HORROR WINTER (YAOI) END

ตอนที่ 29 : HORROR WINTER : 27 myone 100 per

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,408
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    3 เม.ย. 57

CHAPTER 27

myone

 

                ผมไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่ผมกับฝนอัดกันอยู่ภายในห้องน้ำที่คับแคบแห่งนี้ แต่ความรู้สึกหนึ่งที่ผมสามารถบอกได้คือผมไม่รู้สึกรังเกียจ กลับอายด้วยซ้ำที่ต้องให้ฝนเป็นฝ่ายทนไม่ไหว

                ทั้งๆที่ความจริงมันคือหน้าที่ของผม

                ไปเรียนได้แล้ว ผมบอกเมื่อเห็นว่าโทรศัพท์ของฝนดังขึ้น คงจะเป็นเพื่อนที่โทรมาหาเพราะเห็นว่าฝนออกมานานเกินไป

                ผมไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้วเพราะวันนี้ผมเรียนแค่วิชาเดียว

                อื้อ มือเรียวปาดน้ำตาที่เปื้อนแก้มทั้งสองข้างออกช้าๆก่อนจะถอยห่างผม ดวงตาแดงก่ำของคนตรงหน้าทำให้ผมรู้สึกไม่ดีเท่าไหร่นัก               

                ใครก็ดูออกว่าร้องไห้มา

                อย่าพึ่งไป

                หืม?ฝนลากเสียงแล้วเงยหน้ามองผมช้าๆ

                ตาแดงผมเชิดคางคนตรงหน้าขึ้นช้าๆก่อนจะพรมจูบลงบนเปลือกตาทั้งสองข้างอย่างอ่อนโยน ผมทะนุถนอมฝนมาตลอด

                และผมไม่อยากให้คนที่ผมเฝ้าดูแลมาอย่างดีต้องมีน้ำตาเพราะผมอีก

                เฮก... ดวงตากลมโตวูบไหวเล็กน้อยกับการกระทำของผม

                รู้สึกดีขึ้นบ้างไหม?

                อื้อ...งั้นเราไปเรียน...นะฝนพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ผมแอบยิ้มกับท่าทางของเขา ฝนมองผมแว๊บหนึ่งก่อนจะตัดสินใจเดินออกจากห้องน้ำไป

                โทรศัพท์มือถือผมสั่นพร้อมกับเบอร์มือถือที่โชว์ขึ้นมา ชื่อที่ปรากฏทำให้ผมรู้สึกแปลกใจอยู่ไม่น้อย ในเวลานี้คู่หมั้นของผมโทรมาทำไมทั้งๆที่เรานัดกันไว้ตอนสี่โมงเย็น         

                นี่พึ่งบ่ายโมงเอง...

                ไง ผมกรอกสายทำน้ำเสียงเนือยๆทำเอาคนปลายสายทำเสียงฟึดฟัดใส่ผมทันที

                ( ช่วยทำน้ำเสียงเหมือนอยากรับสายฉันหน่อยจะได้ไหม )

                ก็จำเป็นต้องรับ ผมตอบกลับไปตรงๆ

                ( เหอะ ตรงดี )

                ตามนั้น

                ( ออกมาเจอกันหน่อยได้ไหม มีเรื่องจะคุยด้วย )

                ขี้เกียจ

                ( แน่ใจหรอว่าขี้เกียจ? )

                อืม

                ( แล้วถ้าบอกว่าเกี่ยวกับเรื่องยกเลิกงานแต่งจะยอมมาไหม? )

                กำลังจะไป เจอกันที่ไหนนัดมา

 

                ผมมาถึงร้านที่นัดหมายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ใบหน้าสวยของคู่หมั้นผมนั่งอยู่หน้าร้านมองดูผมที่กำลังเดินลงมาจากรถแท็กซี่ด้วยหน้าตามีเล่ห์นัย

                ผมได้บอกไปรึยังว่าเราสองคนมีความลับบางอย่างอยู่

                มาเร็วดี

                ก็น่าจะรู้เหตุผล ผมตอบไปด้วยน้ำเสียงเบื่อเต็มทน

                ผมไม่ชอบการสร้างภาพและผมไม่ชอบการที่ต้องใส่หน้ากากเข้าหากัน นั่นคือเหตุผลหนึ่งที่ผมไม่คิดจะปิดว่าตัวตนจริงๆของผมเป็นยังไง

                ใช่ผมบอกคู่หมั้นผมตั้งแต่วันแรกที่เราได้เจอหน้ากันและได้อยู่กันสองคนว่าผมมีคนรักเป็นผู้ชาย

                ไม่จำเป็นต้องปิดอยู่แล้ว

                งั้นก็เข้าเรื่อง

                “ว่ามาผมพูดอย่างไม่ใส่ใจอะไรมาก กาแฟที่เธอเตรียมให้ถือว่ารู้ใจผมในระดับหนึ่ง ผมยกกาแฟขึ้นดื่มแต่สายตากลับมองคนตรงหน้าที่กำลังเอ่ยปากพูดอย่างไม่วางตา

