My brother ขอโทษทีผมไม่อยากเป็นน้อง

ตอนที่ 3 : MYBROTHER : 02

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 659
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    30 ธ.ค. 55

 
 
 

When you smile, I smile

 

 

                “ผมไม่ชอบเลยจริงๆแซ็กขับรถมาส่งฉัน เขาพูดทิ้งท้ายไว้หลังจากที่ฉันเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเกี่ยวกับฉันและท้องฟ้าให้เขาฟังอย่างละเอียด

                “เชื่อใจฉันนะฉันลูบมืออีกคนเบาๆ

                เวลานี้ไม่มีคำไหนที่จะดีกว่าคำว่าเชื่อใจแล้วฉันอยากให้เขาเชื่อใจฉันเพราะคนอย่างฉันไม่มีทางที่จะรักท้องฟ้าเด็ดขาดเพราะส่วนตัวแล้วฉันไม่ชอบคนเผด็จการและจู้จี้แบบเขาอยู่แล้ว

                ครับ ไม่ให้เชื่อใจนิวแล้วผมจะเชื่อใจใครล่ะ ^^” เขายิ้มน่ารัก

                ค่ะ งั้นนิวไปก่อนนะ บ๊ายบาย

                “ไว้เจอกันครับ แซ็กพูดทิ้งท้าย

                รถของเขาเคลื่อนออกไปจากคอนโดฉัน ไม่นานนักรถมอเตอร์ไซค์ของท้องฟ้าก็ขับเข้ามา ฉันรีบเดินเข้ามาในคอนโดเพื่อจะหนีการเจอหน้าเขา แต่ท้องฟ้าวิ่งมาคว้ามือฉันไว้ก่อน เขายังไม่ได้ถอดหมวกกันน็อคออก ฉันเลยเห็นเพียงแค่ด้วยตาของเขาผ่านหมวกกันน็อคเท่านั้น

                อยากหนีผมมากเลยหรือไง

                “รู้ก็ดีฉันตอบไปตามความจริง

                เขาน่าจะรู้ตัวตั้งแต่แรกแล้วนะว่าฉันรำคาญเขามากๆ ฉันแสดงท่าทางออกไปขนาดนี้แล้วเขาก็ควรจะเลิกยุ่งกับฉันซักที ฉันไม่ต้องการให้แซ็กเป็นห่วงฉันแค่สิ่งที่แซ็กรับผิดชอบอยู่ตอนนี้มันก็หนักพอแล้ว

                “ไปกินข้าวกัน เขาเปลี่ยนเรื่องพูดทันที

                นายน่าจะเข้าใจนะฉันอยากหนีนาย ไม่อยากเห็นหน้านาย แล้วจะมาชวนฉันไปกินข้าว จะใช้ข้ออ้างอะไรกับฉันอีกล่ะ?

                “ไม่มี

                “งั้นก็ปล่อยฉันพยายามสะบัดมือออกจากการเกาะกุมของเขา แต่ยิ่งทำเหมือนเขาจะยิ่งจับแน่นขึ้น

                “ยิ่งนิวหนีผมผมก็จะยิ่งตาม

                “…”

                “ไม่ว่านิวจะหนีผมไปอยู่ที่ไหนซักวันผมก็ต้องตามหานิวจนเจอ

                “!!!!”

                “ไปกับผมนะครับเขาเริ่มเสียงอ่อนลง

                ไม่ ฉันพูดเสียงแข็ง

                “ผมกำลังขอร้องนะ

                “ฉันสั่งหรอ? ฉันพูดเสียงแข็งกลับไป

                ปกติฉันไม่ใช่คนที่ชอบพูดจายอกย้อนใครซักเท่าไหร่ แต่นิสัยแบบนี้มันก็มาตั้งแต่ท้องฟ้าเข้ามาป้วนเปี้ยนกับฉันนั่นแหละ ตั้งแต่อยู่กับเขามันทำให้ฉันไม่เป็นตัวของตัวเอง

