My brother ขอโทษทีผมไม่อยากเป็นน้อง

ตอนที่ 1 : MYBROTHER : 00

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,721
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    30 ธ.ค. 55



 คำว่าเด็กมันก็มีทั้งดีและร้าย

ถ้าผมต้องการจะลบคำว่าเด็กออกจากหัวคุณผมต้องทำยังไง?

 

Intro

 

 

                ในโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งที่มีผู้คนพลุกพล่านในวันรับใบจบการศึกษาของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่หก พ่อแม่ผู้ปกครองรวมทั้งเพื่อนๆต่างโรงเรียนต่างมาแสดงความดีใจกับรุ่นพี่ปีล่าสุด

                เด็กผู้ชายในชุดมัธยมต้นเดินไปหยุดอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ของโรงเรียน ดวงตาทอดมองร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่ยืนอยู่คนเดียวตรงจุดนั้น เขาสูดหายใจเข้าลึกๆก่อนจะรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปหาเธอ

                “คบกับผมเถอะนะครับเสียงทุ้มต่ำของเด็กผู้ชายวัยสิบห้าปีเอ่ยขึ้นท่ามกลางลานกว้างของโรงเรียน

                “เห?เธอดูงงๆกับพฤติกรรมของผู้ชายตรงหน้า

                เขายื่นดอกไม้สีขาวที่เตรียมมาไว้ตั้งแต่เมื่อเช้าให้กับเธอที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาด้วยความเขินอายที่มากขึ้นทุกวินาที มือเรียวรับดอกไม้นั้นจากมือของเขา

                คบกับผมนะเขาย้ำอีกครั้ง

                ล้อพี่เล่นหรอหืม?เธอถามกลับ

                ผมพูดจริงๆนะ

                บ้าน่า น้องเด็กเกินไปสำหรับพี่นะ หญิงสาวในชุดนักเรียนมอปลายเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มแต้มบนใบหน้า

                ผมไม่ได้เด็ก ผมมีบัตรแล้วนะ!” เด็กชายยังไม่ท้อถอยกับคำขอของเขา

                เขาหยิบบัตรประชาชนที่แสดงชื่อของเขาที่ขึ้นต้นด้วยคำว่านายให้กับผู้หญิงตรงหน้าที่เขาแอบชอบ ถ้าวันนี้เขาไม่ได้บอกกับเธอก็ไม่รู้ว่าเขากับเธอจะเจอกันอีกเมื่อไหร่ก็ห่างกันตั้งสี่ปีนี่นา

                แต่พี่น่ะจะขึ้นมหาลัยแล้วนะ ^^” เธอตอบ มือเรียวยีหัวเด็กผู้ชายตรงหน้าเบาๆ

                “ไม่เห็นเป็นไรเลย แค่สี่ปีเองนะครับ

                ใช่จ้ะ ไม่เห็นเป็นอะไรแต่เราน่ะยังเด็กเกินไปที่จะคิดเรื่องพวกนี้นะเธอให้เหตุผลที่ดีกับเด็กชาย

                “…”

                “พี่ไปก่อนนะคะเสียงหวานเอ่ยบอกกับเขาที่ยืนนิ่งเงียบ

                หญิงสาวเดินออกมาจากจุดๆนั้นด้วยท่าทางปกติโดยที่ไม่ได้หันหลังกลับไปดูหน้าของเขาอีกว่าคนข้างหลังของเขากำลังทำหน้าตาแบบไหนเธอไม่รู้

                ผมไม่ได้อยากเป็นเด็กนี่…” เสียงอ่อยของชายหนุ่มเอ่ยขึ้น หากแต่ว่าคนที่เดินไปไม่ได้ยินมันเลย

 

 

A

Come back

 

                สี่ปีต่อมา

 

