เพื่อนที่หนึ่ง [YAOI] END

ตอนที่ 8 : 08 - กฎของความสัมพันธ์ 100 per

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,104
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 475 ครั้ง
    30 เม.ย. 62

T
B

กฎของความสัมพันธ์



บทเรียนหน้าห้องดำเนินไปเกือบครึ่งคาบ ชีทเรียนเต็มไปด้วยเนื้อหาที่จดเพิ่มเติมจนแทบหาที่แทรกไม่ได้ ลมหายใจร้อนพ่นออกมาช้า ๆ ความง่วงคืบคลานเข้ามา แม้จะพยายามฝืนตัวตื่นแต่ดูเหมือนว่าร่างกายจะรับไม่ไหวอีกต่อไป

เนื้อหาไม่เข้าสมองแล้ว

“หลับกันหมดแล้วมั้ง” เสียงของอาจารย์หน้าห้องดังขึ้นเหมือนรู้สถานการณ์

เกือบครึ่งห้องตอนนี้เหลือเพียงกายหยาบ

ข้างตัวเขาก็เหมือนกัน

“งั้นพักสักสิบห้านาที กลับมาตรงเวลานะคะ”

“กูออกไปเดินเล่นแป๊บ” คนที่นั่งเหม่อมาตั้งแต่ต้นคาบลุกขึ้นจากที่นั่งของตัวเอง แววตาที่ดูไม่มีชีวิตชีวาทำให้คนเห็นอดเป็นห่วงไม่ได้

“กูไปด้วย” เพื่อนเอ่ยก่อนจะลุกขึ้นตาม “จะไปด้วยกันไหม” อดไม่ได้ที่จะหันไปถามคนที่นั่งอีกฝั่ง

“ไม่ ไปกันเลย” ยิ้มตอบก่อนจะฟุบหน้าลงกับโต๊ะ

“อืม”

ตี๋เดินนำออกมาก่อนจะเดินตรงไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย สิ่งที่เป็นอยู่ทำให้เขาเลือกที่จะเดินตามไปอย่างเงียบๆ อย่างน้อยตี๋ก็ยังมีเขาอยู่ตรงนี้

“หนักมากใช่ไหม” เพื่อนตัดสินใจถามออกไป

ไม่รู้ว่าตอนนี้เหมาะที่จะพูดเรื่องนี้ไหม...แต่ไม่ถามก็คงไม่ได้

“มึงคุยกับกูได้”

“…”

“ตี๋”

“ถ้าบอกว่าโอเคมึงก็บอกว่ากูโกหก” ขาทั้งสองข้างหยุดลง ใบหน้าไร้อารมณ์หันมามองเขาก่อนจะหัวเราะในลำคอ “กูก็ไม่ชอบที่ตัวเองเป็นแบบนี้”

“อยากคุยไหม หรือมึงยังไม่พร้อม”

“กูไม่รู้จะคุยอะไร” ตี๋ถอนหายใจหนักๆ “มันยังงงๆ”

“…”

“มันผิดพลาดตรงไหนวะ”

“เรื่องมันผ่านมาแล้วไม่ต้องหาว่ามันผิดตรงไหนหรอก”

“กูสุดตัวแล้วจริงๆ”

“อืม”

“มากที่สุดที่กูจะให้ได้แล้ว”

ช่วงเวลาแบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อย เป็นอีกครั้งที่เขาเห็นตี๋เลิกกับแฟน เป็นอีกครั้งที่คนพูดมากกลายเป็นคนพูดน้อย เขาไม่ชอบเวลาที่เห็นเพื่อนเป็นแบบนี้ ไม่ชอบที่ตัวเองช่วยอะไรไม่ได้

“รู้แบบนี้กูน่าจะเชื่อคำเตือนของเพื่อน”

“คำเตือนอะไร”

“ความสัมพันธ์แบบเพื่อนดีที่สุดแล้ว...อย่าไปทำลายมัน”

“…”

“ถ้ากูไม่ล้ำเส้น”

“…”

“ตอนนี้ก็เป็นเพื่อนเขาอยู่”

“…”

“คงไม่เสียเขาไป”






หอสมุดเป็นอีกที่ที่มาบ่อยรองจากคณะของตัวเอง ร่างสูงตรงไปยังชั้นสองของหอสมุดที่เป็นที่ประจำเวลาหาหนังสือ สายตาหยุดลงที่ร่างของคนคนหนึ่งที่ยืนดูหนังสืออยู่ล็อกในสุด รอยยิ้มบางๆปรากฏขึ้น

ไม่ว่าจะครั้งไหน...ก็เห็นได้ไวโดยไม่ต้องตามหา

เพื่อนเลือกที่จะเดินเข้าล็อกก่อนหน้าเพื่อไม่ให้รบกวนคนที่กำลังใช้สมาธิในการดูหนังสือ ช่องหนังสือที่ว่างเป็นช่วงๆทำให้สามารถมองอีกคนลอดผ่านช่องเล็กๆ ท่าทางที่ดูจริงจังเป็นหนึ่งในเอกลักษณ์ที่ใช้ระบุตัวตนคนชื่อ...ยิ้ม

“ว่างรึไง” เสียงที่เอ่ยขึ้นทำให้คนที่แอบมองสะดุ้งเล็กน้อย

“จับได้อีกแล้วว่ะ”

คิดว่าไม่เห็นแล้วเชียว...

