HORROR WINTER (YAOI) END

ตอนที่ 21 : HORROR WINTER : 20 Uneasy 100 per

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,920
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    2 ธ.ค. 56

CHAPTER 20

Uneasy

 

                “โถ่เว้ย!!!!” เสียงสบถจากคนข้างๆดังขึ้น ผมนั่งนิ่งอยู่ในรถท่ามกลางบรรยากาศที่เริ่มมาคุขึ้นเรื่อยๆ นี่ก็ผ่านมาหลายชั่วโมงแล้วแต่เรายังหาพีมไม่เจอ

                คิดจะทำอะไรกันแน่พี่หนาว...

                ใจเย็นก่อนสิ ผมวางมือลงบนมือหนาที่จับเกียร์แน่น รู้ว่าตอนนี้เขารู้สึกยังไง เดรกโมโห เขาไม่สบายใจมาตั้งแต่เมื่อวานที่รู้ว่าพี่หนาวเอาพีมไปแล้วเขาไปช่วยไม่ทัน

                เขาห่วงพีมมาก ผมดูออก...บางทีอาจจะมากกว่าที่พี่หนาวห่วงพีมก็ได้

                เย็นงั้นหรอ เหอะ! พีมหายไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้วนะเดรกหันมาทำสีหน้าไม่พอใจใส่ผม ความจริงแล้วผมก็โดนลูกหลงมาเล็กน้อยเพราะผมคือคนที่อยู่ในเหตุการณ์แต่ผมช่วยพีมไว้ไม่ทัน

                แต่พีมอยู่กับหนาว

                “เออ ยิ่งน่าเป็นห่วง

                “…” ผมไม่รู้จะพูดอะไรต่อ ในตอนนี้ผมควรจะเงียบ มันอาจจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด เดรกโมโหมาก ส่วนฝนกับเฮกก็นั่งเงียบกันมาเกือบตลอดทาง

                ผมว่าใจเย็นอย่างที่แปมบอกก็ดีนะครับ พี่หนาวไม่ทำอะไรพีมหรอก

                “ฝนแต่ว่า...

                “ผมเชื่อใจพี่ชายผมนะ เขาไม่มีทางทำอะไรพีมแน่นอน

                “เฮ้อ...เดรกถอนหายใจอย่างกับคนหมดความหวัง ใบหน้าแสดงสีหน้าความเจ็บปวดออกมาอย่างเห็นได้ชัด

                ยังไงเราก็ต้องเจอพีม ผมระบายยิ้มบางๆเพื่อเป็นกำลังใจให้เขา

                แม้เขาจะไม่ต้องการจากคนอย่างผมก็ตาม...

                อืม

                ผมก็แค่หวังว่าผมจะเจอพีม หวังให้ทุกอย่างมันจบลงตรงนี้ ผมอยากให้เรื่องมันจบ ผมจะเป็นฝ่ายเดินจากไปเอง ผมจะทำให้พวกเขาเอง

                ถึงแม้ผมจะเจ็บที่สุด...แต่หวังว่ามันจะดีสำหรับทุกคน

 

                ฝน part

 

                “ดื่มหน่อยไหม ผมยื่นแก้วกาแฟให้กับเฮกที่นั่งสูดอากาศอยู่หน้าเซเว่น ตอนนี้ก็เที่ยงกว่าแล้ว เราเลยแวะพักเติมน้ำมันก่อนจะขับรถไปตามหาพีมต่อ

                ถ้าไม่เจอพีมผมก็คงจะตามหาต่อไม่ได้ ผมต้องกลับไปเรียน ยิ่งเป็นปีหนึ่งผมไม่ควรจะโดดตั้งแต่เปิดเทอมแรกๆ

                ขอบคุณ นั่งสิ เขาเขยิบให้ผมนั่ง เฮกก็ดูเป็นห่วงพีมไม่ต่างจากทุกคน ผมโทรหาพี่หนาวเกือบห้าสิบสายแต่สิ่งที่ได้กลับมาคือสัญญาณที่เปิดเครื่องแต่ไม่ยอมรับสาย

                ผมรู้ว่าพี่ผมไม่มีทางทำอะไรพีม แต่ผมเป็นห่วงเพื่อนผม

                พี่หนาวทำแบบนี้มันไม่ถูกเลย...