                ก็ผมขอไง เขาเสียงอ่อนลง

                ฉันกินมาแล้ว จบไหม? ฉันโกหกกลับไปทั้งๆที่ความจริงยังไม่ได้กินมาเลยด้วยซ้ำ

                งั้นไปเที่ยวก็ได้

                “ฉันเหนื่อย ฉันไม่ไป ฉันพูดตัดบท

                ตอนแรกท้องฟ้าทำท่าจะปล่อยมือฉันแต่จู่ๆเขาก็กระชับแน่นอีกครั้ง ดวงตาที่มองผ่านหมวกกันน็อคของเขาฉายแววผิดหวังเล็กน้อยแต่มันก็แค่แว๊บเดียวเท่านั้นดวงตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นเรียบเฉยอีกครั้ง

                ไปกับผมดีๆเถอะนิว

                “ฉันบอกว่าไม่

                งั้นผมบังคับ

                เขาไม่ว่าเปล่า ร่างสูงถือวิสาสะอุ้มฉันพาดบ่าเหมือนฉันเป็นตุ๊กตาไร้น้ำหนัก เขาทำเหมือนกับว่าตัวฉันเบามากๆ แล้วเดินมาที่รถมอเตอร์ไซค์ที่จอดอยู่

                ปล่อย!!!” ฉันดิ้นไปมาอยู่บนไหล่เขาโดยที่เจ้าตัวดูไม่สะทกสะท้านอะไรเลย

                เขาใช้มือข้างเดียวที่เหลืออยู่ถอดหมวกกันน็อคออกอย่างทุลักทุเลก่อนจะเปลี่ยนมาสวมใส่ให้ฉันแทน กว่าเขาจะใส่ได้เล่นเอาฉันแทบขาดอากาศหายใจอยู่เหมือนกันเพราะฉันดิ้นไปมาไม่ยอมให้เขาใส่ให้

                ร่างของฉันถูกวางลงตรงเบาะหน้าของรถมอเตอร์ไซค์ เขาขึ้นตามฉันก่อนจะสตาร์ทรถออกไป หรือถ้าจะพูดง่ายๆคือฉันนั่งหน้าแทนที่เขาจะเป็นคนนั่งท้องฟ้าเป็นผู้ชายที่สูงมากกว่าร้อยแปดสิบเซนแต่ฉันสูงแค่ร้อยห้าสิบห้ามันเลยไม่ได้ยากเลยที่เขาจะสามารถขับรถได้อย่างสบาย

                แต่คนที่ไม่สบายใจคือฉันน่ะสิ! เขากำลังกอดฉันทางอ้อมอยู่

                “จะไปไหน ฉันพูดผ่านหมวกกันน็อคและดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะไม่ได้ยินเสียงฉัน

                แน่ล่ะก็ลมมันตีใส่หน้าหน้าเขานิ

                จะไปไหน!” ฉันตะโกนดังขึ้นกว่าเดิม

                ครับ?

                และมันก็ได้ผล ท้องฟ้าขานรับแต่ก็ไม่วายมองทางข้างหน้าอยู่ดี

                กลิ่นเกลือลอยมากับลมเป็นพักๆ ฉันมองข้างทางที่เป็นน้ำทะเล อีกฝั่งเป็นร้านอาหารและโรงแรมเต็มข้างทาง ถนนทอดยาวไปเรื่อยๆ ซักพักเขาก็จอดรถลงตรงหน้าร้านขายปลาหมึกที่เป็นรถเข็น เขาเดินเข้าไปสั่งซักพักก็เดินกลับมาแล้วถอดหมวกกันน็อคออกให้ฉันเหมือนตอนเช้า

                ไม่จำเป็นที่เขาต้องบอกฉันอีกแล้วล่ะ ฉันรู้แล้วว่าเขาพาฉันมาที่ทะเล -_-

                มือหนาจับมือฉันอีกครั้ง เขาพาฉันเดินมาเลียบชายหาด ตอนนี้ท้องฟ้าเริ่มจะมืดลงแล้ว ตะวันใกล้จะลงขอบฟ้าเต็มที่ เขานั่งลงตรงพื้นทรายที่ตรงกับพระอาทิตย์พอดี วันนี้เป็นวันอาทิตย์เลยมีนักท่องเที่ยวมาเที่ยวทะเลกันเยอะพอสมควร เขายื่นถุงปลาหมึกมาให้ฉันถือไว้ มือข้างหนึ่งของเขาหยิบไอโฟนขึ้นมาแล้วถ่ายรูปตะวันที่กำลังจะตกดิน