                ฉีกสัญญาระหว่างบริษัทเราซะ

                “อย่าโง่สิ -_-”ผมวางกาแฟทันทีที่คู่หมั้นผมบอกความคิดตื้นๆของตัวเองออกมา

                งี่เง่าสิ้นดี

                แล้วจะให้ทำยังไงละ ฉันก็อยากกลับไปหาแฟนของฉันเหมือนกัน

                “ไอ่ทอมชนบทนั่นน่ะหรอ

                “เขาชื่อเชาเชาว์ย่ะ!” เธอดูโมโหขึ้นมาทันทีที่ผมว่าแฟนของเธอ ใช่ได้ยินไม่ผิดหรอก คู่หมั้นของผมไม่คิดจะสนใจผู้ชายอยู่แล้ว             

                หรือบอกง่ายๆว่าเป็นดี้ ผมเกลียดคำจำกัดความพวกนี้ที่สุด

                ฟังแล้วมันจักจี้แปลกๆ...

                แล้วจะทำยังไงละ!”

                “ก็พอมีวิธี

                “ยังไง?

                “มันได้ผลแน่นอน แต่เธอจะยอมทำรึเปล่า

                ทำ ฉันทำ!!!”

                “วิธีของฉันคือ... J


                ผมอธิบายความคิดของตัวเองที่คิดมาได้หลายวันหลังจากที่รู้เรื่องของคู่หมั้นผม เธอดูอึ้งไม่น้อยที่ผมบอกวิธีที่เสี่ยงมากแต่ผมเชื่อว่ามันได้ผล

                ตกลงจะทำไหม

                “ฉันมีทางเลือกด้วยหรอ ก็ดีกว่ามานั่งทนอยู่กับคนที่ไม่มีวิญญาณหน้าตาบูดบึ้งแบบนาย!”

                “แต่ก็มั่นใจว่าหล่อกว่าแฟนเธอ -_-” ผมตอบกลับไปทำเอาคู่หมั้นแทบจะเอากาแฟตรงหน้าสาดหน้าผมที่ดูถูกหน้าตาของแฟนเธอ

                ถ้าเห็นก็คงเข้าใจว่าที่ผมพูดไปคือเรื่องจริง

                แต่ทำไมฉันรู้สึกว่าฉันเสียอยู่ฝ่ายเดียวละ นายไม่เห็นเสียอะไรเลย

                “อืม เพราะเสียไม่ได้ไง อย่าโง่สิ จำไม่ได้หรอว่าทำไมถึงถูกคลุมถุงชนถ้าไม่เกี่ยวกับบริษัท

                “ก็รู้

                “และมันก็มีแต่เธอที่จะยกเลิกได้ ทำตามที่บอกแล้วหลังจากนั้นจะจัดการต่อเอง

                “นายมั่นใจมากไหมเฮก

                “เดี๋ยวรู้ J

 

                Hotel P.

 

                รถยนต์คันเกือบหรูของแฟนคู่หมั้นผมจอดลงหน้าโรงแรมที่ดูมีราคาระดับที่ไม่เหมาะสมกับหน้าตาสักเท่าไหร่ โรงแรมนี้แม่และพ่อของคู่หมั้นผมเป็นหุ้นส่วนอยู่ครึ่งหนึ่ง ผมรีบลงจากรถเพราะทนความน้ำเน่าของคนสองคนที่หยอดคำหวานให้กันตลอดทางไม่ไหว ผมแทบจะเอาเทปมาปิดปากทั้งสองคน           

                บางทีมันก็จั๊กจี้ไป

                ที่นี่ที่ไหนหรอ

                “โรงแรมไงตัวเชาเชาว์ทอมร่างเกือบเรียกว่าหมีและสัตว์อีกพยางค์ที่ไม่ค่อยน่าพูดเท่าไหร่ตอบด้วยน้ำเสียงระรื่นก่อนจะมองมาที่ผมด้วยสายตาไม่เป็นมิด  

                นั่นตาหรือลูกถั่วเขียว

                ที่รักต่างหากละ ตัวตอบผิดอะ >_<”

                เฮ้อ -_-” ผมถอนหายใจกับความปัญญาอ่อนก่อนจะเดินนำเข้าไปในโรงแรม วันนี้ผมมีนัดคุยเรื่องงานแต่งงานทั้งๆที่มันยังอีกนานพอสมควรและคู่หมั้นผมก็ต้องมาเจอกันที่นี่ในเวลาอีกสิบห้านาทีหลังจากนี้

                ใช่ผมแกล้งมาก่อนและรอให้ผมเดินไปทางห้องประชุมของโรงแรมแล้วรอให้คู่หมั้นเดินตามเข้ามา

                ที่รักเค้าคิดถึงตัวเองที่สุดดดด~” คู่หมั้นและแฟนทอมเล่นตามบทที่ผมบอกไว้

                และผมหวังว่าทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี

                จุ๊บ...>3<” เสียงเหมือนดูดหอยดังขึ้นพร้อมกับคนสองคนที่ผมคุ้นเคยอย่างดีกอดนัวเนียกันจนแทบจะโดนเขมือบเข้าไปในปากของเชาเชาว์

                พ่อแม่คิดนานไหมตั้งชื่อนี้...

