HORROR WINTER (YAOI) END

ตอนที่ 11 : HORROR WINTER : 10 Along time... 100 per

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,962
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 69 ครั้ง
    24 ก.ค. 56

CHAPTER 10

Along time...

 

                ผมออกมาซื้อของเข้าบ้านในวันหยุดเสาร์อาทิตย์ อีกไม่กี่วันข้างหน้าผมก็จะย้ายเข้าไปอยู่หอในมหาลัยแล้วช่วงนี้เลยออกมาซื้อของเผื่อไว้สำหรับพี่ๆเพราะกลัวพี่จะทำงานจนลืมกินข้าว

                ส่วนผมซื้อมาม่าตุนไว้เป็นลังแล้ว...

                ผมไม่ได้มาเดินซื้อของคนเดียวมานานมากแล้ว ตอนที่ไปอยู่อังกฤษผมก็จะมากับเพื่อนข้างห้องเสมอ พอได้มาเดินคนเดียวมันก็รู้สึกแปลกๆเหมือนกัน

                ของเรียงรายกันเป็นแถวยาวไม่ต่างจากซุปเปอร์มาร์เก็ตที่อังกฤษแต่ที่นู่นจะมีของขายเยอะกว่าและบางอย่างก็แพงกว่า อยู่ประเทศไทยสบายใจที่สุดแล้ว จริงๆ

                ชิมฟรีค่ะ ผู้หญิงคนหนึ่งยื่นแก้วพลาสติกเล็กๆให้ผม ในนั้นเป็นน้ำผลไม้ยี่ห้อหนึ่ง ผมรับมาแล้วยิ้มขอบคุณเขานิดๆ

                ของฟรี

                ผมกับเขา...

 

                นี่พี่หนาว พี่ไล่ชิมของฟรีจะครบทุกจุดแล้วนะครับ ผมเดินตามร่างสูงที่ทำตัวเหมือนลุงแก่ๆเดินทั่วห้างสรรพสินค้า พอเขาเจอจุดไหนที่มีชิมฟรีเขาก็จะลากผมเข้าไปชิม

                ไม่สนุกหรอ ร่างสูงเปลี่ยนสีหน้าเป็นวิตกเล็กน้อย

                เปล่า แต่ว่าถ้าพี่หิวเดี๋ยวเราไปกินข้าวกันก็ได้นี่ครับ

                “ไม่รู้หรอว่าของชิมฟรีมันจะอร่อยกว่าของที่ซื้อเอง

                “แต่ผม...

                “พีมอายรึเปล่า? บอกพี่ได้นะ

                “เปล่าครับ ไม่ใช่เลย ผมส่ายหน้ารัว ผมแค่กลัวว่าเขาจะหิว พี่หนาวเล่นไล่ชิมเกือบครบทุกร้านแบบนี้เป็นใครก็ต้องคิดเหมือนผมแหละครับ

                ไม่มีใครที่ทำแบบนี้หรอก พีมจะได้จำไว้ว่ามีพี่คนเดียวที่พาเราไปชิมของเกือบทุกร้านไง

 

                ภาพในอดีตทุกๆที่ที่เราไปหวนกลับมาจนผมรู้สึกเจ็บแปล๊บที่อก ไม่ว่าผมจะไปที่ไหนภาพความทรงจำเก่าๆของผมกับเขาจะวนเวียนกลับมาในความทรงจำผมเสมอ

                ผมเลือกที่จะจำเพราะผมไม่อยากลืม

                ผมเดินไปเรื่อยๆก่อนจะหยุดลงที่โซนของแป้งทำขนม กล่องสีเหลี่ยมด้านหน้ามีรูปแพนเค้กน่ากินแปะอยู่ แต่ก่อนผมทำบ่อยจนเอียนไปพักใหญ่

                พี่หนาวชอบกินมาก...

                ถ้าอยากกิน...พี่ทำให้พีมก็ได้

                “…!!!!”

                “ตกใจที่เจอพี่หรอ

                “เปล่าครับ...เปล่า ผมส่ายหน้ารัวกับคนตรงหน้า ไม่ใช่พี่หนาวแต่เสียงของเขาทุกครั้งมันทำให้ผมนึกถึงพี่หนาว

                พี่ซันลูกพี่ลูกน้องพี่หนาว...

                พี่เห็นพีมยืนดูกล่องแพนเค้กอยู่นานก็เลยมาทักทาย กลับมาทำไมไม่ไปเที่ยวหาพี่บ้างหืมร่างสูงถาม มือหนักๆวางลงบนหัวผมอย่างคาดโทษ

                ช่วงนี้ผมยุ่งๆ ไมได้เจอพี่นาน...สูงขึ้นเยอะเลย ผมพยายามทำหน้าให้เป็นปกติไม่ให้เขารู้ว่าผมเสียใจ พี่ซันแก่กว่าพี่หนาวไม่กี่เดือน เขาสองคนนิสัยคล้ายกันมาก

                แต่ถ้าให้เทียบกันตอนนี้ พี่ซันดูอบอุ่นกว่าเยอะ...เขาเหมือนกันในทุกๆอย่างรวมทั้งน้ำเสียง

