RIP UNLOCK [yaoi] END

ตอนที่ 6 : RIP UNLOCK : 05 You and I 100 per

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,148
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    2 ต.ค. 56

Chapter 5

You and I

 

ถามเหตุผลที่ผมรักเขาผมคงตอบไม่ได้ มันไม่สามารถถ่ายทอดออกมาเป็นคำพูดได้

ถ้าคุณรักใครจริงๆสักคน ผมเชื่อว่าคุณจะเข้าใจสิ่งที่ผู้ชายธรรมดาอย่างผมทำอยู่ตอนนี้

 

                ไปก่อนนะครับผมบอกเจ้าของร้านกาแฟที่ผมมาทำงานพาร์ททามชั่วคราว นี่ก็ทุ่มกว่าแล้ววันนี้โซ่จะกลับมาจากทัวร์คอนเสิร์ต ผมว่าจะไปรับเขาที่สนามบิน

                ผมเปิดผ้าปิดตามาเกือบสิบวันแล้ว ช่วงแรกๆผมก็ยังไม่ค่อยชิน แต่เดี๋ยวนี้ผมเข้าใจแล้วว่าการมองเห็นมันคือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับคนตาบอดอย่างผมเลยล่ะ

                วันนี้ดูร่าเริงเป็นพิเศษนะปายเจ้าของร้านไม่วายแซวผมก่อนออกจากร้าน

                วันนี้ผมจะไปรับคนพิเศษครับผมทิ้งท้ายไว้ก่อนจะออกมาโบกแท็กซี่ไปที่สนามบิน ผมไม่ได้บอกโซ่มาก่อนว่าผมจะไปรับเขา ถ้าเขาเจอผมจะเป็นยังไงนะ

                เขาจะตกใจไหมที่เห็นผมมาหาเขา

                รถแท็กซี่ขับไปเรื่อยๆ ผมมองข้างทางและดูเวลาตลอดเวลาจนคนขับรถแอบยิ้มนิดๆกับท่าทางร้อนรนของผม ทำไมวันนี้รถติดจัง

                จะไปรับศิลปินหรอครับ

                “เอ่อ...เปล่าครับ

                อ่อ...วันนี้เห็นแฟนคลับวงอะไรสักอย่างไปรอกันเต็มสนามบิน เห็นว่ากลับมาช่วงสองทุ่ม ลำบากหน่อยนะครับไปรับคนที่สนามบินวันนี้

                “แฟนคลับเยอะขนาดนั้นเลยหรอครับ

                “เยอะสิครับคุณ วงดังขนาดนั้น

                “อ่อ...

                ผมเลิกมองข้างทางทันที ถ้ารถมันติดไปจนถึงสามทุ่มเลยก็คงดี ผมจะได้ไม่ต้องไปเจอเขา ตอนนี้ถึงผมจะบอกให้วนรถกลับมันก็ศูนย์เปล่า ติดอยู่บนทางด่วนด้วย

                ผมไม่ได้ไม่อยากเจอโซ่...ผมแค่ไม่อยากให้ทุกคนมองโซ่ไม่ดีที่มาอยู่กับผู้ชายธรรมดาอย่างผม

                คิดมากอีกแล้ว...

                นานพอสมควร อีกไม่ถึงห้านาทีจะสองทุ่มรถแท็กซี่ก็จอดเทียบหน้าประตูทางเข้าสนามบิน ผมจ่ายค่าโดยสารก่อนจะเดินเช้าไปข้างใน เสียงจ้อแจ้ของกลุ่มคนคุยกันที่จับกลุ่มหลายๆกลุ่มกับป้ายไฟที่มีแต่ชื่อของคนในวงโซ่

                โซ่...ทำสำเร็จแล้วนะ แฟนคลับเยอะขนาดนี้

                กรี๊ดดดดดดดดดดดดด!!!” เสียงกรี๊ดของคนๆหนึ่งดังขึ้นก่อนที่ทุกคนจะวิ่งไปกรูกันทางประตูผู้โดยสาร ผมเดินตามไปช้าๆเพราะไม่ได้ตั้งใจจะเข้าไปเบียดกับพวกเขาอยู่แล้ว

                โซ่อยู่ไหน...

