HORROR WINTER (YAOI) END

ตอนที่ 25 : HORROR WINTER : 23 Wanna be your boyfriend 100 per

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,394
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    20 ม.ค. 57

CHAPTER 23

Wanna be your boyfriend

 

                “ตอนนี้เราอยู่ตรงนี้ให้นายกอดแล้วไง ผมพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

                เขาจะกอดผมกี่ครั้งก็ได้ จะกอดนานเท่าไหร่ก็ได้ผมยอม แค่เขาพูดมาคำเดียวว่าเขาจะไม่หนีผมไปไหนอีก            

                ถ้ากูกอดกูจะไม่ปล่อย

                “…!”

                “แต่เพราะรู้ว่าต้องปล่อย...

                “ไม่เอาแบบนี้ ไม่เอาแบบนี้สิ ผมร้องไห้ออกมาอย่างหนัก ใบหน้าเจ็บปวดของคนตรงหน้ามองผมก่อนจะค่อยๆหันหน้าหนี

                หยุดร้องไห้

                “ฮึก...ฮือ...

                “กูก็รู้สึกไม่ต่างจากมึง

                “แล้วเราจะทำอะไรให้มันดีขึ้นกว่านี้ไม่ได้เลยหรอเฮก? ผมถามแบบคนจนปัญญา ผมไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงให้เขาอยู่กับผม แต่เท่าที่ผมรู้สึก        

                เรื่องของเรามันเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว...

                มันถูกกำหนดไว้แล้ว

                “แย่ที่สุด... ผมพูดออกมาเสียงเบา

                ไปกันเถอะจู่ๆร่างสูงก็ลุกขึ้นพร้อมกับดึงมือผมให้ลุกตามเขา

                ไปไหน?

        กลับมาเป็นแฟนกันวันนึง

                “…!!!!!”

                “กูคงทำให้ได้แค่นี้

 

                เฮกพาผมมาที่สวนสาธารณะไม่ไกลจากหอพักผมมากเท่าไหร่ วันนี้เป็นวันธรรมดาผู้คนเลยมีอยู่ประปราย ตลอดทางที่เดินมาเขาจับมือผมและผมก็จับมือเขา          

                กลัวว่าเขาจะหายไป...

                การที่ผมยอมตามเขามาง่ายๆผมก็คงตอบไม่ได้เหมือนกันว่าทำไม รู้ตัวเองทีก็เดินตามเขามาโดยไม่มีท่าทีปฏิเสธ ทั้งๆที่การทำแบบนี้คือการทำร้ายตัวเองทางอ้อมแท้ๆ...

                กูเคยพามึงมาเดทที่สวนสาธารณะตอนเราคบกันได้สองอาทิตย์สายตาของเขาทอดมองออกไปไกลแล้วค่อยๆเล่าเรื่องราวต่างๆในตอนที่เราเคยคบกันให้ผมฟัง

                แต่คงพาไปที่นั่นไม่ได้ มันไกลจากหอมึงมาก

                “อื้อ...รู้

                “ไปกินนมกันเขาไม่รอให้ผมตัดสินใจ ร่างสูงพาผมเดินมาหยุดที่ร้านกาแฟเล็กๆในสวนสาธารณะ ผมเดินตามเขาเข้าไปก่อนที่เฮกจะเป็นคนสั่งให้เสร็จสรรพ

                ให้เรากินนมจืดอีกแล้ว ผมพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจเล็กๆ

                เคยมีใครบังคับให้มึงกินนมจืดไหม?

                “ไม่ละ มีนายคนเดียว

                “อืม มึงจะได้จำได้ว่าคนที่บังคับมึงกินนมมีแค่กู

                “…”

                เฮก...

                นั่งตรงไหนดี? เหมือนเขาจะรู้ว่าผมรู้สึกยังไง เฮกรีบเปลี่ยนเรื่องคุยทันที ผมชี้นิ้วมั่วๆเลือกที่นั่งซึ่งเขาคงคิดว่าผมอยากนั่งจริงๆเลยยอมนั่งตามที่ผมชี้

                ความจริงแล้วเฮกชอบนั่งด้านนอกมากกว่าด้านในร้านที่ติดแอร์...