                สวยเนอะนิวว่าไหม

                “อืมฉันตอบกลับไปเรียบๆ ตอนนี้อารมณ์ของฉันที่โกรธเขายังไม่น้อยลงเลยซักนิด

                “โกรธผมมากเลยหรอที่พานิวมา?

                “นายควรจะรู้ตัวนะ ฉันตอบประชด

                จะว่าฉันโกรธก็คงไม่ใช่จะว่าฉันชอบก็ไม่เชิง ฉันจะไปโกรธเขาได้ยังไงในเมื่อเราไม่ได้เป็นอะไรกันนอกจากคนรู้จัก แต่ฉันก็แอบดีใจนิดๆที่เขาพามาที่นี่ มันทำให้ฉันผ่อนคลายขึ้นเยอะเลย

                แต่มันจะดีมากกว่านี้ถ้าคนที่พามาไม่ใช่เขา

                วันนี้เป็นวันเกิดผม

                “แล้วไง ฉันยังคงตอบกลับไปห้วนๆ

                “ผมฝันอยากจะพาคนที่รักมากินปลาหมึกที่ทะเลแล้วนั่งดูตะวันตกดินด้วยกัน

                “แต่นายบังคับฉันมา

                “ครับเพราะนิวไม่ยอมมาดีๆไง

                “นั่นก็เพราะฉันไม่อยากมา

                “แต่ผมอยากให้นิวมาเขาว่ากันว่าวันที่สำคัญที่สุดคือวันเกิดของเรา วันที่เราจะได้อยู่กับคนที่รัก สายตาของเขาดูเหม่อลอย เขาค่อยๆเล่าให้ฉันฟังเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นในครอบครัวของเขาด้วยสายตาที่มันสลดลงเรื่อยๆ

                พ่อแม่ของผมน่ะเขาหย่ากันตั้งแต่ผมอายุสิบห้าตั้งแต่นั้นผมก็อยู่กับลุง แต่พ่อกับแม่ก็ยังส่งเงินมาให้ผมใช้ตลอดทุกเดือน จนผมเข้ามหาลัยผมเลือกที่จะออกมาจากบ้านของลุงเพื่อมาอยู่คนเดียว เสียงของท้องฟ้าแอบสั่นเล็กน้อย

                ฉันเลือกที่จะฟังเขาเล่าต่อแทนที่จะพูดอะไรออกไป ในเมื่อฉันไม่รู้ว่าเขาต้องการให้ฉันตอบกลับเขาไปแบบไหน ต้องการให้ฉันปลอบเขา สงสารเขา หรืออะไรกันแน่ฉันเลยเลือกที่จะเงียบฟังเขาเล่าต่อไปแทน

                “…”

                “ผมอยากอยู่กับคนที่ผมรักเพราะพ่อกับแม่เขาไม่กลับมาหาผมแล้ว ผมไม่เหลือใครแล้วล่ะ

                “ลุงนายไง

                “ฮ่าๆลุงผมน่ะเป็นมาเฟียใหญ่ เขาไม่ได้รักผมหรอกแค่สงสาร

                “…”

                “ที่เล่าไม่ได้ให้นิวสงสารผมแค่อยากให้นิวรู้ว่าที่ผมพานิวมาที่นี่ผมแค่อยากจะอยู่กับคนที่ผมรักจริงๆแค่นั้นเอง

                “รักคำว่ารักของนายมันพูดง่ายขนาดนั้นเลยหรือไง?

