เสี้ยวลมหายใจ [Yaoi] END

ตอนที่ 6 : 5 : ไข่ดาวไหม้ๆ 100 per

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,743
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 519 ครั้ง
    1 มี.ค. 61

B
E
R
L
I
N
 


-หากเรื่องเมื่อวานเป็นแค่ความฝัน

ผมคงจะรู้สึกดีกว่าตอนนี้-



ไข่ดาวไหม้ๆ



เป็นอีกครั้งที่ตื่นนอนก่อนนาฬิกาปลุกเสมอ...

ร่างที่พึ่งตื่นนอนค่อยๆชันตัวลุกขึ้นจากเตียงช้าๆ ความง่วงจากการนอนไม่ครบแปดชั่วโมงทำให้หัวของเขาพาลจะล้มลงไปหนุนหมอนให้ได้ แต่สุดท้ายก็ต้องพยายามดึงร่างของตัวเองให้ลุกขึ้นไปอาบน้ำเตรียมตัวทำอาหารเช้ากับเตรียมเสื้อผ้าให้เจ้าของบ้านที่นอนอยู่บนชั้นสอง

เหมือนทุกครั้งที่เคยทำ...

ไฟห้องน้ำสว่างขึ้นพร้อมกับใบหน้างัวเงียที่ตื่นไม่เต็มที่ เมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็เกือบเที่ยงคืนกว่า เขาใช้เวลาอยู่นานกว่าจะนอนหลับไป หัวสมองมันคิดเรื่องราวต่างๆนาๆจนไม่สามารถข่มตานอนหลับได้ 

วันนี้สงสัยต้องพึ่งกาแฟตอนเช้าก่อนเข้าออฟฟิศ

ทันทีที่ส่องกระจกก็ต้องตกใจกับตาของตัวเองที่บวมกว่าทุกครั้ง เมื่อวานเขาจำเหตุการณ์ทุกอย่างได้ดี รู้ว่าตัวเองร้องไห้หนัก แต่เขาไม่คิดว่าจะร้องไห้หนักจนทำให้ตาบวมเป่งขนาดนี้

แล้วจะไปทำงานยังไง...

คำถามเมื่อวานยังคงก้องอยู่ในหัว คำถามที่ใต้ถามกับเขาแต่เจ้าตัวไม่ได้รับคำตอบกลับไป เขาไม่ได้ตอบอะไรอีกหลังจากคำถามนั้นจบลง และถึงตอนนี้เขาก็ไม่สามารถให้คำตอบกับคำถามนั้นได้

เขาไม่รู้...ไม่รู้เลยจริงๆ

เหตุการณ์ที่ผ่านมามันหนักหนาสำหรับเขามาก กว่าที่เขาจะดีขึ้นและกลับมาใช้ชีวิตได้อย่างปกติมันไม่ได้ใช้เวลาเพียงวันหรือสองวัน เวลามันมากกว่านั้นและยังไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลาไปอีกนานแค่ไหน เพราะจนถึงตอนนี้เขายังรู้สึกเหมือนความเข้มแข็งที่เคยมีมันถูกลดออกจนใกล้จะกลับไปเหลือเท่าเดิม

เท่ากับวันที่เขาอ่อนแอที่สุด

ลมจำได้ดีว่าตัวเองแค่แย่ยังไง จำได้ดีว่าเกลียดตัวเองตอนนั้นมากแค่ไหนและขอบคุณตัวเองในตอนนั้นที่เลือกจะเห็นคุณค่าในตัวเองแล้วยอมเดินออกมาจากชีวิตของใต้ ขอบคุณที่เลือกห่วงความรู้สึกตัวเองมากกว่าความรักหลายปีที่สร้างกันมา

อย่างน้อยก็รู้สึกดีที่ไม่ลดค่าตัวเองจนไม่เหลือคุณค่า

แกร๊ก!

ประตูห้องเปิดออกช้าๆตามนิสัยของคนที่ไม่ชอบทำอะไรเสียงดัง ก่อนจะปิดประตูห้องลงอย่างเบามือ เขาเตรียมที่จะเดินขึ้นบันไดไปที่ชั้นสองแต่สายตาดันสะดุดเข้ากับไฟที่สว่างออกมาจากห้องครัว

เมื่อคืนเขาเปิดไฟทิ้งไว้อย่างนั้นเหรอ...

“อ่าว ตื่นแล้วเหรอ” 

ทุกอย่างกลับไม่เป็นอย่างที่คิด ภาพตรงหน้าทำให้คิ้วสวยขมวดเข้าหากันทันที ลมมองคนที่ยืนประจำที่ที่เขาคุ้นเคยอย่างไม่เข้าใจก่อนจะหันไปมองนาฬิกาฝาผนัง

ก็ตื่นเวลาปกตินี่นา...แล้วทำไม...

“งงอะไร” ร่างสูงหัวเราะออกมากับท่าทางของคนตรงหน้า “ใต้อยากตื่นเช้าบ้างไม่ได้เหรอ”

“ก็…ตกใจน่ะ” ลมเอ่ยเสียงเบา

ยังงงๆ แต่ไม่เข้าใจมากๆ

“ลองทำตามลมไง อยากลองตื่นเช้าบ้าง”

“แล้วเป็นยังไง”

“ยากกว่าที่คิด”

“…”

“ไม่รู้ว่าลมทำแบบนี้ได้ยังไงตั้งหลายปี” รอยยิ้มบางๆเผยออกมาก่อนที่ร่างสูงจะเดินไปที่ตู้เย็น เขาหยิบของบางอย่างออกมาจากช่องแช่แข็งก่อนจะยื่นให้คนที่ยืนอยู่ที่เดิม “เอาไปประคบตาหน่อย”

“…”

“ตาบวมไปทำงานไม่ดีนะ”

“อืม…ขอบคุณ” เขารับเจลประคบเย็นมาถือไว้ก่อนจะพาตัวเองไปนั่งที่เก้าอี้ “ตื่นนานรึยัง”

“สักพักได้...หลับๆตื่นๆน่ะ” ใต้ตอบกลับ “แล้ววันนี้ออกไปทำงานกี่โมง”

“สิบโมง...วันนี้นัดประชุมสาย”

“ดีเลย...งั้นไปนอนต่อไหม ดูเหมือนยังไม่ค่อยตื่นนะ” 

“ตื่นแล้ว...ไม่ตื่นจะตอบใต้ได้ไง” ลมยกเจลขึ้นประคบตา เขาตาบวมอย่างที่อีกคนบอกจริงๆ ถ้าไปออฟฟิศสภาพนี้มีหวังคงตกใจกับเป็นแถบ

เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนนี่นา...