                “ขอโทษด้วยนะคะรุ่นพี่ที่รบกวนเวลาว่างของพี่น้องรหัสฉันโค้งขอโทษยกใหญ่

                วันนี้เป็นวันหยุดเสาร์อาทิตย์ของฉัน นานๆทีจะมีซักครั้งหนึ่งแต่มันก็ไม่ใช่วันหยุดอีกต่อไปเมื่อรุ่นน้องขอให้ฉันมาร่วมในกิจกรรมรับน้องใหม่ของมหาลัยในวันนี้ ตอนแรกก็อยากจะปฏิเสธแต่ติดตรงที่ฉันไม่ชอบปฏิเสธใครอีกอย่างถ้าฉันคิดในทางที่ดี น้องก็คงจะต้องการให้ฉันไปช่วยจริงๆ ดูๆแล้วรุ่นพี่ปีห้าอย่างพวกฉันก็มากันแค่สองสามคนเอง

                จัดแถว!” หนึ่งในรุ่นน้องว๊ากปีสองเอ่ยขึ้น

                รุ่นน้องปีหนึ่งหน้าตาเจี๋ยมเจี้ยมท่าทางดูเรียบร้อยทำตามคำสั่งของรุ่นพี่อย่างว่าง่าย ฉันทอดสายตามองรุ่นน้องทุกๆคนที่จะเป็นหลานหรือเหลนรหัสของฉันด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม เมื่อสี่ปีที่แล้วฉันก็ได้ร่วมในกิจกรรมรับน้องใหม่จนฉันพึ่งขึ้นปีห้าเมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมา

                ยอมรับว่าฉันเลือกเรียนคณะแพทย์นี้ทำให้เวลาส่วนตัวที่มีอยู่หายไปกับการอ่านหนังสือไปหมด ทุกๆวันฉันกลับไปที่คอนโดก็ต้องอ่านหนังสือทบทวนบางทีก็ออกจากโรงพยาบาลสามสี่ทุ่ม จนทำให้ไม่มีเวลาที่จะคิดถึงเรื่องอะไรนอกจากเรื่องเรียน

                โชคดีที่พ่อแม่ฉันอยู่ที่อเมริกาทำธุรกิจไม่ค่อยมีเวลาบินกลับมาหาฉันเท่าไหร่ ส่วนน้องชายอีกคนก็ไปเรียนด้านศิลปะศาสตร์วาดภาพที่ฝรั่งเศส มีแต่ฉันคนเดียวที่อยู่เมืองไทย

                ทำไมมาสาย!!” รุ่นน้องว๊ากเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

                ฉันสลัดความคิดเพลินๆของตัวเองออกไปมองรุ่นน้องปีหนึ่งที่เดินเข้ามาใหม่ด้วยท่าทางสบายๆไม่ได้เร่งรีบกับการรับน้องวันแรกแม้แต่นิดเดียว ผมสีบลอนขาวทำให้ฉันสะดุดตาตั้งแต่แว๊บแรกที่เขาเดินเข้ามา ดวงตาสีดำสนิทไม่ได้ฉายแววอะไร เขานั่งลงท้ายสุดของแถวหยิบไอพอดของตัวเองขึ้นมาเปิดฟังเพลงโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง

                เขาคิดว่าเขาเป็นใคร

                นี่! มีมารยาทหรือเปล่าวะรุ่นน้องเริ่มอารมณ์เสียกับท่าทางจองหองของคนที่มาใหม่

                อะไร?ดวงตาสีดำตวัดมองด้วยอารมณ์ขุ่นมัว

                “นี่มันกี่โมง แล้วรุ่นพี่นัดกี่โมง?

                “นาฬิกาก็อยู่ในมือดูเองสิ เป็นคนนัดจำเวลาไม่ได้หรอครับ?เขาย้อนถาม

                แล้วมาตรงเวลาไหมหา เป็นรุ่นน้องหัดตรงเวลามีความเกรงใจบ้างสิ

                “อือ ผมจะเอากลับไปคิดดูครับ

                คิดว่าตัวเองเป็นใคร!...หัดมีมารยาทซะบ้างปีสองเริ่มทนไม่ไหวกับท่าทางก้าวร้าวของปีหนึ่งคนนี้

                จำเป็น?เขาถามเสียงเรียบ

                นี่มึง!!!”