                “ไม่ง่ายหรอกครับแต่ถ้านิวเจอคนที่อยากจะพูด คำๆนั้นมันจะออกมาเอง มันออกมาจากใจเขายิ้มบางๆ

                “คงเป็นแซ็กมั้ง จู่ๆฉันก็พูดชื่อแฟนของตัวเองขึ้นมา

                นั่นสิเนอะท้องฟ้าดูชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะทำตัวตามปกติ

                จะว่าไปชีวิตนายก็น่าสงสาร

                “ฮ่าๆ คงจะใช่มั้งครับ

                ท้องฟ้าว่าพลางเล่นทรายที่อยู่ตรงหน้า ตอนนี้ฉันกับเขานั่งอยู่บนพื้นทรายดูตะวันตกดิน บรรยากาศมันค่อนข้างโรแมนติกเอามากๆ แต่ทำไมฉันไม่เห็นรู้สึกอินกับบรรยากาศพวกนี้เลย -_-

                “ถ้าให้นิวเขียนคำๆหนึ่งให้ผมลงบนพื้นทรายนิวจะเขียนว่าอะไร?

                “ฉันจะเขียนว่า…” ฉันเว้นระยะแล้วใช้นิ้วเขียนลงบนพื้นทรายแทน

                เกลียด

            นั่นคือคำที่ฉันเขียนลงไป มันอาจจะดูทำร้ายจิตใจเขาไม่มากก็น้อย แต่ถ้ามันทำให้เขาเลิกยุ่งกับฉันได้มันก็คงจะคุ้มเหมือนกัน

                ฮ่าๆ ส่วนผมถ้าจะเขียนคำๆหนึ่งให้นิวผมจะเขียนคำนี้ท้องฟ้าเขียนคำลงพื้นทรายบ้าง

                รัก

            ฮะๆ ฉันหัวเราะกลบกลื่น

                ไม่ได้อายหรืออะไรหรอกนะ แต่ฉันไม่รู้จะพูดอะไรออกไปต่างหาก

                สงสัยไหมทำไมคำว่ารักกับเกลียดมันถึงเป็นคำตรงกันข้าม

                “ไม่สงสัย

                “เพราะอะไรครับ?

                “เพราะฉันไม่อยากรู้ไง

                “ฮ่าๆ แต่ผมอยากบอก ^^” เขายิ้มแล้วลบคำที่ฉันเขียนบนพื้นทรายออกไปคำว่ารักสามารถลบคำว่าเกลียดได้เสมอ ว่าไหม?

                มันเกี่ยวกันตรงไหนหา -_-”

                “เกี่ยวสิ เพราะมันตรงกันข้ามกัน มันก็มีกันแค่สองคำเหลือแค่ว่าเราจะเลือกคำไหน

                “ฉันว่ามันไม่เกี่ยวนะ ฉันท้วง

                โอเค ผมมั่วเองก็ได้ท้องฟ้าเป็นคนยอมแพ้

                นั่นแหละ นายมั่ว

                แต่จะว่าไปที่เขาพูดมันก็ทำให้ฉันคิดเหมือนกันนะ ฉันไม่เคยสงสัยว่าทำไมมันถึงเป็นคำตรงกันข้ามก็ในเมื่อมันมีความหมายตรงกันข้ามมันก็ต้องตรงกันข้ามกันอยู่แล้วนี่นา

                แต่ถ้าผมต้องเลือกผมจะเลือกรัก

                “ทำไมละ?

                “ผมว่ามันดูอบอุ่นกว่าคำว่าเกลียดนะ

                “เหอะ คงงั้นมั้ง

                “นิวก็คงจะเลือกรัก แต่ไม่ใช่กับผมใช่ไหมละ?