“จ้องขนาดนั้นไม่รู้ตัวก็แปลก” ยิ้มตอบพร้อมกับเก็บหนังสือลงชั้น “นึกว่ากลับไปแล้ว”

“ก็ว่าจะกลับ แต่แวะมาดูมึงก่อน”

“อ่อ”

“เมื่อกี้เจอยุ่งด้วย ตอนนี้คงอยู่กับตี๋แล้ว”

“อืม” ยิ้มพยักหน้า “ยุ่งบอกแล้วว่าจะกลับเอง”

“กลับกับตี๋”

“ไม่บอกก็รู้ เป็นห่วงขนาดนั้น”

“มันก็น่าห่วงจริงๆ” ตี๋ตอนนี้ไม่เหมือนตี๋ที่เคยรู้จัก “คงต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่ามันจะดีขึ้น วันนี้กูคุยกับมันมา...ดูเหมือนจะหนักกว่าครั้งก่อน”

“ก็ไม่แปลก...มันคบนาน” ยิ้มเงยหน้าขึ้นสบตาคนที่อยู่อีกล็อกของชั้นหนังสือ “เวลาจะช่วยทุกอย่างเอง”

“อืม กูก็คิดแบบนั้น”

“อืม” ยิ้มรับคำก่อนจะหยิบหนังสืออีกเล่มขึ้นมาเปิดอ่าน

“ยิ้ม”

“…”

“วันนี้ตี๋มันพูดประโยคหนึ่ง”

“ว่า”

“ความสัมพันธ์แบบเพื่อนดีที่สุดแล้ว...อย่าไปทำลายมัน”

คนที่สนใจหนังสือเงยหน้าขึ้นมาทันทีที่ได้ยินประโยคที่อีกคนพูดออกมา สายตาจริงจังที่มองมาทำให้เขาสบตากลับไป รอฟังว่าเพื่อนจะพูดอะไรต่อ

“อืม แล้ว?”

“ที่กูทำอยู่ตอนนี้”

“…”

“กูกำลังทำลายความสัมพันธ์นั้นรึเปล่า” เพื่อนแค่นยิ้ม ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะต้องถามคำถามนี้ แค่ประโยคเดียวที่ตี๋พูดออกมามันตอกย้ำถึงความสัมพันธ์ที่ไม่ชัดเจน

เขาไม่ควรทำแบบนี้

ไม่ควรตั้งแต่แรก

ไม่ควรแม้แต่จะปล่อยเวลาให้ผ่านมานานหลายปี

“คำตอบของมึงยังเหมือนเดิมใช่ไหม”

“…”

“กูจะถามเป็นครั้งสุดท้าย”

“…”

“อยากให้กูเป็นเพื่อนมึงใช่ไหม” พึ่งรู้สึกเกลียดชื่อตัวเองมากๆก็วันนี้

ความรู้สึกที่มองยิ้มเป็นเพื่อนมันจบไปตั้งแต่ก่อนจะขึ้นมหาวิทยาลัย

ลืมไปแล้วว่าความรู้สึกนั้นเป็นยังไง

“กูในตอนนี้มีเพื่อนไม่เยอะ”

“…”

“ถ้าสิ่งที่กูทำมันกำลังทำลายความสัมพันธ์...กูจะหยุด”

“…”

“เพราะกูไม่อยากเสียมึงไป”

สุดท้ายแล้วเราก็ต้องยอมรับความจริงว่าไม่มีสิ่งใดที่จะสมปรารถนาตลอดไป

เกิดมาเพื่อยอมรับความผิดหวัง

และปฏิเสธไม่ได้ว่าตอนนี้เค้าผิดหวังสุดๆ

“รู้สึกยังไง...ที่พูดออกมา” ยิ้มสบตาคนตรงหน้านิ่ง หัวใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เพียงคำพูดไม่กี่คำแต่มันกลับบาดลึกไปทั้งใจ

อย่าพึ่งหมดหวังในตัวเขาได้ไหม...

สิ่งที่อยากจะพูดออกไป แต่กลับพูดไม่ได้ เพราะเขาในตอนนี้...ไม่สามารถรั้งเพื่อนไว้ได้เลยสักทาง เขาทำไม่ได้เลยจริงๆ

“เจ็บดี” เพื่อนตอบ “แต่เริ่มชินแล้วมั้ง”

“ถ้าไม่ตลก...ก็ไม่ต้องหัวเราะ” ยิ่งเห็นท่าทางที่ฝืนหัวเราะเขายิ่งรู้สึกแย่ ทำไมจะไม่รู้ว่าที่ผ่านมาระหว่างเขากับเพื่อนเป็นยังไง

ความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นระหว่างเรา...มันไม่เรียกว่าเพื่อนตั้งแต่แรกแล้ว

“กูไม่รู้ต้องทำยังไงแล้วยิ้ม”

“…”

“อยากจะหนี...แต่ให้หนีไปไหนวะ”

“…”

“หันไปทางไหนก็มีแต่เรื่องของมึง”

หนีไปทางไหน...ก็เจออยู่ดี

“มึงอยู่ในทุกๆที่”

“…”

“กูน่ะ...”

“…”

“ไม่เคยสลัดเรื่องของมึงได้สักที”

ตลอดมาคิดว่าตัวเองเก่ง เป็นที่พึ่ง เป็นที่ปรึกษาให้กับทุกคนได้ในเวลาที่รู้สึกแย่ ใช่ เขาเก่งทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องตัวเองที่ไม่เคยจัดการได้เลย

อย่างที่เคยมีใครบอกว่าพอเป็นเรื่องของตัวเอง...มันไม่ง่าย

“ครั้งสุดท้ายแล้วยิ้ม”

“…”

“คำตอบของมึงยังเหมือนเดิมใช่ไหม”

ทุกประโยคที่เพื่อนเอ่ยออกมาเบาจนคล้ายเสียงกระซิบ อาจเพราะอยู่ในห้องสมุดเลยทำให้พูดด้วยน้ำเสียงปกติไม่ได้ แต่แค่เสียงเบาๆที่เพื่อนเอ่ยออกมาก็ทำให้เขาชาไปทั้งตัว

หลายครั้งที่คิดว่าเราจะอยู่ในความสัมพันธ์แบบนี้ หลายครั้งที่เขาคิดว่าความสัมพันธ์แบบนี้มันจะดีที่สุด และเขาสามารถรักษาเพื่อนให้อยู่กับเขาได้นานๆ

แต่ตอนนี้...ทุกอย่างผิดที่ผิดทางไปหมด

ความสัมพันธ์ที่คลุมเครือ...ไม่มีใครชอบ

“อืม”

อยากจะเห็นแก่ตัวอีกหลายสิบครั้ง

แต่โอกาสของเขาหมดลงแล้ว

“กูไม่อยากเสียมึงไป”