                “ครับ? เขายังคงตีสีหน้าเรียบเฉยเหมือนเดิม

                อยากมีเรื่องหรือไง!”

                “ผมได้บอกหรอ เขาพูดกวนๆกลับไป

                คำพูดกวนๆของเขาทำเอารุ่นน้องปีสองไม่พอใจอย่างแรง เขาถลาเข้ามาจะพุ่งหมัดใส่รุ่นน้องที่นั่งทำหน้านิ่งๆไม่สนใจโลกหากแต่ว่าเสียงๆหนึ่งดังขัดขึ้นมาก่อน

                “พอเถอะน่า

                ร่างสูงเดินมาหยุดข้างๆรุ่นน้องปีสอง ดวงตาสีดำสนิทจ้องมองเข้าไปลึกในดวงตาของรุ่นน้องปีหนึ่ง ทำเอารุ่นนี้ปีสองแสดงความไม่พอใจแต่เขาก็ไม่กล้าขัดอะไรกับคนๆนี้

                แซ็กประธานปีห้าที่น่าเกรงขามและเป็นที่น่านับถือของรุ่นน้องทุกคน แม้ว่าใบหน้าของเขาจะดูนิ่งเรียบไม่แสดงกิริยาไม่พอใจแต่เวลาโกรธ เขาน่ากลัวยิ่งกว่าสึนามิเสียอีก นั่นทำให้ไม่มีใครกล้าขัดในคำพูดของเขาอีกอย่าง แซ็กคือแฟนของฉันเอง

                “คราวหลังก็มาให้ตรงเวลาด้วย แซ็กพูดเสียงเรียบ

                อือปีหนึ่งตอบกลับไป

                แซ็กเดินออกมาจากจุดนั้นแล้วเดินตรงมาหาฉันแทน เขาระบายยิ้มให้ฉันเล็กน้อยแซ็กเดินเข้ามาลูบหัวฉันเบาๆ แซ็กเป็นคนอ่อนโยนเวลาอยู่กับฉันเสมอ

                นิวเดี๋ยวไปอยู่ตรงซุ้มนั้นช่วยน้องๆเขียนป้ายชื่อแล้วกัน

                แล้วนายละ?

                “ผมจะอธิบายเรื่องพี่รหัสก่อนไปช่วยน้องๆทางนู้นไป เขายิ้มบางๆ

                ฉันพยักหน้าเข้าใจก่อนจะเดินออกไปตามที่เขาบอกแซ็กเป็นผู้ชายที่ให้เกียรติฉันมากที่สุดคนหนึ่ง เขาแทนตัวเองว่าผมตลอดแต่ไม่ใช่สำหรับทุกคน เขาพูดคำๆนั้นกับฉันแค่คนเดียวฉันกับแซ็กเราคบกันมาได้ปีกว่าแล้ว ความรักของฉันกับเขาไม่ได้หวือหวาเหมือนคู่อื่นๆแต่มันก็เต็มไปด้วยความเข้าใจ

                เหนื่อยหน่อยนะคะ ^^” รุ่นน้องปีสองเอ่ยทักฉันทันทีที่เห็นฉันเดินเข้ามาในซุ้ม

                ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ^^” ฉันยิ้มบางๆกลับไป

                “วันนี้เป็นวันรับน้องวันแรก วุ่นน่าดูเลยเธอชวนฉันคุยต่อ

                แบบนี้แหละปีสองแล้วนะเรา

                “ปีสองไม่เท่าไหร่หรอก แต่พี่ปีห้าแล้วยังได้มาช่วยรับน้องทั้งๆที่ความจริงพี่ปีห้าไม่เกี่ยวข้องแล้วแท้ๆ

                “คิดอะไรมากเล่า พี่ว่าก็สนุกดีนะ

                เปล่าหรอกความจริงฉันก็ไม่ค่อยอยากจะมาเท่าไหร่แต่อะไรที่ฉันช่วยได้ฉันก็ควรที่จะช่วยจริงไหม?

