HORROR WINTER (YAOI) END

ตอนที่ 12 : HORROR WINTER : 11 So love... 100 per

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,527
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 74 ครั้ง
    8 ส.ค. 56

CHAPTER 11

So love…

 

                “เอาข้าวต้มสองที่นะครับ ผมเดินเข้ามาในร้านป้าน้อยที่มีลูกค้าเยอะเหมือนแต่ก่อน ป้าน้อยดูแก่ลงมาก ป้าเงยหน้ามองผมกับพี่หน้าด้วยสีหน้าอึ้งๆ

                ตกใจอะไรขนาดนั้นละครับป้า พี่หนาวเป็นฝ่ายถาม

                ลูกพีม...หนูกลับมาแล้วป้าน้อยจู่ๆก็เสียงสั่นขึ้นมาทันที

                แต่ก่อนผมกับป้าน้อยสนิทกันมากเพราะพี่หนาวชอบพามากินอยู่บ่อยๆเวลาที่ผมรู้สึกเครียดกับการเรียนหรือมีปัญหาทางบ้าน ป้าน้อยเปรียบเสมือนแม่คนที่สองของผมเลยก็ว่าได้

                กลับมาแล้วครับ จะแวะมาหาป้าบ่อยๆเลย ผมยื่นมือไปจับมือป้าน้อยเบาๆ

                ไปนั่งเถอะลูก เดี๋ยวมื้อนี้ป้าเลี้ยงเอง

                “ป้าครับ...

                “ป้าดีใจนะที่เห็นหนูกับพี่หนาวมาด้วยกัน คิดว่าจะไม่ได้เจออีกแล้ว

                “…”

                “ป้าขอโทษจ้ะพอป้าเห็นว่าผมเงียบลงป้าก็พูดต่อทันที พี่หนาวยิ้มให้ป้าน้อยบางๆแล้วพาผมเดินเข้าไปนั่งรอในร้าน

                ร้านเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย มีที่นั่งเยอะขึ้นและพื้นที่ก็กว้างขึ้นด้วย แต่โดยรวมแล้วก็ไม่ต่างจากเมื่อสามปีที่แล้วมากนัก ผมมองไปรอบร้านด้านหน้าเป็นถนนที่มีรถราแล่นไปมา แสงสีเสียงในกรุงเทพไม่เคยดับเลยจริงๆ

                คิดถึงที่นี่จังผมยังไม่หยุดมองไปรอบๆร้าน ผมตื่นเต้นมากจริงๆถึงแม้ตัวเองจะอยู่ในชุดนอนก็ตาม

                ไว้พี่จะพามาบ่อยๆ

                “แน่ใจนะ

                “ครับ

                พี่น่ารักที่สุดเลย ผมฉีกยิ้มกว้างแล้วหยิกแก้มร่างสูงอย่างชอบใจ ผมชอบเวลาที่ผมกับเขามีความสุขด้วยกันแบบนี้ เวลาที่มีแต่เรื่องของผมกับเขา

                มันมีความสุขมากจริงๆ...

                พี่หล่อ

                งั้นพีมน่ารักก็ได้

                “มันก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้วครับมือหนาโยกหัวผมเบาๆ

                พี่จะพาพีมออกมาน่าจะโทรมาบอกให้เตรียมตัวก่อน ดูสิใส่ชุดนอนอยู่เลย ผมเบ้ปากใส่เขา ถ้านัดผมสักนิดผมคงจะเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ดูดีกว่านี้ทัน

                พี่ไม่ได้เร่งพีมเลยนะ

                “ครับ ไม่เร่งพีมรีบเอง

                ใส่ชุดไหนก็เหมือนกัน...น่ารัก

                “…!”