และกูไม่อยากให้มึงเลิกรักกู

สุดท้ายแล้วยิ้มก็เป็นแค่คนเห็นแก่ตัวคนหนึ่ง

“อืม…เข้าใจแล้ว” คำตอบที่ชัดเจนทำให้คนฟังยิ้มออกมา ยิ้มที่ไม่ได้ออกมาจากความรู้สึกข้างใน ตอนนี้ทั้งใจมันแหลกสลาย

ยากที่จะประกอบขึ้นใหม่

“กูก็ไม่อยากเสียมึงไปเหมือนกัน”

ถ้าสถานะที่เราต้องการมันไม่สามารถเกิดขึ้นจริงได้...ก็จะยอมอยู่ในสถานะเดิม

สถานะที่เราควรหยุดที่ตรงนั้นตั้งแต่แรก

ถ้าวันนั้นข้ามเส้น...วันนี้เราก็คงเป็นเพื่อนรักที่ใครๆก็ต่างอิจฉา

มันติดอยู่อย่างเดียวที่ว่า...เพื่อนรักคนนี้กลับรักเพื่อนของตัวเอง

ความรู้สึกที่ไม่ควรเกิดขึ้นตั้งแต่แรก

“กูกลับก่อนนะ...เดี๋ยวรถติด”

“เพื่อน” ยิ้มเรียกอีกคนไว้เสียงเบา ชื่อเล่นจริงๆของเพื่อนที่เขาเรียกแทบจะนับครั้งได้

“กลับไปเรียกกูว่าแว่นเถอะ”

“…”

“รอกูพร้อมมากกว่านี้...แล้วค่อยเรียกชื่อนั้น”

“…”

“เพราะตอนนี้...กูฟังคำคำนั้นไม่ไหวจริงๆ”




ครืดดดดดดดดด

โทรศัพท์ที่วางอยู่บนหัวเตียงสั่นขึ้นพร้อมรายชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ ร่างสูงที่เดินเช็ดผมออกมาจากห้องน้ำหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก่อนจะถอนหายใจออกมา

ไม่อยากรับ...แต่ก็ต้องรับ



‘ยิ้ม’



ชื่อพยางค์เดียวที่มีอิทธิพลในทุกๆเรื่อง หน้าจอโทรศัพท์สไลด์รับสาย เพื่อนแนบโทรศัพท์ไว้ข้างหู มืออีกข้างเช็ดผมที่ยังไม่แห้ง รอฟังเสียงจากปลายสาย

( … )

ไม่มีเสียงจากปลายสาย

กดผิดรึเปล่า?

“ยิ้ม?”

( มึง… ) เสียงยานคางดังขึ้นบ่งบอกความไม่ปกติของปลายสาย

“ว่าไง มีอะไรรึเปล่า”

( ทำอะไร...อยู่ )

“เป็นอะไร”

( กู…ฮะๆ )

“เมาเหรอวะ” ไม่บ่อยครั้งที่ยิ้มจะเป็นแบบนี้ เขารู้จักกันมาตั้งกี่ปีทำไมจะไม่รู้ว่าตอนนี้เพื่อนของเขาไม่ปกติ “มึงดื่มมาใช่ไหม”

( มึง… )

“…”

( ก็ยังรู้ดี...เหมือนเดิม )

“ยิ้ม”

พูดไม่รู้เรื่องแล้ว

( อยากเห็นแก่ตัว...อีกสิบๆครั้ง )

“…”

( กูน่ะ )

“…”

( ไม่อยากให้ไป )

“…”

( ไม่ไปนะ...อยู่กับกูนะ )

“เมามากแล้ว...มึงไปนอนเถอะ” เขาพยามยามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติ ตอนนี้ยิ้มเมายิ้มเลยพูดออกมาโดยไม่คิด ถ้ายิ้มมีสติดียิ้มไม่มีทางพูดคำเหล่านี้ออกมา

( มาหา )

“…”

( อยากให้มา )

“…”

( แว่น )

“…”

( มาหายิ้ม...นะ )

“แม่งเอ๊ย” อดไม่ได้ที่จะสบถออกมา ทั้งที่รู้ดีว่ายิ้มไม่มีสติ ทั้งที่รู้ดีว่าคำพูดที่เอ่ยออกมาเป็นผลจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์

ทั้งที่รู้ดีทุกอย่าง...แต่ก็เลือกจะทำ

เพราะยิ้มอยู่เหนือเหตุผล

( จะมาใช่ไหม )

“เคยมีสักครั้งที่กูไม่ไปรึไง”

( ดีจัง )

“…”

( ดีที่มีมึง )

เคยมีคนบอกว่าเวลาเมาคนจะพูดความจริงออกมา ไม่รู้ว่าจะใช้ได้กับทุกคนไหม แต่ถ้าเป็นจริง เขาอยากจะให้ยิ้มสร่างเมาให้เร็วที่สุด อย่างน้อยสิ่งที่พูดออกมามันก็ผ่านกระบวนการคิด ไม่ได้ออกมาจากความรู้สึกโดยตรง

ออกมาจากความรู้สึกมันดี...แต่จะได้อะไรในเมื่อมันกลายเป็นความจริงไม่ได้

เรื่องของเขากับยิ้ม...อยู่ภายใต้เหตุผลไม่ใช่ความรู้สึก





รถยนต์จอดลงหน้าบ้านที่คุ้นเคย แสงไฟข้างล่างส่องสว่างให้เห็นเงาของคนสองคนที่นั่งอยู่ ดูแล้วไม่น่าใช่คนที่โทรมา จากสายของยิ้มก็พอเดาเหตุการณ์ออก และเขาไม่เคยมองพลาด ดีที่ก่อนมาแวะซื้อของมาเผื่ออีกสองคน

“ไง ดื่มหนักทั้งคู่เลยเหรอ”

ประตูบ้านเปิดออกเผยให้เห็นร่างของเพื่อนสนิทกับน้องชายเจ้าของบ้านที่นั่งอยู่ ใบหน้าแดงก่ำของทั้งสองคนบ่งบอกว่าดื่มกันจนได้ที่