                วันนี้อากาศดีนะ เขาเป็นฝ่ายชวนผมคุยทั้งๆที่เขาชวนใครคุยไม่เก่งเลย    

                เขามักจะชอบให้คำปรึกษา รับฟังปัญหา มากกว่ามานั่งชวนใครคุย

                อื้อ ไว้ว่างๆพาเรามาอีกนะ ^^” ผมยิ้มบางๆกลับไป

                ฝืน...

                ครับ

                “เราอยากไปที่ๆนึง นายไปส่งเราหน่อยได้ไหม?

                “ที่ไหน?

                “ถึงนายก็รู้เองแหละน่า ไปส่งเราได้ไหม?

                “ครับมือหนาวางลงบนหัวผมเบาๆ ส่งก็ส่ง

                “เฮกใจดีที่สุดเลย ขอบคุณนะ ผมยิ้มกว้าง ยังไม่ทันที่ผมจะได้พูดอะไรต่อพนักงานก็เอาของที่สั่งไว้มาเสริฟ

                ผมมองนมสดของตัวเองกับขนมเค้กรสชาติที่ผมชอบสองชิ้นที่วางอยู่ตรงหน้าก่อนจะมองแก้วนมอีกแก้วที่พนักงานวางให้เฮกอย่างงงๆ

                นายกินนมด้วยหรอ?

                “อืม กินเป็นเพื่อน

                “…”

                “ให้มึงกินคนเดียวมันไม่อร่อยหรอกจริงไหม?

                “อะ...อื้ม ผมพยักหน้ารับก่อนจะตัดเค้กแล้วยื่นไปจ่อปากร่างสูง บางทีสิ่งที่ผมกำลังทำอยู่ตอนนี้มันอาจจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วก็ได้

                ขอบคุณ

                ไว้เรามากินด้วยกันอีกนะ

                “…”

                “นะเฮก...

                “กินเค้กสิ ยังไม่ได้กินอะไรมานิเขาเปลี่ยนเรื่องพูดทันทีที่ผมขอร้องเขา ผมรู้ว่าเขาไม่ต้องการจะรับปากส่งๆในสิ่งที่ทำไม่ได้

                ผมเข้าใจแล้ว...

                “อื้อ...

                “รีบกิน จะได้ไปที่ๆอยากไปไงเขาพูดพร้อมกับระบายรอยยิ้มบางๆ มันดูอบอุ่นและเศร้าในเวลาเดียวกัน ผมมองนาฬิกาฝาผนังแล้วรู้สึกหัวใจกระตุกวูบ

                เหลือเวลาอีกไม่นานแล้ว...

               

                รถแท็กซี่จอดลงหน้าโรงเรียนเก่าของผม เฮกลงมาตามด้วยสีหน้าที่ค่อนข้างแปลกใจ ในเวลานี้ยังคงมีการเรียนการสอนอยู่แต่ผมไม่ได้คิดไรมากอยู่แล้ว

                แค่ที่ๆผมต้องการไปมันต้องผ่านทางหน้าโรงเรียนเท่านั้น

                เข้าไปกันเถอะ ผมเอื้อมมือไปจับมือเฮกก่อนจะบีบเบาๆ

                มาที่นี่ทำไม? เขายังดูไม่เข้าใจ

                เอาเถอะ ตามมาผมพูดแต่ยังไม่ปล่อยมือเฮก

                ยามหน้าโรงเรียนมองผมก่อนจะยิ้มทักทายเพราะผมกับเขาค่อนข้างสนิทกัน โรงเรียนผมเป็นโรงเรียนที่มีคนเข้าออกเป็นว่าเล่นเลยไม่มีระเบียบอะไรมากนัก           

                ผมพาเขาลัดเลาะมาทางสวนหลังโรงเรียน ที่โรงเรียนผมมีตำนานว่ากันว่าถ้ามาขอพรที่นี่พรจะเป็นจริง แต่สามารถขอได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้น   

                และผมก็ยังไม่เคยขอพรด้วย...