                พี่ไม่ได้เตี้ยเหมือนเรานี่ นึกว่ากลับมาจะโตขึ้นที่ไหนได้ตัวเท่าเดิมพี่ซันยิ้มกว้าง เขาจะอารมณ์ดีทุกๆครั้งที่เจอหน้าผม

                ปกติเขาเป็นคนอารมณ์ดีมากๆอยู่แล้ว...ผมกับฝนชอบไปหาเขาบ่อยๆตอนเรายังเป็นเด็ก พี่ซันมักจะหานิทานเรื่องเล่ามาเล่าให้พวกผมสองคนฟังเสมอ

                พี่อยากกินไหม พีมจะทำให้กินผมกลัวว่าเขาจะรู้เรื่องผมกับพี่หนาว พี่ซันสนับสนุนผมกับพี่หนาวมาตลอด เรื่องที่ผมไปอังกฤษผมไม่รู้ว่าพี่ซันจะรู้ไหมว่าผมพูดอะไรกับพี่หนาวบ้าง

                แต่ผมไม่อยากให้เขารู้

                เอาสิ

                “โอเคครับ...

                “วันนี้มากินข้าวที่บ้านพี่นะ พี่นัดไอ่หนาวไว้แล้ว

                “…!!!”

               

                ผมมาบ้านพี่ซันที่ห่างจากบ้านพี่หนาวไม่มากนักแต่บ้านต่างกันอย่างลิบลับ บ้านพี่ซันออกแนวเรียบหรูมีระดับครอบครัวเขามีฐานะพอดู ผมเข้ามาในบ้านก็ไม่พบใครนอกจากผมกับพี่ซันและพี่หนาวที่เข้ามานั่งรออยู่พักใหญ่แล้ว

                เขามาเร็วกว่าที่คิด...

                ทำไมมึงมาช้าวะ นัดกูไว้ตอนสี่โมงนี่มันจะ...เขากำลังบ่นพอหันหน้ามาเจอผมคำพูดทุกคำก็เงียบลงทันที

                ทำไมไม่บ่นต่อล่ะครับ เจอแฟนเข้าหน่อยทำเป็นเงียบ พี่ซันแซวพี่หนาวด้วยท่าทีขี้เล่นตามแบบฉบับของเขา

                แฟน...งั้นหรอ

                ไปทำอาหารไป กูหิวแล้วพี่หนาวมองผมแว๊บหนึ่งก่อนจะหันไปสั่งพี่ซัน

                “เออรู้แล้ว พีมรออยู่กับไอ่หนาว เดี๋ยวมื้อนี้พี่ทำเอง

                “แต่...ยังไม่ทันที่ผมจะพูดอะไรพี่หนาวก็เอื้อมมือมาบีบข้อมือผมเบาๆ พี่ซันเห็นแล้วก็ยิ้มนิดๆก่อนจะเดินหลบไปทางห้องครัว

                อย่าพูดอะไรเรื่องพี่กับพีม

                “พี่หนาว พี่หมายความว่า...

                “มันยังไม่รู้ว่าเราเลิกกันไปแล้ว

                “…!!”

                “ตอนอยู่ที่นี่...ขอให้พี่กับพีมเป็นแฟนกันเหมือนเดิม

                “เหมือนเดิม...

                “แค่ตอนนี้เท่านั้น

                “ผมขัดอะไรพี่ไม่ได้อยู่แล้วนี่นา ยังไงก็ได้ครับ ผมเอ่ยอย่างจำยอม แม้ว่าไม่อยากจะทำตามที่เขาบอกก็ตาม พี่หนาวจะกลัวอะไรอีก

                ในเมื่อผมกับเขาเลิกกันไปสามปีกว่าแล้ว

                ถึงผมจะไม่อยากให้พี่ซันรู้แต่การที่ผมกับเขาต้องมาสวมบทเป็นแฟนกันมันไม่ได้ง่ายเลย ทั้งความรู้สึกของผมที่ไม่มั่นคงกับความรู้สึกของเขา         

                เราจะทรมานความรู้สึกกันไปถึงไหน...

                งั้น...พีมไปช่วยพี่ซันดีกว่า ผมเลี่ยงที่จะอยู่กับเขาสองคน มันอึดอัดถึงแม้ว่าผมจะรอเวลาแบบนี้มานานก็ตาม

                ผมเดินเข้ามาที่ห้องครัว ร่างสูงที่กำลังพลิกกล่องแป้งไปมาอ่านวิธีการทำ ผมก็พลอยจะอดยิ้มไม่ได้ เขาเป็นคนที่มีความตั้งใจสูงมาก พี่ซันเขาเต็มที่กับทุกๆอย่าง

                ต้องการลูกมือทำไมไม่เรียกละครับ ผมเดินเข้าไปยืนยิ้มอยู่ข้างๆร่างสูง

                อ่าวพีม...ไม่ไปอยู่กับหนาวละ เดี๋ยวพี่จะทำให้เอง

                “ไม่เอาหรอก อยู่กับพี่หนาวจนเบื่อแล้ว มาช่วยพี่ซันดีกว่า ผมยิ้มเป็นธรรมชาติที่สุดใส่คนตรงหน้า เวลาอยู่กับเขาผมรู้สึกเหมือนอยู่กับพี่ชายของผมทั้งสองคน