                เอาจริงๆผมยังไม่รู้เลยว่าเขาหน้าตาเป็นยังไง ผมไม่ได้สืบหาข้อมูล ผมอยากมาเจอเขาโดยที่ผมไม่เคยเห็นเขาจากที่ไหนมาก่อน แม้ผมจะสัมผัสใบหน้าเขาบ่อย

                แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะทำให้ผมจินตนาการใบหน้าเขาออก

                กรี๊ดดดดดดดดดๆๆๆ เสียงของผู้หญิงหลายคนตะโกนขึ้นข้างหูผมทั้งสองข้าง ผมพยายามเอามือปิดไว้ก่อนจะเขย่งตัวกวาดตามองคนที่เดินออกมา

                ผู้ชายห้าคนที่ลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ออกมาหยุดยืนพร้อมกันก่อนจะยกมือไหว้แฟนคลับของพวกเขา รอยยิ้มของทั้งห้าคนดูมีเสน่ห์มากจนผมอดที่จะยิ้มตามไม่ได้

                ไม่แปลกเลยทำไมถึงมีคนรักพวกเขามากขนาดนี้

                พี่โซ่ พี่ซาตานขอถ่ายรูปหน่อยค่ะ!!” เสียงเรียกชื่อโซ่เหมือนสัญญาณให้ผมมองไปที่จุดของเด็กผู้หญิงที่ถือมือถือราคาแพงถ่ายรูปผู้ชายสองคนที่ยิ้มอย่างเต็มใจ

                โซ่...ผมเรียกชื่อเขาเสียงแผ่ว ผู้ชายที่มีรอยยิ้มมีเสน่ห์กับท่าทางและเสียงของเขา

                ผมเจอโซ่แล้ว...ผมเห็นเขาแล้ว

                ผมถอยหลังออกจากกลุ่มแฟนคลับของพวกเขาช้าๆ โซ่ในตอนนี้กับผมในตอนนี้เราต่างกันมาก ทั้งฐานะและหน้าที่การงาน ผมพยายามไม่คิดมาก  

                ผมก็อดคิดไม่ได้...โซ่ยังเจอสิ่งที่ดีกว่า

                สิ่งที่ไม่จำเป็นต้องเป็นผมก็ได้

                ความจริงแล้ว ผมก็เหมือนคนอื่นทั่วๆไป ถึงแม้ผมจะรักโซ่มาก...แต่ผมก็ไม่อยากให้เขาผูกชีวิตติดกับผม มันไม่ดีแน่ถ้าเป็นแบบนั้น

                 โซ่ต้องเจอสิ่งที่ดีกว่า...เชื่อผมสิ

 

                Soo part

 

                “โซ่!” เสียงไอ่ออกัสเรียกตามหลังเมื่อเห็นว่าผมรีบเดินไปที่รถตู้ที่จอดรอรับอยู่ ผมเหนื่อยผมเพลีย ผมอยากกลับไปหาพี่ปายผมอยากไปเจอหน้าเขาจะแย่อยู่แล้ว

                เกือบหนึ่งเดือนที่ผมไปทัวร์ตามประเทศต่างๆ ป่านนี้พี่ปายจะเป็นยังไงบ้าง ผมกับเขาไม่ได้ติดต่อกันเลย งานของผมหนักมากจนไม่มีเวลาเป็นของตัวเอง       

                ว่าไง ผมตอบรับมันไปสั้นๆ

                เมื่อกี้กูเจอปาย

                “เล่นอะไร กูไม่ตลก ผมยื่นกระเป๋าตัวเองให้คนขับรถ

                กูเห็นจริงๆ เขามารับมึง

                “…”

                “แต่ตอนนี้เหมือนจะกลับแล้ว ดูท่าทางไม่ค่อยดีเลยว่ะ

                “มึงเห็นจริง?

                “เออดิ จะโกหกทำพระแสงของ้าวทำไม

                “แล้วพี่ปายอยู่ไหน ผมที่กำลังจะเดินขึ้นรถตู้ถอยหลังกลับมายืนคุยกับออกัสทันที ดูท่าทางมันก็ไม่ได้จะโกหกเหมือนที่มันพูดจริงๆ

                ถ้าพี่ปายมา...ทำไมเขาไม่มาหาผมละ

                ไม่รู้ ไม่เห็นแล้ว

                “เออเดี๋ยวกูจะไปหาเขาที่บ้านเอง

                “เออๆ

                รอผมก่อนนะ ผมกำลังจะไปหาพี่แล้ว...

