ในความทรงจำหลังแยกกับรีมัส เขาอยากหาเรื่องการเชื่อมมิติต่อ เพื่อจะหาทางติดต่อกับพวกเฮอร์ไมโอนี่ แต่ดูเหมือนทุกอย่างจะไม่ง่ายดายขนาดนั้น


เขาต้องหาของในการจัดการกับฮอร์ครักซ์


เขี้ยวของบาซิลิสก์คือคำตอบ เขารู้ว่าอัลบัสมีวิธีการในการจัดการกับฮอร์ครักซ์ที่เขาไม่รู้ แต่มันก็ต้องใช้เวลานานพอตัว นานพอที่จะให้อัลบัสเผลอตัวไปกับเสียงร้องของฮอร์ครักซ์ แต่ปัญหาก็ตามมา เขาค่อนข้างมั่นใจว่าบาซิลิสก์เพื่อนเก่าสมัยปีสองของเขายังคงมีชีวิตอยู่ในฮอกวอตส์


นี่คือหายนะชัดๆ


แฮร์รี่หยุดเดิน ความคิดทุกอย่างหายไปเมื่อเขาเดินมาปะทะเข้ากับคนตัวสูง แฮร์รี่เงยหน้าเล็กน้อย


“ศาสตราจารย์” เขาพึมพำ ท่าทางของศาสตราจารย์วิชาปรุงยาดูน่ากลัวอย่างบอกไม่ถูก แน่นอนว่าปกติชายคนนี้ก็น่ากลัวอยู่แล้ว แต่นี่มันไม่ปกติ บรรยากาศรอบตัวอีกฝ่ายดูอึกครึ้ม แฮร์รี่ไม่แน่ใจว่าทำไมเขาถึงรู้สึกแบบนี้ ดวงตาของอีกฝ่ายไม่ได้มองเขาอย่างปกติ กว่าจะรู้สึกตัว แฮร์รี่ก็เอื้อมมือไปจับมือของอีกฝ่าย เผลอตัวถามออกไป


“คุณโอเคไหม?”


หรือเขาควรจะถามว่าเกิดอะไรขึ้นมากกว่า—?


ถึงคนตัวสูงจะไม่ได้สะบัดมือของเขาทิ้ง แต่แฮร์รี่ก็ต้องชะงักกับน้ำเสียงเย็นชา


“คุณพอตเตอร์ เกรงว่าคุณกำลังขวางทางของฉันอยู่” ดวงตาทมิฬมองมือของเขาที่จับอีกฝ่าย แฮร์รี่เหมือนรู้ตัว ค่อยๆปล่อยมือออกช้าๆ รู้สึกว่าตัวเองเพิ่งทำเรื่องน่าอายลงไป แต่พอจะยกมือออกห่าง เขากลับถูกจับแขนแน่นแทน แฮร์รี่ตกใจจะสะบัดมือออกตามสัญชาตญาณแต่ก็ใช่ว่าจะหลุด ใจเขาเต้นตุบถี่อย่างหวาดกลัว แล้วก็สังเกตว่าอีกฝ่ายกำลังมองอะไรอยู่


ที่มือซ้ายของเขามีรอยแผลเป็นเล็กๆที่คล้ายรอยแผลเก่า แต่ถ้าได้สังเกตมันดีๆจะพบว่ามันเป็นตัวอักษร คนตัวสูงหรี่ตาเล็กน้อยและเอ่ยอ่านเน้นทีละคำ


“I must not tell lies”


แฮร์รี่รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังตกลงมาจากไม้กวาดในความสูงสองร้อยไมล์ มือของเขาสั่นระริก ไม่คาดคิดว่าคนที่สังเกตเห็นมันจะเป็นคนตรงหน้า จากบรรยากาศรอบๆที่ชวนขนลุกอยู่แล้ว ตอนนี้เขากลับรู้สึกว่ามันน่ากลัวกว่าเดิมอีก มือกว้างขยับจากแขนของเขาไปอยู่ที่มือแทน ลูบมือของเขาน้อยๆเหมือนกับต้องการตรวจสอบว่ามันคือแผลจริงๆหรือไม่ แฮร์รี่ก้มหน้าลงปล่อยเซเวอร์รัสทำตามใจ


แต่มันกลับแปลกดีที่เขารู้สึกว่ามือของอีกฝ่ายอุ่น แฮร์รี่เคยคิดว่าอีกฝ่ายที่มีชีวิตอยู่ในห้องใต้ดินหนาวเหน็บจะมีมือที่เย็นเยียบเสียอีก


