เพื่อนที่หนึ่ง [YAOI] END

ตอนที่ 10 : 10 : กฎที่ไม่จำเป็น 100 per

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,839
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 330 ครั้ง
    9 ก.ค. 62

T
B

กฎที่ไม่จำเป็น



ยุ่ง : วันนี้ตี๋มารับนะ


ข้อความที่ปรากฏขึ้นมาก่อนเวลาเลิกเรียนของน้องชายทำให้เขาถอนหายใจออกมา เกือบสองอาทิตย์นับตั้งแต่วันที่ยุ่งกับตี๋เคลียร์กันจนเข้าใจ นี่เป็นอีกวันที่เขาไม่ต้องทำหน้าที่ที่เคยทำมาตลอดหลายปี

“เดี๋ยววันนี้กูไปรับยุ่งนะ” คนที่นั่งถัดจากเขาไปสองที่หันมาบอกพร้อมกับเก็บปากกาลงกระเป๋า

เหอะ...

“โดนแย่งตัวอีกแล้ว” เพื่อนที่นั่งอยู่ตรงกลางหัวเราะเบาๆ ดูหน้าก็รู้ว่าไม่ได้เต็มใจ แต่พูดอะไรไม่ได้เพราะตี๋เป็นความสุขของยุ่ง

“ขโมยไปทุกวัน” คนเป็นพี่อดที่จะบ่นออกมาไม่ได้ แต่บ่นไปก็แค่นั้น

ยังไงก็ขัดไม่ได้อยู่แล้ว

ถ้ารู้ว่าคุยกันแล้วจะเป็นแบบนี้...น่าจะบอกให้เขาเตรียมใจสักหน่อย

“เดี๋ยวกูพาไปหาไรกินเอง มึงไม่ต้องห่วง” คนที่ไม่เข้าใจสถานการณ์เอ่ย “ไม่พาไปเถลไถลที่ไหนหรอก ก็ช่วยมันติวหนังสือ”

“มันไม่ได้ห่วงเรื่องนั้น” เพื่อนหัวเราะ “ช่างเถอะ มึงไปรับน้องไป เดี๋ยวรอนาน”

“เออ งั้นเจอกันพรุ่งนี้”

“ไปไหนก็ไป” ยิ้มเอ่ยออกมาเมื่อร่างของเพื่อนเดินออกจากห้องไป

“แน่จริงก็พูดต่อหน้ามันสิ”

“ช่างเถอะ"

หงุดหงิดอะไรก็ไม่รู้

“พอเอาเข้าจริงๆก็หวงน้องสินะ”

“เปล่าหวง” เขาส่ายหน้า “ห่วงมากกว่า”

“ไม่มีอะไรต้องห่วงเลย” เพื่อนเอ่ย “ตี๋มันไม่ทำพลาดซ้ำสองหรอก”

“…”

“เลิกคิดมากได้แล้ว”

“อืม ไม่คิดก็ได้” 

“ไม่คิดก็ช่วยยิ้มด้วยครับ อย่าหน้าบึ้งมากสิ” เพื่อนมองคนตรงหน้าก่อนจะเผยยิ้มบางๆ “ยิ้มแบบนี้...มันทำให้คนอยู่ด้วยมีความสุขนะ”

“ไม่อยากยิ้ม” เขาตอบ “มึงยิ้มดิ”

“ชื่อยิ้มก็ต้องยิ้มสิ”

“ไม่” 

“เอ้า”

“ยิ้มของยิ้มอยู่นี่” เขามองคนตรงหน้า “ตรงนี้”

“กูต้องตอบกลับว่ายังไง” เริ่มงงว่าตกลงตอนนี้ยิ้มอยู่ในอารมณ์ไหน “เมื่อกี้ยังอารมณ์ไม่ดีอยู่เลย”

“เปล่า ไม่ได้อารมณ์ไม่ดิ”

“งั้นก็ยิ้ม"

“ก็บอกว่ายิ้มของยิ้มอยู่นี่” ยิ้มพูดพร้อมกับใช้นิ้วจิ้มไปที่แก้มของคนตรงหน้า “คนนี้”