               พอรถตู้มาส่งถึงคอนโดผมก็รีบบึ่งรถออกไปหาพี่ปายต่อทันที เพื่อนที่เรียกให้ผมช่วยยกของในวินาทีนี้ผมไม่สนใจอะไรอีกแล้ว ผมหวังว่าพวกมันจะเข้าใจ

                ผมรู้สึกไม่ดียังไงก็ไม่รู้

                ช่วงที่ผมไม่ได้เจอพี่ปายทุกครั้งที่ขึ้นแสดงผมมักจะเอารูปเขาไว้ติดตัวเสมอ ผมอยากให้เขาอยู่กับผมในทุกๆที่ ตอนนี้พี่ปายมองเห็นแล้ว ผมก็หวังว่าเขาจะตามผมไปในทุกๆที่เหมือนกัน

                ครืดดดด!

                ผมใช้เท้ายันถนนก่อนจะลงจากรถมอเตอร์ไซค์ของตัวเองอย่างรวดเร็ว ไฟในบ้านที่ปิดมืดสนิทเริ่มทำให้ผมรู้สึกไม่ดี ผมไขประตูบ้านเข้ามาแล้วมองรอบบ้านที่ยังเหมือนเดิมแทบทุกอย่าง

                “พี่ปาย...พี่ปายอยู่ไหม

                “…” เสียงภายในบ้านเงียบสนิท ผมค่อยๆเดินไปตามห้องต่างๆ ไม่มีทางที่เขาจะไม่อยู่ ไม่มีทางที่เขาจะหายไปไหนในเวลานี้

                “ผมกลับมาหาพี่แล้วไง พี่ปาย ผมยังคงตะโกนคนเดียวต่อไปเพราะหวังว่าเขาจะตอบกลับมา ผมคิดว่ามันเกิดเรื่องแปลกๆระหว่างผมกับพี่ปาย              

                ใครทำให้พี่ปายบอกผมให้เราห่างกัน ปกติพี่ปายไม่เคยพูดอะไรแบบนี้

                “ถ้าพี่รำคาญ พี่ก็แค่บอกผม พี่อย่าคิดหายไปแบบนี้ มันไม่ได้ทำให้ผมหรือพี่ดีขึ้นเลยผมเดินมาหยุดหน้าห้องนอนที่ผมมักจะมาหาเขาบ่อยๆ ผมหมุนลูกบิดเข้าไป ประตูไม่ได้ล็อก ภายในห้องทุกอย่างถูกจัดอย่างเป็นระเบียบ

                “พี่ปาย...พี่อยู่ไหน ผมเรียกชื่อเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

                “…”

                เขากำลังทำให้ผมจิตตก...

                กึก!

                เสียงของแข็งชนกับอะไรบางอย่างดังขึ้นมาทางด้านตู้เสื้อผ้า ผมเดินไปเปิดไฟก่อนจะเดินตรงไปที่ตู้เสื้อผ้าแล้วเปิดมันออกช้าๆ

                “พี่ปาย!!!” ผมอุทานเสียงดังเมื่อเห็นคนในตู้เสื้อผ้ายืนร้องไห้ไม่หยุด

                “โซ่ อย่าเข้ามานะเขาหันหน้าหนีผมไปอีกทาง มือข้างหนึ่งยื่นออกมาห้ามไม่ให้ผมเดินเข้าไปหาเขา

                “ทำไม...

                “พี่ยังไม่ได้อาบน้ำ ดูสิยังใส่ชุดทำงานอยู่เลย หน้าตาก็เปื้อนเหงื่อมาตั้งแต่เช้าออกไปรอพี่ข้างนอกก่อนนะ

                “พี่คิดว่าผมเป็นคนแบบไหน รังเกียจพี่งั้นหรอ?

                “โซ่...ออกไปก่อนเถอะนะ

                “ผมไม่ออกผมไม่พูดเปล่า มือเรียวที่สั่นระริกอยู่ถูกดึงให้ออกมาจากตู้เสื้อผ้าอย่างแรง ผมไม่เคยรุนแรงกับเขามาก่อนแต่ตอนนี้ผมโมโห เขาทำเหมือนว่าผมรังเกียจเขา

                “โซ่!!” พี่ปายร้องเสียงหลง ร่างบางในอ้อมกอดผมสะอื้นอย่างหนัก

                “บอกผม...พี่ทำแบบนี้ทำไม”               

                “…”

                “พี่คิดจะหนีผมไปใช่ไหม

                “เปล่า...พี่แค่...