                “ถูกต้องที่สุด ฉันทำท่าลอกเลียนแบบคุณปัญญาในเกมส์ทศกัณฑ์

                “ฮ่าๆท้องฟ้าหัวเราะกลบกลื่นถึงเขาจะไม่ได้รู้สึกแบบนั้นก็เถอะ ฉันพอจะดูอาการเขาออก

                ฉันละสายตาจากท้องฟ้ามามองถุงปลาหมึกในมือแทน ฉันเป็นคนชอบกินปลาหมึกมากๆ นานเท่าไหร่แล้วนะที่ฉันไม่ได้มาที่ทะเล ไม่ได้กินปลาหมึก ไม่ได้มองพระอาทิตย์ตกดิน มันนานมากๆจนฉันจำไม่ได้ว่าครั้งสุดท้ายที่มาคือตอนไหน

                กินสิฉันยื่นถุงปลาหมึกให้เขา

                นิวป้อนผมสิ ^O^” ท้องฟ้าเปลี่ยนอารมณ์อย่างรวดเร็ว

                “ตลก -_-” ฉันหยิบปลาหมึกยัดใส่ปากท้องฟ้าเต็มกำมือ

                อั๊ก -[]-!” ท้องฟ้าทำท่าจะอ้วกออกมาแต่เขาก็พยายามเคี้ยวปลาหมึกในปากให้หมดอย่างยากลำบาก ฉันมองเขาเคี้ยวแก้มตุ่ยแล้วก็อดที่จะหัวเราะไม่ได้

                ฮ่าๆหน้านายมันตลกมากๆเลยฉันหัวเราะร่า

                นิวว่าผม -).(-” เขาพูดไปเคี้ยวไป

                กินให้หมดก่อนไป ฮ่าๆ ฉันหัวเราะไม่หยุดกับท่าทางตลกๆของเขา

                ไม่เอากินช้าๆ

                “…?”

                “เวลานิวยิ้มมันน่ารักมากๆเลย ผมชอบเสียงหัวเราะของนิวด้วย

                “บ้า -_-” ฉันว่ากลับไป

                “บ้ารักนิวได้ไหมอ่ะ >3<”

                “ไม่ได้ ไม่อนุญาติ :p” ไปๆมาๆฉันก็อารมณ์ดีขึ้นมาทันที

                ฉันกินปลาหมึกที่ถืออยู่ สายตาทอดมองไปที่พระอาทิตย์ที่กำลังจะตกดินลงทุกทีๆ ลมทะเลพัดเข้ามากระทบใบหน้าเป็นระยะๆ มันเป็นบรรยากาศที่คลายเครียดของฉันได้ดีทีเดียวมันไม่ได้มีบ่อยๆที่ฉันจะได้มาเที่ยวแบบนี้

                สุขสันต์วันเกิด ฉันพูดแต่ไม่ได้หันไปมองหน้าท้องฟ้า

                ขอบคุณครับเขาพูดอย่างร่าเริง

                “เล่นน้ำกันหน่อยไหม?

                “ไม่เล่น

                “แต่ผมอยากเล่น ^^”

ท้องฟ้าลุกขึ้นฉุดมือฉันไปตรงน้ำทะเลที่สะท้อนแสงอาทิตย์สวยงาม เขาสาดน้ำใส่ฉันจนเสื้อผ้าที่ใส่มาเปียกไปหมด นี่มันยังไม่ถึงเทศกาลวันสงกรานต์เลยนะ -_-

จะเล่นใช่ไหม? ฉันถามเพื่อความแน่ใจ

ประมาณนั้น เขายักคิ้วกวน

ได้ฉันโยนถุงปลาหมึกกับรองเท้าผ้าใบที่ใส่ไปไว้บนพื้นทราย

ไม่สบายโทษผมไม่ได้นะ -0-” เขาพูดเหมือนเตือนฉันไว้ล่วงหน้า

ฉันปีห้าแล้ว เรื่องไม่สบายจิ๊บจ๋อยฉันยักคิ้วกวน

แล้วถ้าผมไม่สบายนิวก็จะมาดูแลผมอ่ะดิ -..-”

ไม่เกี่ยวเลยเถอะ -_-” ฉันใช้โอกาสทีเผลอวักน้ำใส่เขาทันที

โหยเล่นทีเผลอนี่ -0-” เขาพูดพร้อมสาดน้ำฉันกลับ

นายไม่ดูเองต่างหากเล่า

ผมไม่เกรงใจแล้วนะ~”