“เมื่อคืนนอนครบแปดชั่วโมงไหม”

“ไม่ครบ” เขาส่ายหน้านิดๆ “นอนไปหกชั่วโมง”

“เดี๋ยวก็หงุดหงิดหรอก” ใต้เอ่ยอย่างรู้ทัน “เวลาลมนอนไม่ครบแปดชั่วโมงจะอารมณ์ไม่ดีทั้งวันเลย”

“เหรอ...ขนาดนั้นเลย” เขาหัวเราะออกมาเบาๆ “ไม่เคยสังเกตตัวเอง”

“แต่ใต้สังเกตไง”

“…”

“หมายถึง...เวลาที่เห็นลมหงุดหงิดก็จะเดาได้ตลอดว่านอนไม่ครบแปดชั่วโมงแน่ๆ”

“อืม…เวลานอนไม่ครบมันรู้สึกเหมือนชาร์จแบตไม่เต็มที่” ปกติเขานอนครบแปดชั่วโมงเป็นกิจวัตรประจำวัน “แต่ช่วงหลังๆก็ไม่ได้นอนครบแปดตลอดหรอก”

“งานหนักขึ้นเหรอ”

“อืม…งานมันไม่ค่อยเป็นเวลา” เขาพูดพร้อมกับอ้าปากหาว “คิดบทได้ตอนไหนก็ต้องทำงานตอนนั้น แล้วแต่อารมณ์”

“อารมณ์ศิลปินสินะ”

“ก็…ประมาณนั้น” ลมหัวเราะเบาๆ 

“ใต้ไม่ค่อยเข้าใจหรอก แต่ก็คิดว่าเข้าใจ”

“มันขัดกันรึเปล่า”

“อืม…คงอย่างงั้น” เขายักไหล่นิดๆ “หิวข้าวรึยัง อาหารเช้าใกล้จะเสร็จแล้ว”

“หืม?” คนที่ฟังอยู่ถึงกับต้องลดมือที่ถือเจลลงแล้วมองคนตรงหน้าที่ยืนอยู่หน้าเตาทำอาหาร “วันนี้ใต้ทำอาหารเช้าเองเหรอ”

“อืม ทำเผื่อลมด้วย”

“…”

“อย่าทำหน้าไม่ไว้ใจกันขนาดนั้นสิ...ทำอย่างกับไม่เคยกิน”

“ไข่ดาวไม่สุกอะนะ”

“แค่ครั้งเดียวเองที่ใต้ทำพลาด” เขาหัวเราะออกมา “ยังจำได้อยู่เหรอ”

“อืม…ไข่ขาวคาวมาก”

“รอบนี้รับรองว่าไม่คาวแล้ว ใต้เก่งขึ้นเยอะแล้ว” เขาพูดพร้อมกับถือจานมาวางไว้ตรงหน้า “เป็นไง หน้าตาพอสู้กับของลมได้ไหม”

“อืม…ได้อยู่”

ดีกว่าเยอะเลย

ดีกว่าไข่ดาวไหม้ๆเยอะเลย...

“ทอดครั้งแรกก็ได้แบบนี้เลยนะ ไข่ดาวไม่ไหม้เลย” คนที่ทำผลงานออกมาได้ดียืดอกภูมิใจ “ตอนแรกก็กลัวจะทำไข่ดาวไหม้ แต่มันแค่ทอดง่ายๆ ใครจะทำไม่ได้เนอะ”

ลมนี่ไงที่ทำไม่ได้

ลมนี่ไงที่ทอดไข่ดาวไหม้แล้วต้องกินเองอยู่หลายต่อหลายครั้ง

“อืม…เก่ง”

“เฮ้อ...โกหกไม่เก่งจริงๆ” เขาถอนหายใจออกมา “จริงๆทำไหม้ไปแล้วสามรอบ”

“หืม?” เขาเลิกคิ้ว “จริงเหรอ”

“ครับ” ใต้พยักหน้า “ใต้รับผิดชอบเองหมดแล้ว”

“ทิ้งเหรอ”

“กิน” เขาพูดพร้อมกับยิ้มโชว์ฟัน “อิ่มมากเลย”

“กินทำไม...มันไหม้ก็ทิ้งไปสิ ไม่ดีต่อสุขภาพนะ”

“ลมก็รู้ว่ามันไม่ดีต่อสุขภาพ...แล้วทำไมลมถึงกินล่ะ” ใต้พูดพร้อมกับสบตาคนตรงหน้า เขารู้ว่าลมเข้าใจในสิ่งที่เขาพูดออกไป “ลมกินได้...ใต้ก็กินได้”

“พูดอะไร”

“พูดความจริงครับ”

“…”

“หลังจากนี้ถ้ามันไหม้...ก็ไม่เป็นไร” เขายิ้มบางๆ “ใต้ชอบไข่ดาวที่ลมทอด...แต่ไม่ได้อยากทำร้ายสุขภาพของลมด้วยสิ่งที่ใต้ชอบ”

“รู้มาตลอดเลยเหรอ”

“พึ่งรู้ได้ไม่นาน...ตอนแรกก็ไม่มั่นใจ แต่นานๆไปก็เห็นอยู่บ่อยๆ”

“อืม”

“ไม่ต้องพยายามมากขนาดนั้นเพื่อใต้...ทำได้แค่ไหนก็เอาแค่นั้นนะลม”

“…”

“ที่ลมทำอยู่มันดีมากอยู่แล้ว” สายตาที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น “ไส้กรอก แฮม เบค่อน อะไรก็ได้ที่ลมทำ...อร่อยหมดนั่นแหละ”

“…”

“ใต้ชอบทุกอย่างเลย”

“อืม…” เขาพยักหน้ารับนิ่งๆ

ทั้งที่ไม่อยากยอมรับเรื่องนี้ แต่สุดท้ายโกหกไปก็สูญเปล่า ยังไงใต้ก็รู้ความจริงอยู่แล้ว

“คราวหลังอะไรที่ทำไม่ได้ก็บอกใต้ได้ไหม”

“…”

“บอกเลยว่าไม่อยากทำ บอกเลยว่าทำไม่ได้...ใต้จะได้รู้ จะได้เข้าใจ ลมจะได้ไม่ฝืนตัวเอง” การที่เขารู้ว่าลมทำอะไรเกินตัวมันทำให้เขารู้สึกผิด

ถ้าเขาไม่ลงมาก่อนเวลาแล้วเห็นว่าลมกินไข่ดาวไหม้ๆที่ห้องครัวทุกเช้า...เขาจะรู้ไหมว่าที่ผ่านมาลมทำแบบนั้นมาตลอด เขาจะรู้ไหมว่าลมพยายามมากแค่ไหน

แน่นอน...คนโง่อย่างเขาไม่มีทางรู้เลย

“ถ้าลมจะอยู่ที่บ้านหลังนี้แค่หนึ่งเดือนจริงๆ...ก็อยู่ให้เป็นตัวเอง”

“…”

“อยู่แบบไม่ต้องพยายามเพื่อใคร”

“ที่ผ่านมาก็ไม่ได้พยายาม”

“…”

“ทำเพราะอยากทำ...หมายถึง...ไม่ได้ลำบากใจที่จะทำ” ถึงแม้ครั้งแรกที่ใต้เคยขอกับเขาจะเหมือนการบังคับอยู่ลางๆ แต่พอเวลาผ่านไปเขาก็ทำตามความเคยชิน

ความเคยชินที่ทำมาตลอดหลายปีที่อยู่ด้วยกัน

“ดีใจที่ได้ยินแบบนั้นนะ” ใต้ยิ้มกว้าง “งั้นให้ใต้ทำอะไรเพื่อลมบ้างนะ”

“ทำแล้วไง”

“ทำอะไร ยังไม่ได้ทำอะไรเลย”

“ก็…อาหารเช้านี้”

“…”

“แค่นี้ก็พอแล้ว”




ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูเป็นจังหวะทำให้คนที่นั่งเซ็นเอกสารอยู่รู้โดยทันทีว่าคนที่อยู่หลังประตูเป็นใคร ใต้วางปากกาลงก่อนจะปิดแฟ้มเอกสารเล่มสุดท้ายของวัน นาฬิกาบอกเวลาเลิกงาน ร่างสูงเตรียมจะลุกขึ้นจากที่นั่งพร้อมๆกับประตูห้องทำงานที่เปิดออก ร่างที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นพร้อมกับใบหน้าสดใสที่ยักคิ้วกวนอย่างอารมณ์ดี

“ไงครับคุณใต้ วันนี้จะไปร้านไหนดี”

“อีกนิดกูจะคิดว่ามึงโดนไล่ออกจากบริษัทแล้ว” เขาหัวเราะออกมากับการออกงานก่อนเวลาของเพื่อนสนิท “พ่อไม่ด่าบ้างเหรอวะ ไม่เคยอยู่ถึงเวลาเลิกงาน”

“พ่อด่าไปก็เท่านั้น กูบอกว่าออกมาพบลูกค้า”

“เจริญล่ะ” ใต้ส่ายหัวนิดๆ “วันนี้ไปร้านไหนก็ได้ แต่ขอนั่งกินธรรมดานะ ไม่อยากกลับบ้านดึกว่ะ”

“ช่วงนี้มึงก็ไปแต่ร้านแบบนี้ตลอดอะ...เป็นอะไรวะ ทำไมไม่อยากกลับดึก”

“มึงก็รู้คำตอบดี”

“อะ…กูพยายามคิดว่าคำตอบมึงอาจจะไม่ใช่อย่างที่กูคิดไง”

“เสียใจ...คำตอบกูอย่างที่มึงคิดนั่นแหละ”

“ลม?”

“อืม” เขาพยักหน้าก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ตัวเดิมอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเพื่อนนั่งลง “ตกลงไม่ไปกินเหรอวะ กูเสร็จงานแล้ว ออกไปได้เลย”

“ยัง…กูอยากคุยเรื่องลมก่อน”

“คุยอะไร”

“มึงจะเอายังไงกันแน่ใต้...วันนั้นที่คุยกันกูนึกว่ามึงเข้าใจหมดแล้ว”

“ก็เข้าใจ เข้าใจหมดแล้วจริงๆ” เขาจำทุกอย่างที่คุยกับภัคได้ จำได้ว่าตอนนั้นตัวเองพูดอะไรออกไปบ้าง

และรู้ว่าตอนนี้ความรู้สึกของเขาเปลี่ยนไป...รู้ว่าทำตามที่เคยพูดไว้ตอนนั้นไม่ได้

“กูไม่ขอให้มึงเข้าใจ ไม่ได้จะแก้ตัวอะไรเลยด้วย” เขาพูดดัก “รู้ว่าที่ทำไปมันไม่ดี มันไม่ดีต่อลมเองและไม่ดีต่อตัวกูเหมือนกัน”

“…” ภัคไม่ตอบอะไรเพียงแต่นั่งฟังเพื่อนสนิทพูดเงียบๆ

“มันอาจจะดูเหมือนแป๊บเดียวที่พวกกูได้กลับมาอยู่ด้วยกัน...แต่แค่นั้นความทรงจำเก่าๆมันก็ไหลกลับมาไม่หยุด ทุกที่ ทุกความทรงจำ ทุกๆอย่างที่เกิดขึ้น...กูเคยทำกับลม”

“…”

“เมื่อก่อนก็คิดว่าลืมได้ แต่พอได้กลับมาอยู่ด้วยกันกูก็พึ่งรู้ว่าที่ผ่านมากูไม่เคยลืมเขาได้เลย”

“…”

“เมื่อก่อนอยากให้เขาเจอคนที่ดีกว่า...แต่ตอนนี้กลับอยากเป็นคนที่ดีกว่าเพื่อให้เขาอยู่กับกู”

“…”

“กูมั่นใจแล้วจริงๆ...มั่นใจในทุกๆอย่างว่ามันจะไม่กลับไปเป็นเหมือนเดิม”

“แล้วลมมั่นใจกับมึงด้วยรึเปล่า”

“กูไม่รู้ กูตอบไม่ได้...กูดูลมไม่ออกเลย” เขาถอนหายใจออกมา แค่โอกาสครั้งสุดท้ายที่เขาขอเขายังไม่รู้เลยว่าลมจะให้โอกาสนั้นกับเขาไหม

ลมไม่ตอบอะไร ลมไม่พูดถึงเรื่องนั้นอีก

“ทำไมอยู่ๆถึงกลับไปสนใจเขาวะ...สามปีที่ผ่านมามึงก็อยู่ได้”

“กูอยู่ได้เพราะคิดว่าเขาสบายดีไง คิดว่าเขาเจอคนที่ดีกว่า คิดว่าเขามีความสุข แต่จริงๆมันไม่ใช่แบบนั้นเลย...” ลมไม่เคยมีใคร

ลมยังติดอยู่กับเรื่องในอดีต

“เพราะเขาเจอมึงรึเปล่า...เลยทำให้กลับไปรู้สึกแย่ บางทีตอนที่เขาไม่มีมึงอยู่ เขาอาจจะมีความสุขมากๆแล้วก็ได้”

“มึงคิดแบบนั้นเหรอวะภัค”

“แล้วมึงคิดยังไง”

“ก็คงมีความสุขจริง...แต่ไม่ได้สุขทั้งหมด” เขาแค่นยิ้ม “อาจจะผิดที่ตัวกูที่กลับเข้าไปในชีวิตเขาอีกครั้ง”

“…”

“แต่กลับไปครั้งนี้กูจะไม่ปล่อยเขาไปไหนแล้วจริงๆ”

“กูไม่เข้าใจมึงเลยว่ะใต้ ตอนนั้นที่มึงเบื่อเขามึงมาบ่นให้กูฟังไม่เว้นวัน หาวิธีนั่นนี่สารพัด พอวันหนึ่งที่เขาหลุดพ้นจากมึงไปได้แล้ว...ทำไมมึงใจร้ายดึงเขากลับมาอยู่ที่เดิมวะ”

“อืม…กูใจร้ายจริงกูยอมรับ” เขาไม่ปฏิเสธข้อนี้ ไม่เลยจริงๆ

จริงอยู่ที่ตอนแรกเขารู้ว่าทุกอย่างไม่มีทางกลับมาเป็นเหมือนเดิม รู้ว่าความรู้สึกของเขากับลมมันเปลี่ยนไป เรื่องราวของพวกเขาถูกทิ้งห่างมานานจนยากจะกลับไปแก้ไข แต่เพราะว่าเรื่องราวดีๆมันมีมากกว่าเรื่องร้ายๆ เรื่องดีๆที่ทำให้เขาย้อนกลับไปด่าตัวเองว่าทำไมวันนั้นถึงนึกเบื่อในตัวคนๆนี้

คนที่ทำทุกอย่างให้เขามาโดยตลอด

“กูพึ่งรู้ความจริงบางอย่างว่ะ...ความจริงที่กูไม่เคยรู้และเชื่อว่าเขาจะไม่บอก”

“อะไร”

“มึงจำได้ป่ะว่ากูชอบอาหารที่ลมทำให้กิน”

“จำได้ มึงมาอวดกูอยู่บ่อยๆว่าแฟนมึงทำอาหารอร่อย”

“อืม…นั่นแหละ กูพึ่งรู้ว่าความจริงมันไม่ใช่แบบนั้น”