                “เห็นว่าผมมีแฟนคลับเยอะ กลัวว่าพี่จะทำให้การงานผมแย่ลง คิดว่าจะมีข่าวกับผมอะไรแบบนั้นสินะ?

                “…!!!”

                “ผมเคยบอกพี่หรือยังว่าพี่มีความหมายกับผมมาก...งาน ผมไม่ทำมันก็ได้ถ้าพี่ลำบาก

                “…”

                “แค่บอกมาคำเดียวผมก็ยอมพี่ทุกอย่างแล้ว

                “อย่าฝากชีวิตไว้ที่คนๆเดียวอย่างพี่สิ...โซ่ในตอนนี้ไม่ได้เป็นคนธรรมดาเหมือนพี่ โซ่เป็นดารา โซ่เป็นที่ชื่นชอบของเด็กๆ

                “เป็นดาราแล้วผมมีความรักไม่ได้หรือไง

                “พี่...

                “ผมต้องเป็นคนไม่มีหัวใจรักใครไม่ได้ใช่ไหม

                “โซ่ไม่เข้าใจ...โซ่ดื้อ

                “ใช่ ผมเป็นแบบนี้เพราะอะไรละ ไม่ใช่เพราะผมห่วงพี่แคร์พี่งั้นหรอผมสบตากับพี่ปาย ผมจริงจังมาตลอดแต่วันนี้พี่ปายทำให้ผมรู้สึกเสียศูนย์

                เหมือนเขากำลังจะทิ้งผมไป...

                “พี่ว่าเราสองคนห่างกันเถอะ

                “ห่างอีกแล้ว ผมถอนหายใจแรงๆกับคำพูดที่ผมเกลียดที่สุด         

                มันก็ไม่ต่างจากคำบอกเลิก ไม่ต่างเลย

                “พี่ว่ามันคงจะดีกว่าตอนนี้

                “ใครบอกพี่ว่ามันจะดี...พี่พิสูจน์แล้ว ถามผมแล้วหรือไงว่าผมต้องการแบบนั้น พี่เอาแต่คิดเองเออเองไม่ถามผมเลย ผมรู้สึกยังไงพี่คงไม่สนใจ

                “…!!”

                “อยากไล่ให้ผมไป ไม่อยากเจอผม มันง่ายสำหรับพี่

                “โซ่...

                “แต่สำหรับผม แค่คิดว่าพี่จะหายไป...ผมก็ทำใจไม่ได้แล้ว

                “มันต้องดีขึ้นสิ...มันไม่มีทางแย่ลงอยู่แล้ว พี่เชื่อว่าโซ่ต้องทำได้มือเรียวเอื้อมมาจับมือผมแน่น สัมผัสที่อบอุ่นแต่ทำให้ผมลำบากใจที่สุด

                “ผมไม่ทำ

                “โซ่...

                “เลิกไล่ผมสักทีจะได้ไหม

                “…”

                “ผมเจ็บว่ะ

 

                Pai part

 

                ผมมองหน้าคนตรงหน้าอย่างเต็มตาครั้งแรก ใบหน้าของเขาที่ผมเคยสัมผัสบ่อยๆตอนนี้ความรู้สึกมันต่างกันโดยสิ้นเชิง ไม่มีรอยแผลรอยตำหนิใดๆบนใบหน้าของเขา จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบางที่เม้มเป็นเส้นตรง ดวงตาที่จ้องมองมาที่ผมคนเดียว

                ผมรู้ว่าเขารักผมมาก...ผมก็รักโซ่มากเหมือนกัน

                อาจจะดูงี่เง่าที่ผมไล่เขาไป แต่มันเป็นทางเดียวที่จะทำให้เขามีอนาคตที่ดี

                ตอนนี้พี่มองเห็นแล้ว...ยังมองความรู้สึกผมไม่ออกอีกหรือไง?เสียงนิ่งๆถามผม ดวงตาของเขาที่สื่อความหมายว่าเจ็บปวดบีบหัวใจผมแทบจะแหลกเป็นเสี่ยงๆ

                พี่รู้…”

                “แล้วจะไล่ผมอีกทำไม

                “...!!!”

                “ผมไม่สนเรื่องในอนาคตของผมหรอก ผมสนแค่เรื่องของพี่กับผม...ผมยังอยากมีพี่อยู่ในทุกๆวัน เดินไปกับผม

                “พี่...