                รุ่นน้องยกเก้าอี้มาให้ฉันนั่งประจำที่ตรงกลางระหว่างพวกเธอสองคน โดยที่ให้เหตุผลว่าเขาต้องดูแลฉันดีๆกลัวแซ็กจะโมโหเอาได้ ซึ่งความจริงแซ็กไม่ใช่คนไร้เหตุผลแบบนั้นเลยซักนิด

                ไม่นานนักรุ่นน้องก็เริ่มทยอยกันเรียงแถวเข้ามาเซ็นชื่อพร้อมกับรับป้ายชื่อไปแขวนคอเพื่อเริ่มกิจกรรมรับน้องในวันแรก ซึ่งฉันเดาไม่ผิดแม้แต่ปีเดียว รุ่นน้องปีหนึ่งที่เข้ามาแต่ละคนใส่แว่นหนาเตอะท่าทางซื่อๆกันทั้งนั้นแต่มันก็ดีตรงที่พวกเขามักจะเข้าใจอะไรง่าย

                รุ่นน้องแต่ละคนรับป้ายชื่อจากฉันและน้องๆอีกสองคนจนถึงคนสุดท้ายของแถวฉัน เขาทำให้ฉันแทบจะเงยหน้าขึ้นไปด่าเขากับการแต่งตัวผิดระเบียบของทางมหาลัย ไม่ว่าจะเป็นเสื้อที่หลุดลุ่ยออกมาจากกางเกง แหวนสีเงินเกลี้ยงที่ไม่ควรจะใส่มากกว่าหนึ่งวงในมือข้างหนึ่ง แต่นี่เขากลับใส่มันตั้งสองสามวงในมือข้างเดียว เขาคิดว่าตัวเองเป็นร็อคสตาร์หรือไงกันนะ =_=

                และทันทีที่เราสองคนสบตากันคำพูดที่ฉันเตรียมจะด่าเขาก็ถูกกลืนหายไปหมดด้วยคำพูดของเขา

                เจอจนได้เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น

                ฉันขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่รุ่นน้องสีผมบลอนขาวคนนี้พูด เจอจนได้งั้นหรอ ฉันกับเขาเราเคยรู้จักกันหรือไงทำไมเขาพูดเหมือนฉันกับเขาเคยจากกันมาก่อนแล้วกลับมาเจอกันอีก บ้าน่าในชีวิตของฉันคนหล่อๆที่ฉันรู้จักก็มีแค่แซ็กเท่านั้นเอง ส่วนนายนี่ชื่ออะไรฉันยังไม่รู้จักเลยด้วยซ้ำไป

                “เจอเจออะไรหรอคะ ฉันถามเขางงๆ            

                เจอนิวไงเขาเรียกชื่อเล่นของฉันโดยไม่มีสรรพนามของคำว่าพี่

                แต่ฉันไม่รู้จักนาย

                พรึ่บ!

                ร่างของฉันถูกดึงเข้าไปกอดอย่างรวดเร็วด้วยฝีมือของคนตรงหน้า เด็กในคณะและเพื่อนๆต่างมองมาที่ฉันเป็นตาเดียวกัน นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย!

                “นี่นาย ปล่อยฉันนะ!!!”  ฉันพยายามดิ้นให้หลุดออกจากอ้อมกอดของเขา

                คิดถึงเสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างหูฉัน

                แล้วมาบอกฉันทำไมเล่า! ปล่อยนะ ยิ่งดิ้นก็เหมือนเขายิ่งรัดฉันมากขึ้นทุกที

                “สี่ปีที่ผ่านมา ผมคิดถึงนิวมาตลอด

                “นายพูดเรื่องอะไรของนาย ปล่อย!!”

                “ลืมผมแล้วหรอนิว

                “ฉันไม่ได้ลืม แต่ฉันไม่รู้จักนาย ปล่อยฉันไง!!”

                พลั่ก!