                “ข้าวต้มมาแล้ว พี่หนาวเดินไปหยิบถ้วยข้าวต้มร้อนๆที่ป้าน้อยเป็นคนเดินมาเสริฟถึงที่ให้ผม ป้าน้อยยิ้มน้อยยิ้มใหญ่แล้วเดินมานั่งข้างๆผม

                กินเต็มที่เลยนะพีม...หนูไม่อิ่มบอกป้าได้

                “ไม่เป็นไรหรอกครับ แค่ถ้วยเดียวผมก็เกรงใจแย่อยู่แล้ว

                ไม่เป็นไรหรอก ป้าไม่ได้เจอหนูนาน

                “จะกลับมาให้ป้าเห็นหน้าจนเบื่อเลยผมกอดป้าน้อยหลวมๆ สัมผัสอบอุ่นความรู้สึกดีๆ           ที่เราเคยมีให้กันมันยังเหมือนเดิม ผมคิดถึงสถานที่เดิมๆที่ๆผมกับพี่หนาวเคยไปด้วยกัน รวมถึงร้านป้าน้อยด้วย

                ผมเชื่อว่าเราจะเริ่มต้นกันใหม่จริงๆ

                ช่วงที่หนูหายไป...พี่หนาวมานั่งกินที่นี่เกือบทุกวัน แต่ช่วงปีหลังๆมานี้พี่หนาวก็ไม่ได้มาอีกเลย ป้าแอบกระซิบบอกผมแต่ดูเหมือนร่างสูงจะรู้ตัว

                ป้าครับ ไปขายข้าวต่อเถอะ ลูกค้ามาเยอะแล้วนะพี่หนาวพูดแกมไล่นิดๆ

                จ้าๆ...ไปจ้าไปป้าน้อยยิ้มแซวพี่หนาวแล้วเดินไปหน้าร้าน

                พอผมกับเขาอยู่ด้วยกันสองคนพี่หนาวก็รีบหันหน้าหนีไปทางอื่นทันทีก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมากดมั่วๆเหมือนกำลังหาอะไรทำแก้เขิน

                พี่หนาว เก็บโทรศัพท์แล้วหันหน้ามาคุยกับพีม

                “พี่เช็คงานอยู่

                “พี่หนาว...

                “โอเค ไม่มีงานแล้วครับ เขารีบเก็บโทรศัพท์ทันทีที่ผมทำท่าทางดุใส่เขา      

                “พี่มาร้านป้าน้อยบ่อยขนาดนั้นเลยหรอครับ?

                “อืม เมื่อก่อนน่ะ

                “ทำไมละ...

                ให้พี่เล่าจริงๆหรอ? เขาดูชะงักไปเล็กน้อย ท่าทางเขาเหมือนไม่ค่อยอยากเล่าแต่ผมก็ยังพยักหน้ายืนยันว่าจะฟัง ยังไงซะผมก็อยากรู้เรื่องของเขา

                พี่คิดว่าพีมอาจจะมาที่นี่ ก็เลยมาบ่อยช่วงแรกๆที่เราเลิกกัน แต่ช่วงหลังๆก็ไม่ได้มาอีกเพราะรู้ว่าพีมคงไม่กลับมาหาพี่อีกแล้ว

                “…”

                เขาคิดไปไกลถึงขนาดนั้นเลยหรือไงกัน...

                แต่ตอนนี้พีมกลับมาแล้ว...พี่ไม่ปล่อยมือเราแล้วนะ
 

 

                “อิ่มจัง~” ผมเดินออกมาจากร้านของป้าน้อยหลังจากที่กินข้ามต้นจนพุงกาง พี่หนาวที่เดินตามมาส่ายหัวกับท่าทางร่าเริงของผม      

                นี่ก็ดึกแล้ว...แต่ผมยังไม่อยากกลับบ้าน

                พี่พาผมไปที่ๆหนึ่งก่อนจะกลับได้ไหม? ผมรู้ว่าพี่หนาวต้องพาผมกลับไปส่งบ้านแน่ๆเลยพูดดักไว้ก่อน เขาเหมือนรู้ทัน พี่หนาวไม่ได้ปฏิเสธเขาแค่พยักหน้านิดๆ