ราวสิบห้านาทีที่เราเล่นกันเหมือนเด็กๆ นักท่องเที่ยวและชาวต่างชาติต่างมองมาที่ฉันกับเด็กผู้ชายผมบลอนขาวที่เล่นน้ำกันโดยที่ไม่ใส่ชุดว่ายน้ำหรือชุดลำลองสำหรับเล่นน้ำ เอาง่ายๆว่าเราใส่ชุดที่มีเล่นเลย ฉันไม่ค่อยเป็นจุดสังเกตหรอกเพราะฉันใส่เสื้อยืดสีดำท้องฟ้ามากกว่าที่มีสาวๆมองกันตรึมเพราะเสื้อนักศึกษาของเขาพอเปียกมันก็เห็นส่วนบนของเขาอย่างชัดเจน

พอแล้ว ฉันพูดขัดขึ้นมา

ตอนนี้ท้องฟ้าเริ่มมืดลงทุกที ความจริงฉันเป็นคนค่อนข้างกลัวผีเอามากๆ -_-;;

ถ่ายรูปกันท้องฟ้าหยิบไอโฟนของตัวเองที่เปียกน้ำออกมา

ไม่ -_-”

นะวันนี้วันเกิดผมนะ ^^”

ยังไงก็จะบังคับให้ได้เลยใช่ไหม?ฉันถาม

ครับผม

ก็ได้ ฉันยอมเขาแต่โดยดี

ไม่อยากจะเถียงกับเขาให้เปลืองน้ำลาย ฉันรู้อยู่ดีว่าถ้าฉันกับเขาเถียงกันคนที่ชนะก็ต้องเป็นเขาอยู่ดี ท้องฟ้าเป็นผู้ชายที่สามารถชักแม่น้ำทั้งห้ามาใช้เป็นข้ออ้างได้

เขากดรัวชัตเตอร์หลายๆรูป พื้นหลังของเราคือพระอาทิตย์ที่กำลังจะตกดินจนจะมิดอยู่แล้ว เขาถ่ายได้สิบกว่ารูป ใบหน้าของเราสองคนดูร่าเริงเอามากๆ ฉันยิ้มกว้างเหมือนกับเขาที่ยิ้มกว้างเหมือนกัน

หน้าผมกับนิวเหมือนกันเลยท้องฟ้ายื่นมือถือของตัวเองให้ฉันดู

นายยิ้มเลียนแบบฉัน

เปล่านะ

หรอ

เวลานิวยิ้ม ผมก็ยิ้มด้วย ^^”

เกี่ยวอะไรกับเวลาฉันยิ้ม?

ผมยิ้มเวลาเห็นคนที่ผมรักยิ้มไง~”

เสี่ยวฉันว่าพร้อมกับสาดน้ำใส่เขาอีกรอบก่อนจะวิ่งหนีขึ้นมาก่อน

ท้องฟ้าหัวเราะเบาๆ เขาเสยผมที่ลงมาปรกหน้าขึ้นไปลวกๆ ผมสีขาวของเขายิ่งเวลาเปียกมันยิ่งทำให้เขามีเสน่ห์อย่างบอกไม่ถูกฉันชอบสีผมของเขามาก แต่มันไม่ดีแน่ถ้าเขาจะทำสีผมนี้ในมหาลัย แถมยังเป็นคณะแพทย์ด้วย

ผมของนาย

หืม?

มันผิดกฎคณะ

แล้วนิวชอบสีผมนี้ไหมละครับ?

ชอบสิ

งั้นก็ไม่เป็นไรหรอก โดนว่ายังไงก็ช่างเถอะ ไม่เห็นเป็นไรเลย เขาพูดด้วยท่าทางสบายๆ

ไม่ได้นะ นายพึ่งเข้าปีหนึ่งอยากโดนทัณฑ์บนหรือไง

ไม่เป็นไร ก็คือไม่เป็นไรไงเขายกมือยีหัวฉันอย่างอ่อนโยน

ฉันอายุมากกว่านายนะ!”