“จะไม่ใช่ได้ไง กูไปกินข้าวที่คอนโดมึงตั้งบ่อย ลมทำอร่อยทุกอย่าง”

“ไม่ทุกอย่างหรอก...มีอย่างหนึ่งที่ลมทำได้ไม่ดีเท่าไหร่”

“อะไรวะ”

“ไข่ดาว”

“ฮะ?…ไข่ดาว?” ภัคทวนซ้ำอย่างไม่เชื่อหู “ตลกแล้ว ไข่ดาวนี่เบสิคในการทำอาหารเลยนะเว๊ย”

“อืม กูก็คิดแบบนี้มาตลอดแหละ...จนวันนั้นได้เห็นไข่ดาวที่ลมทอดไหม้” วันที่เขาลงมาจากชั้นสองเร็วกว่าทุกๆวัน “กูเห็นลมทอดไข่ไหม้หลายฟอง”

“…”

“แล้วแทนที่ลมจะทิ้ง...แต่ลมกินไข่ดาวไหม้ๆพวกนั้นแล้วเอาไข่ดาวที่ทอดดีๆให้กู”

“เขาชอบรึเปล่า”

“ไม่ว่าจะชอบมากแค่ไหนมันก็ไม่ควรกินครั้งเดียวหมดรึเปล่าวะ ไหม้สามฟองก็กินสามฟอง”

“เอ้า บางคนอาจจะอยากกินมื้อเช้าหนักๆ”

“ลมไม่กินเยอะอยู่แล้ว...อีกอย่างกูไม่เคยรู้ว่าเขาชอบกินไข่ดาวไหม้”

“…”

“แรกๆกูก็พยายามหาความคิดมาสนับสนุนว่า เออ ลมคงชอบกินไข่ดาวไหม้ แต่พอนานเข้ากูเริ่มรู้สึกว่ามันไม่ใช่”

“…”

“กูเริ่มแปลกใจตั้งแต่ตอนที่กินข้าวเช้าด้วยกันแต่จานของลมไม่มีไข่ดาวแล้ว ตอนแรกก็คิดว่าไม่ชอบ แต่เปล่า...ลมกินมันหมดไปก่อนที่กูจะลงมา”

“แล้วทำไมไม่ทิ้งวะ กินไข่ดาวไหม้แบบนั้นทำไม”

“คงกลัวกูสงสัยมั้งว่าทำไมไข่หมดไว” เขาหัวเราะออกมา หัวเราะในความไม่ใส่ใจของตัวเอง “รายนั้นประหยัดจะตายมึงก็รู้”

“แล้วก็ยอมกินไข่ดาวไหม้มาตลอดอะนะ?”

“อืม ทุกวัน”

“โห…”

“นั่นแหละ...อาจเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆ แต่มันก็ทำให้กูกลับมาคิดว่าถ้ากูเป็นลมกูจะทำยังไง”

“แล้วมึงจะทำยังไง”

“กูก็คงบอกไปตรงๆว่ากูทอดไข่ไม่เก่ง เปลี่ยนเมนูได้ไหม”

“เออ ก็จริง”

“แต่ลมไม่ทำแบบนั้น...เพราะกูเคยบอกกับลมไว้ว่า ลมทอดไข่ดาวอร่อยที่สุด”

“อย่าบอกนะว่ามึงคิดว่าคำพูดนั้น?”

“อืม…เพราะคำพูดนั้นแหละที่ทำให้ลมไม่ยอมบอกกูตรงๆ”

“เชี่ย...” เขาถึงกับต้องอุทานออกมา 

“จะมีสักกี่คนวะที่ทำแบบนี้ ทำโดยที่ไม่ยอมบอกให้กูรู้เลยว่าตัวเองต้องฝืนมากแค่ไหน ถ้ากูไม่เห็นเองกูก็คงไม่รู้ว่าลมทำแบบนี้”

“มึงจะบอกว่ามึงคิดว่าลมทำแบบนี้มาตลอด”

“อืม”

“…”

“คิดว่าทำแบบนี้ตั้งแต่ตอนที่คบกัน”

“นับถือใจว่ะ”

“อืม…กูอยากกลับไปด่าไอ้ใต้ในตอนนั้นมากๆ” ใต้แค่นยิ้ม “อยากด่าว่าไอ้โง่ มีสิ่งที่ดีที่สุดไว้กับตัวแล้วยังไม่รักษาไว้ อยากสมน้ำหน้า”

“เออ ตอนนี้กูสมน้ำหน้ามึงอยู่” ภัคถอนหายใจหนักๆก่อนที่จะสบตาคนตรงหน้า มันไม่ง่ายเลยหลังจากนี้ “มึงรู้ใช่ไหมว่ามึงทำกับเขาไว้เยอะ”

“รู้”

“แล้วตอนนี้มึงต้องการอะไร”

“โอกาส...ครั้งสุดท้าย”

“ยังทันอยู่เหรอวะ”

“ไม่ทันหรอก...โอกาสของกูมันหมดไปตั้งแต่สามปีก่อนแล้ว”

“แล้วมึงจะทำยังไง”

“ก็ดูแลไปแบบนี้จนกว่าเขาจะไปจากกู”

“…”

“โอกาสสุดท้ายของกู...คือดูแลลมให้ดีที่สุด”

“ในหนึ่งเดือนที่เหลืออยู่นี่น่ะเหรอ”

“อืม…ไม่ถึงเดือนแล้วแหละ กูจะทำให้ดีที่สุดเท่าที่กูทำได้”

“…”

“แต่มีอย่างหนึ่งที่กูมั่นใจ”

“อะไร”

“ถ้าครบหนึ่งเดือน...ลมจะไปจากกูจริงๆ”

ลึกๆแล้วเขารู้สึกแบบนั้น...รู้สึกแบบนั้นมาตลอด




นาฬิกาบอกเวลาล่วงเลยมาเกือบสามทุ่ม การประชุมยังคงดำเนินต่อไปไม่มีท่าทีว่าจะจบลงง่ายๆ เวลาที่บีบเข้ามาทำให้ทีมเขียนบทต้องนัดประชุมหลายครั้งเพื่อให้งานเสร็จทันวันเปิดกอง ความจริงเขานึกว่าจะประชุมเสร็จตั้งแต่หกโมงเย็น แต่ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นอย่างที่คิด

“พักสมองกันหน่อยไหม ไหวกันรึเปล่า” หัวหน้าทีมเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นสภาพของคนอื่นในห้องประชุมที่ดูอ่อนล้ากันเต็มที

ความจริงงานไม่ได้เร่งด่วนมากขนาดที่ต้องอยู่ประชุมถึงดึก แต่เพราะวันนี้มีเรื่องที่ต้องคุยกันเยอะและระหว่างคุยก็มีไอเดียเกิดขึ้นมาไม่หยุดเลยทำให้คุยกันต่อจนเวลาล่วงเลยมาถึงขนาดนี้

ใจก็อยากจะปล่อยให้กลับบ้านตั้งแต่ช่วงเย็น

“คุยต่อเลยก็ได้พี่...จะได้ไม่ดึกไปมากกว่านี้” หนึ่งในทีมเอ่ยขึ้น “หรือว่าวันนี้เราจะยิงยาวโต้รุ่งเลยดี”