                ที่ไหนครับ

                “ที่ๆพีมบอกเลิกพี่

                “หืม? จะไปอีกทำไม

                “เอาน่า พีมอยากไป...นะครับ ผมอ้อนเขาซึ่งแน่นอนว่าพี่หนาวปฏิเสธไม่ลง

                ผมอ้อนเก่งนะครับ พี่ๆผมทุกคนยอมเพราะลูกอ้อนของผมเสมอ

                ครับ...แต่ไปได้ไม่นานนะ พี่ต้องไปส่งเรากลับบ้าน ดึกแล้ว

                “รู้แล้วน่า ไม่นานครับ ผมชูนิ้วสามนิ้วพร้อมทำท่าลูกเสื้อ พี่หนาวเห็นแบบนั้นก็หลุดหัวเราะออกมาในแบบนิ่งๆของเขา มันดูมีเสน่ห์มากๆเลยละ

                งั้นไปกัน พี่ตามใจพีม

                “เย้!”

                ผมขึ้นควบรถมอเตอร์ไซค์ของเขาอย่างคล่องแคล่ว ตอนที่เราคบกันผมได้ซ้อนมอเตอร์ไซค์บ้างเป็นบางช่วง พี่หนาวมักจะยืมของเพื่อนมารับผมไปเที่ยว บางครั้งก็รับกลับบ้าน ทุกๆครั้งที่เขาขับมาหา ผมจะกอดเอวเขาไว้หลวมๆเสมอ

                ผมเคยโดนเพื่อนๆของพี่หนาวเพ่งเล็งอยู่หลายครั้งเพราะผมกับเขาอายุต่างกัน ใครๆก็มองว่าผมเป็นเด็กไม่ดี หลอกคบพี่หนาว

                แต่ความจริงมันไม่ใช่แบบนั้น ผมรักเขาจริงๆ

                หนาวไหมเขาถามขึ้นขณะที่ขับรถไปที่สวนสาธารณะ

                ไม่ครับ สบายมาก

                “แฟนพี่อึดจริงๆ พี่หนาวหัวเราะในลำคอผมแอบตีไหล่เขาไปหนึ่งที ไม่นานนักรถมอเตอร์ไซค์ก็เลี้ยวมาหยุดอยู่หน้าสวนสาธารณะ

                พอมาในตอนกลางดึกแบบนี้ก็น่ากลัวไม่ใช่ย่อย ผมเดินไปยังจุดที่ผมกับเขาเคยบอกเลิกกัน สวนสาธารณะนี้เปลี่ยนไปมากจนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิม แต่ผมยังพอจำจุดที่เราเลิกกันได้        

                พี่มานี่สิ ผมกวักมือเรียกให้พี่หนาวเดินตามผม เขาดูไม่เข้าใจแต่ก็ยอมทำตามที่ผมขอ            

                เดี๋ยวผมจะลบเรื่องในอดีตนั้นทิ้งเอง...

                พีมจะทำอะไรครับ?

                “ผมกับพี่เคยเลิกกันตรงนี้

                “อืม

                “เป็นแฟนกันพีมนะ

                “…!!!”

                “สามปีที่ไม่ได้เจอพี่ มันโคตรทรมานเลย

                “พีม...

                “ลืมเรื่องเมื่อสามปีที่แล้ว...มาจำตอนนี้แทนได้ไหม ตอนที่พีมเป็นฝ่ายขอคบพี่ผมมองตาเขาด้วยสายตาที่ต้องการสื่อว่าผมจริงจัง

                ผมไม่ได้ล้อเล่น

                จำว่าผมกอดพี่ ผมเข้าไปกอดร่างสูงแน่น รู้สึกถึงเสียงของหัวใจเขาที่เต้นแรงไม่เป็นจังหวะ เขาตื่นเต้น ผมก็ตื่นเต้นไม่ต่างกัน

                จำว่าผมบอกรักพี่

                “พีม...