                ผมเดินหักหลบมาทางห้องประชุมก็พบพ่อแม่ผมและพ่อแม่คู่หมั้นนั่งคุยกันอยู่อย่างคนอารมณ์ดี ผมรู้ว่าเรื่องหลังจากนี้มันจะเกิดอะไรขึ้นและรู้ว่าผลที่ตามมาจะเป็นยังไง

                แค่ให้ผมได้ลองเสี่ยงเป็นครั้งสุดท้าย

                สวัสดีครับ ผมเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับยกมือไหว้ผู้ใหญ่ในห้อง

                อ่าว...แล้วน้องละลูกไม่ได้มาด้วยกันหรอ? แม่ผมถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

                แม่ผมชอบคู่หมั้นของผมมาก...ผมก็ไม่อยากทำให้แม่ผิดหวังหรอกถ้าหลังจากนี้ไม่กี่นาทีจะมีเรื่องบ้าๆเกิดขึ้น

                เห็นบอกว่าจะตามมา ผมพึ่งเลิกเรียน

                อ่องั้นไม่เป็นไร เราคุยกันไปก่อนก็ได้เนอะ ^^”

                เดี๋ยวผมโทรตามเองครับ ผมพูดพร้อมกับกดโทรศัพท์หาคนที่อยู่ชั้นบนผมเพียงไม่กี่ชั้นทันที เสียงสัญญาณดังขึ้นไม่นานปลายสายก็กดรับ

                ( อะไรอีกเฮก!!! ) คำพูดแรกจากปลายสายทำให้ผมรู้สึกตกใจไปครู่หนึ่ง ผมไม่คิดว่าจะเล่นสมจริงขนาดนี้ เล่นเอาทุกคนในห้องถึงกับเงียบแล้วหันมามองหน้าผมเป็นตาเดียวกัน

                ใช่ผมเพิ่มเสียงโทรศัพท์ของตัวเองให้ดังที่สุด

                ตอนนี้อยู่ไหน ให้ไปรับไหม?ผมยังแกล้งทำตัวปกติทั้งๆที่ความจริงถ้าเธอพูดแบบนี้ผมก็พร้อมที่จะกดวางและลบเบอร์โทรของเธอออกจากมือถือทันที

                ( อยู่ชั้นสามของโรมแรมไง อยู่กับแฟนจบไหม!!! )

                ตึง!!!!

                พ่อของคู่หมั้นผมตบโต๊ะเสียงดังพร้อมกับเดินจ้ำอ้าวออกไปและเป็นไปตามที่ผมคิด เขารีบตรงไปที่ลิฟต์เพื่อที่จะขึ้นไปยังชั้นสาม

                ทุกอย่างดูรวดเร็วและเสี่ยงมาก         

                ถ้ารอดก็รอดไปเลยแต่ถ้าไม่...ผมก็ต้องอดทน

                เฮกหนูไม่เป็นไรใช่ไหมลูกแม่รีบเดินเข้ามาถามผมเพราะจากน้ำเสียงของคู่หมั้นแม่คงคิดว่าผมเสียใจมาก

                คิดงั้นหรอ...

                ผมโอเค ผมทำเสียงเศร้า  

                ผมละเกลียดการสร้างภาพที่สุด         

                ทุกคนดูตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทันทีที่ถึงชั้นสามพ่อของคู่หมั้นก็เคาะประตูเรียงห้องทั้งสิบห้องในชั้น ผมก็อยากจะบอกว่าอยู่ห้องสุดท้ายแต่ถ้าบอกไปคงจะผิดสังเกต

                ปังปังปัง!

                เสียงเคาะประตูห้องสุดท้ายดังขึ้นพร้อมกับประตูที่ถูกกระชากออกอย่างแรงพร้อมกับใบหน้าที่ไม่ต้อนรับแขกของคู่หมั้นที่ได้เตรียมการมาอย่างดี   

                “อะไรนักหนาเฮ...พ่อ!!!!!!” เธอร้องเสียงหลงพร้อมกับถอยหลังไปหลายก้าวก่อนที่แฟนของเธอจะออกมาในชุดนุ่งน้อยห่มน้อยซึ่งในบทผมไม่ได้บอกไว้

                สงสัยจะอยากให้มันสมจริง

                ทำไมลูกทำแบบนี้!!!!” เสียงผู้เป็นพ่อดูผิดหวังกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้ารวมถึงคนเป็นแม่ที่ทำท่าว่าจะสลบเมื่อเห็นลูกสาวตัวเองกับหมีขั้วโลก

                ก็หนูไม่ชอบเฮก!”

                “ลูก...!!!”

                “พ่อบังคับให้หนูหมั้นหนูก็ทำ แต่เรื่องแต่งงานยังไงก็ไม่มีทาง!”

                “…!!!!!”

                “ยกเลิกงานแต่งแล้วถอนหมั้นเถอะ ยังไงฉันก็รักนายไม่ได้คู่หมั้นเริ่มเล่นบทดราม่าใส่ผม ซึ่งผมก็ควรจะเล่นบทดราม่ากลับ              

                สัญญาว่าจะไม่มีโอกาสทำเรื่องบ้าๆแบบนี้อีก -_-

                “อืม...ก็เอาสิ

                “ลูกเฮก...!” แม่ผมร้องเสียงหลง

                แต่สัญญาระหว่างบริษัทของเราจะเหมือนเดิมและผมจะให้สัมภาษณ์กับนักข่าวทุกคนว่าผมยกเลิกงานหมั้นเอง

                “…!!!”