                “ผมไม่อยากเดินคนเดียวโดยไม่รู้ว่าผมกำลังทำเพื่อใคร!” เป็นครั้งแรกที่โซ่ขึ้นเสียงใส่ผม ร่างสูงเริ่มควบคุมสติตัวเองไม่อยู่ เขาหันหลังให้ผมก่อนจะทึ้งหัวตัวเองระบายความโกรธ

                โซ่พี่ขอโทษผมเอื้อมมือไปแตะไหล่สูงเบาๆ

                ผมทำให้เรื่องมันแย่ลงใช่ไหม...

                บอกผมสิว่าจะอยู่กับผมเหมือนเดิม

                “…”

                “บอกผมว่าพี่จะไม่ทิ้งผมไปไหน

                “…”

                “ผมไม่เร่งพี่หรอก...ผมจะรอนะโซ่ระบายยิ้มบางๆให้ผมก่อนที่ร่างสูงจะเดินผ่านตัวผมออกไป ผมค่อยๆมองตามร่างของเขาที่เดินออกไปสตาร์ทรถเตรียมจะขับออกไป

                ความจริงคือ...ผมไม่อยากห่างเขาสักวินาที

                โซ่ ผมวิ่งออกมาเรียกชื่อเขาเสียงดัง ร่างสูงที่เตรียมจะขับรถออกไปเงยหน้ามามองผมพร้อมรอยยิ้มที่เขาแสดงออกมาว่าฝืน

                ครับผม?

                “กลับมาเหนื่อยไหม

                “…”

                “คืนนี้อยู่กับพี่นะสิ่งที่ผมพูดออกไปคือความต้องการของผมจริงๆ ผมอยากจะถามอยากจะฟังเรื่องเล่าตลอดการทัวร์คอนเสิร์ตของเขา

                คิดถึงโซ่มาก

                พี่ขอให้อยู่ ผมก็เต็มใจร่างสูงยิ้มกว้าง เขาลงจากรถมอเตอร์ไซค์แล้วเดินเข้ามากอดผมแน่น เสียงหัวใจเต้นรัวจนผมได้ยินแทบไม่เป็นจังหวะ

                เขาตื่นเต้นมาก

                คิดว่าจะบอกให้ผมไม่ต้องกลับมาอีก

                “บ้าน่า

                “ผมโล่งมากเลยเขากอดผมโยกไปมา โซ่ลูบเส้นผมอย่างอ่อนโยน สัมผัสอบอุ่นของเขายังเหมือนเดิมเสมอ ผมไม่เคยรู้สึกว่าเขาเปลี่ยนไป

                มีก็แต่ผม...ที่พยายามไล่เขาออกไป

                ผมใจไม่แข็งพอ

                พี่ไม่ไล่โซ่ไปไหนแล้ว

                “…!!”

                “อยู่กับพี่นะผมกอดร่างสูงแน่น ผมขอเห็นแก่ตัว ถึงหลังจากนี้จะมีเรื่องราวมากมายถาโถมเข้ามาผมก็จะเข้มแข็งรับมันไว้เอง

                ผมไม่อยากโกหกใจตัวเอง

                จะอยู่ให้นานที่สุดเลยครับ

                “รักนะ

                “แค่นี้ผมก็หายเหนื่อยแล้วเขาพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง โซ่ค่อยๆคลายกอดออก มือหนาวางลงบนหัวผมแล้วยีเบาๆ

                นี่พี่นะโซ่ ผมตีมือเขาหนึ่งที

                เอาน่า อีกไม่นานก็เปลี่ยนสรรพนามแล้ว

                “ว่าไงนะ?

 

                “อีกไม่นานจะเป็น...ภรรยา

 

 

                Soo part

 

                ผมเปลี่ยนเสื้อผ้าให้อยู่ในชุดสบาย ดีที่ผมยังทิ้งเสื้อผ้าส่วนหนึ่งของตัวเองไว้ที่บ้านพี่ปายเลยมีเสื้อให้ผมเปลี่ยนใส่เวลามานอนค้างบ้านเขาแบบกะทันหัน ความจริงผมคิดว่าพี่ปายจะไม่ตามผมออกมา  

                ในใจแอบหวั่น แต่สุดท้ายเขาก็ตามผมออกมา

                นั่งเหม่ออะไรหรอโซ่ เสียงนุ่มดังขึ้นพร้อมกับร่างบางในชุดนอนที่ถือผ้าผืนเล็กเช็ดเส้นผมเปียกบนศีรษะ ผมละสายตาที่เหม่อมองไปจับจ้องร่างที่เดินเข้ามาหาผม   