                ถึงแล้ว ผมหยุดลงหน้าต้นไม้ต้นใหญ่ ใบสีเขียวชอุ่มบ่งบอกถึงความอุดมสมบูรณ์ รอบข้างเป็นดอกไม้เล็กๆที่ลุงภารโรงปลูกไว้ให้นักเรียนได้ดูเล่น

                แล้ว? เขาขมวดคิ้วงง

                เคยมีรุ่นพี่บอกมาว่าเราสามารถขอพรจากต้นไม้ต้นนี้ได้ แต่มีข้อแม้ว่าสามารถขอได้แค่ครั้งเดียวผมค่อยๆอธิบายให้เขาเข้าใจ

                อ่อ

                “เราเลยอยากจะใช้สิทธิ์นั้น

                “…”

                “รู้ว่ามันไม่น่าเชื่อ แต่เราก็ไม่มีทางเลือกอยู่แล้วนี่นา ^^” ผมค่อยๆปล่อยมือเฮกแล้วเดินเข้าไปใกล้ต้นไม้ต้นใหญ่ ทั้งๆที่ผมคิดว่ามันงมงายและไม่มีทางเป็นจริง

                แต่สุดท้ายผมก็ต้องพึ่งมัน...

                คุณเทวดาในต้นไม้ช่วยผมด้วยนะ

                “…”

                “ช่วยให้ผมได้อยู่กับคนที่ผมรัก อย่าให้เขาจากผมไปเลย ผมขอร้อง เสียงผมเริ่มสั่นเครือ เสียงรอบข้างเงียบสงัด ผมรู้สึกเหมือนผมอยู่ตัวคนเดียวในที่แห่งนี้

                “…”

                “ผมไม่อยากเสียเขา...ไม่ให้เขาไป

                “ฝน

                “ฮึก...ผมรักเฮกมากผมพูดไปร้องไห้ไปเหมือนคนที่กำลังอ้อนวอนขอชีวิต ผมไม่รู้ว่าผมจะทำตัวยังไงต่อจากนี้ไป

                ผมไม่มีเขาอยู่ข้างๆเหมือนเมื่อก่อน...และเขากำลังจะไปเป็นคนของคนอื่น

                ให้เรารักกันไม่ได้หรอครับ...ฮือ..ออ

                “ฝนพอได้แล้ว มือหนาจับที่ไหล่ผมก่อนจะพยุงตัวผมไม่ให้เซล้มลงไปกับพื้น เสียงเฮกอ่อนโยนและการกระทำทุกอย่างของเขามันทำให้ผม

                ลืมไม่ได้...

                ถึงกูจะไม่อยู่แล้ว มึงต้องอยู่ได้

                “ไม่เอา...

                “ก่อนที่มึงจะเจอกูมึงอยู่ได้ หลังจากนี้มึงก็ต้องทำแบบนั้น

                “มันไม่เหมือนกันนะเฮก

                “รู้ว่าไม่เหมือน

                “ฮึก...ฮือออ...ออ

                “ขอโทษที่ดูแลไม่ได้

                “…”

                “ขอโทษที่ทำให้มึงรักกู

                “พอได้แล้วเฮก...ผมจับปลายเสื้อเขาไว้แน่น เหมือนตัวเองจะล้มลงไปเมื่อไหร่ก็ได้ถ้าผมหมดแรง เฮกมองผมด้วยแววตาเจ็บปวด    

                เขาไม่ปกปิดมันอีกต่อไป

                ขอโทษที่กลับมาหามึง

                “…”

                “พยายามจะห่างแล้ว แต่มันก็ทำไม่ได้

                “ฮือ...

                “รักครับ

                “…!”

                ริมฝีปากสีซีดค่อยๆโน้มลงมาประกบริมฝีปากผมอย่างแผ่วเบา สัมผัสอ่อนโยนที่เขามองให้ทำให้ผมลืมเวลาไปชั่วขณะ ซึมซับเอาความอ่อนโยนจากคนตรงหน้าที่มอบให้ผมให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

                เพราะหลังจากวันนี้ผมจะเสียเขาไปแล้วจริงๆ...

                “รักมากนะเฮก ผมบอกเขาเสียงเบา

                อืม

                “…”

                “ถือว่านี่เป็น...Good bye kiss

                “…!!!!”
 

นายรู้ไหมการที่คนเราจากกันไปทั้งที่ยังรัก

มันเจ็บกว่าการที่ถูกหักหลังเสียอีก...