ไล่ความคิดทิ้งออกไปจากหัว แน่นอนสิว่ามือเขาต้องอุ่น อย่างไรเซเวอร์รัส สเนปก็เป็นมนุษย์ไม่ใช่ซากศพเสียหน่อย


และเมื่อมือของแฮร์รี่เป็นอิสระ บรรยากาศอึกครึ้มก็ลดลง ในใจเขาเต้นถี่รัว แทบไม่กล้าเงยหน้าขึ้นกลับไปมอง สุดท้ายก็ได้แต่เหลือบตามองน้อยๆอย่างหวาดๆ เกรงว่าอีกฝ่ายจะถามอะไรมา


แฮร์รี่คิดว่าตัวเองคงตาฝาดแน่ๆที่แวบหนึ่งเขาเห็นความกังวลอยู่ในสายตาอีกฝ่าย เขารีบเงยหน้าขึ้นไปเพื่อรับรู้ความเป็นจริง ดวงตาสองคู่ประสานกัน ถึงเซเวอร์รัสจะแค่แสดงให้เห็นว่ามีแต่ความเย็นชาในดวงตา แต่แฮร์รี่ก็ยังเห็นภาพก่อนหน้าติดตา


และเขาคิดว่าตัวเองกำลังบ้าที่หัวใจกระตุกไปกับสายตาแบบนั้น


___________


Talk :)


รีดคะ ... แต่งเองกรี้ดเองนี่ผิดมั้ยยยย


ตอนแรกจะตั้งชื่อตอนสิ้นคิดอย่าง Remus Lupin ไปแล้ว แต่ก็แบบ เอาชื่อซิเรียสสิ้นคิดมาแล้วจะทำกับรีมัสอีกเหรอ55555


รีมัสคือหนึ่งในตัวละครที่พิณชอบมากที่สุดเลยค่ะ ตอนแรกแต่งไปไวม๊ากกก แล้วจู่ๆพิณก็มีงานต้องไปที่บ้านพักผู้ป่วยโรคเอดส์พูดคุยกับเขาเพื่อทำรายงาน ที่นี้พอกลับมาจะแต่งต่อ อ่านส่วนรีมัสที่เขียนไว้กลับรู้สึกว่าไม่ใช่อะ จู่ๆก็นึกถึงที่ป้าโจบอกว่า นิสัยรีมัสถอดแบบมาจากผู้ป่วยโรคเอดส์ (ใช่ค่ะ เหมือนมากจริงๆ พิณคอนเฟิร์ม) เลยโละเขียนใหม่หมดเลย และรอบนี้ เขียนบทรีมัสยากมากๆๆๆๆ นิสัยเขียนยากกว่าอัลบัสอีก แบบฮึ่ยยย >^< อยากเม้าส์มอยนะ แต่พิณว่า talk จะยาวเกินไปละ5555


มีเรื่องนึงแอบสงสัยแหละ ใครสังเกตไหมว่าพิณไม่ได้ตั้งชื่อเฟลิกซ์มามั่วๆนะ ถ้ารู้ความหมายชื่อน้องอาจจะเข้าใจพวกพ่อแม่แฮร์รี่มากขึ้นก็ได้นาาา (เรื่องนี้คิดว่าจะไม่มีบอกในเรื่องแหละ ให้เป็นกำไรคนช่างสังเกตไป)


รักรีดนะคะ <3




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 197 ครั้ง

461 ความคิดเห็น

  1. #310 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 21:38
    สงสารน้องมากกก
    #310
    0
  2. #168 **Music** (@fhcy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 04:35
    เราเป็นคนชอบเจอฉากบอกความจริง ความลับอะไรสักอย่างมากๆ พออ่านเร่องนี้ก็เชียร์แฮรี่ให้บอกๆไปจนอึดอัดตัวเอง55
    #168
    0
  3. #167 eakaroon (@eakaroon-yay) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 11:24

    ป๋าไปทำไรมา ให้น้องดูหน่อยhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-02.png

    #167
    0
  4. #166 DT90 (@DT90) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 17:15
    ในที่สุด//ชูมือขึ้นฟ้า
    พระนางก็เจอกันอีกครั้ง ฮอลลลลลลลล จะร้องไห้
    #166
    0
  5. #164 RainyBird (@Rainny6159) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 15:37
    สงสารนว้องงแฮร์ ฮรือออออ
    #164
    0
  6. #163 lonely.com (@jiblonely) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 03:47
    สงสารน้องงง ต้องมีสักวันที่น้องพร้อมจะเล่าแหละ
    #163
    0
  7. #162 Secr3t-Key (@Secr3t-Key) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 03:22
    มันมีย่อยให้เม้าท์เยอะนะ แต่คนอื่นเขียนไปหมดและ