“กูต้องทำยังไง” เพื่อนถาม “ต้องเขิน ต้องหน้าแดง หรือต้องทำยังไง”

“ไม่เขินเลยเหรอ” 

“…”

“ปกติต้องเขิน”

“หมายความว่ายังไง”

“ไม่รู้”

“…”

“งงที่ไม่เขิน”

“…”

“เพราะคนเล่น...ยังเขินเอง”

“แล้วถ้าเขินจะเป็นยังไง”

“ก็คงดีใจ”

“เออ…งั้นเขินให้ก็ได้”

“…”

“อยากเห็นมึงดีใจ”

“เย้”

“อืม…กูก็ไม่ได้คาดหวังมากกว่านี้หรอกยิ้ม”






เป็นปกติที่เลิกเรียนแล้วจะไปหาอะไรกินกันก่อนกลับบ้าน เมื่อก่อนถ้าไม่ติดธุระหรือทำงานพวกเขาก็จะไปกินข้าวด้วยกันตลอด บางครั้งก็มีตี๋กับยุ่งไปด้วย แต่ช่วงนี้คงได้ไปกันสองคน และคงเป็นแบบนี้ไปอีกสักพักใหญ่

“เดี๋ยวกูเข้าห้องน้ำก่อน มึงไปรอที่รถเลยก็ได้”

“ไม่เป็นไร กูยืนรอแถวนี้แหละ” 

“อืม” ยิ้มรับคำพร้อมกับยื่นกระเป๋าเป้ให้อีกคนถือ “ฝากด้วย”

“เออ รู้หน้าที่” เขารับมาถือไว้เหมือนทุกครั้ง

เป็นแบบนี้ตลอด ทุกอย่างที่ทำร่วมกันมันกลายเป็นความเคยชินจนรู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องพูดมันออกมา

“แว่นนนนนนนน” เสียงที่เรียกมาแต่ไกลทำให้เขาหันไปมองอย่างห้ามไม่ได้ 

ร่างของเพื่อนร่วมคณะที่วิ่งตรงมาด้วยท่าทีรีบร้อน ใบหน้าที่ดูเหนื่อยหอบทำให้เขารีบควานหากระดาษทิชชูที่พกไว้ในกระเป๋า เขาส่งให้ก่อนจะมองกระดาษในมือที่มีรายชื่อของทุกคนและตัวหนังสือเขียนไว้ข้างหลังรายชื่อ

“ว่าไง วิ่งมาเหมือนมีเรื่องด่วน”

“ด่วนดิ พวกแกออกจากห้องไวเลยเรียกไว้ไม่ทัน” เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะยื่นกระดาษรายชื่อให้ “อาจารย์ให้มาถามว่าจะลงโรงพยาบาลสัตว์ที่ไหนกันบ้าง”

“อ่อ…ให้ลงแบบนี้เหรอ”

“เปล่าหรอก อันนี้เหมือนแค่ลองถามๆดูแต่ยังไม่แน่นอนว่าจะได้ทำที่โรงพยาบาลนี้”

“อ่อ”

“แกคงไปโรงพยาบาลใหญ่ใช่ไหม”

“คงเป็นอย่างนั้น...ที่บ้านอยากให้อยู่ในกรุงเทพ”

“งั้นก็แยกกับยิ้มอะดิ”

“หืม?” เขาเลิกคิ้วทันทีที่มีชื่อของอีกคนขึ้นมา “แยกยังไง”

“อ้าว ก็เราได้ยินอาจารย์บอกว่ายิ้มจะลงโรงพยาบาลต่างจังหวัด”

“…”

“เห็นว่าสนใจระบบงาน อาจารย์ยังแปลกใจเลยที่ยิ้มไม่เลือกโรงพยาบาลใหญ่”

“แน่ใจเหรอ”

“แน่ใจอะไร”

“แน่ใจว่ายิ้มพูดแบบนี้”

“อืม เราก็ฟังอาจารย์มาอีกที”