                 ...อบอุ่นมากเลยละ

                ดื้อจริงๆเลย มือหนาเอื้อมมายีหัวผมอย่างหมั่นเขี้ยว

                ให้พีมช่วยพี่ดีกว่า พีมไม่อยากรอพี่จนท้องร้องหรอกนะ

                “ครับๆ รู้แล้วครับผม

                “เย้!” ผมชูมือขึ้นสองข้างเหมือนเด็กๆ พี่ซันหัวเราะนิดๆก่อนจะเอากล่องแพนเค้กมาเคาะหัวผมเบาๆหนึ่งที

                ผมเริ่มจากการแกะกล่องเตรียมผสมแป้งกับไข่และนมให้เข้ากัน ผมทำบ่อยแต่พอมาช่วงหลังๆก็เว้นระยะไปบ้าง พี่ซันมองท่าทางกระฉับกระเฉงของผมแล้วเลือกที่จะยืนมองนิ่งๆแทน

                พี่มองแบบนี้พีมก็เขินนะ ผมพูดติดตลก

                ก็พีมดูตั้งใจมาก เหมือนไอ่หนาวไม่มีผิด

                “…!!!”

                “ช่วงที่พีมไปเรียนอังกฤษ มันทำแพนเค้กให้พี่กินเกือบทุกวันพี่ซันระบายยิ้มอ่อนโยนเหมือนเขาภูมิใจในตัวน้องชายของตัวเองมาก

                มันทำให้พี่กินแล้วถามว่าอร่อยเท่าพีมทำไหม มันทำแล้วทำอีกแต่รสชาติมันสู้ฝีมือพีมไม่ได้เลย

                “งั้นหรอ...

                “ไอ่หนาวมันใส่ใจทุกเรื่องของพีม แค่นี้ก็รู้แล้วใช่ไหมว่ามันรักพีมมากมือหนักๆวางลงบนไหล่ผมเบาๆ สัมผัสที่อบอุ่นจากคนข้างๆทำให้ผมรู้สึกผิดไม่น้อย

                ผมอยากจะบอกพี่ซันว่าผมกับเขา...เป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว

                พีมรู้...พีมก็รักพี่หนาวมากเหมือนกัน

                “ครับ พี่รู้

                พี่ซันเดินไปที่ตู้เย็นหยิบเอาของออกมาเตรียมตกแต่งหน้าแพนเค้ก ผมถอนหายใจนิดๆที่ต้องพูดออกไปแบบนั้น ผมไม่ได้โกหก แต่ผมหนักใจที่จะพูดออกไปตรงๆ

                เขามีคนของเขา ผมควรจะระวังตัวเวลาจะพูดอะไรออกไป

                พี่ซันจะรู้จักแปมไหมนะ...

                พีม มีอะไรให้พี่ช่วยไหมพี่หนาวเดินเข้ามาหลังจากที่ผมเข้ามาได้ไม่นาน เขาดูท่าทางสบายๆไม่กดดัน มีแต่ผมที่คิดมาก

                ไม่หรอกครับ ผมมาช่วยพี่ซัน...พี่ไปนั่งรอเถอะ

                “ไม่ละ อยู่ช่วยแฟนดีกว่า พี่หนาวเดินเข้ามาใกล้ผม ลมหายใจร้อนๆรดต้นคอผมช้าๆ เสียงลมหายใจของร่างสูงที่ยืนอยู่หลังผมทำเอาหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

                ทำแบบนี้ทำไม...

                ให้พี่ช่วยนะมือหนาค่อยๆเลื่อนมาจับมือผมไว้ ผมยืนนิ่งอยู่กับที่ สัมผัสอ่อนโยนของเขาไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกดี

                พี่หนาว...ผมเก็บความรู้สึกไม่เก่งแบบที่พี่คิดไว้หรอกนะ

                แปะ!

                แป้งที่ผมคนอยู่เลอะออกมานอกอ่างผสม พี่หนาวปล่อยมือออกจากผมช้าๆ ผมเขยิบตัวออกห่างจากเขาไม่ให้เป็นที่สังเกตของพี่ซัน เขาต้องไม่เห็นความผิดปกติ

                พี่มายืนอยู่ใกล้ๆ พีมไม่มีสมาธิหรอกนะ ผมพูดออกไปโดยที่ไม่ได้มองหน้าเขา เสียงของผมเริ่มสั่น

                ใช่...ผมทนไม่ไหว

                ผมเจ็บ...ผมมีความอดทน...ผมกลั้นมันเอาไว้ไม่อยู่แล้ว

                โถ่ไอ่หนาว มึงก็ติดแฟนเกินไป ออกไปรอข้างนอกก่อนไปผมได้ยินเสียงเท้าหนักๆของพี่ซันเดินมาหยุดอยู่ข้างหลังผม เขาพูดกับพี่หนาวด้วยน้ำเสียงขี้เล่น 

                เออ ก็ได้ พี่หนาวตอบสั้นๆ ก่อนที่จะรู้สึกเหมือนมีใครคนหนึ่งก้าวเดินออกไป           

                ผมวางอ่างผสมแป้งลงบนโต๊ะก่อนจะค่อยๆใช้มือปาดน้ำตาที่ไหลลงมาอย่างเบามือ ผมมันงี่เง่าชะมัด ทั้งๆที่รู้ทุกๆอย่างแต่ผมก็ยังพยายามฝืนให้มันแย่ลงกว่าเดิม         

                เพื่ออะไรพีม...