                เครียดเรื่องพีมสินะ

                อืม คงงั้นมั้ง

                “ใจเย็นก่อนเถอะ อีกไม่นานเราก็ต้องเจอพีมแน่เชื่อเรา

                “กูเข้าใจพี่มึง ที่มันทำไปเพื่ออะไรกูก็พอดูออก

                นายดูออก...?

                “มันหวงพีม มันรักพีม แค่เห็นแก่ตัวมากไปหน่อย เฮกกระตุกยิ้มก่อนจะดื่มกาแฟที่ผมซื้อมา

                คนรักกันเขาทำแบบนั้นหรอ?

                “แล้วคนรักกันเขาต้องทำแบบไหนที่แสดงว่ารักกัน กอด จูบ บอกว่ารักบ่อยๆแบบนั้นหรอ?

                “อืม...

                “ไม่ใช่หรอก คนทุกคนแสดงออกไม่เหมือนกัน คนที่แสดงออกมากๆอาจจะรักน้อยกว่าคนที่ไม่แสดงออกเลยก็ได้ ตัดสินคนที่ภายนอกไม่ได้หรอก”   

                “เหมือนนายงั้นหรอ ผมแกล้งถาม ช่วงที่เราเคยคบกันเฮกไม่ค่อยแสดงท่าทีที่แฟนปกติเขามักทำกัน

                ไม่รู้สิ

                “อ่อ...

                “ถามอะไรหน่อย

                “อื้อ ว่า...?

                ถ้ากูลักพาตัวมึงไปเหมือนพี่มึงทำ มึงจะรู้สึกยังไง

                “…!!!”

                ลักพาตัวทั้งๆที่มึงก็รักกู มึงคิดจะหนีกูไปไหม

                “ไม่ละ ถ้านายไม่ทำร้ายหรือทำอะไรให้เราเสียใจ

                “อืม ถูก

                “เห...?

                “เพราะพีมก็คงรู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน

                พีม part

 

                ผมถูกพี่หนาวพาตัวกลับมาที่กรุงเทพทันทีที่ผมอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ มาถึงคอนโดเขาก็บ่ายสามกว่าๆแล้ว ตอนแรกผมก็แปลกใจทำไมเขาถึงพาผมมาที่นี่

                แต่ก็คงเดาได้ไม่ยาก ผมต้องเรียน

                โทรศัพท์พีมเดี๋ยวพี่จะไปซื้อใหม่มาให้ แล้วก็...

                “ไม่ต้องครับ ผมมองเขาด้วยสายตาเย็นชา ถึงตอนนี้เขาจะพยายามทำดีกับผมมากเท่าไหร่ผมจะพยายามไม่สนใจ

                ผมอยากให้เขาเจ็บเหมือนที่เขาทำกับผมบ้าง

                อ่าว ทำไมละครับเขาดูใจเย็น ถามผมพร้อมรอยยิ้มบางๆ

                ถึงมี พี่ก็ไม่คิดจะให้พีมติดต่อใครอยู่แล้ว

                “…!!!”

                “ไม่เอาหรอกครับเกะกะ

                “พีม...!”

                “อยู่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ถึงเวลาพีมเรียนพี่ก็ไปคุม พีมเลิกพี่ก็รับกลับ ไม่ต้องให้พีมมีสังคม พี่ต้องการแบบนั้นไม่ใช่หรอครับ

                “…!”

                “ให้ความรู้สึกเหมือนพีมเป็นนักโทษเลย สนุกดี ผมแสยะยิ้มร้าย แม้สายตาของเขาที่มองมาจะฉายแววเจ็บปวดกับคำพูดผมมากและถึงผมจะสงสารเขา

                แต่ผมต้องพยายามเก็บไว้

                ผมไม่ชอบการเอาเปรียบ...และผมจะไม่ยอมเสียเปรียบ

                พีม ทำไมพีมพูดกับพี่แบบนี้

                “เพราะพีมไม่ใช่แปม

                “…!!!!”