“มึงมาทำไมวะ” ตี๋หันมาทักทายเขาด้วยน้ำเสียงที่แปลกไปจากปกติ

“มาดูสภาพมึง” เพื่อนตอบก่อนจะวางถุงที่ซื้อมาไว้บนโต๊ะ “ซื้อวิตามินซีมาให้ เดี๋ยวดื่มกันคนละขวดด้วย”

“เหมือนพ่อกูไปทุกที” ตี๋เอ่ย “มึงซื้อมาเผื่อยิ้มด้วยรึเปล่า รายนั้นไปไวกว่ากูตั้งแต่ชั่วโมงที่แล้ว”

“อืม…เดี๋ยวค่อยเอาขึ้นไปให้” รายนั้นคงต้องคุยกันยาว “แต่ยุ่งดูไม่ไหวแล้ว จะขึ้นไปนอนไหมเดี๋ยวไปส่ง”

ตัวโงนเงนไปมา เริ่มนั่งไม่ตรงแล้ว

“ไม่เป็นไร...ผมไหว...พี่แว่นใช่ไหม”

“คุยมาขนาดนี้ยังไม่รู้ว่าใครเหรอ” เขาหัวเราะ “ดื่มหนักทั้งพี่ทั้งน้อง”

“ดื่มเป็นเพื่อนตี๋ไง”

ตี๋ยังเป็นความสนใจแรกของยุ่งเสมอ...ไม่ว่าจะผ่านมานานกี่ปีเขาก็ยังรู้สึกได้

เด็กคนนี้ไม่เปลี่ยนไปเลย

“ให้มันอยู่คนเดียวเถอะยุ่ง” เพื่อนเอ่ยออกมาเมื่อเห็นท่าทีเด็กตรงหน้าจะเดินตามเพื่อนเขาออกไป ในเวลานี้ตี๋คงอยากอยู่คนเดียวมากกว่า

รู้ว่าเป็นห่วง...แค่มองตาก็รู้แล้ว

ยุ่งไม่เคยปิดบังความรู้สึกเลย

“ดื่มสักหน่อยไหม...เดี๋ยวพรุ่งนี้จะปวดหัวหนัก” เขายื่นขวดวิตามินซีที่ซื้อมาไปตรงหน้าคนที่นั่งอยู่

“พี่แว่น”

“…”

“โคตรแย่เลยว่ะพี่...สองชั่วโมงที่ผ่านมา พังโคตรๆ”

“อยากเล่าไหม” เพราะเข้าใจความรู้สึกของยุ่งดีกว่าใคร

ถ้าไม่ไหวก็ส่งมา...จะช่วยรับมันไว้เอง

“อืม…พี่ฟังผมหน่อยได้ไหม”

“…”

“ผมไม่ไหวแล้วว่ะ”

ความรู้สึกทุกอย่างถาโถมออกมาเมื่อเขานั่งลง ยุ่งระบายสิ่งที่อยู่ในใจออกมาอย่างไม่ปกปิด เขาทำได้แค่รับฟังอยู่ข้างๆ ให้ยุ่งรู้ว่าตอนนี้มีอีกคนที่คอยรับฟังยุ่งอยู่ อาจจะไม่ได้พูดอะไร...แต่จะเป็นความสบายใจให้เสมอ

“ฝากเฮียด้วย” เสียงของยุ่งดังขึ้นเมื่อเขาพายุ่งขึ้นมาที่ชั้นสอง ตอนแรกก็จะอยู่รอตี๋ แต่ดูแล้วน่าจะฝืนรอต่อไปไม่ไหว ตาจะปิดอยู่แล้ว

“ครับ พี่รู้แล้ว”

ต่อให้ไม่บอก...ก็จะทำ

“เดี๋ยวแวะไปดูยิ้มแล้วพี่จะเอาวิตามินซีขึ้นมาให้ดื่มนะ”

“ไม่เอา...” ยุ่งส่ายหน้าไปมา

“ถ้าไม่เอาพรุ่งนี้ตื่นมาจะหนักกว่านี้...ดื่มหน่อย”

“ผม…”

“ถือว่าพี่ขอแทนยิ้ม ถ้ามันมีสติมันก็จะบอกยุ่งเหมือนที่พี่บอก” 

“อืม…เข้าใจแล้ว” พออ้างชื่อยิ้มขึ้นมายุ่งก็ยอมทันที

“งั้นเดี๋ยวพี่เข้ามา”

“ไปดูเฮียก่อนนะ”

“รู้แล้ว” เขาหัวเราะออกมา “ห่วงกันทั้งพี่ทั้งนอน”

“ก็ผมมีพี่คนเดียว”

และยิ้มก็มีน้องคนเดียว...

ประตูห้องนอนของยุ่งปิดลง สายตามองไปยังประตูอีกห้องที่ปิดอยู่ หัวใจเต้นแรงขึ้นมาราวกับว่านี่เป็นครั้งแรกที่เขาจะเข้าไปในห้องของยิ้ม ทั้งที่ความจริงแล้วเข้าไปนับครั้งไม่ถ้วน

เพื่อนไม่ได้เคาะประตูห้องเหมือนทุกครั้ง เขาเปิดประตูเข้าไปช้าๆ สายตาจับกับร่างของคนที่นั่งอยู่ปลายเตียงทันทีที่ประตูเปิดออก ใบหน้าแดงก่ำก้มลงมองพื้นเหมือนสติที่หลงเหลืออยู่ใกล้จะดับลงทุกที

ยิ้มไม่เคยดื่มหนักขนาดนี้

“กูมาแล้ว” เขาเอ่ยเสียงเบาเพื่อบอกให้เจ้าของห้องรับรู้ถึงการมาถึง

กลิ่นแอลกอฮอล์ที่ลอยออกมาเตะจมูกเขาทำให้รู้ว่าอีกฝ่ายดื่มหนักกว่าที่เคย ยิ้มไม่ขยับตัวคล้ายกับว่าอีกคนไม่ได้สติ เพื่อนวางมือลงบนไหล่ของคนตรงหน้าเพื่อเรียกให้อีกคนได้สติ

อย่างน้อยก็ขึ้นไปนอนบนเตียงดีๆเถอะ

“ยิ้ม…!!!”