                มือเรียวสะอาดทิ้งข้างลำตัวหนึ่งข้างทำให้ผมสามารถดึงมือให้เขามานั่งบนตักของผมได้ ร่างพี่ปายเซลงมาตามแรงกระชาก เขาตัวเบาลงกว่าแต่ก่อนเล็กน้อย กลิ่นสบู่ประจำตัวที่เขาชอบใช้ไม่เคยทำให้ผมละจากมันได้เลย ผมกระชับมือกอดที่เอวบางแน่น

                ผมกลัวว่าเขาจะหนีผมไป...

                ผมพี่ยังไม่แห้งเลย เดี๋ยวก็เปียกตัวเราหมดหรอกพี่ปายพยายามจะหันมามองหน้าผม ร่างเล็กดูตื่นตัวเล็กน้อยที่ผมวางคางของตัวเองลงบนไหล่แคบ

                ก็เปียกไปด้วยกันไง

                “โซ่ บ้าน่า พี่ปายเผยยิ้มออกมาเล็กน้อย

                พี่รู้ไหม ผมคิดถึงพี่จนแทบคลั่ง ผมไม่พูดเปล่า ถือโอกาสตอนเขาเผลอกดจมูกลงที่แก้มข้างซ้ายหนักๆหนึ่งที กลิ่นหอมจากตัวเขายิ่งทำให้ผมแทบบ้า

                ผมจะทำอะไรพี่ปายไม่ได้ นั่นคือสิ่งที่ผมต้องห้ามตัวเอง

                โซ่!” เขาตีขาผมหนึ่งทีกับท่าทีที่ชอบฉวยโอกาส แต่ก่อนที่ปายมองไม่เห็นผมจะทำอะไรผมก็ต้องเกรงใจเขา แต่ในตอนนี้เขามองเห็นทุกอย่างแล้ว

                ผมก็ควรจะทำให้สิ่งที่ผมอยากทำ...ผมจะทำแบบนั้นได้ไหมนะ?

                ไหน ขอมองหน้าพี่ชัดๆหน่อยได้ไหม ผมจับคนที่นั่งอยู่บนตักหันหน้ามาหาผม ดวงตากลมโตเบิกกว้างเล็กน้อยที่ใบหน้าผมกับเขาห่างกันไม่ถึงหนึ่งคืบ

                โซ่ พี่อาย เขาก้มหน้าลงต่ำไม่กล้าสบตากับผม นั่นยิ่งทำให้ผมอดที่จะยิ้มไม่ได้กับท่าทางเขินอายที่เขาแสดงออกมาให้ผมเห็นอย่างชัดเจน
               
พี่ไม่อยากเห็นหน้าผมชัดๆหรอครับ ผมเชยคางเรียวให้เงยขึ้นสบตากับผมอีกครั้ง ใบหน้าของเขาเริ่มมีสีแดงระเรื่อ พี่ปายค่อยๆหลับตาลงก่อนที่มือทั้งสองจะเอื้อมขึ้นมาลูบใบหน้าผม               

                เหมือนที่เขาเคยทำบ่อยๆ...

                สัมผัส มันแตกต่างกับที่พี่มองเห็นมากเลย ริมฝีปากบางเผยยิ้มออกมาบางๆ เขาค่อยๆลูบตั้งแต่เปลือกตาผมลงไปถึงริมฝีปาก

                มันต่างกันอยู่แล้ว สัมผัสแต่ละจุดมันให้ความรู้สึกไม่เหมือนกัน ผมขยับปากพูดก่อนที่คนตรงหน้าจะทำท่างงกับสิ่งที่ผมบอกเขา

                พี่ใช้มือสัมผัส ความรู้สึกมันต่างกับที่ผมใช้กายสัมผัสพี่ผมดึงเขาเข้ามากอดแน่น ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมกับเขากอดกัน แต่ครั้งนี้ผมสัมผัสได้ถึงเสียงหัวใจที่เต้นแรง

                โซ่...