                พี่จะกอดเราได้ไหม? เสียงของพี่ซันถามขึ้น

                “…” ผมพยักหน้านิดๆ

                อ้อมกอดจากทางด้านหลังสวมกอดผมช้าๆ ท่อนแขนแกร่งดึงตัวผมให้เข้าไปชิดกับแผ่นอกแกร่ง ใบหน้าของเขาวางอยู่บนไหล่ผมก่อนจะโยกตัวไปมาเหมือนกำลังปลอบเด็กอยู่

                พีมร้องไห้ทำไม บอกพี่ได้ไหม

                “พี่ซัน...พีมนิสัยไม่ดี

                ทำไมพีมถึงคิดแบบนั้นครับ?

                “ไม่รู้สิ...

                “พี่ไม่รู้พีมเป็นอะไร แต่ในเมื่อพีมไม่บอกพี่ก็จะไม่ถาม พี่จะไม่บังคับให้พีมเล่า แต่หยุดร้องไห้ได้ไหม...เราร้องไห้แบบนี้พี่ไม่สบายใจเลยนะ

                “พี่ซัน...พีมกับพี่หนาว

                “พี่รู้แล้วว่าเรื่องมันเป็นยังไง

                “…!!”

                “แต่ที่พี่ทำเพราะพี่คิดว่ามันจะทำให้พีมมีความสุข แต่ถ้ามันแย่กว่าเดิมพี่ขอโทษ

                “พีมผิดเอง พีมทิ้งเขาเอง

                “เวลามันย้อนกลับไปไม่ได้ พีมเลิกโทษตัวเองได้แล้ว...ให้อดีตเป็นบทเรียนในปัจจุบันแล้วเราจะไม่ทำมันอีกดีกว่าไหม หืม?

                พีมควรจะรอเขาใช่ไหมพี่ซัน

                “ไม่จำเป็นครับ...ถ้าเรามีค่าพอมันจะไม่ทำให้พีมต้องเจ็บอยู่ฝ่ายเดียว

                “…!!!”

                “ไอ่หนาวมันเห็นแก่ตัว เลือกใครไม่ได้หรอก...จริงไหม?พี่ซันถามขึ้นเหมือนไม่ได้ถามผม แต่ถามคนที่ยืนแอบอยู่หลังกำแพงห้องมากกว่า               

                พี่หนาวเดินออกมาประจันหน้ากับผม ใบหน้าบ่งบอกว่าเขาก็รู้สึกแย่ไม่แพ้กัน สายตาที่มองมาเหมือนมีดที่กรีดแทงผมทั่วร่างกาย เขากับผม...เจ็บไม่ต่างกัน

                คิดว่ากูอยากให้มันเป็นแบบนี้หรอ? พี่หนาวพูดสายตามองคนที่กอดผมอยู่

                แล้วทำไมมึงไม่เลือก

                “กูไม่เลือก?...หึ! กูเลือกนานแล้ว

                “…”

                “ที่กูเป็นแบบนี้มึงคิดว่ากูมีความสุขไหมซัน...ทุกวันที่กูต้องมาเจอพีมแต่ทำได้แค่มอง อยากกอดแทบตายแต่กูก็ต้องเกรงใจสายตาแปม

                “พี่หนาว...น้ำตาที่กำลังจะหยุดไหลเริ่มไหลออกมามากขึ้นเรื่อยๆ ผมรู้สึกได้ว่าสิ่งที่เขาพูดออกมาคือความรู้สึกของเขาจริงๆ

                แปมถูกรถชนก็เพราะกู ถ้ากูบอกแปมว่ากูกับมาคบกับพีมมึงคิดว่าแปมจะเป็นยังไง เขาไม่คิดจะฆ่าตัวตายเลยหรือไง?

                “แต่รักมันไม่ใช่การเสียสละ มึงควรจะเลือกเพราะความสุขของมึงไม่ใช่เพราะสงสารหรือเกรงใจใครอีกคน

                “หึ...

                “มันเป็นเรื่องง่ายๆที่ควายไม่รู้พี่ซันพูดเสียงเรียบ ร่างสูงเดินมาบังผมไว้แล้วประจันหน้ากับพี่หนาว ผมยืนหลบอยู่ที่หลังเขาหัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก            

                “พีม...พี่โง่ใช่ไหมที่ตัดสินใจไม่ได้น้ำเสียงอ่อนลงของพี่หนาวที่ถามผมซึ่งหลบอยู่ทำให้ผมรู้สึกกดดันไม่น้อย

                พี่ไม่ผิด...ผมเลือกที่จะทิ้งพี่เอง ผมผิดเอง

                “…”

                “ถ้าพี่รัก...กลับมาหาพีมนะ

                “พีม...