อายุมันก็เป็นแค่ตัวเลขผมต้องแคร์มันด้วยหรอครับ?คำพูดของเขาไม่ได้ต้องการคำตอบจากฉันเลย เขาแยกตัวเดินออกไปที่รถมอเตอร์ไซค์ของตัวเองแล้วหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กออกมาจากใต้เบาะรถ

มานี่มา เขานั่งลงตรงฟุตบาทที่กันระหว่างพื้นทรายกับพื้นปูน

“…?” ฉันเดินเข้าไปหาตามที่เขาบอก

ฉันกลายเป็นคนเชื่อคนง่ายตั้งแต่เมื่อไหร่กัน -___-^

ผ้าขนหนูที่เขาไปหยิบมาวางลงบนหัวฉันพร้อมกับมือของเขาที่ค่อยๆเช็ดผมให้ฉันอย่างเบามือ ฉันอึ้งไปกับท่าทางของเขาที่ดูอบอุ่นและอ่อนโยน ทั้งๆที่เวลาเขาอยู่ที่มหาลัยหรือเวลาที่เราเจอกันที่คอนโดเขาจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เขาไม่เหมือนตอนนี้ที่กำลังเช็ดผมให้ฉันอยู่

 “เดี๋ยวพรุ่งนี้นิวก็ต้องไปโรงพยาบาลต่อ จะไม่สบายเอานะ

นายรู้ได้ยังไง

ผมบอกแล้วไงสี่ปีที่ผ่านมาไม่เคยมีเรื่องไหนที่ผมไม่รู้นอกจากนิวมีแฟนประโยคหลังเขาพูดเสียงอ่อย

ฉันเกือบจะลืมไปแล้วล่ะ

เกือบจะลืมว่าพรุ่งนี้ฉันต้องไปที่โรงพยาบาลเพื่อไปรับรายชื่อคนไข้ใหม่ที่ย้ายเข้ามาที่โรงพยาบาลแล้วหลังจากวันนี้ฉันก็มีเวลาว่างแค่ช่วงเย็นๆไม่ก็ดึกๆเท่านั้น บางทีก็ต้องอยู่เวร ไหนจะต้องเข้าเรียนในตอนเช้าๆอีก มันเหนื่อยจริงๆให้ตายเถอะ

นิวเหนื่อยไหม

เหนื่อย?

ที่ต้องดูแลคนไข้เป็นสิบๆคน

ไม่หรอกฉันเลือกที่จะมาเรียนฉันจะทำยังไงได้ละ?

ฮ่าๆ แต่เวลาส่วนตัวมันก็น้อยลงถูกไหมละ

อือ คงแบบนั้น

แล้วนิวเอาเวลาไหนไปเที่ยวกับแฟนละ?

ไม่จำเป็นหรอกฉันกับเขาเราก็เรียนหมอกันทั้งคู่

นั่นสิ ผมก็ถามแปลกๆ เขาเกาหัวตัวเองแก้เก้อ

แต่นาย ถ้ารู้ว่ามันไม่ใช่นายสามารถที่จะขอสอบเปลี่ยนคณะได้นะ คณะของเราได้รับอภิสิทธิพิเศษ ฉันบอกเขาไป

บางทีเขาอาจเลือกเข้าคณะผิดก็ได้มันไม่มีความสุขหรอกนะที่เราจะต้องเรียนอะไรในสิ่งที่เราไม่ชอบ แรกๆที่ฉันเข้ามาเรียนฉันร้องไห้เกือบทุกวัน วิชาที่ลงเรียนงานแต่ละอย่างมันทำให้หัวปั่นไปหมด กว่าจะผ่านมาได้ก็แทบนองเลือดเหมือนกัน

ผมไม่เปลี่ยนหรอกผมเรียนได้ทุกอย่าง

เก่งสินะ?

ไม่เก่งหรอกผมแค่มีแรงบันดาลใจ

แรงบันดาลใจหรอ?...ฉันไม่เคยมีเลย ฮ่าๆ

อยากรู้แรงบันดาลใจของผมไหมละ? เขาถามขึ้น

ถ้าฉันตอบว่าไม่ยังไงนายก็ยังจะบอกฉันอยู่ดีแหละ ฉันพูดเหมือนรู้ทัน

ใช่ครับ ฮ่าๆ

งั้นก็บอกมา

ครับผม…”

“…?”