                “ทุกครั้งที่ผมรู้สึกเหนื่อย ทุกครั้งที่ผมรู้สึกท้อ แค่ผมได้เจอพี่ ได้กอดพี่ ได้อยู่กับพี่ ผมก็ลืมเรื่องร้ายๆที่ผ่านมาได้หมดเลย จริงๆ

                “…”

                “อย่าไล่ผมไปอีกนะ ผมพูดพร้อมโยกคนในอ้อมกอดไปมา พี่ปายกระชับอ้อมกอดแน่นเหมือนต้องการบอกว่าเขารับรู้ในสิ่งที่ผมบอก

                ที่พี่ทำพี่ไม่อยากให้โซ่...

                “ไม่อยากฟังครับ ผมไม่ต้องการเหตุผลของพี่ พี่รู้แค่ว่าผมทำทุกอย่างไปเพื่อพี่ก็พอ

                “…”

                “พี่ปาย ผมมีคำถามหนึ่งที่อยากจะถามและผมคิดว่ามันถึงเวลาที่ผมควรจะถามมันผมผละออกก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือเขาไว้ แล้วจุมพิตลงเบาๆที่หลังมือ

                ตอนนี้เราเป็นอะไรกันครับ?

                “…!” พี่ปายดูอึ้งไปเล็กน้อยที่จู่ๆผมก็ถามออกมาแบบนี้

                ผมแค่อยากถามให้มั่นใจ ไม่อยากคิดไปเองคนเดียวอีกแล้ว

                ผมแค่ต้องการคำยืนยันจากปากเขา

                ถ้าพี่ตอบว่า...ไม่ใช่แฟนละริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันอย่างคนใช้ความคิด ใบหน้าของเขาดูจริงจังมาก จนทำเอาผมอดที่จะเครียดไปด้วยไม่ได้

                ผมรับได้ ผมพยักหน้าเบาๆ แม้ว่าคำตอบมันจะเป็นยังไงผมก็เต็มใจที่จะรับมันไว้

                ต่อให้คำตอบมันร้ายแรงแค่ไหน...ผมก็รักใครไม่ได้อีกแล้ว

                โซ่คือ...

                “…”

                บรรยากาศรอบข้างเงียบสนิทเหมือนกำลังตั้งใจฟังในคำตอบของพี่ปาย หัวใจผมเต้นแรงและเร็วยิ่งกว่าลุ้นรางวัลชิงโชค มือเรียวยังคงจบมือผมเอาไว้แน่น

                คนพิเศษ

                “โถ่... ผมพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะจูบเบาๆที่หน้าผากมน ความรู้สึกผมในตอนนี้อธิบายมาเป็นคำพูดไม่หมด

                รู้แต่เพียงว่าผมดีใจที่คำตอบมันออกมาดีเกินคาด

                คำว่าแฟนใช้ได้กับหลายคน เลิกไปก็เป็นแฟนเก่า พี่ปายอธิบายให้ผมฟัง แต่สำหรับคนพิเศษ จะมีเพียงแค่คนเดียว ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนเขาก็จะยังเป็นคนพิเศษ

                “…”

                “โซ่ไม่ได้อยู่ตรงนี้พี่ปายใช้นิ้วจิ้มที่หัวของเขาก่อนจะอมยิ้ม

                ...

                “โซ่อยู่ในนี้เขาจับมือของผมวางทาบที่หน้าอกข้างซ้าย เสียงหัวใจเต้นเป็นจังหวะปกติ ผมสบตามองคนตรงหน้าก่อนจะคลี่ยิ้มอีกครั้ง

                พี่ทำแบบนี้พี่กำลังสร้างโซ่ให้ตัวเอง

                “…”

                “โซ่ที่ผูกพี่ไว้มันจะแน่นขึ้นเรื่อยๆ ไม่มีวันขาด

                “โซ่...

 

                “เพราะโซ่รักพี่มาก

 

 

 

 

 

 

 

100 per
ละมุนมากกกกกก -///////////////////////- 
ชอบก็บอกกันหน่อยนะแกก 555555555555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

1,257 ความคิดเห็น

  1. #1256 Hibiki10 (@Hibiki10) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 11:57
    บางครั้งคนเราก็ไม่ต้องการการเสียสละนะปาย
    #1256
    0
  2. #1254 UnWPan (@UnWPan) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 10:23
    ฮึ้ยยยยนน ชอบบบบบ ชอบมากค่ะ
    #1254
    0
  3. #1251 sehun-hunhan (@hunhan-sehun) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 14:23
    โซ่ พ่อคนดีของพี่ปายยย
    #1251
    0
  4. วันที่ 26 มกราคม 2558 / 00:05
    ฮือ พี่ปายแอบใจร้าย จะทิ้งโซ่ โซ่นี่ทีอีกมั้ยย อยากได้
    #940
    0
  5. #868 roll (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มีนาคม 2557 / 15:34
    อ่านละยิ้มตลอดเลย