“อันนั้นก็เกินไป บทไม่ได้ส่งพรุ่งนี้สักหน่อย” เธอหัวเราะออกมา “เอายังไง หรือว่าเราจะพอกันแค่นี้ก่อน”

“รุ้งว่าก็ดีนะ วันนี้เราประชุมกันมาหลายชั่วโมงแล้ว คนอื่นๆก็ดูไม่ไหวกันแล้วด้วย” พี่รุ้งที่นั่งอยู่ข้างๆเขาเอ่ยขึ้น

“อืม เอางั้นก็ได้...งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้เรามาประชุมกันต่อ วันนี้กลับบ้านกันได้แล้ว”

“เย้!!!” เสียงดีใจของทีมเขียนบทดังขึ้นพร้อมกับกองเอกสารที่ถูกรวบเก็บอย่างรวดเร็ว

“กลับกันดีๆนะ พรุ่งนี้เจอกันเวลาเดิม อย่าสายล่ะ”

“ค่าาา~” น้ำเสียงอารมณ์ดีของคนอื่นๆดังขึ้นพร้อมกับประตูห้องประชุมที่เปิดออก

ลมลุกขึ้นจากที่นั่งพร้อมกับเก็บของที่วางอยู่ตรงหน้า เขายกมือไหว้หัวหน้าทีมและรุ่นพี่ก่อนจะเดินออกมาจากห้องเป็นคนสุดท้าย วันนี้เข้างานสิบโมงก็จริง แต่ก็โดนลากยาวมาถึงดึก

เฮ้อออ...ไม่ต่างอะไรกับวันปกติ

ยังไงก็อยู่เกินเวลาทำงานอยู่ดี

“ลมกลับยังไง ไปพร้อมพี่ไหม” พี่รุ้งที่เดินมาเก็บของที่โต๊ะถามขึ้นเมื่อเห็นเขาเดินออกมาจากห้อง

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมว่าจะอยู่แก้งานอีกหน่อย”

“หืม ยังจะอยู่ต่ออีกเหรอ” เธอถามอย่างไม่เชื่อหู ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าลมเป็นคนขยัน แต่ก็ไม่คิดว่าจะขยันแก้งานต่อตอนนี้

“ครับ...พอดีพึ่งคิดอะไรได้ตอนนั่งประชุม กลัวกลับไปถึงบ้านแล้วจะลืม”

“แล้วจะหารถกลับได้ไหมเนี่ย สามทุ่มแล้วนะ” เธอดูเวลา

“ได้ครับ ถ้าไม่มีแถวนี้เดี๋ยวเรียกแท็กซี่ก็ได้”

“อะๆ งั้นพี่กลับก่อนนะ” เธอยิ้มให้คนตรงหน้า “อย่าหักโหมมากนะเรา อย่างที่พี่เขาบอกแหละ งานไม่ได้ส่งวันพรุ่งนี้ ไม่ต้องเร่งมาก”

“ครับผม” เขาพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “เจอกันวันพรุ่งนี้นะครับพี่รุ้ง”

“จ้า”

ประตูออฟฟิศปิดลง ลมมองรถยนต์ที่ขับออกไปก่อนจะถอนหายใจออกมาช้าๆ พอเลิกประชุมทุกคนก็สลายตัวไวจนรู้ตัวอีกทีก็เป็นเขาที่อยู่ในออฟฟิศคนเดียวกับยามที่นั่งเฝ้าอยู่หน้าทางเข้า เก้าอี้ประจำถูกเลื่อนออกมาพร้อมกับหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่สว่างขึ้น วันนี้ตั้งใจว่าจะอยู่แก้งานอยู่แล้ว แต่ก็ไม่คิดว่าจะต้องอยู่แก้งานตอนสามทุ่ม

ช่างเถอะ...เขาไม่ได้รีบกลับไปไหน

เสียงเพลงเบาๆดังขึ้นเพื่อทำลายบรรยากาศรอบข้าง แว่นสายตาที่ใส่อยู่ประจำเวลาทำงานถูกหยิบขึ้นมาใส่พร้อมกับตัวอักษรที่ปรากฏขึ้นเต็มหน้าจอคอมพิวเตอร์

มีหลายจุดที่อยากจะแก้...เยอะไปหมดเลย

ติ๊งง!

ทันทีที่กดเปิดแอพพลิเคชั่นในคอมพิวเตอร์เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นทันที ลมละสายตาจากบทตรงหน้าเพื่อดูว่ามีใครทักเขามาระหว่างที่เข้าห้องประชุมบ้างรึเปล่า วันนี้แทบทั้งวันเขาไม่ได้แตะโทรศัพท์ ปกติเวลาเข้าประชุมเขามักจะกดปิดเสียงไม่ก็กดปิดเครื่อง

ข้อความจากกลุ่มและออฟฟิเชี่ยลเด้งขึ้นมาไม่หยุดก่อนที่สายตาจะสะดุดเข้ากับชื่อของคนที่นานๆครั้งห้องแชทนี้จะเด้งขึ้นมา



17:48 น.

T : วันนี้ไปกินข้วกับภัค คงกลับเย็นหน่อยนะ

T : อยากกินอะไรรึเปล่า เดี๋ยวซื้อเข้าไปให้

19:21 น.

T : กำลังจะออกจากร้านแล้ว อยากกินอะไรไหม?

T : ถึงบ้านรึยัง

T : เมื่อเช้าในตู้เย็นไม่มีอะไรให้ทำกินแล้ว

T : งั้นเดี๋ยวซื้อเข้าไปให้ ถ้ากินแล้วก็เอาเก็บไว้กินวันอื่นก็ได้

20:45 น.

T : ลม ยังไม่กลับมาเหรอ?

T : ไม่อ่านไลน์เลยด้วย ไม่ว่างเหรอครับ

20:53 น.

T : ใต้เอาข้าววางไว้ให้บนโต๊ะนะ

T : ถ้ากลับมาแล้วก็อุ่นกินนะครับ

21:08 น.

T : ลม

T : อยู่ไหน ตอบใต้หน่อย

T : ปกติเวลานี้ต้องกลับบ้านแล้ว 

T : เกิดอะไรขึ้นรึเปล่า

T : *ไม่ได้รับสาย*




อา...เขาไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย

แค่...ไม่ว่างตอบ




LOM : มาแล้ว



ลมพิมพ์ข้อความตอบกลับไปหลังจากอ่านข้อความทั้งหมด ข้อความของเขาขึ้นอ่านทันทีที่ส่งไปไม่ถึงหนึ่งนาที ทั้งที่ปกติใต้ไม่เคยทักมาเยอะขนาดนี้

หลังจากที่คุยกันครั้งนั้นเขาก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไปอีก




T : อยู่ไหน

T : ยังไม่กลับเหรอ

LOM : อยู่ออฟฟิศ

LOM : แก้งานอยู่ อีกสักพักก็กลับ

T : กลับยังไง นี่สามทุ่มแล้ว

LOM : แท็กซี่มั้ง

LOM : ขอบคุณที่ซื้อข้าวมาให้ เดี๋ยวกลับไปกินนะ

T : แชร์โลเคชั่นมา

LOM : หืม?