                “ผมรักพี่มาตลอด

                “พี่รู้แล้ว

                “และจำว่าพีมจูบพี่ที่นี่สิ้นสุดประโยคผมก็เขย่งตัวประทับริมฝีปากร่างสูงเบาๆ ไม่มีการถลำลึกไปมากกว่านั้น ริมฝีปากสัมผัสริมฝีปาก

                ไม่มีพันธนาการใดๆ...

                “…!!!” พี่หนาวยืนอึ้งอยู่กับที่หลังจากที่ผมค่อยๆผละริมฝีปากออกช้าๆ

                พีมจะไม่หนีพี่ไปไหนแล้ว...ต่อให้พี่ไล่พีมก็จะไม่ไป

                “…”

                “เพราะพีม...รักพี่

                “งั้นพีมจำไว้นะ...ต่อจากนี้พี่ไม่รู้ว่ามันจะมีเรื่องอะไรเข้ามาอีก แต่พี่ก็คือพี่ พีมรู้ว่าพี่รักพีม...ถ้าหลังจากนี้เกิดอะไรขึ้นอย่าหนีพี่ไปไหน

                “…”

                “พี่จะแก้ไขปัญหานั้นเอง ให้เวลาพี่นะหน้าผากอุ่นๆชนหน้าผากผมเบาๆ ริมฝีปากที่ห่างกันไม่ถึงคืบค่อยๆเลื่อนเข้ามาประกบอีกครั้ง

                อบอุ่น

                นุ่มนวล

                อ่อนโยน...

                รักนะครับ...คนดีเสียงกระซิบข้างหูจากคนตรงหน้าบอกผมพร้อมอ้อมกอดที่อบอุ่น

                บรรยากาศรอบข้างแม้จะหนาวเย็นมากแค่ไหนก็ตาม เมื่อได้สัมผัสความอบอุ่นจากร่างกายเขาแล้วผมกลับลืมความหนาวนั้นไปเลย ผมกลับรู้สึกอบอุ่น

                อบอุ่นมากๆ...

                รักนะครับ...พี่ตัวโต

 

                 ฤดูหนาว part

 

                ผมไปส่งพีมเสร็จก็กลับมาเปลี่ยนรถแล้วตรงไปที่ผับของตัวเอง ผมไม่ได้เข้าไปดูงานมาสองวันแล้วไม่รู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้าง วันนี้ผมต้องเข้าไปสักหน่อย

                ตอนแรกผมก็อยากจะปิดกิจการบ้าๆนี้ซะแต่ไปๆมาๆผมก็ทิ้งมันไม่ลง

                มันทำให้ผมมีชีวิตที่ดีขึ้น...อีกอย่างผับของผมไม่เคยเกี่ยวข้องกับยาเสพติด

                ไงทันทีที่ผมเปิดประตูรถลงมาผู้ชายสูงไล่เลี่ยกับผมที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ก่อนหน้านี้ก็ทักผมทันทีที่มาถึง ผมปิดประตูรถลงเบาๆแล้วกระตุกยิ้มกวนตีนใส่มัน

                ไง

                หึ...ไอ่เดรกกระแอมในลำคอก่อนจะโยนไฟแช็กมาให้ผม มันกับผมชอบสูบบุหรี่เหมือนกันแต่คนละแบบ ผมชอบกลิ่นมิ้นท์ส่วนมันชอบรสขม

                ขอบคุณว่ะผมรับไฟแช็กมาพร้อมกับจุดสูบ ควันสีขาวไม่ว่ากี่ครั้งผมก็ยังมองว่ามันสวยอยู่เสมอ เดรกทิ้งบุหรี่ของมันลงพื้นก่อนจะบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี

                เห็นมึงแล้วกูหงุดหงิด

                “ทำไม? กูหล่อ? ผมทำหน้ากวนตีนใส่ไอ่เดรก ผมก็พอรู้มาบ้างว่ามันเข้ามายุ่มย่ามกับคนของผมอยู่บ่อยๆ

                เห็น..แต่ทำอะไรไม่ได้เพราะมีแปมอยู่

                แต่หลังจากนี้...อย่าหวัง

                มึงแย่งพีมไป

                “มึงรู้?