                “อ่อ เอาพีมมาอยู่ห้องพี่ตรวจดูของภายในห้องด้วยนะครับ เผื่อมีของแปมอยู่พีมไม่อยากเห็น ไม่อยากซ้ำที่ของใคร

                ผมเกลียดตัวเองที่พูดออกไปแบบนั้น ไม่รู้อะไรสั่งให้ผมยั่วโมโหเขาจนพี่หนาวกำมือแน่นเหมือนพยายามเก็บอารมณ์ไม่ให้โมโหทำร้ายผม

                โง่ที่สุดเลยพีม....

                พีมอยากให้พี่ทำยังไงพีมบอกพี่ได้ไหม

                “…?”

                “พี่ขอแก้ไข ขอโอกาสครั้งสุดท้าย

                “…”

                “ให้พี่ไม่ปล่อยพีมไปได้ไหม?

                พีมไม่รู้ครับ แม้สิ่งที่เขาพูดมาจะเป็นคำขอร้องที่ทำให้ผมใจอ่อนแต่ผมก็พยายามขืนใจไว้ ยังไงผมก็จะไม่ยอมให้ทุกอย่างจบลงแค่นี้

                พี่หนาว...พี่ลองมายืนอยู่ตรงที่ของพีมแล้วพี่จะเข้าใจในสิ่งที่พีมทำไปทั้งหมด

                พีมครับ...

                “อย่าทำให้พีมหนักใจมากไปกว่านี้เลย ผมพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะเดินไปเปิดทีวีแล้วเร่งเสียงดังเหมือนจะบอกเขาเป็นนัยๆว่าผมไม่อยากฟังเขาอธิบายต่อ

                ผมรู้ว่าสิ่งที่เขาอธิบายออกมามันก็แค่นั้น

                ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นเลย...

                หิวไหมเดี๋ยวพี่ทำอะไรให้กิน เขาเดินมาถามผมพร้อมกับใส่ผ้ากันเปื้อนเตรียมทำอาหาร ผมหันไปมองก็แอบที่จะยิ้มออกมาไม่ได้   

                หิวสิ

                “งั้นรอพี่แปปนะ เขาดูร่าเริงขึ้นที่ผมตอบรับคำถามของเขาโดยที่ไม่ปฏิเสธ

                เปล่าหรอก ผมหิวจริงๆ...

                จะให้พีมช่วยอะไรไหม? ผมหันไปถามเพราะไม่ค่อยมั่นใจในฝีมือเขาสักเท่าไหร่

                ไม่ละ พีมดูทีวีไปเถอะ เขาบอกแค่นั้นก่อนจะเดินเลี้ยวเข้าห้องครัวไป

                ครืดดดดดดด!!!

                โทรศัพท์มือถือพี่หนาวที่เหมือนเขาลืมตัววางไว้บนโต๊ะสั่นขึ้นพร้อมกับชื่อบนหน้าจอโทรศัพท์ที่ปรากฏชื่อฝน ผมไม่ลังเลที่จะกดรับแล้วเร่งเสียงทีวีให้ดังขึ้นเพื่อนที่พี่หนาวจะได้ไม่ได้ยินเสียงผม

                ฝน... ผมกรอกเสียงลงไปในสายทันทีที่กดรับ

                ( พีม! ) ปลายสายดูตกใจมากที่ได้ยินเสียงผม

                อื้ม เราเอง

                ( พีมอยู่ที่ไหน ตอนนี้ทำอะไรอยู่ พี่หนาวทำอะไรพีมไหม เอ่อ พีม... ) ฝนยิงคำถามมากมายใส่ผมพร้อมกับเสียงที่เหมือนกับคนแย่งโทรศัพท์กัน

                ฝน ตอนนี้เราอยู่...

                “อยู่กับพี่ ไม่ต้องห่วงพี่จะดูแลพีมเองพี่หนาวดึงโทรศัพท์ไปคุยก่อนจะกดวางสายแล้วมองมาที่ผมด้วยแววตาเจ็บปวด

                ไม่ต้องห่วงนะพีม พี่บอกขอโอกาสก็คือขอโอกาส

                “…”

                “ถ้าสุดท้ายแล้วรู้ว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้พี่จะปล่อยพีมไป

                “ครับ

                “แต่ขอได้ไหม

                “…?”

                “อย่าทำเหมือนอยากจากพี่ไปขนาดนั้นเลย พี่ขอร้อง

                ผมไม่ได้...