แขนทั้งสองดึงเขาเข้าไปกอดไว้แน่น ร่างกายเสียการทรงตัวเพราะแรงที่มาโดยไม่ทันได้ตั้งตัว คนที่นั่งนิ่งเหมือนไม่ได้สติโอบกอดเขาไว้แน่น เสียงหายใจดังขึ้นข้างหู และเป็นอีกครั้งที่ใจสัมผัสใจ

รับรู้ได้ถึงก้อนเนื้อที่เต้นแรงประสานกัน

“มาแล้ว”

“…”

“แว่นมาแล้ว” น้ำเสียงยานคางที่เอ่ยออกมารู้ดีว่ายิ้มไม่มีสติ ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้เพื่อนของเขาไม่เป็นตัวเอง

“อืม…กูมาแล้ว”

“อย่าพึ่งไป...ได้ไหม”

“ยิ้ม...มึงเมามากแล้ว”

“ถ้าเมา...กูจะพูดอะไรก็ได้ใช่ไหม”

“…”

“เห็นแก่ตัวได้ใช่ไหม”

“…”

“ถ้าพูดตอนนี้มึงก็คงไม่รู้สึกอะไร...เพราะคิดว่ากูเมา”

“…”

“งั้นช่วยฟัง”

“…”

“ความรู้สึกของกู”

“…”

“ก่อนที่เหตุผล...จะเข้ามา”

“ยิ้ม”

เขาในตอนนี้ไม่พร้อมรับอะไรอีกแล้ว ไม่ว่าจะวันนี้หรือพรุ่งนี้ใจก็รับอะไรอีกไม่ไหว มันเจ็บจนแหลกละเอียด ไม่ใช่ไม่รู้ว่ายิ้มรู้สึกยังไง เพราะรู้เลยเลือกที่จะปิดหูเท่าที่ปิดได้

ยิ้มก็เจ็บไม่ต่างจากเขา

เพราะแบบนั้น...เลยไม่เคยโกรธยิ้มได้สักที

“ถ้าเราคบกันตั้งแต่วันนั้น”

“…”

“วันนี้กูคงไม่ปล่อยมึงไป”

“…”

“ถ้าเราคบกันตั้งแต่วันที่ยุ่งยังไม่เจอตี๋”

“…”

“กูคงไม่มีเหตุผลที่จะไม่คบมึง”

“…”

“ถ้าทุกอย่าง...เร็วกว่านี้อีกสามปี”

“…”

“คงไม่มีเหตุผลอะไร...ที่กูกับมึงจะรักกันไม่ได้”

“…”

“อยากเห็นแก่ตัว...อยากมาตลอด”

“…”

“แต่กู...เป็นพี่”

คำที่พ่อกับแม่พร่ำบอกว่ายิ้มต้องรักน้อง ยิ้มต้องเป็นตัวอย่างที่ดีให้น้อง คำพูดเหล่านั้นมันผูกชีวิตเขาไว้ หลายครั้งที่ยุ่งบอกว่าให้เขาทำในสิ่งที่อยากทำ เขาก็ทำตามที่ยุ่งบอก

สิ่งที่อยากทำ...คือเป็นพี่ที่ดี เป็นตัวอย่างให้น้อง และเป็นความหวังของครอบครัว

ยิ้มเต็มใจรับทุกอย่างไว้เอง

ถ้าจะโทษใคร...ก็โทษที่เขา อย่าโทษน้อง

เพราะน้องไม่เคยขอให้เขาทำแบบนี้

“พอแล้วยิ้ม”

“ไม่”

“…”

“จะพูดจนกว่ามึงจะเชื่อ”

“…”

“เชื่อว่าความรู้สึกของกู...มันมากไม่ต่างจากมึง”

“งั้นก็ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว”

“…”

“เพราะกู...เชื่อความรู้สึกของมึง”

“…”

“เชื่อมาตั้งนานแล้ว”

และวันนี้เป็นวันที่เรากอดกันแน่นที่สุด...เหมือนกับว่าเรากลัวที่จะเสียกันไปจริงๆ




ไม่มีใครรู้จักยิ้มดีกว่าเขา

ไม่มีใครเห็นยิ้มทุกมุมอย่างที่เขาเห็น

ไม่มีใครรู้ว่ายิ้มชอบ ‘กอด’ มากกว่าสิ่งไหน

“ยิ้ม...ขึ้นไปนอนบนเตียง” 

ไม่รู้ว่าปล่อยเวลาให้ล่วงเลยไปนานเท่าไหร่ รู้แค่ว่าเขาอยู่ในท่านี้นานเกินไป บทสนทนาจบลงแค่ตรงนั้น ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังสม่ำเสมอกับความอบอุ่นจากอ้อมกอดที่ไม่คลายลง

“ยิ้ม”

“…”

“ยิ้มครับ” เพื่อนหัวเราะออกมาเมื่อเห็นว่าคนที่กอดเขาแน่นหลับตาสนิท “หลับในท่านี้ไม่ได้”

“ยังอยู่” เสียงงัวเงียตอบกลับมา

อยากให้คนอื่นมาเห็นมุมนี้ของยิ้ม...แต่อีกใจก็หวง

เขาเห็นแค่คนเดียวก็พอ

“ไปนอนบนเตียง เดี๋ยวตื่นมาจะเมื่อยตัว”

“ไม่เอา” ยิ้มส่ายหน้ารัว “ไม่ปล่อย”

“จะให้อยู่ท่านี้ถึงเช้าเลยรึไง”

“อืม”

เอาแต่ใจที่หนึ่งเลยคนนี้

“ขึ้นไปนอนบนเตียง”

“…”

“รู้ว่าได้ยิน”

“อืม” รับคำไปอย่างนั้นแต่ยังคงอยู่ในท่าเดิม

“ยิ้ม”

“กูไม่อยากปล่อย”

“…”

“ไม่อยากปล่อยเลย” อาจเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอลล์ที่ดื่มเข้าไปทำให้พูดความรู้สึกข้างในออกมาอย่างง่ายดาย “ไม่ปล่อย...ไม่ได้เหรอ”