                “อย่างกูมีอะไรที่จะไม่รู้...อย่าคิดว่ามันจะง่ายมันกระตุกยิ้มมุมปาก

                แล้วมึงคิดว่ากูจะยอมง่ายๆ?

                “คนอย่างกู...ทำอะไรก็ได้ ถ้ากูอยากได้ใครหน้าไหนก็ขัดกูไม่ได้ ถึงพีมกับมึงจะรักกัน ถึงกูจะไม่ได้รักพีมแต่กูจะแย่งมันพูดด้วยท่าทางนึกสนุก ผมถอนหายใจกับนิสัยเอาชนะของมัน

                ผมกับมัน...เป็นเพื่อนสนิทกันจริงๆหรอวะ

                อยากทำอะไรก็ทำไป...กูดูแลคนของกูดีพอผมตอบสีหน้าตาย

                ถึงแม้ว่าผมจะรู้สึกแปลกๆกับท่าทางมั่นอกมั่นใจของมันก็ตาม แต่ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาจริงๆไอ่เดรกไม่กล้าทำอะไรพีมหรอก...ถ้ามันคิดว่ามันจะแย่งมันก็แค่แย่ง

                มันไม่ทำให้พีมต้องเป็นอันตราย...

                แน่ใจหรอไอ่หนาว? ทำไมมึงไม่มีท่าทีทุกข์ร้อนกลัวกูแย่งคนของมึงไปเลยละ

                “…!!”

                “ปกติมึงไม่ใช่คนแบบนี้ไม่ใช่หรือไงมันเดินเข้ามากระชากเสื้อผมอย่างหาเรื่อง ผมผลักตัวมันออกไปอย่างแรงก่อนจะมองด้วยสายตาไม่เป็นมิตร

                ใช่ รู้ไหมทำไมกูไม่ทุกข์ร้อนเรื่องที่มึงพูด

                “?”

                “เพราะกูเชื่อใจคนของกู

                “เชื่อกันเข้าไป กูไม่ห้ามอยู่แล้วมันยักไหล่แล้วเดินเข้าไปในผับของผม

                เดรก...

                มึงโง่ขนาดที่ไม่รู้ว่าตอนนี้มึงรักพีมงั้นหรอวะ...

                ไอ่โง่ผมสบถตามหลังเพื่อนเบาๆแล้วเดินเข้าไปในผับของตัวเองเหมือนกับมัน

                ถึงผมจะรู้ว่าเดรกมันคิดยังไงกับพีมถ้าผมพูดไปเดรกมันคงปฏิเสธหัวชนฝา ท่าทางมันแสดงออกมาว่าต้องการคนของผมมากๆ แต่ทำไงได้ ผมไม่ได้เป็นคนใจกว้างจะยกพีมให้ใครง่ายๆ

                ถ้าเป็นสิ่งของมันอยากได้อะไรก็เอาไป             

                แต่กับพีม...เขาคือคนของผม

 

                ฝน part

 

                ตึกคณะบริหารมีผู้คนนั่งอยู่เป็นจุดๆ ผมกวาดสายตามองหาเพื่อนตัวเองที่นัดผมไว้ตั้งแต่สิบโมงแต่นี่สิบโมงจะครึ่งอยู่แล้วยังไม่เห็นวี่แววของพีม

                ยังไม่ตื่นอีกหรือไง...