                “ให้พีมได้แก้ตัว พี่ไม่จำเป็นต้องบอกแปมตอนนี้ก็ได้...แต่อย่าพยายามฝืนความรู้สึกอีกเลย

                “…”

                “ทั้งพี่และผม...ก็ทรมานไม่ต่างกันหรอก

 

                ฤดูหนาว part

 

                “เดี๋ยวพี่ไปส่ง ผมเดินตามพีมออกมานอกบ้านหลังจากที่กินข้าวเย็นกันเสร็จแล้ว วันนี้เป็นวันนี้ผมกดดันที่สุดในชีวิตเลยก็ว่าได้

                ผมทำให้พีมร้องไห้...ผมโคตรเกลียดตัวเอง

                เดี๋ยวพีมนั่งแท็กซี่กลับก็ได้ครับ

                “อย่าดื้อน่า ผมถือวิสาสะจับมือพีมแล้วพาเดินมาที่รถของผม     

                ผมกับพีม...เราจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อย่างสนิทใจจริงๆน่ะหรอ ผมว่าไม่...

                พี่หนาว...คือ...

                “พี่รักพีม...พี่เลือกพีม หลังจากนี้พี่จะจัดการเองผมพูดดักออกไปก่อนเพราะรู้ว่าพีมต้องพูดเรื่องนี้แน่ๆ ถ้าผมไม่เด็ดขาดเรื่องมันก็คงยุ่งเยิงกว่านี้

                ขอบคุณ...จริงๆ พีมโผเข้ากอดผมแน่น วันนี้ทำให้ผมรู้ว่าความจริงแล้วพีมไม่ได้เข้มแข็งอย่างที่ตัวเองแสดงออกมา

                ความจริงแล้วพีมก็ยังเป็นเด็กคนหนึ่งอยู่ดี

                ไม่ร้องไห้แล้วนะครับ พี่ขอโทษนะคนดีผมกอดคนตรงหน้าแน่น ไม่รู้ว่าหลังจากวันนี้จะเกิดอะไรขึ้นกับผมและพีมแต่สิ่งๆหนึ่งที่ผมรู้แน่นอน  

                ผมจะปกป้องคนที่ผมรักเอง

 

                แกร๊ก!

                ผมเปิดประตูห้องคนไข้อย่างเบามือ วันนี้ผมมาหาแปมตั้งแต่เช้า ไม่รู้ว่าป่านนี้แปมจะตื่นหรือยัง ผมจะมาเคลียร์เรื่องให้มันจบ            

                หวังว่ามันจะจบ

                พี่หนาว...มาเช้าจัง ^^” รอยยิ้มสดใสของแปมเผยออกมานิดๆเมื่อเห็นผมเดินเข้ามาพร้อมกระเช้าผลไม้ แปมวางมือถือตัวเองลงแล้วรอผมเดินเข้าไปหา

                พี่มีเรื่องจะมาพูดกับเรา

                “ไม่ฟังได้ไหม แปมถามหน้านิ่ง

                แปม...

                “บางทีผมก็ไม่ควรรู้ทุกเรื่องหรอกจริงไหม

                “…”

                “ผลไม้น่ากินจัง พี่ปอกแอปเปิ้ลให้ผมหน่อย น่ากินมากเลย ยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้า โรงพยาบาลที่นี่ไม่ดีเลยเนอะ อาหารก็ยังไม่มา...

                “พี่กับพีมกลับมาคบกันแล้ว

                “…!!!!”

                “พี่ขอโทษ

                “ตบหน้าผมหน่อยสิ

                “ครับ?

                “พี่กำลังแกล้ง ไม่งั้นก็ผมฝันไปใช่ไหม...พี่หนาวบอกผมสิว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง แปมทำหน้าตึงเครียดขึ้นมาทันที ความจริงแล้วแปมเป็นเด็กดีมากแต่พอช่วงหลังที่รับรู้เรื่องของผมกับพีม

                แปมก็ดื้อรั้นขึ้นมาก...

                แปม...อย่าให้มันยืดยื้อไปมากกว่านี้

                “ผมกำลังยื้อพี่อยู่นะ

                “พี่รักพีม

                “ผมรักพี่

                “แปม...

                “ต่อให้พี่เลิกกับผม...มันก็เรื่องของพี่

                “…”

 

 

                “แต่ผมไม่เลิก

 

               “สำหรับพี่ถือว่าเราเลิกกัน...พี่คงจะมาอยู่ดูแลแปมทุกวันเหมือนเดิมไม่ได้ ให้พี่ได้ทำตามที่พี่อยากทำ ส่วนเรื่องของแปมค่าใช้จ่ายทุกอย่างพี่จัดการให้หมดแล้ว พยาบาลที่ดูแลจะเข้ามาช่วงบ่ายๆ

                “พี่หนาว...นี่พี่...

                “พี่ควรจะเห็นแก่ตัวบ้าง ขอโทษนะผมตัดสินใจพูดตรงๆออกไปไม่มีการถนอมน้ำใจคนตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย ผมเคยเลวกับพีม

                ผมก็ต้องทำกับแปมได้เหมือนกัน

                ในเมื่อตอนนี้คนที่ผมเลือก...ไม่ใช่แปม

 

                พีม part

 

                ครืดดดดดดดดดดดดด!!!

