My brother ขอโทษทีผมไม่อยากเป็นน้อง

ตอนที่ 12 : MYBROTHER : 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,092
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    30 ธ.ค. 55

 

Don’t say love me. If you can’t

 

อยากจะรู้ตอนนี้เธอนั้นอยู่ที่ไหน (อยากจะรู้ว่าเธอยังคิดถึงฉันไหม) 
อยากจะรู้ว่าเธอนะเป็นเช่นไร 
อยากจะรู้ อยากจะรู้ อยากจะรู้ ~

 

เสียงร้องเพลงของรุ่นน้องหลังจากที่นั่งเปิดความในใจกันเสร็จบางคนที่ยังไม่ง่วงนอนก็นั่งเล่นกีตาร์ร้องเพลงกันต่อฉันเลยเดินออกมาจากวงนั่งบนพื้นทรายดูท้องฟ้ายามค่ำคืนของวันนี้มันดูสวยงามสบายตามากๆ

ร่างสูงของท้องฟ้านั่งลงข้างฉันเงียบๆ เราสองคนมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่มีดาวอยู่เต็มไปหมด เขาไม่ได้ชวนฉันคุยและฉันก็ไม่ได้ชวนเขาคุยเช่นกัน เสียงเพลงของรุ่นน้องยังดังขึ้นมาเป็นระลอก ฉันฟังเพลงไปพลางๆในใจก็คิดถึงน้องชายของตัวเองขึ้นมา

ป่านนี้เนจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ เราไม่ได้ติดต่อกันมานานมาแล้วเพราะเวลาของฉันกับเนไม่ตรงกัน เนว่างฉันก็นอนฉันว่างเนก็ไปเรียนเป็นแบบนี้ตลอด หวังว่าเนคงจะคิดถึงฉันบ้างนะ

คิดอะไรอยู่หรอนิว ท้องฟ้าถามขึ้น

เรื่อยเปื่อยน่ะ

                เมื่อกี้ที่ผมพูดนิวเชื่อผมไหม?

                “แล้วนายคิดว่าฉันควรจะเชื่อดีไหม?ฉันไม่ตอบคำถามเขาแต่ย้อนถามกลับไป

                ไม่รู้สิ ฮ่าๆ เขาหัวเราะกลบเกลื่อน

                ความจริงฉันเชื่อเขาตั้งนานแล้วล่ะแต่เพราะฉันยังไม่มั่นใจว่ามันคือเรื่องจริงหรือเปล่า เป็นไปได้ยังไงที่ฉันจำหน้าเขาไม่ได้ อย่างน้อยมันก็น่าจะมีเค้าโครงหรือไม่ฉันก็ควรจะจำเหตุการณ์นั้นได้ลางๆสิแต่ทำไมฉันถึงจำไม่ได้เลย

                ไม่เชื่อก็ไม่เป็นไรหรอก

                “…”

                “ผมเชื่อว่าการกระทำมันสำคัญกว่าคำพูด ^^”

                “ฉันจะรอดูละกัน

                “ไม่ต้องรอหรอก ผมก็ทำให้นิวเห็นอยู่ทุกวัน

                “แกฉันง่วงแล้ววว~” ก้ามปูเดินเข้ามาดึงแขนฉันเบาๆ

                อ่า งั้นไปนอนกัน ฉันพยักหน้าแล้วลุกขึ้น

                “ไปเร็วจัง -0-”

                ไว้คุยกันพรุ่งนี้ ฝันดีนะ ฉันบอกลาเขา

                ฝันดีนะครับ ^^” ท้องฟ้าโบกมือบ๊ายบายให้ฉันกับก้ามปู

                ฉันยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเดินกลับไปที่โรงแรมพร้อมกับก้ามปู ความจริงฉันยังไม่อยากกลับหรอกแต่ฉันไม่อยากจะไปไหนมาไหนคนเดียว ตอนนี้ฉันควรจะระวังตัวจากแซ็กเพราะเขาอาจกลับมาทำร้ายฉันกับท้องฟ้าได้ทุกเมื่อ ไม่รู้ว่าฉันคิดไปเองหรือเปล่าแต่ควรจะระวังตัวไว้ก่อนดีที่สุด

 

               

