เสี้ยวลมหายใจ [Yaoi] END

ตอนที่ 5 : 4 : ทบทวน 100 per

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,774
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 572 ครั้ง
    20 ก.พ. 61

B
E
R
L
I
N
 

ทบทวน


เป็นอย่างที่ใต้บอกจริงๆ การจราจรที่ติดขัดทำให้รถยนต์จอดอยู่กับที่มานานกว่าสิบนาที เสียงเพลงที่เปิดคลอภายในรถไม่ได้ทำให้คนที่นั่งฟังอยู่อารมณ์ดีไปกับบทเพลงที่ได้ยิน ทั้งสองอยู่ในสภาวะรถติดมากว่าหนึ่งชั่วโมงและยังไม่มีท่าทีว่ารถจะน้อยลง

“เฮ้อ...” ใต้ถอนหายใจออกมาเพื่อคลายความเหนื่อยล้า “เบื่อใช่ไหม” เขาถามคนข้างๆ สายตายังคงมองทางข้างหน้าที่การจราจรขับเคลื่อนไปอย่างช้าๆ

“ก็นิดหน่อย” ลมตอบกลับ “ไม่ได้เป็นคนขับ...ไม่หงุดหงิดเท่าไหร่หรอก”

“อืม…นี่ก็ไม่ได้หงุดหงิด” เขาตอบ “แค่ไม่ชอบเวลารถติด”

“นั่นแหละเรียกว่าหงุดหงิด” ลมหัวเราะเบาๆ “ให้ขับแทนไหม”

“ขับได้เหรอเรา” ใต้หันมาถามอย่างไม่เชื่อหู “ใต้จำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่ลมขับ ใต้แทบหัวใจวาย”

“ตอนนี้ขับเก่งขึ้นแล้ว”

“อ่อ…งั้นเหรอ” เขาหยักหน้านิดๆ “นั่นสิ...ครั้งสุดท้ายที่เคยนั่ง...มันก็นานมาแล้ว”

“อืม” ลมพยักหน้านิดๆ

ทั้งรถตกอยู่ในความเงียบทันทีที่พูดเรื่องในอดีตขึ้นมา คนเริ่มจุดประเด็นอยากจะยกมือตีปากตัวเองซ้ำๆ เขาพยายามควบคุมตัวเองอยู่หลายครั้งไม่ให้ขุดเอาเรื่องต่างๆขึ้นมาพูดให้อีกคนฟัง เขาพยายามแล้ว แต่ดูเหมือนความพยายามนั้นจะไม่เกิดผลสักเท่าไหร่

ช่วงเวลาที่เคยอยู่ด้วยกัน...เขามีความสุขกันมากจริงๆ

“ใต้” ลมเรียกชื่อคนที่นั่งอยู่ข้างตัวพร้อมกับมือที่เอื้อมไปปิดเพลงที่เปิดอยู่ในรถ “จะให้ขับรถแทนไหม”

“ไม่เป็นไรครับ” เขาตอบกลับทันที “ลมนั่งอยู่เฉยๆแบบนี้ดีแล้ว”

“เหรอ” เขาถามย้ำเพื่อความแน่ใจ “ทำงานมาทั้งวัน อยากนอนพักรึเปล่า”

“ยังไม่ง่วงเท่าไหร่ครับ”

เพราะเสียงเพลงในรถที่ถูกปิดไปทำให้บรรยากาศภายในรถดูอึดอัดขึ้นกว่าตอนแรก มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่เป็นเสียงเพียงเสียงเดียวที่พอจะทำลายความอึดอัดภายในรถได้บ้าง

แค่นิดเดียวจริงๆ...

“ปิดเพลงทำไม...ไม่ชอบฟังคลื่นนี้เหรอ” ใต้เปิดประเด็นถามขึ้นมาอีกครั้ง

“เปล่า...รู้ว่าไม่ชอบฟัง” ลมพูดพร้อมกับหันหน้าไปหาอีกคน ใต้ไม่ชอบฟังเพลงเวลาขับรถ ทุกครั้งเวลาไปไหนด้วยกันใต้มักจะขับรถเงียบๆไม่ก็หาเรื่องต่างๆมาชวนเขาคุยระหว่างการเดินทาง

เพราะจำได้ว่าไม่ชอบ

“จำได้ด้วยเหรอ”

“อืม…ก็นั่งอยู่ตรงนี้ทุกครั้ง” นั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับทุกครั้งเวลาไปไหนด้วยกัน เขาจำได้ทุกอย่าง จำได้แม้กระทั่งว่าแต่ละครั้งพวกเขาคุยอะไรกันไปบ้าง

ความทรงจำในสมองของเขาส่วนใหญ่หนีไม่พ้นเรื่องของใต้

“ถ้าไม่อยากพูดถึง...ลมไม่ต้องพูดถึงก็ได้นะ” เขารู้ว่าลมไม่อยากคิดถึงเรื่องราวในอดีต แม้ว่าจะเป็นเรื่องราวที่ดี แต่เมื่อคิดถึงเรื่องที่ดี...เรื่องที่ไม่ดีก็จะพ่วงตามมาเสมอ

“จริงๆ...ตอนนั้นมันก็ดีนะ”

“…”

“แทบไม่ได้นอนบนรถเลย...ใต้ชวนคุยไม่หยุด”

“ก็ตอนนั้นใต้มีเรื่องที่อยากจะเล่าให้ลมฟังเยอะ”

“อืม พอจะรู้...มีเรื่องใหม่ๆมาเล่าให้ฟังตลอด”