“อ่อ…”

“ยิ้มไม่ได้บอกแกเหรอ” 

“อืม…ไม่ได้บอก” เขายิ้มนิดๆ “ขอบคุณมากนะที่เอามาให้ เหลือแค่รายชื่อของเราแล้วก็เพื่อนเราใช่ไหม”

“ใช่ๆ”

“งั้นเดี๋ยวเราเอาไปให้อาจารย์พรุ่งนี้เอง”

“เอางั้นเหรอ”

“อืม ไม่ทำหายหรอก” 

“โอเค งั้นฝากด้วยนะ”

“ครับ ขอบคุณมาก” เขายิ้มให้คนตรงหน้าอีกครั้งก่อนจะหันไปมองอีกคนที่เดินออกมาจากห้องน้ำ ใบหน้าที่ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ

ก็ไม่ได้เป็นอะไร

คนที่เป็น...ไม่ใช่ยิ้ม

“เมื่อกี้เพื่อนเรารึเปล่า” เขาทันเห็นแวบๆแต่ไม่แน่ใจ

“อืม เอาใบนี้มาให้” เพื่อนตอบพร้อมกับยื่นแผ่นกระดาษให้คนตรงหน้า “เห็นว่าอาจารย์อยากลองดูแนวโน้มว่าจะเลือกที่ไหนกัน”

“อ่อ…แล้วมึงเขียนรึยัง”

“อืม เขียนไปแล้ว” เขาตอบ “ตอนแรกก็จะเขียนให้มึงด้วย”

“…”

“คิดว่ามึงคงเลือกเหมือนกู”

“…”

“ก็พึ่งรู้ว่าไม่ใช่”

“…”

“คิดจะบอกกูเมื่อไหร่”

“กูยังไม่แน่ใจ” ยิ้มถอนหายใจออกมา เขารู้ดีว่าเพื่อนหมายถึงเรื่องอะไร และเขาไม่ได้ตั้งใจจะปิดบัง แต่แค่ยังไม่มั่นใจว่าเขาจะไปจริงๆ 

“อืม ช่างเถอะ”

“ไม่พอใจอะไรก็พูด” เขาไม่อยากปล่อยให้เป็นแบบนี้

รู้ว่าตอนนี้อีกคนรู้สึกยังไง

“ให้กูพูดอะไร...มึงตัดสินใจไปหมดแล้ว”

“อย่างี่เง่า”

“…”

อืม...เจ็บดี

“บอกว่าไม่แน่ใจ...ไม่ได้บอกว่าจะไป”

“…”

“อย่าคิดไปเอง“

“อืม กูคิดไปเองเองแหละ มึงไม่ผิดหรอกยิ้ม” เพื่อนสบตาคนตรงหน้า ในเวลาแบบนี้เขาควรจะเงียบและไปสงบสติอารมณ์ เขาไม่ควรปล่อยให้เรื่องเลยเถิดไปมากกว่านี้

ผิดเองที่งี่เง่า

“ถ้าจะประชด...ก็ไม่ต้องคุย”

“ไม่ได้อยากประชดอะไรทั้งนั้น แต่แค่บอกมันไม่ยาก”

“…”

“เพราะไม่แน่ใจเลยไม่บอกอะไรกูเลยงั้นเหรอ” เขาสบตาคนตรงหน้า “คิดว่าบอกกูตอนที่มึงตัดสินใจว่าจะไปเลยใช่ไหม”

“…”

“กูบอกมึงทุกอย่าง...ทำไมเรื่องสำคัญแบบนี้ถึงไม่บอกกู”

“…”

“จะไปหรือไม่ไปกูไม่ห้ามมึงอยู่แล้ว”

“…”

“แค่บอกให้เตรียมใจมันยากมากเหรอวะ”

“…”

“หรือเพราะมันไม่สำคัญอะไร”

“…”

“แค่บอกว่า...กูอาจจะไปโรงพยาบาลต่างจังหวัดเพราะกูสนใจระบบงาน”

“…”