                “พี่รักเรานะ

                “ที่ทำมาทั้งหมดพี่กล้าเรียกมันว่ารักหรอครับ?ไม่รู้อะไรทำให้ผมถามกลับไปแบบนั้น พี่หนาวพอได้ยินแบบนั้นถึงกับนิ่งไปพักใหญ่

                พูดตรงเกินไปสินะ...

                แล้วแบบไหนที่พี่ต้องทำให้พีมรู้ว่าพี่รัก

                “ทุกอย่างที่ตรงกันข้ามกับสิ่งที่พี่ทำมา

                “…!!!”

                “แต่ทำตอนนี้มันก็คงสายไปแล้วละครับ

                “พีม...พี่หนาวทรุดตัวลงตรงหน้าผม มือหนาเอื้อมมาจับมือผมไว้ด้วยมืออันสั่นเทา ใบหน้าเข้มมองผมด้วยแววตาผิดหวัง

                “…”

                “พี่รู้ว่ามันสาย พี่รู้ว่าพี่ผิด

                “ครับ

                “แต่พี่คงรู้สึกผิดมากกว่าถ้าพี่ไม่สามารถแก้ไขมันได้

                พี่ไม่จำเป็นต้องแก้ไขอะไรมันเลย พีมไม่ได้ขอ

                “…!!!”

                “พี่ยอมรับเถอะครับ...ว่าพี่หนาวคนเดิมไม่สามารถกลับมาได้แล้ว

                พีม พี่แค่...

                “พีมหิวข้าวแล้วครับ ไปทำต่อได้แล้ว

                “…ครับพี่หนาวมองผมอย่างชะล่าใจแล้วยอมไปง่ายๆตามที่ผมบอก แม้ท่าทีของเขาบ่งบอกว่าอยากจะอธิบายต่อก็ตาม

                ผมรู้ตัวเองดีว่าผมใจอ่อน

                ผมไม่เคยโกรธเขาเลย...

 

                ผมเดินเข้ามาในห้องนอนตอนเวลาสามทุ่ม พี่หนาววางเสื้อผ้าที่ผมต้องเปลี่ยนไว้บนเตียงส่วนเขาก็ไปล้างจานที่ผมกับเขากินกันเมื่อหนึ่งชั่วโมงที่ผ่านมา

                แม้สิ่งที่เขาทำจะเรียกว่าลักพาตัวแต่ผมกลับไม่รู้สึกอึดอัดหรืออยากหนี

                ผมเต็มใจที่จะอยู่กับเขา

                พี่มันบ้า ผมพูดใส่ตุ๊กตาหมูที่เขาวางไว้คู่ชุดนอนของผม เขามักจะทำเหมือนผมเป็นเด็กเสมอ

                แต่ก่อนพี่หนาวชอบแอบไปทำงานพิเศษตามร้านต่างๆเพื่อหาเงินมาซื้อของขวัญให้ผมในวันสำคัญต่างๆ เขาไม่เคยละเลยผมเลยแม้แต่วินาทีเดียว ทุกๆวันของเรามีแต่ความสุข เขาไม่เคยทำให้ผมเสียใจ

                มีแต่ผมที่ทำให้เขากลายเป็นแบบนี้...

                ยืนเหม่ออะไรครับ ทำไมไม่ไปอาบน้ำผมสะดุ้งทันทีที่เสียงของเขาดังขึ้น ความคิดต่างๆในอดีตที่กลับมาทำให้ความรู้สึกผมเขวแล้วเขวอีก ผมเกลียดเรื่องราวในอดีต

                มันเหมือนตอกย้ำว่าผมยังรักเขา

                และไม่มีทางเลิกรัก...

                คิดอะไรเรื่อยเปื่อย ผมตอบกลับสั้นๆ

                อ่อ ไปอาบได้แล้วดึกแล้วนะ

                “อืม ว่าแต่หมูนี่? ผมหยิบตุ๊กตาหมูขึ้นมาแล้วหันไปถามเขาว่าเอามาวางไว้ตรงนี้ทำไม ผมไม่ได้คิดไปเองหรอก แต่ผมก็พอรู้ว่าเขาเอาให้ผม          

                ถามก่อนจะดีกว่า...ผมไม่อยากคิดไปเอง

                พี่ให้พีม

                “ให้ทำไม?