                โทรศัพท์มือถือผมสั่นอยู่บนเตียงพร้อมกับเบอร์โทรสายที่ไม่ได้รับมากกว่าสิบสาย ผมวางผ้าเช็ดผมไว้บนเก้าอี้ก่อนจะเดินมาดูโทรศัพท์มือถือตัวเอง

                ใครกัน...โทรมาเยอะขนาดนี้

                081-2457xxx

            พี่หนาว...ผมมองเบอร์ที่ไม่ได้เซฟไว้แต่ผมยังจำได้ตลอด เขายังคงใช้เบอร์เดิม เขาไม่เคยเปลี่ยนเบอร์มือถือ ผมก็เช่นกัน

                ครับ...โทรศัพท์สั่นอีกครั้ง ผมตัดสินใจกดรับ

                มาที่หน้าต่างสิเขาพูดเสียงนิ่งๆ

                เห?...

                “พี่อยู่หน้าบ้านพีม

                “…!!!” ผมรีบวิ่งไปดูที่หน้าต่างทันที ร่างสูงที่ยืนพิงรถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่เงยหน้าขึ้นมาสบตากับผม ใบหน้านิ่งๆระบายยิ้มอ่อนโยนออกมาบางๆ

                พี่มาหาผม...ทำไมหรอครับผมถึงกับคิดคำถามไม่ออก เขามาแบบนี้ถ้าพวกพี่ๆผมเห็นละ

                “คิดถึง

                “…!!!”

                “ลงมาสิ...พี่หิวข้าวไปส่งกินข้าวต้มป้าน้อยหน่อย

                “ข้าวต้มป้าน้อยหรอครับ...ผมถึงกับมือสั่นเมื่อเขาพูดถึงชื่อของป้าคนนี้

                เขายังไม่ลืม...

                ข้ามต้มป้าน้อยเป็นที่แรกที่ผมกับเขาไปกินข้าวด้วยกันครั้งแรกซึ่งมันไกลจากบ้านผมพอสมควร บ้านพี่หนาวยังใกล้มากกว่าผมด้วยซ้ำ               

                จะวนมาหาผมทำไมกัน

                ถ้าไม่อยากไป พี่ก็ไม่บังคับเรานะพี่หนาวเห็นว่าผมเงียบไปเลยพูดขึ้น ผมส่ายหน้าทั้งๆที่ผมเดินมาถึงประตูห้องเตรียมจะเดินลงไปหาเขาอยู่แล้ว

                จะไม่ไปได้ยังไง...เขามารับผมแล้ว

                คือพีมตื่นเต้น...ไม่รู้จะลงไปแล้วทำหน้ายังไงดี

                “หืม?

                “คือ...คือพีม...ถ้าพีมทำหน้า...เอ่อไม่สิ..คือถ้าผมกระวนกระวายทำตัวไม่ถูก ผมใส่ชุดนอนผมควรจะเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนไปหรือเปล่า แล้วเขาจะรอนานไหม 

                ผมเป็นอะไรของผม...หัวใจมันเต้นแรงจนควบคุมมันไม่อยู่

                “พีมใจเย็นนะ

                “พีม...

                “พีมจะทำหน้ายังไงก็ทำเถอะ พี่รู้ว่าเรากำลังตื่นเต้น

                “แล้วพี่...

                “พี่ก็ตื่นเต้นไม่ต่างกัน

                “พี่รอผมนะ นับหนึ่งถึงสาม...แล้วผมจะลงไปหาพี่ ผมไม่รอฟังเขานับเลข ผมรีบออกมาจากห้องทั้งชุดนอนของผม นี่ก็สี่ทุ่มกว่าแล้วถึงผมใส่ชุดนอนไปกินข้าวต้มมันก็คงไม่แปลก

                หนึ่ง

                “นับต่อสิ

                “สอง

                “…”

                “สาม

                แกร๊ก!

                ผมเปิดประตูออกมาทันเขานับพอดี พี่หนาวหัวเราะกับท่าทางของผมนิดๆก่อนจะกดวางสายโทรศัพท์แล้วเดินมายืนตรงหน้าประตูบ้านผม

                ทำหน้าบึ้งใส่พี่...คิดว่าจะทำหน้าตาแบบนี้หรอหืม?

                “เปล่า...ความจริงพีมควรจะเขิน

                “แล้ว...?

                “แต่ตอนนี้พีมเหนื่อยมากเลยละ

                “ฮ่าๆ ก็ใครบอกให้เรารีบวิ่งลงมาขนาดนั้น พักก่อนก็ได้

                “ไม่เป็นไร ไปกันเถอะผมเดินเข้าไปหาเขา ประตูบ้านที่กั้นระหว่างเขากับผมไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกว่าเราห่างกันเลย ผมรู้สึกว่ามันกำลังจะกลับมาเหมือนเดิม

                ให้เวลาความสุขอยู่กับผมและเขาไปนานๆนะ...

                จับมือไหม?

                “พี่ขอจับมือแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ผมแอบแซวเขา แต่ก่อนเวลาที่เราสองคนจะจับมือกันไม่มีคำพูดใดๆออกจากปากแม้แต่คำขอ

                ประหม่า

                “…!!”