“แค่บอกกูแค่นี้อะยิ้ม”

“…”

“หกปีที่ผ่านมากูมีมึงอยู่ข้างๆตลอด”

“…”

“ถ้าจะไปก็บอกกันสักนิดสิวะ”

“…”

“กูอยู่โดยมีมึงมาตลอด”

“พูดจบรึยัง” ยิ้มสบตาคนตรงหน้า ปกติเพื่อนไม่ใช่คนพูดอะไรยาวๆแบบนี้ถ้าไม่โกรธหรือโมโหจริงๆ เขารู้ดี รู้ดีมาตลอดหกปี

เพราะรู้ว่าจะเป็นแบบนี้...เลยไม่อยากบอกให้กังวล

“ช่างเถอะ กูกลับล่ะ”

“จะกลับทั้งที่มึงไม่โอเคแบบนี้เหรอ”

“ไม่อยากประชด”

“ที่บอกว่าไม่แน่ใจ...คือไม่แน่ใจจริงๆ”

“…”

“ถ้าไปก็ห่วงหลายอย่าง...ห่วงบ้าน ห่วงน้อง”

“อืม”

“ห่วงมึงด้วย”

“…”

“ทำไมถึงคิดว่าถ้ากูไปแล้วกูจะทำใจได้”

“…”

“หกปีที่ผ่านมา...กูก็มีแค่มึง”

“…”

“ที่ไม่แน่ใจ เพราะไม่แน่ใจว่าถ้าไปแล้วจะอยู่ได้จริงๆไหม”

“…”

“ที่นั่นไม่มีมึง”

“…”

“ไม่ได้พูดเพื่อให้หายโกรธ...แต่พูดจริงๆ”

“…”

“กูไม่เก่งเรื่องง้อ เพราะมึงไม่ค่อยโกรธ”

“…”

“แต่ถ้าโกรธ...กูจะง้อเอง”

“…”

“ขออย่างเดียว อย่าดูถูกความรู้สึกของกู”

“…”

“กูรู้สึกก่อน...และยังรู้สึกอยู่”

       “ถึงกูจะรู้สึกช้า...แต่ก็ยังรู้สึกอยู่” 

วันแรกที่เริ่มรู้สึก กับวันนี้ที่ยังรู้สึก...มันไม่เปลี่ยนไปเลย ทุกอย่างยังคงชัดเจน ทุกการกระทำ ทุกคำพูด ทุกช่วงเวลาที่ผ่านมา

รู้สึกในทุกช่วงเวลา

“ขอโทษ...กูพาลเอง” เป็นเขาที่ยอมถอยออกมา หลายครั้งที่พยายามเก็บอารมณ์ไว้ไม่อยากให้ยิ้มเห็นว่าเขาเป็นคนงี่เง่า ถ้าเลือกได้ก็อยากเก็บไว้เอง

“มึงมีสิทธิ์โกรธ” ยิ้มตอบ “แต่ฟังก่อน”

“…”

“พร้อมจะบอกทุกเรื่อง”

“…”

“หายโกรธกูรึยัง”

“ไม่ได้โกรธ”

“งั้นไปกินข้าวกัน”

“…”

“เดี๋ยวเลี้ยงเอง”

“…”

“ต่อด้วยขนมหวาน”

“…”

“ดูหนังด้วยก็ได้”

“…”

“ตามใจทุกอย่างเลย”

“…”

“ง้อนะ”





เกือบทุกมื้ออาหารตลอดหลายปีที่ผ่านมาคนตรงข้ามเคยเป็นใคร...ตอนนี้ก็ยังเป็นคนนั้น 

คนที่อร่อยกับอาหารทุกอย่าง

คนที่กินอย่างมีความสุขจนอยากให้กินอิ่ม

คนที่มีรอยยิ้ม และคอยทำให้ยิ้มตาม

คนที่ไม่เคยมีใครมาแทนที่ตรงนี้ได้

“หิวก็กินเยอะๆ” คนตรงหน้าตักอาหารใส่จานของเขาอย่างเคยชิน “กูดูก้างให้แล้ว แต่มึงลองดูอีกทีเผื่อมีก้าง”