                “พีมคงเหงาที่อยู่กับพี่ ถ้ามีมันเพิ่มมาพี่คิดว่าพีมอาจจะรู้สึกสบายใจขึ้นเขาพูดไปยิ้มไป ดูน่ารักดี

                ให้พีมเล่นตุ๊กตาหรอครับ?

                “มันอัดเสียงได้ด้วยนะ

                “อ่อ...งั้นหรอ ผมทำเป็นไม่สนใจทั้งๆที่ผมอยากจะกดปุ่มเล่นเสียง แต่ทำไม่ได้เดี๋ยวเขาจะหาว่าผมสนใจเขามากเกินไป

                พีมไม่อยากรู้หรอว่ามันอัดเสียงอะไรไว้

                “ไม่ละครับ

                “แต่พี่อยากให้พีมฟัง

                “…”

                “ลองกดดูสิ ตรงจมูกของมัน

                ติ๊ก!

                ผมทำตามที่เขาบอก ในเมื่อเขาเป็นคนเสนอให้ผมฟังตอนนี้ผมก็ไม่คิดจะปฏิเสธอยู่แล้ว ผมรู้ว่าผมเอาคืนเขาแรงไป แต่ให้ทำยังไงได้ละ

                ผมเลือกแล้วที่จะทำแบบนี้  

พี่ขอโทษนะครับคนดีของพี่

                “…!!!”

                “ถ้าเมื่อไหร่ที่พีมโกรธ ไม่พอใจหรือเกลียดพี่...พีมเปิดฟังมันได้นะ

                “…”

                “พี่ไม่รู้ว่าจะทำยังไงให้พีมเชื่อใจพี่อีกครั้ง

                “…”

                “แต่พี่จะพยายามทำเพื่อพีม

                “…”

                “เท่าที่ผู้ชายคนนี้จะทำให้คนที่เขารักที่สุดได้

                ผม...

                ปังปังปัง!!!!           

                เสียงทุบประตูอย่างแรงดังเข้ามาถึงในห้องนอน พี่หนาวรีบเดินไปที่ประตูส่วนผมก็เดินตามเขามาติดๆเหมือนกันโดยที่ไม่ลืมที่จะถือตุ๊กตาหมูมาด้วย             

                “ไอ่เหี้ยหนาว!!!!” เสียงพี่เดรกที่ดังอยู่ด้านนอกพอจะเดาอารมณ์ออกว่าเขาโมโหมากแค่ไหน

                พีม... พี่หนาวถอนหายใจเบาๆก่อนจะมองหน้าผมด้วยรอยยิ้มเศร้า

                “…?”

                “ถึงเวลาที่พี่ต้องปล่อยพีมไปแล้วหรอ

                “…!”

                “เร็วกว่าที่พี่คิดไว้มากเลยละ...

                “เดี๋ยว!” ผมร้องห้ามพี่หนาวที่กำลังจะเปิดประตูให้พี่เดรก เขาหันมามองผมพร้อมทำสีหน้าเหมือนกับว่าผมมีอะไร ห้ามเขาทำไม

                ผมยังไม่ไปกับเขาหรอก

                “…!!!”

                “ถ้าไปพี่จะอยู่กับใครละ

                “พีม...”   

                “อย่าห่วงเลย พีมจะอยู่รอดูว่าพี่จะทำยังไงให้ความรู้สึกพีมกลับคืนมา

                พีม...พี่ขอบคุณ

                ปังปังปัง!!!

                ประตูที่เพิ่มแรงทุบมากขึ้นเรื่อยๆทำให้ผมเป็นฝ่ายตัดสินใจเปิดประตูออกไปเผชิญหน้ากับพี่เดรก ผมหวังว่าถ้าเขาเห็นผมเขาอาจจะใจเย็นลงบ้าง

                “…!!!!!”

                ทันทีที่เปิดประตูออกคนที่ยืนรออยู่ข้างนอกถึงกับผงะที่เห็นผมเป็นฝ่ายเปิดประตูให้เขา พี่เดรกมองผมด้วยดวงตาแดงก่ำเหมือนคนโกรธจัด ข้างหลังเขามีฝนกับเฮกยืนรออยู่

                ไอ่เหี้ยหนาว!!!” พี่เดรกผลักผมไปหาเพื่อนแล้วเดินเข้าไปลงหมัดใส่พี่หนาวอย่างจัง

                ผลัก!