                มาทำไม เสียงแข็งๆของผู้ชายร่างสูงที่เดินผ่านมาเหมือนถามลอยๆเพราะเขาไม่ได้หยุดยืนคุยกับผม เพียงแค่พูดลอยๆผ่านไปเท่านั้น

                นี่ไม่มีมารยาทหรือไง ถามแล้วไม่รอฟังคำตอบ ผมทำเสียงดุใส่เฮกที่กำลังเดินเข้าตึก

                ต้องรอฟัง?เขาหันมาถามด้วยท่าทางนิ่งๆ     

                แต่กวนผมมากๆเลยละ

                ก็เป็นคนถาม ถ้าไม่ต้องการคำตอบจะถามทำไม

                “คำถามไม่จำเป็นต้องได้คำตอบเสมอไป

                “นี่!”

                “กินนมหน่อยไหม? เตี้ยลงอีกแล้ว เขาหันกลับมายืนตรงหน้าผม มือหนาวางลงบนหัวผมเหมือนต้องการจะวัดกับส่วนสูงของเขา

                หวั่นไหวดี...

                ถ้าเลี้ยงก็กิน

                “รู้ว่างก ไปสิ

                “เลี้ยงหรอ?

                “มันก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว

                “เย้!” ผมทำเสียงดีใจแล้วดันตัวให้เขาเดินนำ เฮกยังนิ่งเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนจริงๆ แต่สำหรับผมเขาเป็นคนที่อ่อนโยนมากๆคนหนึ่ง

                โตได้แล้วเขาเคาะหัวผมเบาๆ

                ใครจะไปโตเหมือนนายละ!”

                “เออ ไม่เถียง

                “มันก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว

                คำคุ้นๆนะผมว่า...

                ผมกับเขาเดินมาที่ร้านกาแฟในมหาลัย ผมเลือกที่จะนั่งที่นั่งใกล้แอร์ ผมเป็นคนขี้ร้อนไม่ชอบอยู่ในที่อบอ้าวสักเท่าไหร่ เฮกเดินไปสั่งให้ส่วนผมก็นั่งมองเขาจากมุมที่นั่ง

                ผมคิดถึงเขามากจริงๆ...

                ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ผมยังไม่เข้าใจเหตุผลที่ผมกับเขาเลิกกัน ไม่ว่ายังไงผมก็ไม่เข้าใจและผมก็ไม่คิดจะถามเขาด้วย เฮกเป็นคนไม่ชอบอธิบาย ไม่ชอบตามใคร

                รวมทั้งแปม ถึงเขาจะรู้สึกดีมากแค่ไหน...เขาก็ไม่เคยตามแปม       

                และผมด้วย

                เหม่ออะไรแก้วนมเย็นๆแปะลงบนหน้าผากของผมเรียกสติ ร่างสูงที่ยืนถือแก้วนมสดมองผมแล้วยื่นแก้วนมให้ก่อนจะนั่งลงตรงหน้าผม

                ทีตัวเองดื่มกาแฟ ทำไมให้ฉันดื่มนมจืดละ

                บอกว่าจะพามากินนม เข้าใจอะไรผิด?

                “โอเค!” ผมกระแทกเสียงใส่เขาเล่นๆแล้วดูดนมจืดในแก้วอึกใหญ่ เฮกไม่ได้ชวนผมคุยอะไรต่อ เขาเพียงแค่มองไปรอบๆร้าน เขาเป็นแบบนี้เสมอเวลาเราไปไหนด้วยกัน

                เขามักจะสนใจสิ่งรอบข้างมากกว่าคนตรงหน้าเสมอ

                จืด ผมว่าพลางวางแก้วนมของตัวเองลง ความจริงผมก็ไม่ได้เกลียดการกินนมขนาดนั้น แต่มันคือวิธีเดียวที่จะทำให้เฮกสนใจผม     

                กินนี่แทนแก้วกาแฟของเขายื่นมาตรงหน้า หลอดดูดชนกับปากผมเบาๆ ผมเงยหน้ามองเฮกที่ทำหน้านิ่งๆไม่บ่งบอกความรู้สึกอะไรเป็นพิเศษ