“กลัวอะไร...กูก็ยังอยู่ตรงนี้”

“อยู่อีกนานแค่ไหน”

“…”

“ตลอดไปเลยได้ไหม”

“ยิ้ม...มึงเมามากแล้ว” พอแล้ว ในตอนนี้ไม่อยากได้ยินอะไรอีก ยิ่งยิ้มชัดเจนในความรู้สึกมากเท่าไหร่เขายิ่งเจ็บมากเท่านั้น

ความชัดเจนมันชัดทั้งความรู้สึก...และความจริง

“อยากพูด”

“…”

“หรือ...ไม่อยากฟังแล้ว”

“อยากฟังสิ” เขาตอบ “อยากฟังมึงตลอดแหละยิ้ม”

แต่ตอนนี้...กูรับไม่ไหวแล้ว

“ขอโทษ”

“…”

“ที่ทำให้เรื่องเป็นแบบนี้”

“…”

“ขอโทษ...ที่กูเป็นอย่างที่มึงหวังไม่ได้”

“ไม่เป็นไร...ไม่เป็นไรเลยจริงๆ” กลับกลายเป็นเขาที่กระชับอ้อมกอดคนตรงหน้าแน่น รู้ดีว่าตอนนี้ข้างในของยิ้มคงโทษตัวเองไม่หยุด

เพราะยิ้มคิดว่าตัวเองจัดการได้ทุกอย่าง...ทั้งที่ความเป็นจริงไม่มีใครสามารถควบคุมทุกอย่างได้อย่างใจต้องการ

“มึงทำให้คนอื่นมาเยอะ”

“…”

“อยู่ตรงนี้...แค่เป็นมึงอย่างที่เคยเป็น”

“…”

“ไม่ต้องคิดว่าจะดีกว่านี้ กูไม่เคยหวังอะไรจากมึงมากกว่าที่เป็นอยู่”

“…”

“กูมีความสุข...เวลาที่มึงมีความสุข”

“แว่น”

“…”

“ยิ้มคนนี้ไม่ได้เป็นคนดี”

“…”

“ยิ้มคนนี้...เห็นแก่ตัว”

“แว่นคนนี้ก็เห็นแก่ตัวเหมือนกัน”

“…”

“แค่มีมึง...ให้กูอยู่ตรงไหนก็ได้”

ยังคงเดิม และไม่เปลี่ยนแปลง

ต่อให้วันเวลาจะผ่านไปนานกี่ปี...ความรู้สึกของเขาก็ยังคงเดิม

เป็นยิ้ม...แค่ยิ้ม

“อยู่ตรงไหนไม่ได้” ยิ้มค่อยๆคลายอ้อมกอด มือหนาเลื่อนมาจับมืออีกคนไว้ก่อนที่จะวางทับที่อกข้างซ้าย “ให้อยู่แค่ตรงนี้”

คำพูดที่อาจฟังดูหวานเลี่ยน แต่ไม่มีประโยคไหนแทนประโยคนี้ได้

ไม่ใช่คำพูดชวนเพ้อฝันหรือขายฝัน เพราะมันคือความรู้สึกจริงจากข้างใน

“ตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้...กูให้มึงอยู่ตรงนี้”

“…”

“อย่าพูดว่าจะไป”

“…”

“ที่ตรงนี้...มันเป็นของมึง”

รู้ดีว่าคำพูดของเขาเห็นแก่ตัวมากแค่ไหน ยิ่งเห็นสายตาของคนตรงหน้าที่มองมา แววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด หลายครั้งที่เขาอยากจะทำทุกอย่างให้มันดีกว่านี้ แต่สุดท้ายก็จบลงเหมือนเดิม

เขากับเพื่อน...เป็นเพื่อนกัน

คำว่า เพื่อน ที่เขาอยากจะลบออกไปจากความสัมพันธ์

แต่สุดท้ายก็ไม่เคยหนีพ้น...

“หลายครั้งที่กูคิดจะไป”

“…”

“หลายครั้งที่มึงดึงกูกลับมา”

“…”

“กูน่ะ...”

“เหนื่อยแล้วใช่ไหม”

“…”

“อยากให้กูปล่อย...จริงๆเหรอ” ถามออกไปไม่เต็มเสียง ยอมรับเลยว่าเขาในตอนนี้ไม่พร้อมจะฟังคำตอบจากเพื่อน ลึกๆแล้วเขากลัวว่าเพื่อนจะไป

เพื่อนที่เป็นทุกอย่างของเขา

เพื่อนที่เป็นเพื่อน

เพื่อนที่เป็นความสบายใจ

เพื่อนที่เป็นคนที่รัก

“ถ้าเป็นคนอื่น...ทุกคนคงบอกให้กูออกมา”

“…”

“แต่กูไปไหนไม่ได้เลยยิ้ม”

“…”

“ความสุขของกูอยู่ที่มึง”

“…”

“กูน่ะ...”

“…”

“รักมึงมาก”

“มากเท่าที่กูให้มึงไหม”

“ไม่รู้”

“…”

“เพราะมึงไม่เคยบอกว่ามึงรักกู"

“ยิ้มรักเพื่อน”

“…!!!”

“เพื่อน...ที่ชื่อเพื่อน”

“…”

“ขอโทษที่ไม่เคยบอก”

“…”

“รู้ว่ามันไม่ควรที่จะพูดออกมา”

“แล้วทำไมวันนี้ถึงพูดคำนี้ออกมา”

“กลัว”

“…”

“กูเสียมึงไปไม่ได้จริงๆ”

“…”

“อย่าไปไหน”

“…”

“อย่าพึ่งหมดหวังในตัวกู”

“…”

“ช่วยอยู่ตรงนี้”

“…”

“อยู่กับยิ้ม”

“…”

“อยู่ข้างๆกันได้ไหม”





ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศทำให้คนที่นอนอยู่ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมทั้งตัว ความว่างเปล่าจากพื้นที่ข้างๆปลุกให้เขาลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ ความรู้สึกแรกที่ลืมตาตื่นขึ้นมาคือความปวดที่แล่นเข้ามาจนต้องยกมือขึ้นกุมศีรษะ ดวงตาค่อยๆปรับโฟกัสก่อนที่จะหันไปมองยังข้างตัวที่ไร้วี่แววของอีกคน

กลับไปแล้วเหรอ...