                “พี่เดรก!” ผมร้องเสียงดังก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปล็อกตัวเขาไว้ ผมไม่มีทางให้เขาทำร้ายคนที่ผมรัก ถึงพี่หนาวจะเป็นฝ่ายผิด

                แต่ผมไม่เคยโทษหรือโกรธเขาเลย

                พี่หยุดนะ!!!” ผมตะโกนเสียงดังแล้วหันไปขอความช่วยเหลือจากเฮกที่ยืนมองอยู่นิ่งๆ ผมรู้ว่าเฮกกำลังคิดอะไรอยู่แต่เขาแค่ไม่พูดออกมา

                คนโง่มักชอบใช้กำลัง เฮกพูดด้วยน้ำเสียงไม่ตื่นเต้นหรือดูเดือดร้อนอะไร เขาเดินเข้ามาแยกพี่เดรกออกจากพี่หนาวที่ถูกพี่เดรกต่อยไปหลายหมัด

                แปลกที่พี่หนาวไม่ได้ตอบโต้พี่เดรกกลับไปเลย

                พี่เจ็บมากไหม ผมรีบเดินเข้าไปหาพี่หนาวที่ยืนเช็ดปากตัวเองอยู่ไม่ไกลจากพี่เดรกมากนัก เขาระบายยิ้มอ่อนๆให้ผมก่อนจะส่ายหน้าแทนคำตอบ

                มึงมันเหี้ย กูบอกแล้วใช่ไหมว่าให้ดูแลพีมดีๆทำไมมึงถึงพาเขาหนีออกมาแบบนี้วะ!!!!”

                “…”

                “ถ้ากูไม่ตรวจจับสัญญาณจากโทรศัพท์มึงกูคงตามหาพีมไม่เจอ!!!!”

                “…”

                “รักแล้วทำไมทำกับพีมแบบนี้!!!” พี่เดรกตะโกนออกมาอย่างเหลืออด เขาควบคุมสติตัวเองไม่ได้อีกต่อไป มือหนากำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน

                เพราะกูไม่รู้จะทำยังไงให้พีมอยู่กับกู

                “นี่มึง!!!!”

                “กูรู้ว่ามันผิดแล้วยังไงวะ...พีมยังอยู่กับกูแค่นั้นก็พอแล้ว

                ทำไมมึงเห็นแก่ตัวแบบนี้วะ ทำไมไม่คิดว่าจะมีคนเขาเป็นห่วงพีมอยู่

                แล้วมึงคิดว่ากูจะเก็บเขาไว้ได้นานหรอ?

                “…!”

                “เพราะกูรู้ว่ามันไม่นานกูเลยอยากเก็บความรู้สึกพวกนี้ไว้ เพราะถ้าวันหนึ่งพีมจากกูไปกูจะไม่ดึงดันเอาพีมกลับมาหากูอีก

                “…!!!!”

                “กูรักพีม

                แล้วกูไม่รักพีมหรอวะ พี่เดรกพูดเสียงเบา เขายกมือปิดหน้าตัวเองก่อนจะหันไปอีกทาง ผมได้แต่มองภาพของผู้ชายสองคนที่เคยเป็นเพื่อนสนิทกันแต่ตอนนี้กลับไม่ใช่

                ทุกอย่างที่ทำให้มันเกิดเรื่องนี้ขึ้นมาคือผม

                ผิดที่ผมคนเดียวจริงๆ...

                กูขอให้พีมอยู่กับกูต่อ...ขอร้อง

                พี่หนาว!!!!”

                จู่ๆเขาก็คุกเข่าลงไปตรงหน้าพี่เดรกทันทีที่พูดจบ ดวงตาคมมองเพื่อนสนิทของตัวเองที่ยืนมองเขาอยู่ด้วยท่าทางตกใจ ไม่ใช่แค่พี่เดรก แต่ทุกคนที่อยู่ที่นี่ ไม่มีใครคิดว่าเขาจะทำแบบนี้

                ไอ่หนาว!!!!”