ลมพิมพ์ตอบกลับไปพร้อมกับคิ้วสองข้างที่ขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ ทำไมเขาจะต้องแชร์โลเคชั่นไปให้ใต้ด้วย เขาไม่ใช่เด็กอายุสิบขวบสักหน่อย



T : จะไปรับ

T : ดึกแล้ว อันตราย

LOM : ไม่เป็นไร เดี๋ยวเรียกแท็กซี่

T : ลม

T : แชร์มา

LOM : ใต้

T : รู้ว่าไม่ชอบให้บังคับ

T : แต่ก็ไม่ชอบเหมือนกันที่กลับดึกแบบนี้

LOM : ไม่เป็นไร

LOM : กลับได้




ไม่ใช่ว่าไม่เคยกลับมาก่อน...




T : รู้ว่ากลับได้

T : แต่ให้ไปรับเถอะ

T : เป็นห่วง

LOM : ใต้

T : ลมครับ

LOM : เข้าใจแล้ว

LOM : *แชร์โลเคชั่น*

LOM : รบกวนด้วย

T : โอเค เดี๋ยวไปรับ

LOM : อีกสักพักก็ได้

T : ที่ออฟฟิศมีที่นั่งไหม

LOM : ก็มีนะ

T : อืม งั้นออกไปตอนนี้แหละ

T : เดี๋ยวไปอยู่เป็นเพื่อน





คำว่าเดี๋ยวของเขาก็คือเดี๋ยวจริงๆ...

ใต้กดส่งข้อความหาอีกคนทันทีที่เลี้ยวรถเข้ามาจอดเรียบร้อยแล้ว เขาเดินตรงไปยังประตูทางเข้าออฟฟิศที่มีไฟภายในออฟฟิศเปิดอยู่หนึ่งดวง ให้เดาก็รู้ว่าไฟที่เปิดอยู่นั้นเป็นที่ของใคร เพราะคนนั้นทำให้เขาต้องมาอยู่ที่นี่ตอนนี้

นิสัยเดิมไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ

ทำงานไม่ดูเวลา...

“ไวกว่าที่คิด” ลมเดินออกมาเปิดประตูให้คนที่ยืนรออยู่ข้างนอก “ยังแก้งานไม่เสร็จ คงอีกสักพักใหญ่ๆ”

“อืม รู้แล้วแหละ” ใต้พยักหน้า เขารู้ว่าลมเป็นคนยังไง ที่รีบมาก็เพราะไม่อยากให้ลมอยู่คนเดียว เขาพอจะเดาออกว่าลมต้องอยู่ที่ออฟฟิศคนเดียวในเวลาแบบนี้

“ใต้นั่งรอตรงนั้นก็ได้ เดี๋ยวจะรีบเคลียร์”

“ไม่ต้องรีบ ตามสบาย ใต้รอได้” เขาพูดพร้อมกับนั่งลงบนโซฟาตัวยาว “ลมกินข้าวรึยัง”

“ยัง…พึ่งประชุมเสร็จตอนที่ตอบไปนั่นแหละ”

“หิวไหม”

“นิดหน่อย” เขายิ้มนิดๆ “เดี๋ยวกลับไปกินที่บ้านก็ได้”

“อ่อ” ใต้พยักหน้านิดๆ “ใต้ว่าใต้ลืมของไว้บนรถ เดี๋ยวออกไปเอาก่อน”

“ตามสบาย ผมไปทำงานต่อก่อนนะ”

“ครับ” ใต้ยิ้มให้คนตรงหน้าก่อนจะเดินกลับไปที่รถอีกครั้ง

ถ้าเขาเดาหวยได้เก่งแบบนี้ก็คงดี คิดไว้อยู่แล้วว่าลมคงยังไม่ได้กินอะไร คิดไว้อยู่แล้วว่าคนที่ไม่ว่างตอบเขาตั้งแต่เย็นคงยังไม่มีอะไรตกถึงท้อง

ที่เขาบอกว่าจะดูแล...เขาหมายความตามที่พูดจริงๆ

จะทำเท่าที่ทำได้

จะทำเท่าที่อยากจะทำให้

จะไม่เร่งรัด...และถ้าผลสุดท้ายเหมือนเดิม เขาก็พร้อมจะรับผลนั้น

ไม่แปลกถ้าลมจะไม่อยากกลับมา แต่ในตอนนี้ขอให้เขาได้ทำเท่าที่เขาจะทำได้

แค่นั้น...คงไม่เป็นไร

ทั้งที่เขาควรจะมีสมาธิกับงานที่ต้องแก้ แต่พออีกคนมาสมาธิที่เคยมีก็แตกกระเจิง ลมถอนหายใจออกมาหนักๆกับบทที่ค้างอยู่หน้าเดิมมากว่าห้านาที ทั้งที่เขียนร่างไว้แล้วว่าจะแก้ตรงส่วนไหนบ้าง แต่พอมาแก้จริงๆก็ยังไม่ได้ดั่งใจอยู่ดี

“พอก่อนไหมลม” ลมพึมพำกับตัวเองเสียงเบา วันนี้เขาใช้สมองมาทั้งวัน 

ล้าไปหมดแล้ว

กล่องพลาสติกที่บรรจุอาหารไว้ข้างในถูกยื่นมาจากคนที่พึ่งกลับเข้ามาในออฟฟิศ ลมเงยหน้ามองใต้ที่ยืนถือกล่องอยู่อย่างไม่เข้าใจ ให้เขาทำไม

ก็บอกว่าจะกลับไปกินที่บ้าน...

“รู้ว่ายังไม่ได้กินอะไร...เลยอุ่นมาให้”

“อ่อ…”

“เวลาไม่ได้กินข้าว สมองมันคิดอะไรไม่ค่อยออกหรอก”

“…”

“กินก่อนแล้วค่อยทำงานต่อ”

“ความจริงไม่ต้อง...”

“อืม ก็รู้แหละว่าลมไม่ได้ขอ...แต่อยากทำให้” เขาวางกล่องข้าวที่อุ่นมาจากบ้านไว้บนโต๊ะ “แค่อยากทำให้”

“รู้แล้ว เข้าใจแล้ว” ลมเปิดกล่องข้าวตรงหน้า “แค่กินก็สบายใจแล้วใช่ไหม” เขาหันไปยิ้มให้คนที่ยืนอยู่ เขารู้ถึงความตั้งใจที่อีกคนทำให้

ขอบคุณนะใต้

“อืม แค่กิน”

“โอเค จะกินเดี๋ยวนี้แหละ”

“ก็แค่นี้แหละ” เพราะท่าทางของคนตรงหน้าเลยอยากจะเอื้อมมือไปยีหัวให้หายหมั่นเขี้ยว แต่ก็ทำได้แค่คิด เขาไม่กล้าที่จะทำให้ลมอึดอัดไปมากกว่านี้

อย่าทำแบบนั้น...ทำไม่ได้

“ใต้”

“ครับ?”

“ขอบคุณนะ”

“อืม ไม่เป็นไร” เขายิ้มออกมา “อยากทำให้บ้าง” อยากลองทำทุกอย่างที่ลมเคยทำให้ อยากรู้ว่าตอนนั้นลมทำทุกอย่างได้ยังไง

มันไม่ยาก...แค่ต้องใส่ใจมากๆ

และเขาไม่เคยเป็นแบบนั้น

“แต่ถ้าใต้...”

“เคยเป็นคนได้รับมาเยอะแล้ว...อยากเป็นคนให้บ้าง”

“แบบนั้นเหรอ”

“อืม…ถ้าลมไม่ว่าอะไร”

“ผมจะว่าอะไรได้ ว่าไปใต้ก็ทำอยู่ดี” เขาหัวเราะออกมาเบาๆ “ล้อเล่น”

“ลม”

“หืม?”