                “คุณพ่อตกลงไหมครับผมหันไปถามฝ่ายพ่อของคู่หมั้นที่ดูไม่พอใจเอาอย่างมาก

                ผมรู้ผมเข้าใจ

                น้องไม่รัก ผมพอเข้าใจ...แต่น้องมีแฟนอยู่แล้วและยิ่งเป็น...ผมทิ้งท้ายไว้ให้ทุกคนคิดเองเพราะไม่อยากจะพูดทำร้ายจิตใจคนอื่นไปมากกว่านี้

                ยังไงผมก็คงรับไม่ได้

                “...!!!!”

                “ผมขอแค่สัญญาบริษัทของเราจะยังเหมือนเดิมและผมจะให้ข่าวทุกอย่างโจมตีที่ผมเอง

                “ลูกเฮก... แม่ผมเรียกชื่อผมอีกครั้ง ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตา แม่คงคิดว่าผมเจ็บปวดมากแต่มันกลับตรงกันข้าม ตอนนี้ถ้าทำได้ผมคงตะโกนความเป็ฌนอิสรภาพของตัวเองที่หลุดพ้นจากคนที่ไม่ได้รัก

                และคิดว่าคงรักไม่ลง

                พ่อคงไม่อยากให้ลูกสาวคนเดียวถูกสื่อโจมตีหรอกใช่ไหมครับ?

                “อืม

                “งั้นผมขอยกเลิกงานแต่งงานและถอนหมั้น

                “…!!!!”

                “รักกันนานๆนะครับ J


                สิ้นคำพูดผมก็หันหลังเดินออกมาโดยไม่สนใจคำพูดของพ่อแม่ที่ดูเป็นห่วงผมมากทั้งๆที่พวกเขาดูผมไม่ออกเลยว่าผมดีใจมากแค่ไหน               

                ผมทำได้แล้วจริงๆ

                ผ่านไปไม่นานเท่าไหร่โทรศัพท์ผมก็สั่นพร้อมกับเบอร์ของคนที่พึ่งเจอหน้ากันไม่ถึงชั่วโมง ผมรีบกดรับแล้วรอฟังคำพูดจากปลายสายทันที

                ( ทำไมฉันมีแต่เสียกับเสียห้ะ!!! ) เสียงแว๊ดๆจากปลายสายทำเอาผมหลุดขำไม่ได้

                ก็รู้เหตุผลว่าถ้าเป็นฉันสัญญาบริษัทจะเป็นยังไง

                ( รู้หรอก อีกอย่างพ่อแม่ก็ไม่ได้ว่าอะไรลูกรักที่สวยแบบฉันอยู่แล้ว แต่งานนี้มีเคลียร์ยาวเรื่องเชาเชาว์ พ่อบ่นยับเลยว่าทำไมต้องมาคบกับคนตัวใหญ่ )

                เรียกว่าอ้วนง่ายกว่า

                ( เฮก!!!! )

                ขอบคุณนะ

                ( ห้ะ อะไร? )

                ที่ช่วย

                ( อ่อ เรื่องเล็กน่า...ก็อย่างที่บอกฉันไม่อยากทนอยู่กับคนที่ไม่ได้รักแล้วปากหมาอย่างนายหรอก )

                ต่อยไหม

                ( น่าเกลียด! เชอะ ไปละยังไงเจอกันนะ อย่าลืมนัดแฟนนายมาทานข้าวกับฉันด้วยละฮี่ๆ )

                ไม่

                ( โถ่ทำเป็นหวง ฉันให้ยืมแฟนฉันก็ได้นะ )

                ให้ฟรียังโกรธ -_-” ผมกดวางทันทีที่เราเริ่มไร้สาระ รถแท็กซี่ขับไปเรื่อยๆตามจราจรที่ค่อนข้างติดขัด ผมยิ้มกับตัวเองจนรู้สึกว่ามันไม่ใช่นิสัยของผม

                ใช่วันนี้ผมมีความสุขมากจริงๆ...

 

                เท็กซัส part

 

                “โห้ย เมื่อยชิบ ผมบ่นหลังจากที่เราเดินทางกลับมาถึงหอแล้ว ผมรีบถอดเสื้อนักศึกษาออกเพราะอากาศที่ไม่ค่อยน่าพึงประสงค์สักเท่าไหร่ ฝนวางกระเป๋าลงก่อนจะหัวเราะเบาๆ

                นวดให้ไหม

                “ไม่เป็นไร มึงก็เหนื่อยไม่ต่างกันกูรู้ ผมรู้ว่าฝนไปไหนมา ตอนเข้ามาในห้องเรียนดวงตาแดงก่ำขนาดนั้นไม่มีใครดูไม่ออกหรอกว่าฝนร้องไห้เพราะอะไร

                ก็มีอยู่คนเดียวที่ทำให้เพื่อนผมเขวได้ขนาดนี้

                งั้นหรอ... ฝนพูดออกมาเสียงเบา ดวงตาล่องลอยเหมือนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

                หิวไหมวะ กูว่าจะขับรถออกไปร้านนวดสักชั่วโมงแล้วเดี๋ยวจะแวะซื้ออะไรเข้ามา หรือว่าจะออกไปกินกันดี?