                เขาไม่มีท่าทีผิดปกติอะไรเลยนี่นา...ผมชอบตื่นเต้นไปเอง               

                “ขอบคุณ ผมรับแก้วกาแฟเขามาโดยไม่มีการปฏิเสธ รสกาแฟขมที่ไม่คุ้นเคยทำให้ผมอดทำหน้าตาไม่ได้ คนตรงหน้าที่หันมาหาผมพอดีถึงกับหลุดยิ้ม

                นมจืดเหมาะที่สุดแล้ว เขาดึงแก้วกาแฟในมือผมกลับไปแล้วยื่นแก้วของผมให้ผมดื่มแทน

                ไม่เห็นจะอร่อยตรงไหน ทำไมถึงชอบ

                ความชอบของคนไม่จำเป็นต้องเหมือนกัน

                “อ่อ...

                แพทย์นี่เข้าใจอะไรง่ายดี

                “ก็ไม่ทุกเรื่องหรอก

                “มีเรื่องที่ไม่เข้าใจด้วย?

                “อืมมีสิ

                “จะต่อแก้วที่สองไหม

                “นี่...ไม่คิดจะถามหน่อยหรอว่าเรื่องอะไรที่ฉันไม่เข้าใจ ไม่อยากรู้หรือไง ผมมองเขาด้วยสายตาที่ไม่เข้าใจมากๆ ปกติถ้าผมพูดอะไรแบบนั้นไปเขาควรจะต้องถามต่อ

                แต่นี่เปล่าเลย...

                ถามต่อทำไมถ้าจะวกกลับไปในเรื่องเดิม

                “…!!!”

                “มึงลืมได้แล้วมือหนาดีดหน้าผากผมเบาๆ

                พูดง่ายเนอะ

                “อืม...ง่าย

                “นี่จะตัดโอกาสทุกทางเลยหรือไง?

                “กูเปิดโอกาสตั้งแต่เมื่อไหร่?

                “เห้ย...เจ็บว่ะผมเบือนหน้าหนีเขา ในตอนนี้ผมไม่รู้ควรจะทำหน้าตายังไงกลับไปดี เขาพูดหน้าตายก็จริง แต่สำหรับผมมันเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนมาก 

                ผมยังรักเขาอยู่

                พูดเล่น”               

                “เฮก...ฉันไม่ตลก

                “ก็ไม่ตลก

                “…”

                “ถ้ากูเกลียดใคร...กูไม่มานั่งอยู่ด้วยแบบนี้หรอก

                “…!”

 

                “ซื่อบื้อ

 