                ไม่เอานะ ฉันไม่ไป TOT” ฉันส่ายหน้าแล้วส่ายหน้าอีก

                วันนี้กิจกรรมรับน้องช่วงเช้าฉันตื่นไม่ทันเลยมาช่วยทันตอนกลางวัน ช่วงบ่ายของวันนี้จะไปทำกิจกรรมเกาะอีกฝั่งของทะเล เป็นเกาะร้างแต่ขอบอกว่าน้ำทะเลตรงนั้นจะสวยมากๆ ฉันอยากจะไปใจแทบขาดถ้าฉันไม่ต้องขึ้นสปีดโบ๊ทไป TOT

                “เห้ยนิวแกเป็นอะไรมากป่ะเนี่ย -_-” ก้ามปูมองฉันอย่างไม่เข้าใจ

                ฉันไม่ชอบนั่งเรือเร็ว เรือธรรมดาไม่ได้หรอแก ฉันเขย่าแขนก้ามปูแรงๆ

                ฉันเป็นคนๆหนึ่งที่เมาเรือเอามากๆ หรือพวกอะไรที่ต้องเดินทางๆน้ำฉันจะไม่ค่อยชอบไปซักเท่าไหร่ แต่ถ้ามันเป็นเรือธรรมดาฉันยังพอไหวแต่เรือธรรมดาวันนี้เขาออกฝั่งกันไปหมดเหลือก็แต่สปีทโบ๊ทที่สามารถจะพาไปได้ แต่ให้ทำยังไงฉันเป็นคนเมาเรือขั้นโคม่ามากๆ

                งั้นผมขับไอ้นั่นพานิวไปเอาไหม?ท้องฟ้าชี้ไปที่เจ็ตสกีที่จอดอยู่

                มันต่างอะไรกับสปีดโบ๊ทเล่า TOT”

                “มันก็มีสองอย่างที่ให้นิวเลือกนิวจะลองเสี่ยงไหมล่ะ?

                “อื้อแกท้องฟ้าก็ความคิดดีนะ ก้ามปูออกความเห็น

                “แต่ข้อมือของนาย…” ฉันมองไปที่ข้อมือของท้องฟ้าที่ยังมีผ้าพันอยู่

                มันเริ่มดีขึ้นแล้วล่ะ ผมใช้มือบิดไม่ได้ใช้ข้อแขนบิดซะหน่อย

                “แน่ใจหรอ?

                “ยิ่งกว่าแน่อีกครับ ^^”

                ถ้าฉันเป็นอะไรไปบอกพ่อแม่แล้วก็น้องชายฉันด้วยว่าฉันรักเขามาก ฉันพูดทิ้งท้ายแล้วเดินตามท้องฟ้าไป

                อาจเป็นเพราะเมื่อคืนที่ท้องฟ้าพูดความในใจออกมาทำให้มีแต่คนสนับสนุนเขาไปหมดไม่ว่าจะทำอะไรท้องฟ้าก็ไม่ผิดแถมยังมีแต่คนชื่นชมอีกต่างหาก เหมือนที่ตอนนี้เขาเลือกจะขี่เจ็ตสกีแทนยังมีคนจะขี่ตามเขาเป็นพัลวัน

                เชื่อใจผมนะนิว

                “ไม่ให้เชื่อใจนายแล้วจะให้เชื่อใจใครอีกล่ะ

                “^^”

                ฉันกับเขาใส่เสื้อชูชีพกันเรียบร้อย เจ็ตสกีสีขาวดำลอยอยู่ริมทะเลกำลังรอฉันกับท้องฟ้าขึ้นไปขี่มันอยู่ นับเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ฉันจะได้ขึ้นเจ็ตสกี ถามความรู้สึกว่าตอนนี้เป็นยังไงคงบอกได้เลยว่ากลัวมากๆ

                นิวขึ้นไปก่อนสิ

                “นายขับก็ขึ้นไปก่อนสิ

                “ถ้างั้นอีกนานกว่านิวจะขึ้นได้ ^^” เขาพูดพร้อมกับอุ้มฉันขึ้นเจ็ตสกีท่ามกลางสายตานับสิบของปีหนึ่งที่กำลังรอขึ้นเรือ