 

                ผมนั่งรถกลับมาส่งฝนที่หอพักนักศึกษาแพทย์ แววตาว่างเปล่าของคนข้างๆไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกดี เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วที่ผมทำให้ฝนรู้สึกแบบนี้

                จากนี้ไปคงไม่มีอีกแล้ว

                ไปเดินเที่ยวกันก่อนได้ไหม?ฝนลงจากรถไปพร้อมกับหันมาถามผมเพราะผมไม่ได้ลงจากรถไปด้วย

                ...

                “แต่ว่าถ้า...

                “ไปสิผมรีบตอบขึ้นมาก่อนเพราะรู้ว่าฝนคงรู้สึกไม่ดี

                ถึงผมจะตอบยังไงก็ไม่ได้ทำให้ฝนรู้สึกดีขึ้นอยู่แล้ว เพราะทางเลือกของผมมีอยู่ทางเดียวมาตั้งนานแล้ว ผมรักใครไม่ได้ ผมคอยบอกตัวเองอย่างนั้น     

                สุดท้ายผมก็ลืมฝนไม่ได้

                ระวัง!” ผมดึงแขนฝนทันทีที่เห็นว่าฝนเดินออกนอกถนนมากเกินไปจนเกือบจะโดนรถเฉี่ยว ดีที่ผมดึงไว้ได้ทัน ใบหน้าเศร้าขมวดคิ้วเล็กน้อย

                เอ่อเรา...

                “เจ็บมากไหม ขอโทษ ผมพูดออกไปพร้อมกับมองรอยมือของตัวเองที่ปรากฏอยู่บนแขนขาว ผมคิดว่าผมจับปกติ แต่มันคงไม่ปกติสำหรับฝน

                ไม่เป็นไร นิดเดียวเอง เฮกกลัวเราถูกรถชนนี่ ^^” รอยยิ้มเศร้าเผยออกมาน้อยๆ มือเรียวดึงมือผมเข้าไปกุมไว้ก่อนที่จะใช้นิ้วสอดประสานมือเราไว้ด้วยกัน

                “…”

                “เราชอบจับมือมากเลยละ

                “หรอ

                “ยิ่งเป็นนายเรายิ่งชอบ...เพราะมันยังบอกเราได้ว่านายยังอยู่กับเรา

                “…ครับ

                ยังอยู่แค่วันนี้...

                อากาศดีเนอะ ชอบอากาศที่นี่ตอนมืดที่สุดเลยละฝนพยายามจะชวนผมคุย ผมรู้ว่าฝนกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ครั้งนี้ผมไม่ควรจะพูด 

                ก็ดี แต่อย่าออกมาคนเดียว แถวนี้ดึกๆมันอันตราย

                “เป็นห่วงหรอ?

                “อืม...ห่วง

                “…!!”

                “เจ็บมากไหม

                “เจ็บอะไร นายถามอะไร?...”

                “ที่ทำอยู่ตอนนี้ ถ้ามันฝืนมากก็พอ กูรู้ว่ามึงไม่ไหว ผมวางมืออีกข้างลงบนหัวคนเตี้ยกว่าเบาๆ ผมไม่เคยทำอะไรแบบนี้บ่อยๆเลยดูเก้ๆกังๆ  

                แต่ผมก็อยากทำให้ฝน

                นายรู้ทุกอย่าง

                “อย่าถามต่อ

                “…!!!”

                “กูไม่อยากย้ำคำตอบ มึงก็รู้ว่าคำตอบมันยังเหมือนเดิม

                “เฮก...น้ำเสียงของคนตรงหน้าสั่นเครือราวกลับว่าในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าฝนจะร้องไห้

                ดึกแล้ว กลับขึ้นหอเถอะ พรุ่งนี้มึงต้องไปเรียน

                “ไม่เอา

                “อย่าดื้อ

                “แต่ว่า...

                “อย่าทำให้กูห่วงอีกได้ไหม? ผมพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง จะเรียกว่าสั่งก็ได้ ผมจะพูดเพื่อให้ฝนเข้าใจ ผมไม่อยากรับรู้จากใครว่าฝนแย่

                เพราะผม

                ...

                “ต้องกินนมรู้ไหม มึงกำลังจะเป็นหมอ ดูแลตัวเองบ้าง

                “ทำไม...

                “อย่าหักโหมเวลาอ่านหนังสือ ถ้าไม่ไหวก็พักบ้าง

                “…”

                “เข้มแข็งไว้นะ ทำเพื่อตัวเอง อย่าขี้แยรู้ไหม?