    เอาเป็นว่าเชียร์ให้ครอบครัวพอตเตอร์ทำให้แฮร์รี่รู้สึกว่าไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวแล้วกัน
    #162
    0
  8. #161 Zitrin (@nan9120) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 02:30
    เฟลิกซ์นี้ใช่ เฟลิกซ์ เฟลิซิส 'น้ำยานำโชค' รึเปล่าคะ
    อ่านตอนแรกก็สงสัยอยู่ว่าชื่อดูคุ้นๆ
    #161
    0
  9. #160 Boonyisa Rodpat (@lkppim) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 23:05
    ป๋ามาบอกทุกคนว่าเรือเริ่มขยับแล้ว55555555 ว่าแต่ป๋าเป็นอะไรอะโดนจอมมารทรมานมาเหรอ? สงสารน้องอะความคิดคืออยากกอดน้องมาก ไม่แปลกที่น้องจะไม่พูดและเก็บไว้คนเดียวจริงๆ ทุกคนในมิตินี้ถึงจะใช่แต่มันก็ไม่ใช่
    #160
    0
  10. #159 GOTFAFA (@Yanikajitklang) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 22:15

    โว้ยยยยยย ป๋าเรามีบทละ มีจับมือน้องด้วยนะ ป๋าไปทำไรมา ทำไมดูซีอ่ะ

    -คงจะได้เห็นเทดดี้ในเร็ววัน
    รออ่านต่อไปนะคะ
    #159
    0
  11. #158 Alecxia Drew (Adriene) (@war-1980) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 22:14
    รีมัสทั้งสองโลกต้องให้แฮร์รี่เกรี้ยวกราดรึไงถึงจะได้แต่ง55555 ขำแฮร์รี่ กลัวลูกทูนหัวไม่ได้เกิด5555
    นึกว่าเจมส์จะให้ผ้าคลุมแหะ แต่แผนที่ก็โอแหละ ผ้าคลุมน่าจะได้ใช้ในสงคราม
    #158
    0
  12. #157 sasahara (@sasahara) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 21:24
    ป๋าเเกทำสัญญากับซิสซี่เเล้สหรอ อะไร ยังไง;_; หรือกับจอมมารเพราะเริ่มไม่ไว้ใจ?
    #157
    0
  13. #155 ฮิจินะ (@pho-poe) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 20:34

    เราว่าเรารู้ว่าซีเรียสคิดอะไรอยู่~~~~ จัดไปอย่าให้เสียชื่อเลยย55555

    ขอให้เรื่องนี้ป๋าใจอ่อนด้วยเถอะะะ!!!

    #155
    0
  14. #154 โลลิค่อน (@0881637445) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 20:24
    ใช้รีมัสนายควรมีความสุขได้แล้วว
    #154
    0
  15. #153 Puai244 (@Puai244) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 20:23
    พี่น้องน่ารัก เฟลิกซ์ฟังพี่ชายมากกว่าพ่อแม่ ดูเป็นอะไรที่น่าเกิดขึ้นแบบสุดๆ ถ้าบ้านพอตเตอร์มีลูกมากกว่า 1

    รีมัสรู้ว่ามันมีความหวังอันงดงามในอีกโลกนึง ลูกที่เกิดจากความรัก จากคนที่รักกว่าสิ่งอื่นใด จะหน้าตาแบบไหน จะเป็นอะไรที่พิเศษรึเปล่า ความหวังมันยิ่งใหญ่

    การที่ไม่รู้ว่าแฮร์รี่โลกนี้อยู่ที่ไหน เป็นยังไง ทำให้แฮร์รี่ไม่รู้ว่าจะมีใครเข้าใจว่าอะไรต้องเกิดขึ้นในตอนท้าย ความตายที่เข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ มันโหดร้ายจริงๆ

    รอยแผลจากปากกาเลือดคืออะไรที่เป็นเอกลักษณ์ แสดงให้เห็นว่าคนที่ได้รับ ถูกทรมาน เมื่อคิดว่ามันคือยุคสงคราม สิ่งที่เจอก็เลวร้าย

    แต่เขาเริ่มรักกันแล้ว ปิ๊งกันแล้ว เจมส์ว้อยข้าศึกบุก
    #153
    0
  16. #152 Narania (@SARANIA) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 20:13

    ไรท์เพิ่มขนาดตัวอักษรให้เราหน่อยยย เราสายตาสั้น อ่านในคอมย๊ากยาก กดเพิ่มขนาดไม่ได้ด้วย ไม่รู้ทำไม