                ทำอะไรเกรงใจคนไม่มีแฟนหน่อยเด้ =0=” ก้ามปูตะโกนบอก

                ฮ่าๆ ขอบโทษทีครับท้องฟ้าหันไปยิ้มโปรยเสน่ห์

                เขาขึ้นมานั่งคร่อมหลังฉันไว้เหมือนครั้งแรกที่เขาให้ฉันนั่งซ้อนข้างหน้า ท้องฟ้าสำรวจเครื่องอย่างละเอียด เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างหูฉันเบาๆ

                ระวังนะ

                บรืนนนน~

                เสียงเครื่องเตรียมพร้อมที่จะพุ่งออกไปดังขึ้น เขาเร่งเครื่องค้างอยู่กับที่ซักพักก่อนจะเร่งออกไปด้วยความเร็วสูงทำเอาฉันที่นั่งอยู่ข้างหน้าแทบจะพุ่งออกไปจากเจ็ตสกี

                กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

                ฉันหวีดร้องเสียงดังแข่งกับเสียงเครื่องของเจ็ตสกี อาการเมาที่คิดว่ามันจะเมาแน่ๆกลับหายไปในพริบตาเปลี่ยนเป็นความกลัวที่เริ่มเข้ามาครอบงำแทน

                นายจะให้ฉันหัวใจวายตายเลยใช่ไหมฉันตะโกนถามออกไป

                เปล่า ผมขับช้าที่สุดแล้วนะ

                นี่ขนาดช้าที่สุด TOT

                ฉันกับท้องฟ้ามาเป็นคนสุดท้าย ฉันลงจากเจ๊ตสกีอย่างลำบาก ขามันอ่อนยวบยาบไปหมด ฉันเดินเข้าไปที่ก้ามปูกับเพื่อนๆที่ยืมรอฉันอยู่

                “ขอยาดมฉันพูดขึ้น

                ฟุบ!

                “เห้ยนิว!”

                เสียงของเพื่อนๆรวมทั้งท้องฟ้าดังระงมกันไปหมดฉันพยายามรวบรวมสติลืมตาขึ้นแต่ว่าตามันหนักอึ้งเกินจนสติของฉันดับวูบลงไปในที่สุด

               

 

                “อื้ออ…~”

                ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นมาพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงของโรงแรม กลับมานี่ตั้งแต่ตอนไหนนะฉันยันตัวลุกขึ้นจากที่นอนอาการเวียนหัวเหมือนจะอาเจียนกลับมาอีกครั้ง

                อ่อฉันสลบไปหลังจากที่ไปถึงเกาะร้างนี่นา แล้วใครเป็นคนพาฉันกลับมาที่ห้อง?

                แกโอเคขึ้นไหมก้ามปูที่นอนอ่านหนังสืออยู่บนเตียงพอเห็นว่าฉันตื่นขึ้นมาก็เดินเข้ามาถาม

                โอเคขึ้นแล้วว่าแต่กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?

                “ก็พอแกสลบไปฉันก็เลยให้ท้องฟ้าพาแกกลับมาที่นี่แต่เขาอยู่ปีหนึ่งเขาเลยหลบจากรับน้องมาไม่ได้ก็เลยต้องวาน…”

                “วานใคร

                “เออแซ็กน่ะ ^^;;”

                “…!!”

                “เห้ยๆแกแต่คือฉันอยู่ด้วยตลอด แซ็กไม่ได้ทำอะไรแกนะ T^T…พอเขามาส่งเธอเสร็จเขาก็กลับไปเลย

                “แล้วตอนนี้ทุกคนอยู่ที่ไหน?

                “ก็คงใกล้จะกลับมาแล้วล่ะห่วงท้องฟ้าหรอจ้ะ?ก้ามปูเอ่ยแซว

                ไม่ใช่ซักหน่อย ฉันตอบปัดๆ

                ฉันว่าอาการของฉันมันคือเมาเรืออย่างเดียวแต่ทำไมฉันถึงเมาเจ็ตสกีด้วยล่ะหรือว่าฉันเมาความเร็ว? ...แต่โรคเมาความเร็วมีอยู่บนโลกนี้ด้วยหรอ -_-