                “เฮก...

                “เวลากูเห็นมึงร้องไห้กูรู้สึกไม่ดีและหลังจากนี้ถ้ามึงร้องไห้กูก็คงมาปลอบมึงไม่ได้

                “…!!!”

                “สถานะกูในตอนนี้มันไม่อยู่ในที่ๆจะดูแลมึงได้อีกแล้ว

                “…”

                “มันไม่ง่าย ที่กูจะเมินคนที่กูรัก

                “…”

                “ทำเพื่อตัวเอง เข้มแข็งได้แล้วนะผมพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่สุดเพื่อให้ฝนผ่อนคลาย ผมดูออกว่าฝนรู้สึกยังไง แขนทั้งสองข้างโอบรอบตัวผมไว้แน่นพร้อมกับร่างที่สั่นอยู่ในอ้อมกอดผม

                เรายอมก็ได้เฮก ยอมแล้ว

                “…”

                “แต่ถ้าวันไหนที่เราวิ่งตามนายทัน เราจะไม่ยอมปล่อยนายไปอีกแล้ว

                “…”

                “เรารักนายนะ จะไม่เรียกร้องอะไรแล้ว จะไม่ทำให้ลำบากใจ

                “ครับ

                “ถ้าเป็นไปได้...กลับมาหาเรานะเฮก

                “อืม...

                “ฝนรักเฮกนะ

                “ครับ เฮกก็รักฝน

 

            รักมาก  
 

 

 

                พีม part

               

                ผมเปิดประตูให้เพื่อนสนิทของตัวเองที่โทรเข้าเบอร์มือถือผมตอนห้าทุ่มกว่าๆ ผมไม่อยากจะเดาว่าเขาจะพูดอะไรเลยรอฟังจากปากของเขาเอง

                นั่งก่อนเฮก ผมบอกเขาเสียงเบาเพราะกลัวพี่หนาวจะตื่น

                อืม เขาตอบรับสั้นๆแล้วนั่งลงตามที่ผมบอกอย่างว่าง่าย

                ว่าไง เกิดอะไรขึ้น พร้อมจะเล่าให้เราฟังรึยัง?

                “อืม อาจจะดูตลกหน่อย เฮกกระตุกยิ้มนิดๆ เป็นท่าทางที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อนเลย ใบหน้าเขาฉายแววเศร้าออกมาแว๊บหนึ่ง

                “…”

                “กูถูกพ่อแม่จับหมั้นกับครอบครัวของบริษัทส่งออกรายใหญ่อันดับต้นๆของประเทศ คนที่จะมาหมั้นด้วยเค้ากับกูไม่เคยเจอหน้ากัน เห็นก็แต่รูปที่พ่อแม่เอามาให้ดู บริษัทพ่อกำลังจะล้มละลายแล้วกูก็เลือกไม่ได้

                “…”

                “แต่กูรักฝน

                “…!!!!”

                “อึ้งใช่ไหม?...หึ มันก็ได้แค่นั้น ยังไงกูก็คงไม่คิดจะล้มงานหมั้นเพื่อมาหาฝนหรอก กูทำแบบนั้นกับพ่อแม่ไม่ได้ ในชีวิตกูไม่เคยลำบาก กูต้องทำตามที่เขาขอ

                “บ้าน่า เรื่องแบบนี้มันยังมีอยู่จริงๆหรอเฮก?

                “ถ้ามันเป็นเรื่องโกหกได้ก็ดี

                “…”

                “มันคือเรื่องจริง

                “แล้วนายจะปล่อยฝนไว้แบบนี้หรอ นายจะต้องไปหมั้นบ้าๆนั่นจริงหรอ ผมย้ำถามอีกครั้ง ผมรู้ว่าเฮกไม่ใช่คนชอบแกล้ง    

                รู้ว่าเขาพูดจริง

                ถ้ามึงรักใครมึงจะบอกให้เขารอไหมถ้ามึงไม่แน่ใจในตัวเอง

                “…”

                “กูรู้ว่ากูทำอะไรไม่ได้ จะให้กูรั้งไว้ทำไม

                “แต่ว่า...