                และมันก็ได้ผล ร่างของฉันถูกแยกออกจากร่างสูงของรุ่นน้องปีหนึ่งตรงหน้าอย่างรวดเร็ว และคนที่ทำแบบนั้นได้ก็คงหนีไม่พ้นแซ็ก เขาผลักรุ่นน้องปีหนึ่งตรงหน้าลงกับพื้นอย่างแรง ตอนนี้แซ็กแสดงความโกรธออกมาได้ชัดเจน เป็นครั้งที่สองที่ฉันเคยเห็นเขาโกรธใครแบบนี้และฉันก็ไม่เข้าใจคนตรงหน้าที่พึ่งกอดฉันไปเมื่อกี้เหมือนกัน เขาคือใครฉันไม่รู้ แต่ที่ฉันรู้คือ

                หัวใจเขาเต้นแรงมาก

                “ยุ่งอะไรกับแฟนพี่แซ็กพยายามเก็บอารมณ์ให้นิ่งที่สุด

                แฟน?...งั้นหรอปีหนึ่งตรงหน้าลากเสียงถามอีกครั้ง

                อือแฟน

                “หึ!...พี่จำผมไม่ได้จริงๆเขาลุกขึ้นมาจ้องหน้าฉันนิ่ง

                “…?”

                ผมคือผู้ชายที่พี่ปฏิเสธเมื่อสี่ปีที่แล้วไง!!!”

                “หมายความว่าไงประโยคนี้แซ็กเป็นคนพูดขึ้นมาบ้าง

                ฉันไม่รู้ฉันตอบกลับไปตามความจริง

                ฉันไม่เคยรู้จักผู้ชายตรงหน้ามาก่อน ฉันไม่เคยเห็นเขาและไม่รู้สึกคุ้นตาเลยเขาเป็นใคร ฉันกับเขาเราเคยรู้จักกันด้วยหรือไงกัน

                ลืมผมแล้วใช่ไหมเขาระบายยิ้มเศร้าออกมา

                พี่กับน้องเคยรู้จักกันด้วยหรอคะ? ฉันถามกลับไปตรงๆ

                “ลืมจริงๆด้วยซินะ

                “ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ได้ลืม แต่ไม่รู้จักนายเลยต่างหาก นายจำคนผิดแล้ว

                ถ้าผมจำคนผิดงั้นลองฟังว่าที่ผมพูดใช่คุณหรือเปล่า

                “…?”

คุณชื่อนิวเน ชื่อจริง อารัสสา  โชคชัยมีตระกูล มีน้องชายชื่อเนนิว จบจากมัธยมฟาเฟย พ่อแม่ย้ายไปทำธุรกิจอยู่ที่อเมริกา น้องชายไปเรียนต่อสาขาศิลปะการวาดภาพที่ฝรั่งเศส คุณอยู่คอนโดคนเดียวชั้นที่…”

หยุด! ฉันไม่รู้ว่านายไปเอาข้อมูลพวกนี้มาจากไหน แต่ไม่ว่ายังไงฉันก็จำไม่ได้

ยอมรับว่าสิ่งที่เขาพูดมันคือตัวฉันก็จริง แต่ฉันจำเขาไม่ได้ ไม่มีในหัวเลยด้วยซ้ำไปอีกอย่างฉันก็ไม่เคยความจำเสื่อมหรือประสบอุบัติเหตุ ความจำของฉันมันยังอยู่ครบ

ไม่เป็นไร จำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร

นายต้องการอะไรจากฉันกันแน่!”

เขาเดินเข้ามาประชิดตัวฉันก่อนจะก้มลงกระซิบเบาๆข้างหู

ผมกลับมาเอาคำว่าน้องออกไปจากหัวนิวไง!”

“…!!”