                “ฝากนายซื้อมาก็ได้ เราไม่อยากออกไปไหน ฝนตอบพร้อมกับรอยยิ้มที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก

                เมื่อไหร่ไอ่เฮกมันจะหายโง่สักทีวะ ห่วงแต่เหี้ยอะไรก็ไม่รู้...

                จะไปนวดกับกูไหม เดี๋ยวป๋าจ่ายให้ ผมพยายามหยอกล้อเพื่อนให้ฝนอารมณ์ดีขึ้นแต่เหมือนจะตรงกันข้าม ฝนนิ่งยิ่งกว่าหุ่นปั้นเสียอีก               

                “เราง่วงแล้วละ

                “อ่าว...

                “ฝากซื้อข้าวมาด้วยนะ เรากินอะไรก็ได้ พูดจบร่างเล็กก็ทิ้งตัวลงนอน ผมเดินไปเปิดแอร์ให้ก่อนที่จะออกจากห้อง

                ถ้าเฮกไม่คิดจะมาดูแลฝน ผมจะดูแลมันเอง     

                ผมโกหก...

                “-_-” ผมเดินออกมาได้ไม่กี่ก้าวก็เจอกับสิ่งประหลาดที่มายืนทำหน้าซื่อบื้ออยู่หน้าหอผม สายตาเย็นชาของมันมองผมนิ่งๆเหมือนรอให้ผมเป็นฝ่ายชวนคุย

                แม่งเป็นหน้าที่ผมหรอวะ!

                “มาทำไม

                “มาหาฝน”            

                “จะแห่นางแมวหรอ -_-”

                “ไม่โง่นะ

                “…!!!”

                ทำไมต้องว่าผมรุนแรงขนาดนี้ด้วย...

                ชั้นสามห้องซ้ายสุด

                “ขอบคุณเฮกตอบสั้นๆก่อนจะเดินผ่านผมไปโดยไม่คิดจะถามคำถามอะไรต่อ

                เออก็ดี ผมจะได้ไปนวดอย่างสบายใจ

                อย่างน้อยผมก็ไม่ต้องห่วงว่าฝนจะไม่มีคนดูแล...

 

                ฝน part

 

                ก๊อกก๊อก...

                เสียงเคาะประตูทำให้ผมที่กำลังกึ่งหลับกึ่งตื่นต้องเดินลากสังขารของตัวเองออกมาเปิดประตูให้กับเท็ก นี่เขาลืมกุญแจไว้หรือว่าลืมของอะรึเปล่า เห็นออกไปเมื่อกี้นี้เอง

                สงสัยคงจะลืมของ...

                ลืมอะไรหรอ ผมเปิดประตูพร้อมกับถามโดยที่ไม่ทันได้ดูว่าคนตรงหน้าคือใคร         

                ไม่ใช่เท็ก...

                ขอเข้าไปได้ไหมเสียงนิ่งๆถามผมเหมือนไม่ต้องการคำตอบเพราะเขาเดินก้าวเข้ามาทันทีที่พูดจบและผมก็ไม่คิดจะกันเขาไว้ไม่ให้เข้ามาด้วย

                มาหาผมทำไม...

                ทำอะไรอยู่เฮกถามเพราะเห็นว่าผมไม่ได้เปิดทีวีมือถือก็เอาไปชาจเสียบไว้ ผมยิ้มนิดๆก่อนจะชี้ไปที่นอนของตัวเองที่ยังมีผ้าห่มวางอยู่

                นอนน่ะ

                “รบกวน?

                “ไม่หรอก...ยังไม่ทันได้นอนเลยผมพูดพร้อมกับนั่งลงบนที่นอนของตัวเอง เฮกที่ยืนอยู่ก็เดินมานั่งข้างๆผม แต่ไม่ได้ใกล้กันมากเกินไป

                เรื่องที่เขาจะพูดคือเรื่องอะไร

                ผมขอทำใจก่อนจะได้ไหม...

                ฝนเรื่องที่กูบอก...

                “หิวน้ำไหม?

                “หืม?

                “นายมาร้อนๆคงจะหิวน้ำ รอแปปนะ ผมรีบเดินไปหยิบแก้วน้ำกับน้ำเย็นออกมาเทให้เขาดื่ม อาจเป็นเพราะผมรู้สึกถึงลางไม่ดี

                ผมเลยไม่อยากจะฟัง...

                ขอบคุณเฮกรับน้ำไปถือไว้ไม่มีท่าทีว่าเขาจะยกมันขึ้นดื่ม

                ทำไมไม่ดื่มละ

                “ฝน กูจะบอกว่า...

                “เฮกเราลืมซักผ้า เดี๋ยวเอาผ้าลงไปปั่นแปปนะ ผมรีบเบี่ยงประเด็นอีกครั้ง ดูเขาเริ่มไม่สบอารมณ์ที่ผมไม่ยอมฟังเขาสักทีแต่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไร

                ขอเวลาอีกนิด...แล้วผมจะยอมรับฟังในสิ่งที่เขาพูด          


                หมับ!