“ขอบคุณ” เอ่ยออกไปแต่ตากลับไม่ได้ดูจานของตัวเอง ยิ้มมองตรงไปยังคนตรงหน้าที่ตั้งใจดูก้างปลาในจานเหมือนกับเขาเป็นเด็กเล็กที่ต้องคอยระวัง

เคยพูดไปแล้ว...แต่ก็ยังทำเหมือนเดิม

เลยปล่อยเลยตามเลย

“มึงกินได้แล้ว เดี๋ยวกูดูก้างเอง” ขืนปล่อยให้นั่งเอาก้างออกแบบนี้คงไม่ได้กินข้าวแน่ๆ “กินไป” เขาตักอาหารใส่จานคนตรงหน้า

“กินเยอะๆ มึงสั่งมาอย่างกับมากันหลายคน”

“กลัวมึงไม่อิ่ม”

ตอนสั่งคิดแค่นี้จริงๆ

“เกินจะอิ่ม”

“อืม ก็ดีแล้ว”

อยากให้กินอิ่ม...อยากให้อารมณ์ดี

“แล้วตกลงมึงจะไปที่ไหน”

คำถามเดิมวกกลับมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้น้ำเสียงกลับต่างออกไป ไม่ได้ตัดพ้อหรือโกรธเคืองเหมือนครั้งแรก ถามเพราะอยากรู้จริงๆ

“คงเลือกต่างจังหวัด”

ในอนาคตเขาไม่รู้ว่าตัวเองจะตัดสินใจยังไง แต่ตอนนี้คำตอบของเขายังเป็นคำตอบเดิม อาจเพราะรู้ว่าถึงเขาไม่อยู่ที่นี่แล้วน้องก็จะยังอยู่ได้

ที่ลังเลคือกลัวตัวเองจะอยู่ไม่ได้มากกว่า

จริงอยู่ที่เขาอยากไปต่างจังหวัด ทุกอย่างมันท้าทายมากกว่าอยู่ที่นี่ เขาอยากรู้ระบบงาน อยากเห็นความแตกต่างของการทำงานในต่างจังหวัด อยากลองไปอยู่ในที่ที่เขาจะต้องดิ้นรนมากกว่านี้ ไม่ใช่ตรงนี้ไม่ดี แต่เขาแค่อยากเปลี่ยนแปลง

จะดีขึ้นหรือแย่ลง...อันนี้ตอบไม่ได้จริงๆ

“จริงๆกูก็เคยคิดเหมือนกัน”

“…”

“แต่พ่อกับแม่อยากให้อยู่ที่นี่มากกว่า”

“อืม กูรู้”

ถ้าเป็นไปได้ก็อยากเอาแต่ใจ อยากพูดออกไปว่าอยากให้ไปด้วยกัน แต่ทำได้แค่คิด เขาไม่อยากพูดกดดันให้เพื่อนรู้สึกกดดัน

ไม่เคยมีสักครั้งที่ไม่อยากให้อยู่ด้วย

อยากให้อยู่ข้างๆตลอด

“ถ้าห่างกัน...คงไม่ชิน” ยิ้มเอ่ย

“อืม ก็เหมือนกัน” คิดภาพไม่ออกเลยด้วยซ้ำว่าถ้าไม่มียิ้มอยู่จะเป็นยังไง

“ก็ไม่เคยห่างกันเลย”

พูดเองก็เศร้าเอง เขาอาจไม่ได้แสดงออกหรือพูดออกไปตรงๆว่ารู้สึกยังไง บางครั้งความรู้สึกมันมีมากกว่าคำพูดและการกระทำ หลายครั้งที่อยากเป็นฝ่ายให้มากกว่าฝ่ายรับ แต่เพราะไม่รู้ว่ามากแค่ไหนถึงจะเรียกว่าพอดี

ยิ้มที่หลายคนมองว่าเก่ง...จริงๆแล้วไม่เก่งเลย

“แรกๆก็คงไม่ชิน”