เป็นรุ่นน้อง อย่าคิดจะปีนเกลียว แซ็กพูดต่อ

ผมก็ไม่อยากทำแบบนี้หรอกครับ ตอนแรกก็แค่จะมาเอานิวกลับไป

“…”

แต่ตอนนี้สงสัยผมคงต้องแย่งนิวไปจากพี่ใช่ไหมล่ะ J

เขาเรียกชื่อฉันโดยไม่มีคำว่าพี่เลยแม้แต่ประโยคเดียว ฉันมองรุ่นน้องคนนี้กับแซ็กที่จ้องตากันอย่างไม่ยอมใครก่อนจะเดินเข้าไปดึงแขนแซ็กให้ออกมาจากจุดนั้น แต่ดูเหมือนมันจะไม่ง่ายอย่างที่ฉันคิด แซ็กแกะมือฉันออกอย่างใจเย็นก่อนจะเปิดปากพูดประโยคต่อไปที่ทำให้ฉันอึ้ง

คิดว่าทำได้ก็เอาสิ!”

แซ็ก!” ฉันหันไปมองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจ

อย่าท้าผมสิครับพี่ คนตรงหน้าพูดอย่างมีเล่ห์นัยน์

หึจะเก่งได้ซักกี่น้ำ

งั้นก็เตรียมตัวเถอะครับท้าผมเองนะ

“…!!!” แซ็กมองหน้าเขาอย่างไม่มีใครยอมใคร

แล้วเจอกันนะนิว เขายิ้มให้ฉันแล้วเดินจากไป

ร่างสูงเข้าผมเรือนผมสีบลอนขาวเดินออกไป ท่ามกลางสายตานับสิบที่จ้องมองเขาอย่างไม่เข้าใจ ฉันก็ไม่เข้าใจในตัวเขาเหมือนกัน นายต้องการอะไรกันแน่ คำว่าพี่น้องอย่างนั้นหรอบ้าบอไปไหม

 

จนถึงเย็นเขาก็ไม่ได้กลับมาร่วมกิจกรรมรับน้องอีก ทำเอาหลายๆคนไม่พอใจกับท่าทางจองหองของเขา ฉันไม่ได้พูดอะไรต่อเกี่ยวกับเรื่องวันนี้ แซ็กที่ดูจะยังโกรธๆฉันอยู่ก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้ด้วยเหมือนกัน เขามาส่งฉันที่คอนโดปกติเหมือนทุกวัน

นิว

หืม?

นิวไม่ได้รู้จักรุ่นน้องคนนั้นจริงๆใช่ไหมครับ?

ไม่ค่ะ ^^”

ผมหึง ผมหวง ผมห่วงนิวนะ มือหนาลูบหัวฉันเบาๆ

รู้แล้วน่านิวไม่รู้จักเขาจริงๆ

แล้วเขาจะมายุ่งกับนิวทำไม

เรื่องนั้นนิวก็ไม่รู้

ฮ่าๆ ครับ ขึ้นไปได้แล้ววันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้วแซ็กยีหัวฉันอย่างรักใคร่

จ้า ขอบคุณที่มาส่งนะฉันหยิกแก้มคนตัวสูงก่อนจะเดินลงมาจากรถ

ฉันยืนดูรถของแซ็กเลี้ยวออกจากคอนโดของฉันจนหายไปกับตาแล้วหันหลังกลับเดินขึ้นไปบนคอนโดที่ฉันอยู่เหมือนทุกวัน แต่กลับแปลกที่ฉันรู้สึกเหมือนมีใครสะกดรอยตามฉันอยู่

ติ๊ง

ฉันเดินออกมาจากลิฟท์ สายตาของฉันสะดุดไปที่ร่างสูงที่ยืนพิงกำแพงอยู่ตรงข้ามกับลิฟท์ ดวงตาสีดำสนิทจ้องมองมาที่ฉันเหมือนเขารอคอยฉันอยู่นานแล้ว บุหรี่ที่อยู่ในมือถูกบี้ลงตรงที่เขี่ยบุหรี่ เขาเดินเข้ามาประชิดตัวฉันทำให้ฉันถอยหลังกลับจนหลังชิดกับประตูลิฟท์