    #152
    0
  17. #148 Jackalope3305 (@pawidporn-name) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 19:37
    โมเม้นอันน้อยนิด แงงงงง้
    -พี่น้องน่ารักกันมากเลยค่ะ อยากเห็นทั้งสองคนไปแสบแบบสนุกๆด้วยกัน
    -จะร้องไห้เลยตอนแฮร์รี่คิดว่าทุกคนจะไล่ไปตายถ้ารู้ความจริง มันเหมือนไม่มีใครผูกพันกับการมีตัวตนอยู่ของแฮร์รี่ในปัจจุบันนี้เลย ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง จะเป็นแค่เฟลิกซ์คนเดียวหรือเปล่านะที่ร้องไห้ให้กับแฮร์รี่
    -ความเกรี้ยวกราดของแฮร์รี่ตอนพูดกับลูปินเรื่องแต่งงานมีลูกคือสุดจริงทั้งโลกนู้นและโลกนี้เลยค่ะ รีมัสควรได้มีความสุขบ้างจริงๆค่ะ เขาเจออะไรหนักมามากเกินพอแล้วแม้จะไม่ใช่ช่วงสงคราม
    -ศจ.สังเกตเรื่องแผลแล้ว อยากรู้เลยว่ามันมีอะไรลึกกว่าแค่ปากกาขีดมือเป็นแผลหรือเปล่า
    -จะว่าไป แล้วศจ.เป็นอะไรกันนะ ทำไมดูไม่สู้ดีตอนแฮร์รี่เดินมาเจอ
    #148
    0
  18. #147 เงาที่รัก (@goldenblack) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 19:36
    โว้ยยยยยยย ป๋าเนปมีบทแล้วววว!! โอ้ละน้อ~ปุ่มกดถัดไปอยู่หนายยยยยย!!(เสียงหลง)
    #147
    0
  19. #145 rookie_king2 (@Rookie_King) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 19:20
    ป๋าาาาา ฮืออออ ในที่สุดก็มีบท แงงง หนูภูมิใจจังค่ะ 5555555
    รีมัส อย่าคิดมากน่าาา ท็องส์รักเธอมากนะ รีบๆ คุยกัน อยากเห็นเท็ดดี้แล้วววว
    #145
    0
  20. #144 My3547TRSH (@My3547TRSH) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 19:13
    เราชอบคู่รีมัสกับท็องค์มากๆเลย (ชอบท็องค์ตอนบอกi don't care, I don't care either มากกก คือท็องค์รักรีมัสมากจริงๆ) พอมาอ่านแบบนี้แล้วรู้สึกดีใจ เรื่องนี้เค้าอาจจะได้อยู่ด้วยกันหลังจบสงคราม อาจจะไม่ตาย ได้อยู่เลี้ยงเท็ดดี้
    #144
    0
  21. #143 hoshijung (@fatin-creammy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 18:55
    รอตอนต่อไปค่า อยากอ่านต่อมากกกก

    รีมัสน่าร้ากกกก
    #143
    0
  22. #141 ::คนปากไม่ดีย์:: (@windycloud) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 18:34
    รีมัสก็เป็นตัวละครนึงที่เราค่อนข้างนักมากพอๆกับซีเรียส เพราะรีมัสเป็นคนที่อบอุ่น เเละน่ารักมากเลยล่ะค่ะ เเถมเจ้าตัวยังมีเจ้าหนูเท็ดดี้สุดน่ารักมาให้เราเอ็นดูกันอีก ฮืออออออ
    #141
    0
  23. #140 TewadaCat (@TewadaCat) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 18:24

    ฮาาาา ดีใจ ตอนใหม่อัพแล้วโว้ย กรี๊ดดดดดลั่นบ้าน จนคนอยู่ด้วยหาว่าบ้า

    ดีใจ ป๋ามีบทแล้ว (ถึงบทจะน้อยไปหน่อย สงสัยต้องบอกให้ลดค่าตัว ไรท์จะได้มีงบจ้างป๋ามาบ่อยๆ)

    เป็นนิยายที่ชอบมากค่ะ จะต้องมานั่งอ่านนั่งเปิดทุกวัน เมื่อไหร่ตอนใหม่จะมา
    ชอบการเขียนบรรยายมากค่ะ กระจายบททั่วถึง แถมคงนิสัยของตัวละครแต่ละตัวด้วย

    รอติดตามตอนต่อไปนะคะ

    #140
    0
  24. #139 supernei46 (@supernei46) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 18:19
    รอออออ
    #139
    0
  25. #138 nattha_thari (@natthasata) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 18:18
    มาจากโชคดีรึเปล่าคะ?ชื่อน้องเฟย์ คิดถึงชื่อน้ำยาโชคดีเลย

    แต่ตอนนี้รู้สึกฟีลหม่นๆชอบกล เฮ้อออออออ
    #138
    0