    มันหวานละมุนมากๆเลย

    ขอให้รักกันแบบนี้ไม่มีอุปสรรคเถอะนะ

    เพี้ยง!!!!
    #868
    0
  6. #820 chicksofat (@imchick) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2556 / 00:53
    โซ่ ไม่ใช่นายคนเดียวที่คลั่งพี่ปายนะ .////.
    #820
    0
  7. #811 Pearendless (@pear-narin) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2556 / 21:44
    อ๊ายยยย ย ย  >///////////////////////<
    #811
    0
  8. #807 MG&ML (@milhoneytn) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2556 / 17:47
    มันชอบแบบบอกเป็นคำพูดไม่ถูกอ่ะตัวเอ้งงงงง55555
    #807
    0
  9. #791 D-Na-PA- (@-pa-ns-) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2556 / 22:47
    เขิลๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ (^///^)






    ไรเตอร์สู้ ๆ รอครับรอ ^^
    #791
    0
  10. #790 Piyoyo (@nutdawfd) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2556 / 16:38
    ชอบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ
    บบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ
    มากๆๆๆๆๆ เลยน่ะ  ^^
    #790
    0
  11. วันที่ 3 ตุลาคม 2556 / 11:47
    รัดให้แน่นๆเลยนะโซ่ปาย น่ารักอ่ะ หวานจัง
    #789
    0
  12. #788 Ja-oh (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กันยายน 2556 / 18:55
    เขินแทนนอ้าาา ~ >/////
    #788
    0
  13. #786 kyu_ple13 (@kyuple) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กันยายน 2556 / 13:15
    เขินมากกกกกกกกกก ><
    #786
    0
  14. #785 &#50896;&#44508; (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 กันยายน 2556 / 21:37
    โอ๋ยยย น่ารักกกกก
    #785
    0
  15. #781 พเ่า้ไำ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 กันยายน 2556 / 19:52
    เขินนนน
    #781
    0
  16. วันที่ 13 กันยายน 2556 / 10:51
    ชอบมากค่ะ อ่านไปยิ้มไปน่ารักอ่ะ หวานกันจัง อย่าดราม่านะคะ โซ่ปายจงเจริญ
    #780
    0
  17. #779 aim13542 (@aim13542) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 กันยายน 2556 / 06:58
    ระเบิดตัวเอง เขิลลลลล
    #779
    0
  18. #778 ดาร์กอะเวย์ (@tomdarkaway) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 กันยายน 2556 / 14:03
    อ๊ากกก เขินนนน~~ -////- #อะไร
    #778
    0
  19. #777 naminie (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กันยายน 2556 / 23:32
    >///< เอร๊ยยยย เขินตัวบิดตัวงอเลยอ่า



    คู่นี้เค้าหวานกันจริง อบอุ่นได้อีก น่ารักมากก
    #777
    0
  20. #776 JANVIER ✿ (@dusk-h) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 กันยายน 2556 / 09:03
    ละมุนมากไรท์ อ่านแล้วล่องลอยยยยย >__<
    #776
    0
  21. #775 มุกกาก (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 กันยายน 2556 / 03:49
    อ่าว สรุปโซ่รักพี่มาก ไม่ได้รักพี่ปายหรอกหรอ -0- 555555555 // แอ้กก!! โดนคนอ่านรุมประนาม T_T
    #775
    0
  22. #774 purina (@purinpinky) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 กันยายน 2556 / 01:12
    ฟินนนนน >///<
    #774
    0
  23. #772 @ P i e r r o t ?™❖ (@black-fantasy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กันยายน 2556 / 22:11
    ตายเพราประโยคสุดท้าย อร๊ากกกกกกกก >////////<
    #772
    0
  24. #770 Fafy club (@12348765) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กันยายน 2556 / 20:51
    ฉันอยากกรี๊ดนะเว้ยยยยยยยย แต่ฉันไม่สบายอะ 555555555
    กรี๊ดเวอร์อะบอกต่งงงงง
    #770
    0
  25. #769 Distress (@janjita) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กันยายน 2556 / 20:46
    อร๊ายยยย ชอบอ๊างงง ฟินจุงเบย~~~
    #769
    0