มือข้างซ้ายของเขายกขึ้นมากันฉันไม่ให้หนี ใบหน้าของเขาขยับใกล้เข้ามาจนห่างกันไม่ถึงคืบ ถ้าฉันขยับหรือหันหน้าหนีปากฉันกับเขาก็จะโดนกันพอดีนั่นทำให้ฉันไม่สามารถขัดขืนเขาได้

ผมคิดถึงนิว

นายเป็นใคร

บอกแล้วไง...คนที่เธอเคยปฏิเสธเมื่อสี่ปีก่อน

จำไม่ได้อีกอย่างฉันมีศักย์เป็นพี่ นายควรจะให้เกียรติฉันบ้าง

ยังไงดีล่ะ?เขาเลิกคิ้วข้างหนึ่งอย่างกวนๆ

เรียกฉันว่าพี่นิว

แต่ผมไม่ได้อยากเป็นน้อง

“…”

จำไว้นะนิวผมคือคนใหม่ ไม่ได้เป็นเด็กเหมือนสี่ปีที่แล้วอีกแล้ว

นายเป็นใครกันแน่!”

สวัสดีครับผมชื่อท้องฟ้า Jเขาพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินเลี้ยวไปทางด้านขวามือซึ่งเป็นทางไปห้องของฉันพอดี

นายจะไปไหน!!” ฉันวิ่งเข้าไปถาม

กลับห้องไง

นั่นมันทางกลับห้องของฉัน

ผมรู้

“…!”

ผมต้องการให้เราอยู่ห้องข้างกันผิดตรงไหน?


ลงตอนแรกแล้ว >O< เป็นยังไงกันบ้าง? ชอบไม่ชอบยังไงคอมเม้นบอกด้วยนะคะ TT

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

131 ความคิดเห็น

  1. #127 zac shady (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2556 / 18:44
    ท้องฟ้า ท้องฟ้า ท้องฟ้า ชื่อเพราะจัง
    #127
    0
  2. #113 น้องนอซ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2556 / 00:35
    อ๋อยยย ท้องฟ้าาา
    รู้สึกสงสารยังไงก็ไม่รู็ T T
    #113
    0
  3. #100 ใบโคเวอร์สี่กลีบ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มีนาคม 2556 / 06:27
    ท้องฟ้าน่ารักกก<<<ฉกเอาไปนอนกอด//ตอนไรเตอร์เตะออกนอกฟิค55//
    #100
    0
  4. #99 Prayfon Dunbee'Z (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มกราคม 2556 / 22:13
    ถ้ามีอีก อัพต่อนะคะ อัพค่ะอัพ TT^TT 
    #99
    0
  5. #93 lady moon (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 กันยายน 2555 / 01:44
    น่าลุ้นจัง ติดตามค่ะ
    #93
    0
  6. #69 G-D }} Love (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2555 / 21:14
    ชอบบบบบบบ
    #69
    0
  7. #57 cha_wa (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2555 / 13:15
    ถ้าผมต้องการลบคำว่าเด็กออกจากหัวคุณผมต้องทำยังไง?
    โดนตั้งแต่ Intro เลยไรเตอร์ May be you have to act like an adult, baby ;)
    #57
    0
  8. #44 Boat Me (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2555 / 17:27
    ถ้่พี่นิวเป็นผู้ชายก็ดีน่ะสิ =,,=(หื่นไปเเล้วนะยะหล่อน)
    #44
    0
  9. #35 Witness (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2555 / 15:20
    ไม่ได้ว่าอะไรนะคะแต่คณะแพทย์?!? มันไม่จำเป็นต้องบอกว่าตัวละครเรียนแพทย์ถ้าหากว่ามันจะไม่สำคัญอะไรเลย

    อีกอย่างอ่านแล้วมันค่อนข้างผิวเผินและหยาบคาบเกินไปสำหรับนักเรียนแพทย์ ไม่มีใครเค้าเรียกน้องว่าเพียงแค่น้ิงปืนเกลียวหรอกค่ะ