“หัวเราะบ่อยๆ”

“…”

“เวลาอยู่กับใต้...หัวเราะแบบนี้บ่อยๆนะ”

“อืม…ไม่รับปาก” เขาไม่รู้ว่าจะทำได้อย่างที่พูดจริงรึเปล่า ไม่รู้ว่าตอนไหนที่ตัวเองจะอารมณ์ดี ตอนไหนที่จะอารมณ์ไม่ดี “แต่จะพยายาม”

“ครับ” ใต้ยิ้มบางๆ “งั้นใต้ไปนั่งรอตรงนู้นนะ ลมเสร็จเมื่อไหร่ก็เรียกใต้”

“เดี๋ยวจะรีบ...”

“ไม่ต้องรีบ”

“…”

“บอกว่ารอได้ก็คือรอได้จริงๆ”

“…”

“ตั้งใจทำงานให้เต็มที่เลยครับ”

“อืม…เข้าใจแล้ว”




23:05 น.

หน้าจอคอมพิวเตอร์ดับลงหลับจากที่เขาใช้พลังงานทั้งหมดแก้งานตามที่ตัวเองคิดไว้ ลมหายใจร้อนพ่นออกมาอย่างคลายกังวลถึงแม้ว่าจะทำงานเลยเวลามาจนดึกดื่น พอดูเวลาแล้วก็รู้สึกว่าถ้าเขาหารถกลับเองคงยากแน่ๆใจเวลาแบบนี้ หรือบางทีก็อาจจะต้องนอนค้างที่ออฟฟิศซึ่งเป็นปกติสำหรับการทำงานในออฟฟิศแห่งนี้

ของทุกอย่างถูกเก็บเข้าที่อย่างเป็นระเบียบก่อนที่กระเป๋าใบโปรดจะถูกยกขึ้นสะพายข้างเดียว ลมเดินไปปิดไฟเพื่อเตรียมตัวกลับก่อนจะเดินไปยังโซฟาตัวยาวที่มีอีกคนรอเขาอยู่ พอใต้บอกว่าให้ทำงานเต็มที่เขาก็ทำตามที่ใต้บอกจริงๆ

สงสัยจะนานไป...

“ใต้…ใต้ครับ” ลมเรียกคนตรงหน้าเสียงเบา ร่างที่นอนหลับสนิทอยู่ตรงหน้าทำให้เขาไม่กล้าที่จะปลุกเสียงดัง “บอกผมเองนะว่าให้ทำงานเต็มที่” ลมเอ่ยเสียงเบา

จริงๆเลยใต้...

ลมทรุดตัวลงไปนั่งข้างโซฟาก่อนที่ริมฝีปากจะเผยยิ้มออกมา เขาชอบเวลาที่เห็นอีกคนนอนหลับสนิท ชอบเวลาที่เห็นใต้นอนหลับสบาย เมื่อก่อนเขาชอบยังไงตอนนี้เขาก็ยังชอบแบบนั้น

แค่สถานะระหว่างเรามันเปลี่ยนไป...

“ใต้ครับ...ใต้” ลมเอื้อมมือไปสัมผัสที่ต้นแขนอีกคนอย่างเบามือ “เสร็จแล้ว”

“…”

“กลับบ้านกัน” คำพูดที่ดูธรรมดาแต่กลับทำให้เขารู้สึกโหวงๆอย่างบอกไม่ถูก ไม่ได้พูดคำๆนี้มานานแค่ไหนแล้ว “ใต้...ใต้ครับ”

“อืม…” คนที่นอนอยู่เอ่ยออกมาเสียงเบาก่อนที่ดวงตาทั้งสองจะค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา “ใต้หลับไปตอนไหน”

“ไม่รู้เหมือนกัน” ลมยิ้มนิดๆ “คราวหลังไม่ต้องมารับแล้ว ผมกลับเองได้”

“กลับเวลาแบบนี้น่ะเหรอ” ใต้พูดพร้อมกับดูนาฬิกาโทรศัพท์มือถือ “ไม่ให้กลับหรอก”

“ไม่เถียงแล้ว...กลับกัน”

“งานเสร็จแล้วเหรอ”

“อืม ไม่ไหวแล้ว ง่วง”

“โอเคครับ...งั้นกลับกัน” เขาลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจเล็กน้อย “เดี๋ยวนอนไม่ครบแปดชั่วโมงจะหงุดหงิด”

“ไม่ใช่เด็กสักหน่อย”

“ใต้ยังไม่ได้บอกเลยว่าหมายถึงลม”

“ก็อยู่กันแค่สองคน ใต้ไม่พูดถึงผมแล้วจะพูดถึงใคร”

“อ้าว...เราอยู่กันสองคนเหรอ แต่เมื่อกี้ใต้ว่าใต้เห็น...”

“ใต้…ไม่เล่นแบบนี้” ลมรีบพูดดักทันทีเมื่อรู้ว่าอีกคนจะพูดอะไรออกมา เขาขยับเข้าไปใกล้อีกคนอย่างอัตโนมัติ “กลับกันเถอะ”

“ใต้ว่าใต้เห็น”

“ใต้!” เขาขึ้นเสียงเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมมือไปตีไหล่อย่างลืมตัว

“โห…ลงไม้ลงมือด้วย” พอเห็นท่าทางของอีกคนก็อดขำไม่ได้ “ไม่แกล้วแล้วครับ กลับบ้านกัน”

“อืม…กลับ”

“กินหมดเลยเหรอ...ข้าวที่เอามา”

“อ่อ…อืม” ลมพยักหน้าก่อนจะยื่นกล่องที่เหลือแต่ช้อนข้างในให้ใต้ดู “กินหมดแล้ว อร่อยมาก ขอบคุณนะ”

“ไม่คิดว่าจะกินหมด” ใต้ยิ้มนิดๆ “ไม่เป็นไร เต็มใจครับ”

“กินหมดอยู่แล้ว”

ถ้าไม่หมด...คงมีคนเสียใจ

“เก่งครับ”

“…”

“เก่งที่สุดเลย”










---------------------------------------------

ต่อจากนี้ไป...ไม่ต้องกินไข่ดาวไหม้ๆแล้วนะพี่ลม :)



เป็นนิยายที่เราเขียนยาวตลอดเลย 55555555

เขียนเรื่องนี้ทีไรอารมณ์มันไหลลื่นมากเลยค่ะ ;-;

หวังว่าคนอ่านจะชอบกันนะคะ เราว่าความหน่วงค่อยๆลดลงแล้ว (?)