แต่ปกติไม่เคยกลับไปแบบนี้

เมื่อคืน...เขาพูดอะไรที่ไม่ควรพูดออกไปรึเปล่า

ยิ้มค่อยๆชันตัวลุกขึ้นนั่ง เมื่อคืนจำได้ว่าเขาดื่มหนักมาก เขาโทรหาเพื่อน และเพื่อนก็มาที่นี่ ความทรงจำหลังจากนั้นแม้จะยังพอปะติดปะต่อได้บ้าง แต่ก็เลือนลางจนเกือบจำไม่ได้

พูดอะไรไปบ้าง...

แกร๊ก!

ประตูห้องเปิดออกพร้อมกับร่างในชุดไปรเวท เสื้อผ้าที่เป็นของเขาทั้งชุดไม่ได้ทำให้เขารู้สึกแปลกใจ ปกติเวลาที่เพื่อนมานอนบ้านเขาก็ให้เลือกใส่เสื้อผ้าตามใจ รูปร่างก็ไม่ได้ต่างกันมาก ไม่จำเป็นต้องขนเสื้อผ้ามา

“ไง ปวดหัวเลยอะดิ” คนที่พึ่งเข้ามาหัวเราะเบาๆก่อนจะนั่งลงข้างเขา “ซื้อโจ๊กมาอยู่ข้างล่าง ลงไปกินด้วยกันดิ กินเสร็จจะได้กินยา”

“ไว้ก่อน” เขาโบกมือ “ปวดหัว”

“ดื่มหนักขนาดนั้นไม่ปวดก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว” 

“อืม ปกติก็ไม่ได้หนักขนาดนี้”

“เครียดเหรอวะ”

“คงงั้น”

“ปวดตรงไหน เดี๋ยวกูนวดให้” เขาเขยิบเข้าไปใกล้คนที่นั่งพิงหัวเตียงอยู่ “มึงต้องกินข้าวจะได้กินยา”

“ยังไม่อยากลุกไปไหน” ยิ้มตอบก่อนจะล้มตัวลงนอนอีกครั้ง “นวดให้หน่อย”

“คราวหน้าดื่มหนักขนาดนี้กูไม่มาหาแล้วนะ”

“พูดแบบนี้ทุกครั้งก็เห็นมาทุกครั้ง”

“ก็มึงเอาแต่ตัดพ้อบ้าบอ”

“แว่น”

“อะไร”

“เมื่อคืนกูทำอะไรลงไปบ้าง”

มือที่นวดขมับให้อีกคนอยู่ชะงักลง เขาสบตากับคนที่นอนอยู่ก่อนที่จะส่ายหน้าแทนคำตอบ ไม่ได้อยากจะโกหก แต่คงสบายใจมากกว่าที่ยิ้มจะรู้ว่าเมื่อคืนยิ้มพูดอะไรออกมาบ้าง

“มึงก็เพ้อเจ้อไปเรื่อยแหละ”

“งั้นเหรอ”

“เออ พูดเรื่อยเปื่อย”

“อืม กูก็จำไม่ค่อยได้”

“…”

“แต่จำได้เรื่องหนึ่ง”

“อะไร”

“คำที่มึงบอกว่ากูไม่เคยบอก”

“…”

“กูพูดออกไปแล้วใช่ไหม”

“มึงเมา กูไม่ถือหรอก ช่างมัน”

“ไม่ช่าง”

“…”

“ต่อให้ไม่เมา...กูก็พูดเหมือนเดิม” มือเลื่อนขึ้นมาจับมือทั้งสองของเพื่อนไว้ให้หยุดการกระทำ จริงอยู่ที่เขาจำทุกประโยคที่พูดออกไปไม่ได้ แต่ประโยคนั้นเขาไม่ลืม

ความรู้สึกทุกอย่างที่เกิดขึ้น...มันเกิดขึ้นจริง 

ไม่ใช่แค่ชั่ววูบ

“แล้วก็จำได้ว่ามึงยังไม่ตอบคำถามกู”

“อะไรอีก” เพื่อนถอนหายใจ คำว่าจำไม่ค่อยได้ของยิ้มไม่เคยเชื่อได้เลยสักครั้ง

ถ้าจะเปรียบเทียบง่ายๆก็คงเหมือนคนที่บอกเพื่อนว่าจำไม่ค่อยได้ แต่พอคะแนนสอบออกมาได้ท๊อปของห้อง

“ที่ขอให้อยู่ข้างๆ”

“…”

“อยู่ได้ไหม”

“นี่เหรอคำว่าจำไม่ได้ของมึง”

“…”

“จริงๆกูตอบไปแล้ว”

“…”

“มึงหลับไปก่อนเอง”

“งั้นก็บอกให้ฟังอีกรอบ”

“อืม”

“…”

“อยู่ข้างมึงเนี่ยแหละ”

“…”

“ถ้าจะพัง...ก็พังไปด้วยกัน”

กูจะเป็นคนซ่อมให้เอง







------------------------------------------------

มาช้าเพราะติดส่งงานจบ T_T

อีกไม่ถึงหนึ่งเดือนก็จะเรียนจบแล้วจ้า

รอกันอีกนิดนะคะ ระหว่างนี้จะพยายามมาให้บ่อยเท่าที่ทำได้นะคะ <3


พี่ยิ้มมีเหตุผลของพี่ พี่แว่นก็มีเหตุผลของพี่

ทุกการกระทำ...เชื่อเถอะว่าล้วนมีเหตุผล


1 คอมเม้นท์แทนกำลังใจที่ยิ่งใหญ่

ยังยืนยันคำเดิมว่าอยากอ่านคอมเม้นท์จากทุกๆคนนะคะ T_T

เม้นกันหน่อยเน้อออออ <3


#เพื่อนที่หนึ่ง


ช่วงนี้เล่นทวิตเตอร์มากขึ้น ไปคุยกันได้ที่ @perlinawriter

มาฟอลกันนนนน <3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 475 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,010 ความคิดเห็น