                จากที่เราอาบน้ำกันเสร็จเรียบร้อยทั้งฉันและก้ามปูเธอก็ให้ฉันกินยาอีกหนึ่งเม็ดแล้วลงไปกินข้าวเย็นกันกับรุ่นน้องที่น่าจะกลับมากันแล้ว คืนนี้ก็เป็นคืนสุดท้ายที่จะได้นอนที่นี่พรุ่งนี้ก็จะเดินทางกลับกันตั้งแต่เที่ยง พอถึงที่นู่นฉันก็ต้องหลับเอาแรงและไปโรงพยาบาลต่อไม่มีวันหยุดพอคิดถึงเรื่องนี้แล้วก็รู้สึกเหนื่อยแฮะ

                ลงมาทำไมหายดีแล้วหรอแซ็กเดินเข้ามาถามฉัน

                อือ ฉันตอบส่งๆกลับไป

                ฉันพยายามจะไม่ยุ่งกับแซ็กอีก ถึงอยากจะขอบคุณเรื่องที่เขาพาฉันมาส่งถึงห้องก็เถอะ แต่เวลานี้ฉันยังไม่ค่อยอยากจะเห็นหน้าเขาเท่าไหร่

                ขอคุยอะไรด้วยหน่อยได้ไหมนิว แซ็กยังคงพูดต่อ

                มีอะไรที่ต้องคุยอีก?

                “นะครั้งสุดท้ายก็ยังดี ดวงตาของเขาสลดลง

                อือ ก็ได้

                เขาพาฉันมาคุยในที่ๆไม่ค่อยมีคนมากนัก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าไม่มีคนเลย ฉันนั่งลงตรงเก้าอี้แถวๆนั้นพร้อมกับแซ็กที่นั่งลงตามฉัน ดวงตาของเขาทอดยาวมองออกไปไกลลิบตา ฉันนั่งเงียบๆให้เขาเป็นฝ่ายเริ่มพูดก่อน

                นิวโกรธผมมากใช่ไหมที่ผมทำตัวแบบนี้

                “คงงั้น

                “ที่ผมทำไปทั้งหมดก็เพราะรักนิวนะผมไม่อยากให้นิวเป็นของใครนอกจากผม…”

                “อืมแต่พอดีฉันไม่ชอบให้ใครมาทำตัวเป็นเจ้าของฉัน

                “ยกโทษให้ผมนะนิว ไม่ต้องกลับมาคบกันหรอกแค่เพื่อนก็ได้

                “…” ฉันหันมามองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจ          

                แซ็กทำหน้าตาจริงจังมาก เขาเงียบรอที่จะฟังคำตอบจากปากฉัน

                อือได้เสมอ ^^” ฉันยิ้มอย่างเต็มใจ

                ถึงฉันจะไม่ได้รู้สึกรักเขาเหมือนแต่ก่อน ถึงความเกลียดจะเข้ามาลบล้างความรักที่ฉันมีให้เขาไปจนหมดแต่ฉันก็สามารถให้อภัยแล้วเป็นเพื่อนกับเขาได้นี่นา ไหนๆเขาก็มาขอโทษแล้วฉันก็ควรที่จะให้อภัยเขาได้แล้วละมั้ง

                “ขอบคุณมากนะนิว ^^” แซ็กจับมือทั้งสองข้างของฉันแน่น

                จ้ะ

                “ผมขอถามอะไรนิวหน่อยสิ

                “หืม?

                “นิวรักท้องฟ้าใช่ไหมครับ?

                “ฉัน…” ฉันหลบสายตาที่คาดคั้นของแซ็ก         

                จนถึงตอนนี้ฉันยังตอบไม่ได้เลยว่าฉันรักท้องฟ้าไหมเพราะสิ่งที่เกิดขึ้นหลายอย่างมันทำให้ฉันไม่มั่นใจ บางครั้งเขาก็ดีกับฉันเหลือเกิน แต่บางครั้งเขาก็ดูเจ้าเล่ห์จนฉันไม่ชอบใจ

                ตกลงฉันรักเขารึเปล่านะ?