                มือหนาคว้ามือผมไว้อย่างรวดเร็ว แรงบีบของเขาทำเอาผมถึงกับชะงักไปครู่ใหญ่ เฮกดึงตัวผมให้ลงไปนั่งบนตักเขา ลมหายใจร้อนๆระต้นคอผมอย่างสม่ำเสมอ กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดของเฮกจนถึงป่านนี้เขาก็ยังชอบกลิ่นเดิม มันทำให้ผมหลงใหลจนแทบบ้า

                ถ้ามึงไม่ฟังเสียงแหบพร่ากระซิบข้างหู

                “…”

                ตึก ตึก ตึก

                มึงจะไม่มีวันได้ยินมันอีกเลย

                “…!!!!!!!”

                ผมไม่ทันที่จะได้ตอบโต้อะไรมือหนาก็จับหน้าผมหันไปหาเขาแล้วกดริมฝีปากลงมาอย่างหนักหน่วงเหมือนเสือที่กำลังหิวกระหาย สัมผัสร้อนแรงแต่กลับทำให้หัวใจผมเต้นไม่เป็นจังหวะ มือหนาจับร่างกายผมไปทั่วเหมือนไม่ต้องการที่จะอยู่นิ่ง นิ้วเย็นเฉียบค่อยๆคืบคลานเข้ามาภายใต้เสื้อนักศึกษาบางของผม

                แขนทั้งสองข้างผมโอบรัดร่างสูงเอาไว้แน่นไม่ต้องการให้เขาห่างจากร่างกายผมแม้แต่เพียงวินาทีเดียว น้ำตาที่ไหลง่ายยิ่งกว่าก๊อกน้ำไหลลงมาอีกครั้งโดยที่ผมก็ตอบตัวเองไม่ได้ว่าเพราะอะไร ผมเสียใจหรือผมดีใจกันแน่     

                รู้แค่ว่าอยากให้หยุดเวลานี้ไว้นานๆ...

                ร่างของผมค่อยๆเอนลงไปจนชิดกับเตียงนุ่ม เขาไม่ละริมฝีปากออกจากผมแม้แต่วินาทีเดียว มือของเขาซุกซนจนทำให้ผมอยู่ไม่สุข นิ้วเย็นที่วนเวียนอยู่บริเวณท้องน้อยทำให้ผมรู้สึกถึงความต้องการบางอย่าง

                แม้ว่าผมจะพยายามเก็บมันไว้ให้ลึกที่สุดก็ตาม

                ...!” ผมทำท่าทางขัดใจออกมาทันทีที่เฮกถอนริมฝีปากกลางคัน อารมณ์ที่พลุ้งล่านอยู่ในร่างกายทำให้ผมอยู่ไม่สุขอีกต่อไป มือทั้งสองข้างรวบคอของเขาไว้ก่อนจะกดลงมาให้เราได้จูบกันอีกครั้ง

                แต่เขากลับชะงักใบหน้าไว้ให้ระยะห่างไม่เกินหนึ่งเซน...

                กะจะเล่นสงครามกันใช่ไหม...

                จะฟังกูได้รึยัง?

                “ถ้าเรื่องที่จะได้ฟังมันทำให้เราต้องเจ็บ เราขอให้ผ่านตอนนี้ไปก่อนได้ไหม ผมพูดออกมาอย่างไม่อาย ในตอนนี้ร่างกายของผมต้องการเขามาก 

                มากจริงๆ...

                “ไม่ได้

                “…!!!!!” หัวใจผมแทบแตกเป็นเสี่ยงๆเมื่อคำนั้นหลุดออกมาจากปากเขา ใบหน้าของผมแสดงอาการออกมาอย่างชัดเจน เฮกมองผมด้วยแววตาสื่อความหมายก่อนจะถามซ้ำอีกครั้ง

                จะฟังกูได้รึยัง?

                “…เราขัดได้ด้วยหรอ?

                “ไม่ได้

                “...ไม่เคยขัดอะไรได้อยู่แล้ว

                “ตั้งใจฟังนะ

                “เฮก...

                “เรื่องที่เราคุยกันวันนี้ กูไปคุยมาเรียบร้อยแล้วแววตาจริงจังที่มองมาทำให้ผมเดาได้ว่าเฮกไม่ได้กำลังพูดเล่นหรือมาโกหกอะไรให้ผมดีใจ

                แต่เขากำลังจะพูดในความจริง...

                อยากให้กูยกเลิกงานแต่งแล้วถอนหมั้นใช่ไหม?

                “อื้อ ผมตอบกลับไปตามความรู้สึกตัวเองจริงๆ

                กูทำให้แล้วนะ

                “…!!!!!!”

                “ถอนหมั้นยกเลิกงานแต่งแล้วใบหน้าของเขายิ้มให้ผมด้วยสีหน้าของคนที่มีความสุขที่สุดคนหนึ่ง มือหนาเลื่อนมาเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มผมออกอย่างแผ่วเบา

                นายหมายความว่าไง...

                “ทุกอย่างก็ตามที่พูดไป

                “เฮก...