                “เห็นพี่เฉยๆ แต่พี่ตื่นเต้น

                “พี่หนาว...

 

                “เริ่มต้นกันใหม่นะพีม”          

 

 

 




100 per


ขออธิบายเรื่องนี้หน่อยเนอะ สำหรับคนที่บอกว่ามันดราม่า
เราแต่งเรื่องนี้เพราะคิดว่ามันจะเป็นนิยายอีกด้านหนึ่งซึ่งไม่จำเป็นต้องมารักกุ้งกิ้่งเสมอไป ชีวิตจริงของคนมันไม่จำเป็นต้องมีแต่ความสุข ถ้าถามวามนิยายเรื่องนี้มีฉากหวานไหมตอบได้ว่ามี แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้ เราเป็นคนถนัดแต่งนิยายดราม่ามันเลยทำให้คนอ่านรู้สึกกดดันไปด้วย สำหรับใครที่จะไม่ชอบและเลิกอ่านเราบังคับเขาไม่ได้ เราทำได้แค่ขอโทษถ้านิยายที่แต่งมันทำให้คนอ่านรู้สึกแย่ขนาดนั้น เราก็รู้สึกไม่ดีเหมือนกันที่คนอ่านไม่ชอบนิยายของเราที่ถ่ายทอดออกมา ส่วนตัวละครที่เยอะเกินไปนั่นต้องขออภัยจริงๆค่ะเพราะว่าตัวละครทุกตัวมีจุดเด่นของมันซึ่งอาจจะเยอะไปบ้าง แต่ไม่สับสนแน่นอนค่ะเพราะไม่ได้เอามันออกมาในทีเดียว นี่เราอธิบายให้ฟังนะคะ ใครไม่พอใจหรือไม่อยากอ่านต่อก็ขอโทษด้วย
รักนักอ่านทุกคนมากๆนะคะ จากใจผู้เขียน

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 69 ครั้ง

5,619 ความคิดเห็น

  1. #5608 LuhanBen (@LuhanBen) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 00:19
    มันบับ.. แปลกๆงะ ฮือออออ มันดูหน่วงอยุ่
    #5608
    0
  2. #5583 mia26592656 (@mia26592656) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 18:32
    เอาใจช่วยนะ ทุกๆ เลย อยากให้มันดีกับทุกคน
    #5583
    0
  3. #5565 plspeachh (@ppppjih) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2561 / 10:05
    ลองพยายามกันใหม่ดูละกันนะ ... แต่ทำไมรู้สึกว่าอะไรๆมันไม่เหมือนเดิมแล้วอ่ะ เหมือนฝืนๆอะไรแบบนี้ ฮือ ;-;
    #5565
    0
  4. #5527 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 17:19
    awkwardหน่อยๆอะค่ะคบกันอีกครั้งมันจะดีเหมือนเดิมไหมอะคะ555
    #5527
    0
  5. #5470 kanjana1999 (@kanjana1999) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 23:11
    เราชอบหน่วงๆแบบนี้แหละ ยิ่งอ่านยิ่งร้องไห้
    #5470
    0
  6. #5442 batpunch (@batpunch) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 23:17
    ถึงจะดราม่า เเต่หนูโอเคค่ะ เเล้วก็คิดว่าจะอ่านไห้จบ เข้าใจว่าดราม่า เเต่เนี้ยเเหละคือเสน่ของเรื่อง555555555555 มาถึงจุดนี้ สงสารทุกคนค่ะ เเต่ก็คิดว่า เริ่มต้นทั้งที่ไม่ใช่เวลาที่เหมาะที่ควร มันจะยืนยาวหรอค่ะ
    #5442
    0
  7. #5440 BLSK.BDACS (@Laksika_GOT7mb) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 16:48
    โอเคกับทุกเรื่อง ยกเว้น เรื่องหนาวกับพีม โอเคนะคะ
    #5440
    0
  8. #5352 thifu:') (@yamloveyaoi) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 11:25
    เราโอเคทุกสถานการณ์นะ ดราม่าไม่ดราม่า ถ้าเรารับได้ จะจบแบบไหนเราก็โอเคค่ะ <3
    #5352
    0
  9. #5329 eyentds (@eyentds) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 23:54
    รู้สึกว่าดราม่าจะไม่จบแค่นี้
    #5329
    0
  10. #5257 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2557 / 16:51
    แบบน้ำตาไหล
    เย้
    เริ่มต้นใหม่
    ถึงมันจะเป็นเหมือนเดิมไม่ได้
    แต่มันเริ่มต้นใหม่ได้
    อยากให้แปมเข้าใจ
    และยอมรับ
    แปมต้องเจอคนที่ดีแน่ๆ
    #5257
    0
  11. #5241 ja0508 (@ja0805) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2557 / 22:52
    ประโยคเจ็บ
    #5241
    0
  12. #5227 toon (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2557 / 03:05
    อ่านไปร้องไห้ไป อย่างซึ้งงง
    #5227
    0
  13. #5201 fahbtk (@fahbtk) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 20:19
    คนเราเลิกกันไปแล้วจะกลับมาเหมือนเดิมได้จริงเหรอ

    สงสัยเหมือนพีม... เห้อ มันโคตรจะใช่เลย ตอบโจทย์ชีวิตตอนนี้มาก TT
    #5201
    0
  14. #4389 อัลฟินด์ (@alfhind) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มกราคม 2557 / 22:00
    เย้ ในที่สุด >w<

    ปล. ไรต์คะ เราชอบอ่านนิยายดราม่านะ >O< <3 
    #4389
    0
  15. #4301 ja-s-min (@ja-s-min) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 มกราคม 2557 / 00:39
    ในที่สุดดด...