“…”

“แต่เดี๋ยวก็ชิน”

“ถ้าโทรไปหาทุกวันจะรำคาญไหม” กลายเป็นเขาที่ตั้งคำถาม เพื่อนชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะส่ายหน้าแทนคำตอบ รอยยิ้มที่อบอุ่นเสมอส่งผ่านมา

หลายครั้งที่อยากทำให้ทุกอย่างมันชัดเจน...ติดตรงที่เขาไม่กล้าพอ

ไม่กล้าที่จะเห็นแก่ตัว

“ถ้าส่งข้อความไปหาบ่อยๆจะเบื่อไหม”

“ทำได้ทุกอย่างเลยยิ้ม”

“…”

“กับกู...มึงทำได้ทุกอย่างเลย”

“เพื่อน...”

เป็นแฟนกันไหม

“ขอบคุณ”

“จะขอบคุณทำไม...เรื่องปกติ”

“อืม”

ขอบคุณที่อยู่ให้รัก

“ดีจังที่มีมึง”

มีมึงตรงนี้...กูไม่ต้องการอะไรแล้ว

“ดีจริงๆ”




“ไม่ให้ไปส่งที่บ้านแน่นะ”

คำถามเดิมรอบที่สอง...

“ให้กูได้ใช้น้ำมันรถตัวเองบ้าง” ทุกวันนี้ไปไหนก็รถยิ้มจนเขาแทบไม่ต้องเติมน้ำมัน อีกนิดที่บ้านคงขายรถทิ้งแล้ว “มึงกลับไปพักผ่อน เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว”

“ติดหนังไว้ก่อน”

“ยังไม่ลืมอีกเหรอวะ” เขาหัวเราะ ตอนแรกที่ยิ้มพูดเรื่องดูหนังก็คิดว่าพูดไปอย่างนั้น แต่ยิ้มกลับจะพาเขาไปดูหนังจริงๆ ซึ่งถ้าดูจริงเขาก็ดูได้ แต่คิดว่าร่างกายยิ้มตอนนี้คงไม่พร้อม

ตาจะปิดอยู่แล้ว

“ก็บอกว่าจะพาไปดู...มึงไม่ดูเอง”

“มึงเอาเวลากลับไปนอนเถอะ”

“กูไหว ไม่ได้ง่วงอะไรขนาดนั้น”

“ไหวอะไร ตาจะปิดอยู่แล้ว” เขามองคนข้างตัวที่ยกมือขยี้ตา

เป็นห่วง...กลัวจะหลับใน

“ยังไหว”

“กูว่ากูขับไปส่งมึงที่บ้านดีกว่า” ขืนปล่อยให้กลับเองกลัวจะไม่ถึง วันนี้ยิ้มดูเหนื่อยกว่าทุกวัน “จอดรถไว้ที่มอ เดี๋ยวพรุ่งนี้กูขับรถไปรับ”

“กูไหว”

“แต่กูห่วง ตามึงจะปิดแล้วยิ้ม”

“ไม่ปิด มึงคิดมาก”

“คิดมากอะไร ก็เห็นอยู่เนี่ย” ไม่พูดเปล่า เขาเอื้อมมือไปล็อกหน้าอีกคนให้หันมาสบตากับเขา ใบหน้าที่ยู่ยี่ของยิ้มทำให้อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้

น่ารักจังวะคนๆนี้

“ปล่อย” ยิ้มตีมือคนตรงหน้าเบาๆ จะให้ออกแรงเยอะกว่านี้ก็ทำได้ แค่ไม่อยากทำ

เห็นเพื่อนยิ้ม...อยากทำอะไรก็ทำ

เขายอม

“อ้วนขึ้นรึเปล่าวะ แก้มนิ่มเชียวมึง”

สนุกคุณเขาละ

“ยิ้ม ตื่นสิ ตาปรือเชียว”

“ปล่อยได้แล้ว”

“น่ารักจังวะ”

“เพื่อน”

“หลบตากูทำไม...หรือมึงหลับใน”

ตลกน่า...