                “กูไม่อยากฝืนอะไรแล้ว ฝืนไปก็มีแต่แย่เปล่าๆ

                “…”

                “คงจะไม่อยู่สักพัก ดูแลตัวเองดีๆละ มือหนาวางลงบนหัวผมก่อนจะโยกเบาๆ เสียงของเฮกดูอบอุ่นแต่กลับรู้สึกอึดอัดในเวลาเดียวกัน

                เฮก รักมันเป็นยังไงหรอ?

                “หืม?

                “รักคือการได้ครอบครองไม่ใช่การเสียสละไม่ใช่หรือไง?

                “ใครบอกมึงแบบนั้น

                “…”

                “รักมันก็คือรัก เป็นอย่างอื่นไปไม่ได้หรอก

                “มันคือการที่เราชอบในตัวเขารึเปล่า ชอบนิสัยเขา ชอบคำพูดของเขา เลยเรียกมันว่าความรักแบบนั้นรึเปล่า?

                “ไม่ใช่หรอก

                “...???

                ถ้ามึงคิดแบบนั้นกูจะยกตัวอย่างให้ฟัง...กูบอกว่ากูรักฝนเพราะฝนเป็นหมอ ฝนน่ารัก ฝนยิ้มเก่ง แล้วถ้าวันนึงฝนเกิดเรียนหมอต่อไปไม่ไหว ฝนไม่น่ารักเหมือนเดิมแล้ว นั่นหมายความว่ากูก็ไม่ได้รักฝนแล้ว มันถูกรึเปล่า?

                “ก็ไม่...

                “อืม เพราะงั้นความรักมันอธิบายออกมาไม่ได้หรอก มันอยู่ที่ใจของมึง

                “…!”

                “ทำไมถึงถามแบบนี้?

                “ไม่รู้สิ...

                “พีม

                “หืม…”

                “ดูแลฝนให้ดีๆนะ อย่าทิ้งฝนไปไหน

                “…!!!”

 

                “อย่าทิ้งฝนเหมือนกู ทำได้ไหมวะ?

 





100 per
มาแล้วจ้า ขอโทษที่ช่วงนี้ไม่ได้อัพนะคะ T_____T
งานเยอะมากจ้า จะพยายามอัพให้บ่อยๆนะคะ
อย่าลืมเม้นท์นะคะ คอมเม้นน้อยมากอะช่วงนี้ T^T แท็ก#HORRORWINTER
อาจจะไม่ได้มาอัพบ่อยๆแล้วนะคะ เรียนหนักมากจ้ากิจกรรมเยอะมาก ขอโทษด้วยนะคะ TT

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

5,619 ความคิดเห็น

  1. #5597 mia26592656 (@mia26592656) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 07:59
    พีมไม่มั่นใจว่ารักพี่หนาวเหรอลูก
    #5597
    0
  2. #5540 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 18:53
    เฮกเขาก็มีมุมนี้นะคะ สงสาร
    #5540
    0
  3. #5454 batpunch (@batpunch) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 02:28
    คู่ที่เชียได้สุดใจ คือเฮกฝน จิงๆ
    #5454
    0
  4. #5413 JwangM (@mareenmean) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2559 / 23:00
    แปลกใจทำไมพีมถามเฮกแบบนั้นหว่า
    #5413
    0
  5. #5390 lucky_girl (@aom_1985) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 22:40
    ร้องไห้หนักมากๆๆๆ
    #5390
    0
  6. #5379 เต็นเทน (@darkpluslight11) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 20:31
    ความหน่วงนี้...
    #5379
    0
  7. #5361 thifu:') (@yamloveyaoi) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 13:43
    #ทีมเฮก
    #5361
    0
  8. #5342 eyentds (@eyentds) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 02:17
    เศร้าไปอีกT_T
    #5342
    0
  9. #5319 PINNSEUNG (@jspin) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 05:20
    กลับมาอ่านซ้ำอีกแล้ว แต่รอบนี้หน่วงกว่าทุกครั้ง เพราะสภาพตอนนี้ไม่ต่างจากเฮกเลย เส้าสุด
    #5319
    0
  10. #5270 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2557 / 22:44
    เศร้าเบย
    #5270
    0
  11. #5214 fahbtk (@fahbtk) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 23:56
    เศร้าสุดดดดดดด T____T
    #5214
    0
  12. #4870 Kfngnn (@unnakaofang) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 เมษายน 2557 / 18:17
    กรี๊ดเลยยยยยย~~~~ เฮกฝนน่ารักมาก55555
    #4870
    0
  13. #4584 BirdS of ParadiZe (@birdsof-paradize) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2557 / 17:28
    กรี๊ดดดด สรุปเป็นพีมฝน(วิ่ง...)
    #4584
    0
  14. #4412 Nupem (@mepun) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 มกราคม 2557 / 16:11
    ToT สงสารฝนจัง เฮกอย่าทิ้งฝนไปเลยนะ
    #4412
    0
  15. #4409 อัลฟินด์ (@alfhind) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 มกราคม 2557 / 15:52
    สงสารฝนที่สุดเลย T____T เฮกก็น่าสงสาร อยากให้เรื่องนี้เป็นเรื่องโกหกจัง แงงงงงงงงงง