                อาจเป็นความผูกพันมากกว่ามั้งไม่เรียกว่าความรักหรอก

                “…”

                “ผูกพันที่ต้องเจอหน้ากันทุกวัน ทะเลาะกันบ้าง หัวเราะกันบ้าง ถ้าฉันขาดเขาไปฉันก็เหงาแต่ก็ไม่ถึงกับเสียใจ ^^”

                “ชัดหรือยังท้องฟ้า? แซ็กหันหน้าไปพูดตรงพุ่มไม้

                ชัดแล้วล่ะท้องฟ้าที่ยืนอยู่หลังพุ่มไม้เดินออกมายิ้มบางๆ

                แซ็ก!” ฉันหันไปจ้องตาเขาเขม็ง

                นี่คือของขวัญที่เพื่อนอยากจะให้นิว แซ็กพูดจบเขาก็เดินออกไปทิ้งให้ฉันนั่งอยู่คนเดียวกับท้องฟ้าที่ยืนนิ่งไม่ขยับตัวไปไหน

                ฉันคิดผิดแล้วล่ะที่ไว้ใจแซ็กเขาร้ายยิ่งกว่าอะไรบนโลกนี้เสียอีก!

                แต่มันก็ถูกแล้วนี่นาฉันไม่ได้รักท้องฟ้าจริงๆ มันเป็นแค่ความผูกพันที่เราต้องเจอหน้ากันทุกวัน เลยทำให้ฉันสับสนว่าฉันรักเขาแต่ความจริงแล้วมันไม่ได้เรียกว่าความรัก เขาได้ยินก็ดีแล้ว เขาควรจะตัดใจจากฉันแล้วไปเจอคนที่ดีกว่า เด็กกว่าและนิสัยดีกว่าฉัน

                ผมขอถามอะไรนิวหน่อยสิ ^^” ท้องฟ้าที่ยืนอยู่ตรงจุดเดิมเอ่ยขึ้น

                “…?”      

                “ผมเตี้ยมากใช่ไหม

                “เหไม่นะ

                “แล้วทำไมนิวถึงมองข้ามผมไป เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด

                “…”

                “ผมไม่ยอมแพ้หรอกนิวซักวันผมจะสูงให้พอ

                “…”

                “นิวจะได้ไม่มองข้ามผมไปอีก

                “นายคิดว่าความรักมันบังคับกันได้หรอท้องฟ้า? ฉันถามเขากลับไป

                ผมรู้ว่ามันบังคับกันไม่ได้และมันก็บังคับให้ผมลืมคนที่ผมรักไม่ได้เหมือนกัน ^^”


----------------
ขอโทษที่อัพช้านะคะ อย่าว่ากันเลยนะ TT^TT

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

131 ความคิดเห็น

  1. #131 JwangM (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 01:42
    ฮือ จะร้อง สงสารน้องฮือ ท้องฟ้าของพี่ แง้งงงงงงงง
    #131
    0
  2. #124 น้องนอซ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2556 / 01:58
    โฮกกกกกกกกกกกก

    รักนะคะท้องฟ้า 
    #124
    0
  3. #111 ใบโคเวอร์สี่กลีบ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 มีนาคม 2556 / 07:00
    ท้องฟ้าาาา T^T นายทำให้ฉันเปลืองกระดาษทิชชู่รู้ตัวป่ะ! 
    #111
    0
  4. #98 Pitchaya-Parrot (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2555 / 02:27
    ท้องฟ้า นายเป็นผู้ชายที่หัวใจหล่อมากกกกกก จะมีผู้ชายอย่างนี้จริงในโลกไหมอะ
    #98
    0
  5. #92 Dymiiry (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 กันยายน 2555 / 01:38
    โฮวววว! สงสารท้องฟ้า ไม่เป็นไรนะ หัวใจเรายังว่าง =,,=
    #92
    0
  6. #91 Love you (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 กันยายน 2555 / 20:55
    นิว เมื่อไรจะใจอ่อนอ่า



    สงสารท้องฟ้า T^T
    #91
    0
  7. #90 ชูชิ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 กันยายน 2555 / 06:56
    เจ๋งอะ ท้องฟ้า สู้สู้ทำให้นิวใจอ่อนให้ได้

    นิวรู้ใจตังเองซะที
    #90
    0
  8. #89 fnes♥.อโฮลิค' (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 กันยายน 2555 / 14:28
    เเซ็กนี่จริงๆเลย =____________=
    น่าโมโห 55555
    #89
    0
  9. #88 เจ้าหญิงหลงทาง (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 กันยายน 2555 / 12:52
    กริ๊ด ด ด ด ด ท้องฟ้าจ๋า า า



    มารักพี่ก็ได้นะจ้ะ -,.-
    #88
    0