You’re my inspiration


--------------------
ชอบท้องฟ้าไหม =////= อยากบอกว่าตอนแต่งเพ้อถึงท้องฟ้ามาก 555 คอมเม้นกันเยอะๆเด้อ TOT

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

131 ความคิดเห็น

  1. #130 JwangM (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 00:40
    หลงรักท้องฟ้า ฮือออออ มาเป็นของเจ๊มาลูกก
    #130
    0
  2. #128 zac shady (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2556 / 19:06
    หลงรักท้องฟ้าแระ
    #128
    0
  3. #115 น้องนอซ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2556 / 00:55
    ฉันรักท้องฟ้า เพราะท้องฟ้ามีรัก ><

    อ๊ากกกกกกกกก คลั่งตามไรท์ไปติดๆ
    #115
    0
  4. #102 ใบโคเวอร์สี่กลีบ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 มีนาคม 2556 / 06:36
    ท้องฟ้า อร๊ายยยย>///< <<<ทึ้งผ้าเช็ดหน้าพร้อมบิดตัวไปมา
    #102
    0
  5. #95 สวยซะเมื่อไหร่ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กันยายน 2555 / 20:00
    อ๊ากกกก ตายอย่างสงบเพราะท้องฟ้า
    #95
    0
  6. #73 G-D }} Love (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2555 / 21:53
    ท้องฟ้าเรารัก จุ้บ -/-
    #73
    0
  7. #47 Boat Me (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2555 / 17:40
    ตื๊อเท่านั้นที่จะครองโลก
    #47
    0
  8. #37 น้ำตาลไหม้. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2555 / 11:20
    เกลียดแซ็ก แซ็กทำให้นิวรัก แซ็กผิดๆๆๆ
    เกลียดท้องฟ้า ท้องฟ้าทำให้นิว(กำลัง)จะกลายเป็นผู้หญิงหลายใจ โลเล
    เกลียดนิว นิวทำให้ผู้ชายดีๆสองคนที่ไม่รู้จักกันมาก่อนแต่กลับสามารถเกลียดกันได้มากมายเพียงเพราะผู้หญิงคนเดียว
    เกลียดไรเตอร์ เพราะไรเตอร์ทำให้ฉันโลเล สับสน ไม่รู้ว่าจะเชียร์ใครดี
    เกลียดตัวเอง เพราะตัวเองเป็นจุดเริ่มต้น ถ้าไม่คลิกเข้ามาตั้งแต่แรกคงไม่ติดนิยายเรื่องนี้หนึบขนาดนี้ 
    โอเคเราผิดเอง
    #37
    0
  9. #27 beboom~ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2555 / 20:14
    โหย ท้องฟ้าชอบพูดเสี่ยวๆเลี่ยนๆ =P แต่ก็.. น่ารักเวอร์ใช่เล่นนะเนี่ยตะเอง >..<  สู้ๆไรท์เตอร์ ^^
    #27
    0
  10. #26 ★ Mr.Mikey (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2555 / 15:32
     อ๊ากกกกกกกกกกก ถามว่าชอบ "ท้องฟ้ามั้ย?"
    ชอบสิเจ้าค้าาา ตอนนี้เปลี่ยนใจละ ฮ่าๆๆ 
    #26
    0
  11. #19 Matsuo_ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2555 / 18:27
    ท้องฟ้าน่ารักกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #19
    0
  12. #18 TR...dark : valentine (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2555 / 17:35
    เขิลลลลลล เเว้

    ><   ถ้ามีคนรอเรา ขนาดนั้นก็คงดี : D
    #18
    0
  13. #17 NewBlood Teacher (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2555 / 00:50
    ไรเตอร์นี่ถนัดแนวงอนๆง้อๆนะเนี่ย



    สนุกดีนะเรื่องนี้ ถ้าไม่มีไอแซ็ก
    #17
    0