เป็นกำลังใจให้พี่ใต้กับพี่ลมกันต่อนะคะ


เราได้อ่านทุกคอมเม้นท์ ดีใจทุกครั้งที่นักอ่านชื่นชอบเรื่องนี้

เราจะพยายามถ่ายทอดออกมาให้ดีที่สุดเท่าที่เราจะทำได้

ขอบคุณที่ไว้ใจ ขอบคุณที่อ่านเรื่องนี้ และขอโทษที่ทำให้เสียน้ำตานะคะ


1 คอมเม้นท์แทนกำลังใจได้ดีมากจริงๆค่ะ :)


แวะไปคุยกันได้ที่ #เสี้ยวลมหายใจ

แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะ <3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 519 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,257 ความคิดเห็น

  1. #1241 Darkly_milkkk (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 21:27
    อ่าาา ตอนนี้เขาหวานกันแหละ
    #1,241
    0
  2. #1229 Saaree6612 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 19:58
    ใต้จะทำดีกับลมอีกทำไม!? นี่ว่าสิ่งที่ใต้ทำในอดีต มันเลวเกินจะให้อภัย มันหักล้างไม่ได้หรอก แผลมันใหญ่เกินไป
    #1,229
    0
  3. #1200 JssLin (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 00:32
    ลมเก่งมากๆ เก่งมากจริงๆ ส่วนใต้น่ะอยากจะเอาไม้ฟาด
    #1,200
    0
  4. #1196 Pss (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 16:47

    รููู้้สึกขัดใจลมอยู่หน่อยๆใจอ่อนเกินไปให้อภัยเกินไปแล้วววนึกสิๆลมว่าเค้าทพอะไรเราไว้บ้างงงโอ๊ยยจะบ้าสายยา

    โทษทีค่ะอินเกินไปปป

    #1,196
    0
  5. #1183 eannysrr (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 มีนาคม 2563 / 02:53

    มาทำดีอะไรตอนนี้ มันล้างเรื่องที่ใต้เคยทำไม่ได้หรอกนะ ลมก็ดีเกินไป เห้ออ

    #1,183
    0
  6. #1166 Wick55 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:33
    ชอบนิสัยของลม เป็นคนดีๆ อยากให้ลมลองให้โอกาสใต้อีกสักครั้งจะได้ไหม ใต้จะไดยิ้มเยอะๆ
    #1,166
    0
  7. #1162 เขาเรียกฉันว่าเต่า (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:22
    ไอเลิฟความหน่วงนี้
    #1,162
    0
  8. #1154 mamaew1921 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:28
    รอเค่ากลับมาคบกัน
    #1,154
    0
  9. #1141 mileyduchess (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 18:49
    ถึงใต้จะมาทำดีกับลมตอนนี้แต่มันก็หักลบกับเรื่องในอดีตไม่ได้หรอกนะ ไม่ได้เลยสักนิด
    #1,141
    0
  10. #1124 saisaisaisai14 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 21:57
    ยังดีที่ใต้คิดได้ แต่ความผิดครั้งนั้นมันก็ยากที่จะให้อภัยอะ นี่เชื่อว่าถ้าครบหนึ่งเดือนพี่ลมจะไปจริงๆ เราชอบมู้ดเรื่องนี้นะคะไรท์หน่วงใจดี แฮปปี้นิวเยียร์2020นะค้าา
    #1,124
    0
  11. #1111 KRAM_ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 21:33
    เอาดีๆ นี่ขอคิดแบบคนเห็นแก่ตัวบ้างนะ ไม่ได้จะใจแคบหรืออะไร แต่ต่อให้ใต้พยายามทำดีขึ้นแค่ไหนแต่ความผิดครั้งนั้นต่อให้เป็นครั้งเดียวมันก็ยากให้อภัยอยู่ดีสำหรับกฎที่มีอยู่ข้อเดียวของลมที่ขอไว้อะ
    #1,111
    0
  12. #1102 joy6004 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 22:29
    ทำไมลมยอมใต้จังอ่ะ คือต่อให้เบื่อกันยังงัยแต่ทางออกก้อไม่ควรมีมือที่สามมั้ย??อันนี้มันคือความไม่ซื่อสัตย์ แล้วพาร์ทหลังนี่ลมก้อยอมใต้อีกแล้ว?!?! ทำไมไม่ใจแข็งกว่านี้ ต่อให้ใต้ทำดีแค่ไหนเราก้อคิดว่าความซื่อสัตย์ควรเป็นพื้นฐานของชีวิตคู่อ่ะ นี่อยากให้ใต้เจ็บปวดมาก ทำผิดแถมปล่อยเวลาล่วงเลยมาสามปี แค่ทำดีด้วยแค่นี้ก้อยอมละ ซึ่งคนดีๆแบบลมไม่ควรกลับมาเจอคนแบบใต้อีกอ่ะ ยอมรับว่าอินมากค่ะ
    #1,102
    0
  13. #1097 miiiina (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 13:18
    สลับกันเลยย หวังว่าพี่ลมจะไม่เบื่อน้าา สู้ ๆ นะพี่ใต้
    #1,097
    0
  14. #1084 BBBUTTER (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 00:23
    ลมคือสิ่งที่ดีแบบดีมากๆอะ
    #1,084
    0
  15. #1065 kk_40 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 01:55
    เพราะคำว่าเบื่อคำเดียวเลย
    #1,065
    0
  16. #1050 Toeyeiei2545 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 19:35
    หน่วงมากจริงๆสงสารลมคือยอมทำทุกอย่างอยากจะกอดเเน่นๆ อยากได้เเฟนเเบบบนี้จ้าาาาาาาาา ไม่ควรให้โอกาสใต้
    #1,050
    0
  17. #1045 Haruma_Hunsei (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 10:42

    ตอนนี้น่ารักไม่หน่วงแล้ว

    #1,045
    0
  18. #1033 Kim-kibom (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 21:35
    ลมเสียสละมาเยอะแล้ว
    #1,033
    0
  19. #1023 Kfhhh (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 00:40
    เป็นเเบบพี่ลมเลย สุดท้ายเขาก็เบื่อเเล้วสุดท้ายก็คาราคาซังมาถึงทุกวันนี้
    #1,023
    0
  20. #1017 Mind-Mint (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 21:49
    ตอนนี้คือไม่รู้ว่าลมจะเลือกทำยังไงต่อไป แต่ถ้ามันใช่ มันก็คงจะดีแล้วที่เลือกล่ะมั้ง
    #1,017
    0
  21. #1010 p_patcha (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 16:11
    มันเป็นความรู้สึกที่แบบเรื่อยๆไม่มากไปหรือน้อยไปชอบการดำเนินเรื่องมากๆเลยนะคะสู้ๆค่ะ😊😊😊
    #1,010
    0
  22. #981 Manimee (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 17:53
    ใต้คล้ายๆเราเลยคือ มีแฟนที่ดีมากๆ เอาใจใส่ตลอดเวลา แต่พอเราถึงจุดๆหนึ่งเราก็เบื่อ ทั้งๆที่เค้ายังเหมือนเดิมและเราก็ยังรักเขาอยู่เหมือนเดิม แต่มันแค่เบื่อ
    แต่สิ่งที่เราต่างกับใต้คือวันที่เราเบื่อเขา เราไม่เคยคิดจะนอกใจเขาและเราก็บอกเลิกเขาไปตรงๆไม่ยื้อ ไม่ใช่หมดรัก แต่กลัวว่าถ้ายื้อไว้นานวันนึงเค้าจะเสียใจยิ่งกว่านี้
    #981
    0
  23. #940 Jibangrin (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 14:19
    แง้้้้้ น่าร้ากกก
    #940
    0
  24. #923 _arsunp (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 08:52
    พี่ลมฮืออยากกอด กลัวสุดท้ายพี่ลมอะจะเป็นเจ็บหนัก
    #923
    0
  25. #903 M.U.P (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 23:27
    มันก็ดีแต่อยากก็ไม่อยากให้กลับไปดีกันไว เพราะใต้ใจร้ายไว้มาก
    #903
    0