  1. #980 CallistoJpt (@CallistoJpt) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มกราคม 2563 / 10:06
    ปวดใจไปหมด เจ็บกันไปทุกทางจริงๆ แล้วทำให้นึกถึงคู่พี่ตี๋กับน้องยุ่งไปเจ็บไม่แพ้กัน T^T
    #980
    0
  2. #952 loveseriesY (@loveseriesY) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มกราคม 2563 / 22:21
    ฮื้อๆๆ เศร้าอ่ะ
    #952
    0
  3. #942 HaeMay (@HaeMay) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มกราคม 2563 / 23:37
    เจ็บอ่ะ ใจเรามันเจ็บแทนเพื่อนกับยิ้มไปหมดแล้ว

    เจ็บทั้งๆที่เข้าใจเหตุผลของทั้งคู่เลย
    #942
    0
  4. #923 yor_ying (@ying-lady) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 มกราคม 2563 / 19:21
    ฮือออ รู้สึกได้ถึงคำว่าเจ็บไปรักไปป
    #923
    0
  5. #535 fazaferinns (@tqxofaniiza) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 13:43
    ฉันน่ะทั้งรักและสงสารมากฮื่ออออ หอมหัวทั้งสอง สู้ๆๆ
    #535
    0
  6. #424 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 21:00
    หน่วงกันไปจ้า
    #424
    0
  7. #396 PeEarn (@PeEarn) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 13:06
    หน่วงง่ะะะ แต่แบบชอบที่ทุกคนไม่ได้ตั้งใจทำร้ายกัน แบบเขารักกันด้วยเหตุผล
    #396
    0
  8. #360 Conasu0_0 (@Conasu0_0) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 21:50
    อ่านไปร้องไปแบบไม่ไหวแล้วบีบหัวใจมากฮืออออออ
    #360
    0
  9. #340 wumeili (@wumeili) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 23:48
    บีบหัวใจมากกกก กลับตัวไม่ได้ไปไม่ถึง ไม่รู้จะไปทางไหน
    #340
    0
  10. #339 ชื่อ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 20:10

    อยู่ๆน้ำตาก็ไหล


    #339
    0
  11. #337 primo xxii (@vrzomolkk) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 23:29
    อ่านไปบีบมือตัวเองไป เขาได้รักกันอย่างเปิดเผยคงเป็นความต้องการเดียวจากนิยายเรื่องนี้แล้วค่ะ //ปาดน้ำตา
    #337
    0
  12. #336 CcMΣW (@cute33cass) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 14:43
    ตอนอ่านคนกากของผมนี่ไม่คิดเลยว่าในขณะที่ห้องน้องยุ่งกำลังดราม่า ห้องข้างๆก้ไม่แพ้กัน
    #336
    0
  13. #328 ilee2 (@ilee) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 09:22
    รอคร้าาาาา
    #328
    0
  14. #325 ซิ่ว (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 02:52

    ชอบค่ะแต่งออกมาได้ดีจริงๆรอนะคะ

    #325
    0
  15. #324 Shiro・ᆺ・Kuma (@SnowKuma) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 23:02

    ถอนหายใจไป ยิ้มไป ... แงงงงง เราจะบ้ามั้ยจ๊ะไรท์จ๋าาาาา 5555+ //สู้ๆนะทั้งคู่ แล้วมันจะผ่านไปด้วยดี...

    #324
    0
  16. #323 Cho milk (@j_natcha) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 21:26
    รอวันที่ทั้งคู่จะพร้อม
    #323
    0
  17. #322 mew7367 (@mew7367) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 20:10
    ต่างคนต่างมีเหตุผลของเเต่ล้คน.... รอวันที่เหตุผลของทั้งคู่

    เป็นเหตุเเละผล

    เดียวกัน

    แล้วทุกอย่างจะดีขึ้น

    สุ้ๆๆๆๆน้าาาาาา

    พี่เเว่น

    พี่ยิ้มมมมมม
    #322
    0
  18. #321 ;- ไอดิน (@One3613669) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 13:46
    ขอให้แฮปเอนๆๆๆ🎉🎉
    #321
    0
  19. #320 ;- ไอดิน (@One3613669) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 13:46
    จะแฮปเอนใช่มั้ย;-;
    #320
    0
  20. #319 ooy1565 (@ooy1565) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 11:58
    คุ่นี้หม่นเหลือเกินสงสารจังยินดีๆกับไรต์ด้วยนะคะสุ้ๆ
    #319
    0
  21. #318 natsuppawadee (@natsuppawadee) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 11:45
    น่ารักจ้าาา
    #318
    0
  22. #317 march38 (@march38) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 10:43

    ยินดีด้วยไรท์ที่จบใกล้จบแล้ว มาต่อไวๆๆๆ นะ

    #317
    0
  23. #316 noeyeiei02 (@noeyeiei02) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 08:08
    อินกับเรื่องนี้มากๆ แงงง นั่นสิเนอะ ความสัมพันธ์แบบเพื่อนมันดีอยู่แล้ว อย่าไปทำลายมัน...
    #316
    0
  24. #315 milloo (@mildda) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 01:13
    ยินดีด้วยนะคะ รอติดตามผลงานต่อน้า
    #315
    0
  25. วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 00:30
    ปวดใจมาก รักกันแต่คบกันไม่ได้
    #314
    0
  26. #294 pcard (@pcardcards) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 00:19
    ฮืออออ สงสารทั้งคู่เลย รักกันแต่คบกันไม่ได้ TT
    #294
    1
    • #294-1 HaeMay (@HaeMay) (จากตอนที่ 8)
      26 มกราคม 2563 / 23:29
      ใจเรามันเจ็บแทนเพื่อนกับยิ้มไปหมดแล้ว เจ็บไปทั้งๆที่เข้าใจเหตุผลของทั้งคู่เลย มันเจ็บแต่มันก็สวยงาม
      #294-1