                “เพราะรักมั้ง

                “….!!!!” ผมเอามือปิดปากตัวเองพร้อมกับปล่อยโฮออกมาอย่างหนัก ร่างของผมสั่นเทาราวกับคนกำลังเสียใจ แต่เปล่าเลยสิ่งที่ผมได้ยินมันไม่ใช่ความเสียใจ แต่ผมกลับดีใจมากๆ

                เฮกไม่จำเป็นต้องเล่าว่าเขาทำยังไง ไม่จำเป็นต้องอธิบายเพราะผมไม่อยากรับรู้        

                ผมแค่อยากรู้ว่าเราจะรักกัน จับมือกัน กอดกัน บอกรักกันเหมือนคู่อื่นๆได้ไหมและเขาจะไม่ไปไหนอีกและเขาก็ทำให้ผมได้ ผมต้องการแค่นั้นจริงๆ...              

                ย้ำ อีกสักครั้ง ให้เธอฟังฉัน อีกสักครั้ง แต่อยากจะย้ำ อยากจะย้ำ จนเธอนั้นมั่นใจ ถึงต่อให้นาน อีกนานสักเท่าไร…”

            เฮกเปลี่ยนจากคร่อมตัวผมมานั่งข้างๆ มือหนาลูบหัวผมพร้อมกับเพลงที่เขาไม่เคยร้องให้ผมฟัง แต่เขากลับร้องอาจเพราะผมร้องไห้หนัก               

                และเขาปลอบผมไม่เป็น

            ก็อยากให้เชื่อใจ ว่าฉันรออยู่ และฉันจะรอต่อไป อย่างที่ได้เคยบอกไว้ และย้ำให้เธอได้มั่นใจ…”

            เฮกนายรู้ไหมว่าตอนนี้ฝนคือผู้ชายที่มีความสุขที่สุดในโลกเลยละ..สุขที่มีนายอยู่ข้างๆ นายจะอยู่ข้างๆฝนตลอดไปใช่ไหม...

                ฉันรักเธอเฮกร้องท่อนสุดท้ายที่ดูเหมือนจะย้ำเป็นพิเศษ ใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มของเขาเป็นสิ่งที่ผมโหยหามาเกือบครึ่งชีวิต ผมไม่เคยเบื่อรอยยิ้มของเขา

                ไม่เคยเบื่อทุกอย่างที่เป็นเขา

                ต่อให้นานกว่านี้ผมก็พร้อมจะรอ ถ้าผมรู้ว่าเวลามีความสุขแล้วมันจะสุขมากขนาดนี้...ผมยอมรอ

                แต่ผมคิดว่าผมคงไม่ต้องรออะไรอีกแล้ว...ในเมื่อตอนนี้สิ่งที่ผมรอได้จบลงและหลังจากวันนี้มันจะมีแต่ความสุข ผมสัญญาจะทำทุกวันที่อยู่กับเขาให้ดีที่สุด               

                ชดเชยเวลาของเราที่ผ่านมา

                ไม่ต้องรักเท่าฟ้า แต่ขอให้รักเท่าเดิมผมจับมือที่เขาลูบหัวผมไว้แน่นก่อนจะร้องเพลงที่ดูเหมือนจะอ่านเนื้อเพลงให้เขาฟังมากกว่าออกมา

                “…”

                “ไม่ต้องมีเพิ่มเติม...แต่รักไม่น้อยลงไป

                “…”

                “ไม่ต้องรักจนชั่วนิรันดร์ ตราบที่ฉันนั้นยังหายใจ

                “…”

                “ขอให้...

                “กูจะเหมือนเดิม

                “…!!” เขาตอบก่อนที่ผมจะพูดจบประโยค

                ตั้งแต่ก่อนจนถึงตอนนี้กูรักคนๆเดียวมาตลอด กูเหมือนเดิมมาตั้งนานแล้ว

                “เฮก...

                “ฝน อีกอย่างที่กูอยากจะบอก

                “ครับ?

                “มึงเรียนจบแล้ว แต่งงานกันนะ

                “…!!!!!”

                “ไม่อยากรออีกแล้ว






100 per
ใกล้จะจบแล้วนะคะกับพาทของเฮกฝน หลังจากนี้จะเดินเรื่องของหนาวพีมแล้วก็จะปิดเรื่องด้วยความสุขของนักอ่านทุกคน(รึเปล่า?) ใครอยากอ่านต่อ อยากให้เรื่องนี้ทำออกเป็นหนังสือรีเควสกันเข้ามาเยอะๆนะคะ พี่ๆสำนักพิมพ์จะได้อนุมัติ 5555555
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

5,619 ความคิดเห็น

  1. #5601 mia26592656 (@mia26592656) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 08:18
    เฮกฝนลงเอยกันละ เย้ๆๆ
    #5601
    0
  2. #5554 Kamobee (@BeeSangprow) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2561 / 22:09
    งือออออ....ดีต่อใจอ่ะเฮก....
    #5554
    0
  3. #5543 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 21:40
    โชคดีที่ได้ยกเลิกงานเน้อ โล่ง
    #5543
    0
  4. #5511 SPDDP Dayn (@pernar) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 02:00
    คู่หลักคือลอยตามแม่น้ำหายไปแล้วจ้า//คู่หมั้นคือพีคมาก55555
    #5511
    0
  5. #5458 batpunch (@batpunch) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 03:22
    ลงเอยยคู่นึงเเย้วววว เย้
    #5458
    0
  6. #5394 lucky_girl (@aom_1985) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 23:32
    ดีใจหนักมากๆๆๆๆๆ
    #5394
    0
  7. #5380 เต็นเทน (@darkpluslight11) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 21:29
    ดีใจหนักมาก ลุ้นคู่เฮกซะฝนหนักกว่าคู่หลักอีก รักกันนาน ๆ นะ
    #5380
    0
  8. #5363 thifu:') (@yamloveyaoi) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 14:09
    #ทีมเฮกฝน
    #5363
    0
  9. #5274 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2557 / 02:02
    โอ๊ยยยยยยยยยยยยย