“กูไม่ง่วง”

“ไม่ง่วงแล้วหลบตากูทำไม”

เพราะกูไม่ได้มีความอดทนมากขนาดนั้น

“อยากให้มองเหรอ” ยิ้มถามกลับ เขาหยุดคิดอยู่พักหนึ่งก่อนจะเบนสายตากลับมาที่คนตรงหน้า “มองแล้วครับ”

ทันทีที่สายตาประสานสายตา ภายในรถก็ตกอยู่ในความเงียบ เสียงเครื่องปรับอากาศกับเสียงเพลงที่เปิดคลอไม่ได้ดึงความสนใจไปจากคนตรงหน้า สายตาที่ส่งผ่านมาถ่ายทอดทุกความรู้สึกนึกคิด

แล้วจะผิดไหม...ถ้าปล่อยให้เป็นไปอย่างที่ควรจะเป็น

ใบหน้าทั้งสองค่อยๆเคลื่อนเข้าหากันราวกับมีแม่เหล็กมาดึงดูด ดวงตาทั้งสองข้างปิดลง ลมหายใจเริ่มขาดห้วง เสียงหัวใจดังขึ้นราวกับรับรู้สิ่งที่จะเกิด

สัมผัสที่เฉียดปลายจมูกทำให้ร่างของยิ้มหยุดนิ่ง ความถูกผิดแล่นเข้ามาพร้อมกับเหตุผลร้อยแปด แม้ความรู้สึกจะมาเหนือเหตุผลทั้งปวงแต่เขากลับทำอย่างที่ใจอยากไม่ได้

ไม่ได้จริงๆ

“กูรักมึงนะ”

และกูรักมึงมากจริงๆ...

ยิ้มเอ่ยออกมาด้วยความรู้สึกทั้งหมดที่เขามี มือทั้งสองโอบกอดร่างของคนตรงหน้าไว้แน่น เขาซุกใบหน้าลงบนไหล่ที่เป็นที่พักพิงของเขามาตลอดหกปี ไหล่ที่เขาสามารถวางทุกอย่างลงได้

“อืม”

“…”

“ไม่เป็นไรเลยยิ้ม”

“…”

“กูรู้”

“…”

“รักมึงเหมือนกัน”

แขนที่ปล่อยทิ้งข้างตัวค่อยๆยกขึ้นมาตอบรับสัมผัสคนตรงหน้า จมูกฝังลงไปบนไหล่กว้างที่แบกรับอะไรมามากมาย เขาเข้าใจทุกอย่างดี เข้าใจโดยที่ยิ้มไม่ต้องพูดอะไรออกมา

ต่อให้ทุกอย่างไม่ชัดเจน...แต่ความรู้สึกมันชัดเจน

“รักมึงมากๆเลยยิ้ม”

“…”

“และต่อให้มีอะไรเกิดขึ้น”

“…”

“กูก็จะยังรักมึง”







----------------------------------------------

และพายุลูกสุดท้ายกำลังจะมา...


ขอโทษที่ปล่อยให้รอนาน และตอนนี้สั้นกว่าตอนอื่นนะคะ T-T

ตอนนี้เรื่องดำเนินมาเกินครึ่งเรื่องแล้ว และหลังจากนี้ไทม์ไลน์จะเร็วขึ้นเพื่อไม่ให้เรื่องอืดจนเกินไป

เตรียมรับแรงกระแทกสุดท้ายกันนะคะ รับรองว่าไม่เจ็บหนัก...แต่อยากให้ใส่หมวกกันน็อคนะ...