    น่าจะให้นิวเรียกนายท้องฟ้าว่าน้องตั้งแต่แรกจะดูเป็นธรรมชาติก

    ว่าด้วย แก่จะแย่ยังเรียกเด็กปีหนึ่งว่านายอีก แปลกๆ



    แต่เนื้อเรื่องน่าสนุกดีค่ะ
    #35
    0
  10. #33 น้ำตาลไหม้. (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2555 / 10:55
    ชอบบบบบบบ
    อัพเริ่มเรื่อยๆน้าาา
    ชอบมากถึงมากที่สุดเลยนิยายแนวนี้
    ขอร้องนะคะไรเตอร์ อย่าให้เรื่องนี้จบง่ายๆนะคะ เอาซักเจ็ดสิบเก้าตอนไปเลย หรือไม่ก็มีซักสามภาคเลยยิ่งดี
    ชอบนิยายเรื่องนี้ของไรเตอร์มากกกก 
    คำผิดก็ไม่มี ดำเนินเรื่องได้น่าติดตาม สุดยอดมากค่ะ

    สู้ๆน้า เป็นกำลังใจให้
    #33
    0
  11. #29 mookon (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2555 / 23:34
    มันดีมากกกกกกก...

    นี่แค่ตอนแรกนร้า...

    สู้ๆ
    #29
    0
  12. #24 ★ Mr.Mikey (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2555 / 14:52
    อ่านแล้วต้องยกมือปิดปากเลยค่ะไรต์เตอร์
    พอดีว่ามัน...
    จะ "กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด!!!~" อ่ะค้าาา อ๊ากกก
    #24
    0
  13. #23 Green Doraemon (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2555 / 11:01

    น่ารักมากๆเลยค่ะ จะติดตามน้า~! =D

    #23
    0
  14. #10 Candy KiTTy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2555 / 21:06
     ผมต้องการให้เราอยู่ห้องตรงข้ามกัน ผิดตรงไหน?


    =/////////= มันโดนตรงเน้
    #10
    0
  15. #9 Keta-Momay (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2555 / 19:37
     เรื่องนี้มัน =[]=;;;;

    สนุกค่ะ 5555
    #9
    0
  16. #7 แว่นน้อยๆ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2555 / 18:49
    หลงรักท้อฟ้าเข้าจังๆ
    #7
    0
  17. #6 TR...dark : valentine (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2555 / 17:50
    ท้องฟ้าาา อ๊าคคคผิดกฎ แบบเราเลย 55. กฎมีไว้เเหก ชิมิๆ ? ติดตามทุกเรื่อง อ่ะ อย่าเพิ่งเบื่อเราน่ะ :']
    #6
    0
  18. #5 leyjila (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2555 / 22:20
    สนุกมากค่ะ อัพเร็วๆนะคะ
    #5
    0
  19. #4 สวยพอเพียง -/- (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2555 / 21:33
    ไม่ได้อ่านแบบนอมอลมานาน
    พอมาอ่านแล้วมันรู้สึกแปลกๆ อ่า - -;
    แต่ก็น่ารักดีค่ะ ^ ^
    เป็นกำลังใจให้ไรต์น้า สู้ๆ ค่ะ!!! >O<
    ปล.เราจะตามมาเป็นกำลังใจให้ไรต์ทุกเรื่องเลย!!! >O<
    #4
    0
  20. #3 beboom~ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2555 / 15:25
    โหว น่ารักแบบแรงส์ๆ แรงส์ๆแบบน่ารักๆ โอ้วอธิบายไม่ถูกเอาเป็นว่า... สุโค่ย XDb!!
    #3
    0
  21. #2 Sia 'Gd Pz (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2555 / 23:10
    มันมากๆเลยจ้า แต่งแบบชxญ ก็สนุกไปอีกแบบเนอะ ^^

    ปล.ชอบแนวชxชมากกว่าอ้ะ 555555
    #2
    0
  22. #1 Matsuo_ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2555 / 21:34
    สงสารพระเอกนิดๆ T^T
    สนุกคะไรเตอร์ ><
    #1
    0