100 per
คอมเม้นท์เรื่องนี้เริ่มน้อยแล้ว เบื่อกันแล้วหรอแง TT

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 74 ครั้ง

5,619 ความคิดเห็น

  1. #5584 mia26592656 (@mia26592656) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 18:38
    อ่ะ เฮกฝน หนาวพีม อิอิ
    #5584
    0
  2. #5566 plspeachh (@ppppjih) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2561 / 10:21
    สรุปก็คือเฮกฝนช้ะ555
    #5566
    0
  3. #5528 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 17:28
    น้องฝนควรได้ครองคู่กับคนคูลๆแบบเฮกค่ะ /ใส่พานถวาย
    #5528
    0
  4. #5416 schnyat ✦ (@enas29082543) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 20:00
    กรี้ดดดเฮกฝนคือดี
    #5416
    0
  5. #5384 BCYbellzaza (@BCYbellzaza) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 22:04
    พี่เฮก กับฝน อร๊าย~เอฟซีคู่นี้ อะไรยังไงน่ารักก
    #5384
    0
  6. #5367 เต็นเทน (@darkpluslight11) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 16:21
    เฮก เอฟซี พี่เฮกกกกกก
    #5367
    0
  7. #5330 eyentds (@eyentds) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 00:04
    ไม่รักก็จะแย่งคือไร ประสาท
    #5330
    0
  8. #5314 than_mild (@than_mild) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2559 / 17:12
    รักเฮกกกกกกกก
    #5314
    0
  9. #5287 Unyakorn-n (@unyakorn-n) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2557 / 18:08
    ชอบเฮก รักเฮก จะแต่งงานกับเฮกกกกกกกกก
    #5287
    0
  10. #5258 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2557 / 17:29
    เฮกจัดว่าเด็ด
    แอร๊กกกกก
    #5258
    0
  11. #5202 fahbtk (@fahbtk) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 20:42
    เฮกรักฝนใช่ม้าย เฮกรักฝนใช่ป่าว ; ///// ;
    #5202
    0
  12. #4717 Pray\'Party BiBi (@pray_bl) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 มีนาคม 2557 / 20:59
    สนุกค่ะะะ ดราม่าา
    #4717
    0
  13. #4710 Nest (@nattanate) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 มีนาคม 2557 / 12:07
    มาต่อไว้น้าไรท์ สู้ๆ!!!
    #4710
    0
  14. #4446 ma'prang (@zweetcandii) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2557 / 11:02
    จะสมหวังกันแล้วช้ะ
    #4446
    0
  15. #4390 อัลฟินด์ (@alfhind) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 มกราคม 2557 / 22:14
    กรี๊สสสสสสส เฮก ฝน กลับมารีเทิร์นกันเถอะนะๆ >[]< 
    #4390
    0
  16. วันที่ 15 มกราคม 2557 / 18:06
    อยากให้เฮกฝนรักกันเหมือนเดิม
    #4311
    0
  17. #4302 ja-s-min (@ja-s-min) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 มกราคม 2557 / 00:53
    แววความสมหวังคู่ที่สองเริ่มปรากฏ ฮุฮิ
    เรื่องนี้ทำให้เข้าใจว่าทำไมคนที่เลิกกันไปแล้วถึงกลับมาคบกันได้
    บางทีอาจเป็นเพราะเค้าไม่เคยเลิกรักกัน ชอบๆๆ
    #4302
    0
  18. #4115 cool.yy (@cool-yy) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2556 / 19:57
    ยกเฮกคืนให้ฝนเลยอะแบบนี้
    #4115
    0
  19. #3986 นางมารร้าย (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2556 / 12:16
    เฮกกับฝน คู่นี้รีเทิร์นกันเถอะนะ พี่หนาว หวังว่าพี่จะชัดเจนและเด็ดขาดแบบนี้ตลอดไปนะ แต่พี่เดรกก็หน้าสงสารแย่ แปมด้วย
    #3986
    0
  20. #3733 nattamonyys (@nattamonyys) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2556 / 02:09
    แอร๊ยยยยยยยคือแบบ น่ารักไปเร็วมาเร็วดีอ่ะ
    เชียร์ๆๆๆๆ เฮกฝนอยู่นะ
    รักกันเร็วๆนะ
    #3733
    0
  21. #3416 NeenPM (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2556 / 14:24
    เฮ้ยยยยย เขินแทนฝน555-///-

    คู่นี้น่ารักโครตต สรุปคือเฮกก็ยังชอบฝนอยู่ใช่มั้ย555

    แต่ดูมันเก๊กนิ่งซะงั้น =_=
    #3416
    0
  22. #3183 chicksofat (@imchick) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2556 / 18:31
    ทำไมคู่นี้มาวินเงิบๆอย่างนี้ กรี๊ดดด -/////-
    #3183
    0
  23. #3136 sawhaชาลิตี้* (@eingkung) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2556 / 08:48
    เหยยยยย ครือเฮกชอบฝนใช่มั้ยยยยยยยยยย><
    #3136
    0
  24. #3080 WIFESEHUN. (@korawan333) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2556 / 21:33
    เฮกฝนนนนนนนนนนนนนน-3- 

    #3080
    0
  25. #3045 `ฮยอกคีย์ : D. (@mintzaaaaa) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2556 / 11:54
    เห้ย อะไรยังไงเนี่ย
    #3045
    0