ขอบคุณที่ยังติดตามกันนะคะ

คิดถึงทุกคนเสมอ <3


1 คอมเม้นท์แทนกำลังใจที่ยิ่งใหญ่

ให้ความรักพี่ยิ้มกันเยอะๆนะคะ


ฝากแท็ก #เพื่อนที่หนึ่ง กันด้วยน้า <3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 330 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,010 ความคิดเห็น

  1. #983 CallistoJpt (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มกราคม 2563 / 12:39
    อารมณ์สวิงมากกำลังเขินๆตัดมาอีกทีหน่วงเลยจ้าาา ปล.ไปเตรียมทิชชูรับพายุลูกสุดท้ายก่อนค่ะ T^T
    #983
    0
  2. #944 HaeMay (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 22:24
    พายุอาร๊ายยยย พัดผ่านไปเรยๆๆๆๆๆ
    #944
    0
  3. #540 MY_NaTCh (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 20:37

    อย่าแรงมากนะคะคุณไรท์
    #540
    0
  4. #537 tqxofaniiza (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 14:04
    😭😭😭😭😭????????????????
    #537
    0
  5. #469 IammAngel (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 23:26

    อยากให้สมหวังกันสักที
    #469
    0
  6. #468 TooN_KK (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 10:32
    พายุไปทางอื่นได้ไหมคะ อยากให้พี่ยิ้มกับเพื่อนมีความสุขกันมากๆเเล้ว
    #468
    0
  7. #467 ooy1565 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 09:48
    ยิ้มจะทำอะไรสงสารเพื่อนนะ
    #467
    0
  8. #466 nunthanut-579 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 05:43
    ร้องไห้ทิ้งกันไว้ก่อนเลยทีเดียว รอค่าาา ~
    #466
    0
  9. #465 lisianthus01 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 23:12
    ไรต์แบบ สปอยน่ากลัวอะ แง่
    #465
    0
  10. #464 PeEarn (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 22:56
    แง้ อย่าแกล้งคนอ่านนนน
    #464
    0
  11. #463 cookcary (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 22:52

    พายุ... ช้ำใจรอ
    #463
    0
  12. #462 PP5_JJ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 22:27
    จริงๆก็เหมือนฝนปอยๆตลอดอยู่แน้ว แงง
    #462
    0
  13. #461 04179 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 22:16
    เตรียมทิชชูรออ
    #461
    0
  14. #460 romehokeyliet91 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 22:15

    สมหวังซักทีนะ เราหน่วงไม่ไหวแล้ว
    #460
    0
  15. #459 Wt2544 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 22:10

    โปรดติดตามตอนต่อไป555

    #459
    0
  16. #458 Xialyu (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 22:06
    ทำไมเศร้าแบบนี้น๊าาาาาาา
    #458
    0
  17. #457 pcardcards (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 22:05
    มีความสุขมาได้นิดนึง พายุจะมาอีกแล้ว ฮือออ
    //ขอหาอุปกรณ์เสริมแปปค่า
    #457
    0
  18. #456 bice9620 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 21:52
    ฮื่ออออ
    #456
    0
  19. #455 pimonsone (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 21:26
    แค่นี้ก็รู้สึกเหมือนโดนเฮอริเคนพัดจนหาทางกลับบ้านไม่เจอละไรท์
    #455
    0
  20. #454 Xialyu (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 16:56
    มีทั้งความสุขมีทั้งความหน่วง
    #454
    0
  21. #453 insinsutee (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 22:01
    คู่นี้น่ารักตลอด
    เป็นมิตรที่ดี
    #453
    0
  22. #452 Wt2544 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 00:01

    รอนานมากกก #เป็นกำลังใจให้นะคะ

    รออยู่ค่ะมาอัพบ่อยนะคะ

    #452
    0
  23. #451 cute33cass (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 22:09
    ตายไปเรยย กรี๊ด!! “กูรู้สึกก่อน... และยังรู้สึกอยู่” ปยนี้มันอิมแพคมาก
    #451
    0
  24. #450 Skinyyy14 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 20:48
    มันเป็นความสุขที่ไม่สุด หน่วงไปหมดเลย
    #450
    0
  25. #449 chanamonjelly (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 14:00
    โกรธไม่ลงเลย อยากเห็นวันที่ทั้งสองคนมีความสุขกันจริงๆได้สักทีนะ ปล.เป็นกำลังใจให้เสมอนะคะ❤
    #449
    0