    เราเชื่อว่าเรื่องราวของทั้งสองคนสามารถกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้

    ในเมื่อความรู้สึกยังเหมือนเดิม ประสบการณ์ที่ไม่ดีอาจทำให้การเริ่มต้นใหม่ครั้งนี้มั่นคงกว่าเดิมก็ได้
    #4301
    0
  16. วันที่ 13 มกราคม 2557 / 19:31
    อยากให้ฝนเฮกกลับมารักกัน
    #4283
    0
  17. #4164 Dark_Lez (@broccolilove) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2556 / 20:00
    รักเฮกซะที่สุดเลย ความคิดเฮกสุดยอด >____<
    #4164
    0
  18. #3985 นางมารร้าย (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2556 / 12:06
    อย่าคิดมากเลยค่ะ ความรักมันไม่ได้มีแค่ความหวานแหวว ให้กำลังใจนะ

    ที่อ่านเพราะอยากรู้ว่าสุดท้ายจะจบแบบไหน พี่หนาวอาจจะเป็นพระเอกจริงๆน่ะแหละ แต่คนอื่นก็มีแววเหมือนกัน

    บางทีรู้สึกเดาไม่ถูกว่า สุดท้ายแล้วพีมจะคู่กับใคร ไม่ได้เชียร์ใครเป็นพิเศษแอบเห็นด้วยที่มีความคิดเห็นหนึ่งได้จับคู่ไว้

    พี่หนาวกับพีม แปมกับเฮกซะ พี่เดรกกับฝน แต่บางทีก็แอบคิดไว้ในใจว่า พี่หนาวกับแปม พีมกับพี่เดรก ฝนกับเฮกซะ

    แต่พอมาอ่านถึงตอนนี้ สงสัยว่ารักนี้มีรีเทิร์น ความรักเรื่องนี้มันหน่วงดี แต่รักแรกมันจำฝังใจ แต่ถ้าไม่ใช่ ยังไงก็ไม่ใช่ อาจจะใช้เวลาลืมยากสักหน่อย เสียศูนย์ไปหลายเพลา แต่ก็ไม่ควรปิดโอกาสกับคนที่เข้ามาใหม่ที่เขาพร้อมจะรักเราอย่างจริงใจ(เคยมีคนเคยบอกไว้) แต่สุดท้ายแล้ว เรื่องราวมันจะเป็นอย่างไรก็ขึ้นอยู่กับผู้ที่แต่งเรื่องนี้แหละเนอะ จะมีหักมุมไหมเนี่ย555

    โดยส่วนตัวชอบคนนิสัยแบบเฮกซะน่ะ ถึงชื่อจะแปลก นิสัยจะแปลก แต่เป็นคนน่าสนใจมาก
    #3985
    0
  19. #3872 FC-ying (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2556 / 22:35
    เราชอบนะ แนวนี้ นะ สำหรับเรามันเป็นแนวที่ไม่น่าเบื่อทำให้เราได้คิดได้ลุ่น สนุกมากเรย มาอัปต่อเยอะๆๆๆนะ จะรอ
    #3872
    0
  20. #3781 YokYok' (@bearbass) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2556 / 12:37
    เย่ๆๆ พี่หนาว กลับมาแล้ววว^^
    #3781
    0
  21. #3732 nattamonyys (@nattamonyys) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2556 / 01:55
    คบกันอีกครั้งแล้วเนอะ ><
    สงสารแปมนะ
    #3732
    0
  22. #3493 What my name?? (@kik-sleep) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2556 / 19:34
    ฝน เฮก ฝน เฮก ฝน เฮก เย้555#บ้า
    #3493
    0
  23. #3492 What my name?? (@kik-sleep) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2556 / 19:24
    สรุปพี่หนาวจะกลับมาสินะ-*- อุดส่าห์เชียร์เดรกอ่ะ5555
    #3492
    0
  24. #3385 NeenPM (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2556 / 22:54
    คู่กันจริงๆสิน่ะ55555=_=

    ก็ดีใจด้วยน่ะ-___-

    จะอ่านของไรท์เตอร์ทุกเรื่องน่ะ555 สู้น้า เป็นกำลังใจให้
    #3385
    0
  25. #3196 hunny (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2556 / 00:47
    ชอบมากกกเลยค่ะ ขอบคุณนะค่ะ

    ซึ้งมากเลยสงสารพีมมากเลยค่ะ เจ็บแทนเลยอะ 555

    > < คู่นี้น่ารักที่สุดเลย จะเป็นกำลังใจให้นะค่ะ
    #3196
    0