                “ให้กราบเท้ากูก็ยอม

                อย่าทำอะไรบ้าๆ!!!!!”

                “ถ้ากูทำแล้วมันจะทำให้มึงไม่เอาพีมไปจากกู

                “…”

                “กูยอม

 



100 per
คอมเม้นท์หายไปไหนหมด เม้นกันหน่อยสิคะ T_T
กลับมาแล้วขอโทษที่ทำให้รอนานนะคะ แท็ก #HORRORWINTER
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

5,619 ความคิดเห็น

  1. #5615 LuhanBen (@LuhanBen) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 01:29
    แล้วกับแปมคืออะไรล่ะะะ เล่าาาา
    #5615
    0
  2. #5593 mia26592656 (@mia26592656) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 19:54
    พี่หนาวรักพีมจริงๆ ใช่มั้ย
    #5593
    0
  3. #5537 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 18:34
    3pค่าาาาาา จัดสรรเวลากันเอาเองเรยยยยยย รู้สึกหนักใจเหลือเกิ้นนนน
    #5537
    0
  4. #5494 เจ้าเอฟคุง (@dedear_diana) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 01:44
    เอาจริงๆนะ พวก-สามพีไปเลยก็ได้ อ่านแล้วลำไยมาก คือเชียร์เฮกเพราะนางน่ารักแต่ดูเหมือนเรือล่มเพราะมีเฮกฝน
    #5494
    0
  5. #5481 แมวสีรุ้ง (@kyuiop) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 15:46
    เพิ่งตามอ่านวันนี้ เศร้ามาก ทำให้เราเข้าใจทุกๆตัวละคร กะจะอ่านให้จบค่อยเม้น แต่เม้นก่อนดีกว่า อยากจะบอกว่าไม่ว่าพี่หนาวจะยังไง ในใจลึกๆเรายังเชียร์อยู่นะ พี่หนาวเป็นพระเอกใช่ไหมม ไม่กล้าอ่านเม้นเลยกลัวโดนสปอย555555
    #5481
    0
  6. #5474 "แทมออนนี่~''❤ (@knight11) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 09:54
    สงสารพี่หนาว เชียร์หนาวแปมนานละ น่าจะเปลี่ยนนางเอกเป็นแปมไปเลยแปมไม่ได้ผิดอะไรกลับมาโดนแย่งแฟนไปซะงั้น พีมก็โลเลเวอร์ ใครมาชวนก็ยอทไปตามเค้าหมดยังมีหน้ามาว่าพี่หนาวอีก
    #5474
    0
  7. #5463 oohmind (@bebimind) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 09:13
    เราว่าพี่หนาวน่าสงสารอ่ะ ถึงพี่เขาจะผิดเรื่องที่ยังไปหาแปมอยู่ แต่จะให้ไม่ไปหาไม่หวงก็คงไม่ได้ถึงแปมจะเป็นอดีต แต่เขาสองคนก็เคยคบกันจะให้ตัดขาดกันมันไม่ง่ายหรอกถึงพี่หนาวจะบอกว่าไม่ได้รักแปม แต่จะไม่ให้หวงก็คงไม่ได้อาจจะในฐานะพี่หรือแค่แฟนเก่า อย่างน้อยๆก่อนหน้านี้ก็เคยดูแลกันมาก่อน พอจะให้มาตัดจากกันเลยมันก็คงทำไม่ได้หรอก แล้วยิ่งมาเห็นแปมที่ต้องเจ็บเพราะตัวเอง เป็นเราเราก็คนทนดูไม่ไหวหรอกอย่างน้อยก็หวงในฐานะคนรู้จักก็ยังดี เอาจริงๆคนที่น่าสงสารสุดคงเป็นแปมแหล่ะ ทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไรผิดแต่กลับเป็นคนที่เจ็บที่สุด
    #5463
    0
  8. #5451 batpunch (@batpunch) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 01:36
    ถ้าเราเป็นเพื่อนพีม เราจะจับเเยก เเก้ตัวยังไงก็ไม่ฟัง สงสารเพื่อน
    #5451
    0
  9. #5383 คนไร้หน้า (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 20:18
    ขอให้เรื่องนี้เป็น 3P 555
    #5383
    1
    • #5383-1 Luchia (@lalipat4316) (จากตอนที่ 21)
      13 ธันวาคม 2559 / 23:06
      แก้วแตกขนาดนี้ เชื่อมยังไงก็ไม่ติดล่ะจ้า ถถถถถถ
      #5383-1
  10. #5376 เต็นเทน (@darkpluslight11) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 19:29
    พี่หนาวความรู้สึกที่เสียไปแล้วมันเอากลับมายาก พี่เข้าใจคำนี้ใช่ไหม
    #5376
    0
  11. #5358 thifu:') (@yamloveyaoi) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 13:01
    #ทีมทุกคนยกเว้นพี่หนาว ชั้นลำไย
    #5358
    0
  12. #5339 eyentds (@eyentds) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 01:52
    #ทีมหนาวพีม สู้ๆ
    #5339
    0
  13. #5301 Tsurumaru (@baekhyun_byunnee) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2558 / 20:08
    สมน้ำหน้าพี่หนาวเบาๆ...อิอิ #ผิดๆ
    #5301
    0
  14. #5267 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2557 / 20:01
    ก็สมควรโดนเพราะทำตัวไม่มั่นคงเอง