    #4409
    0
  16. #4360 iNam2pm (@imhottest) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 มกราคม 2557 / 18:21
    สงสารฝนจับใจ แล้วนี่พีมเกิดสงสัยอะไรในคำว่ารักอีกเนี่ยยยยยยยยยยย 
    #4360
    0
  17. วันที่ 24 มกราคม 2557 / 00:25
    คือแบบ ตอนหลังให้พวกพี่หนาว(ผู้ไม่ร้อน555)กับเมียพีมที่พี่หนาวรัก(อัยย้ะ ??)
    และพี่เดรก น้องฝน แปมด้วยก็ยิ่งดี =w=;(ทั้งที่ไม่อยากให้มีเบยยย)
    มาถล่มงานหมั่นได้มั้ยยย ยย ?? คือแบบ สลับตัวหรือ อะไรเนี้ ยยย ??
    แบบ .. เอาที่ฝ่ายหญิงเข้าใจ ให้พวกพระเอก(?)อธิบายอะไรได้ป่ะ..
    จบแบบนี้คู่นี้เศร้ามาอ่ะไรท์..

    คือแบบเจ็บจี๊ดๆเลย เป็นคู่ที่ดูน่ารักนะครับ...
    ขอร้องละ..คู่นี้สมหวังเหอะ ! TAT;
    #4358
    0
  18. #4355 PUFFER :D (@puffer-w) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 มกราคม 2557 / 22:41
    สงสารเฮกกับฝน 
    #4355
    0
  19. #4339 snow_crystal (@j_snow) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 มกราคม 2557 / 00:10
    เฮกกกก น่าสงสารไปไหม มาม่าดีจริงๆ
    #4339
    0
  20. #4335 Blueyu (@pluza89) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 มกราคม 2557 / 17:34
    สงสารเฮกกะฝนนะเเต่ทำอะไรไม่้ได้นิเนอะ T^T เราเข้าใจนายเฮกนายทำเพื่อพ่อ เเต่พีมนายไม่เเน่ใจใช่ไหม เเงๆๆ เศร้าแปป ของพีมกำลังลงตัวเเล้วเชียว ฮือๆๆๆ
    รีบๆอัพต่อน้าา รออยู่ค้าา
    #4335
    0
  21. #4333 ~~... แมวน้อย...~~ (@swithon) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 มกราคม 2557 / 22:03
    สงสารคู่เฮกฝนจัง
    #4333
    0
  22. #4331 JANVIER ✿ (@dusk-h) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 มกราคม 2557 / 10:56
    เฮกกกกกก สงสารนายว่ะะะะะ! สงสารฝนด้วย ฮืออออออออออ T^T
    #4331
    0
  23. #4329 pupe-piyanuch (@pupelovestory) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 มกราคม 2557 / 18:39
    น่าสงสารจังเมื่อไรคู่นี้จะแฮปปี้กับเค้าบ้างนะ T^T
    #4329
    0
  24. วันที่ 17 มกราคม 2557 / 18:38
    ฮือออออออ T_T ไรต์คะ มาอัพเร็วๆนะ อยากอ่านต่อแล้วววว
    #4328
    0
  25. วันที่ 17 มกราคม 2557 / 10:29
    ไรท์สุ้ๆนะคะเรื่องเรียนสำคัญกว่าค่ะ ฝนเฮกน่าสงสารที่สุด รักกันแต่อยุ่กันไม่ได้มันทรมานมากนะ
    #4327
    0