    คู่นี้หวานซึ้งละมุนละไม
    #5274
    0
  10. #5217 fahbtk (@fahbtk) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2557 / 01:01
    ฝนนนนน ยินดีด้วยน้าาาาา
    ไม่ต้องทำหน้าเศร้าอีกแล้วนะรู้ป้าว
    คือเป็นห่วงฝนนะเว้ย(?) เฮกแกทำให้ฉันปลื้มมากอ่ะ
    แต่ฉันไม่สนคนมีดจ้าของแล้ว รักกับฝนนานๆ นะเว้ย
    สาบานว่านี่อ่านฟิค อินตลอด 5555555
    #5217
    0
  11. วันที่ 11 เมษายน 2557 / 08:36
    โฮ้ย จริงๆเฮกแม่งน่ารักมาก ><
    #4987
    0
  12. #4967 Amz_primO (@amm-primo) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 เมษายน 2557 / 12:06
    ขอกรี๊ดแปปนะ!!
    รักคู่นี้โฮกกกกกกก
    เฮกฝนแฮปปี้แล้ววว
    เฮกน่ารักอ่ะ
    ดูเย็นชาไปนิด แต่อบอุ่น อ่อนโยน มีเหตุผล แอร้
    ชอบอ่ะชอบบบบบบ ><
    ฝน นายโชคดีมากเลยนะ!!
    รักกันนานๆ แต่งงานกันเร็วๆ มีลูกเต็มบ้านมีหลานเต็มเมือง โฮ๊ะๆ

    รักไรท์เตอร์สุดๆ! สู้ๆนะคะ

    #4967
    0
  13. #4930 iNam2pm (@imhottest) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 เมษายน 2557 / 21:06
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด ในที่สุด เฮกก็ทำได้แล้วววววววววววว เฮกกลับมาห้ฝนได้แล้วววววววววว เก่งมากๆ ดีมากๆเลยจริงๆ ฮืออออออออออออออ
    #4930
    0
  14. #4909 pooi654 (@poop8477) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 เมษายน 2557 / 14:07
    พี่หนาว จัดไป now!! -,.-
    #4909
    0
  15. #4898 kimmy_mh (@imhhhhhh) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 เมษายน 2557 / 09:15
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    #4898
    0
  16. #4886 MO_JUNG (@mylove17) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 เมษายน 2557 / 10:10
    ในที่สุดเฮกฝนก็จะลงตัวแล้ว >,< ดีใจมากกก
    รอคู่พี่หนาวกพีมน้า
    #4886
    0
  17. #4877 karn (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 เมษายน 2557 / 18:48
    น่ารักมากๆเลย ฟินสุดๆซึ้งมากๆ
    #4877
    0
  18. #4874 zeesawso (@zeesawseen) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 เมษายน 2557 / 08:18
    พี่เฮกน่ารักมาก เขินน 55555555
    #4874
    0
  19. #4872 Annelida (@annelida) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 เมษายน 2557 / 23:52
    ฮึสสสสสสสสสสสสสสสสสสส พี่เฮก แม่มเฟี้ยวเงาะกระเพาะเป็ด ชอบอ่าาา
    #4872
    0
  20. #4869 หนูรินจัง (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 เมษายน 2557 / 17:48
    เฮก You're the winner!!! นายมาแรงแซงเด็กแว๊นจริงๆให้ตาย
    #4869
    0
  21. #4868 PUFFER :D (@puffer-w) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 เมษายน 2557 / 12:54
    ขอกรี๊ดดังสักรอบ หลังจาดดร่ามามานาน ดีใจเวอร์
    ฟินฟุดๆๆ เฮกฝน เรายินดีกับพวกเธอด้วย
    #4868
    0
  22. #4867 เด็กดี (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 เมษายน 2557 / 12:32
    มัน...มัน..มัน....

    ฟินนนนนนนนน...อ๊ากกกกกก

    เฮกกกกกกก ปลื้มมม



    มาอัพต่อไวๆ นะ
    #4867
    0
  23. #4866 Lippylionnn (@natadeeii) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 เมษายน 2557 / 12:30
    เย้ๆๆๆๆๆๆๆ แฮปปี้ไปแล้วครัชหนึ่งคู่ ^_^
    #4866
    0
  24. #4865 Honey_dew (@noogdewzaza) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 เมษายน 2557 / 11:43
    อร๊ายยยยยยย
    #4865
    0
  25. #4864 yodmoobank (@moo-bank) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 เมษายน 2557 / 10:21
    เย้ๆ ลงตัวแล้ว เฮกเท่ห์มากอ่าาาา
    #4864
    0