    แต่ก็สงสาร
    #5267
    0
  15. #5211 fahbtk (@fahbtk) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 22:47
    โอ้โห พี่หนาวละทิ้งศักดิ์ศรี!!!!
    #5211
    0
  16. #4404 Nupem (@mepun) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 มกราคม 2557 / 15:14
    พี่หนาววว น่าสงสารอ่ะ แต่พี่ก้อเป็นคนโลเลเองนี่นา
    #4404
    0
  17. #4399 อัลฟินด์ (@alfhind) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 มกราคม 2557 / 01:07
    ดราม่านี้ ช่างยาวนาน แสดงว่าหลังจากนี้คงมีฉากกุ๊กกิ๊กให้ยิ้มสินะ คิกๆ 
    เอ...แต่จะใช่อย่างที่คิดหรือเปล่าหว่า 5555+
    #4399
    0
  18. วันที่ 15 มกราคม 2557 / 18:13
    บางทีก็หน่วงไปนะคะ T_T
    #4314
    0
  19. #4137 Annelida (@annelida) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2556 / 01:18
    ยอมหมดเลยพี่
    #4137
    0
  20. #4121 cool.yy (@cool-yy) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2556 / 21:00
    เดรกรักพีมมากๆๆ...แล้วหนาวล่ะ...?
    #4121
    0
  21. #4032 ThePitch (@pecepeach) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2556 / 23:05
    ณ จุดๆนี้อยากเป็นพีม(?) 55555555
    ไม่ใช่ละๆ ;_____;
    ไม่อยากให้ใครเจ็บงั้นเค้าจะไปเอง(?) /ผิด
    ;---; งื้ออออ พูดไม่ออก(?)
    เข้าใจนะว่าเรื่องความรักมันไม่เข้าใครออกใคร ; ;
    ไม่มีใครถูกแล้วก็ไม่มีใครผิดหรอก
    เรื่องอย่างนี้อะไรก็เกิดขึ้นได้ถ้ามีโกโก้ครั้น(?) /โดนไล่ฆ่า =[]=
    จริงๆก็เอนไปทางพี่เดรกหมดแล้วนะ เฮกด้วย(?) 55
    แต่พอมาตอนนี้ ;_; เริ่มลังเล ฮืออออ
    .__. เข้าใจพี่หนาวนะ 
    #4032
    0
  22. #3954 NeenPM (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2556 / 11:34
    ไม่สงสารหรอกน่ะ =_=
    #3954
    0
  23. #3948 iNam2pm (@imhottest) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2556 / 23:55
    บางทีก็สงสารพี่หนาวนะ ตอนนี้ ฮือออออออออออออออ
    #3948
    0
  24. #3914 ~~... แมวน้อย...~~ (@swithon) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2556 / 10:04
    สงสารเฮียทั้งสองคนเลย
    #3914
    0
  25. #3903 LooknamTK (@looknamjaa) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2556 / 19:25
    พี่หนาววววววว อ้ากกกก สงสารอ่าาา :(
    #3903
    0