“แล้วลมก็สนใจฟังเรื่องของใต้ทุกเรื่องเลย” เขายิ้มออกมา “ขนาดเรื่องเล็กๆน้อยๆลมยังตั้งใจฟัง”

“อืม ก็เวลาใต้เล่าใต้ดูตั้งใจเล่ามาก...ก็เลยตั้งใจฟังไง”

“เพราะลมตั้งใจฟัง...ใต้เลยอยากเล่าทุกอย่างที่ใต้เจอให้ลมฟัง” เขาเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้น ทุกอย่างที่ผ่านเข้ามาในชีวิต “เพราะใต้รู้...ว่าลมจะไม่ลืม”

“เรื่องเยอะแยะขนาดนั้น...ทำไมถึงมั่นใจว่าจะไม่ลืม”

“มันเป็นเรื่องของใต้”

“…”

“ทุกอย่างที่เกี่ยวกับใต้...ลมไม่เคยลืม”

“อืม…” เขาพยักหน้ารับคำ รู้สึกได้ถึงก้อนสะอึกที่จุกอยู่ที่ลำคอ ทั้งที่เขาจะเปลี่ยนเรื่องไปคุยเรื่องอื่นก็ได้ แต่กลายเป็นเขาที่เป็นฝ่ายเปิดประเด็นขึ้นมาก่อน “ยังเชื่อแบบนั้นอยู่เหรอ”

“ก็ยังเชื่ออยู่ตลอด”

“…”

“แต่ตอนนี้เริ่มไม่มั่นใจแล้ว”

“ทำไมล่ะ”

“ลมเปลี่ยนไปเยอะ...ลมเข้มแข็งขึ้น” เขาหันไปยิ้มบางๆ “เข้มแข็งขึ้นมากเลยรู้ไหม”

“อืม” 

“แต่ใต้เชื่อว่าลมไม่ลืมทุกอย่างที่เกี่ยวกับใต้หรอก...ใต้เชื่อว่าลมยังจำเรื่องของใต้ได้อยู่”

“เอาอะไรมามั่นใจ...ว่ายังจำได้”

“ลมไง”

“…”

“เพราะเป็นลม...ใต้เลยมั่นใจ”

“อืม…” เขารับคำอีกครั้ง

เพราะเป็นเขา...เขาคนนี้

คนที่ยังจำเรื่องราวทุกอย่างได้ดี

“คงเป็นอย่างนั้นจริงๆ” ลมเอ่ยออกมา “ผมจำได้ทุกอย่าง...ทุกอย่างเลยจริงๆ” เขาเงยหน้าขึ้นมองเพดานรถที่ใกล้เพียงเอื้อมมือแตะ ลมหายใจร้อนๆพ่นออกมาเพื่อคลายความอึดอัดในใจ

สุดท้ายก็พูดออกมาจนได้

“รวมถึงเรื่องในวันนั้นด้วยใช่ไหม” ใต้ตัดสินใจถามออกมา แม้ว่าลึกๆแล้วเขาไม่อยากรื้อฟื้นเรื่องในวันนั้น แต่ไม่ว่ายังไงเขาก็หนีความจริงไม่พ้น

“อืม…วันนั้น...จำได้ดีที่สุดเลยล่ะ” ดวงตาคู่สวยค่อยๆหลับตาลงช้าๆ ปลดปล่อยความรู้สึกทุกอย่างออกมา ความรู้สึกที่ติดอยู่ในใจเขามานานแสนนาน

“ไม่มีอะไรจะแก้ตัว” ใต้เอ่ยออกมาหลังจากที่เห็นปฏิกิริยาของคนข้างๆ “ใต้ผิดจริงๆ”

“แล้วผมผิดตรงไหนเหรอใต้”

“…”

“หมายถึง...ตอนนั้น...” ลมสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะตัดสินใจถามต่อ “แค่ผมคนเดียว...ไม่พอเหรอ”

คำถามที่ต้องการคำตอบมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา คำถามที่ติดค้างอยู่ในใจลึกๆของเขา ทั้งที่เขาทำทุกอย่างเหมือนเดิมไม่เคยขาดตกบกพร่อง ทั้งที่เป็นแบบนั้นทำไมสิ่งที่ไม่คิดว่าจะเกิด...มันถึงเกิด

“ตอนนั้น...ใต้ผิดเอง”

“ตอบให้ตรงคำถามสิใต้”

“ลมไม่อยากฟังหรอก”

“ผมกล้าถาม...ผมก็พร้อมจะฟังคำตอบ”

“…”

“ผมพูดจริงๆ”

“อืม…เข้าใจแล้ว” มือที่จับพวงมาลัยอยู่บีบพวงมาลัยตรงหน้าแน่น สิ่งที่เขาไม่เคยแม้แต่จะบอกออกไป สิ่งที่ทำให้ความสัมพันธ์ของเขากับลมจบลง

บรรยากาศภายในรถเงียบลงอีกครั้ง คนที่ตัดสินใจถามคำถามออกไปไม่ได้หันหน้าไปมองคนที่นั่งอยู่ หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะกลับเต้นเร็วขึ้นเมื่อได้ยินเสียงถอนหายใจของคนข้างตัว ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะกลับมาพูดถึงเรื่องนี้อีกครั้ง ไม่ใช่เรื่องง่ายที่เขาจะตัดสินใจถามออกไป แต่ในเมื่อสถานการณ์มันเอื้ออำนวย ในเมื่อทุกอย่างมันพาไป...เขาก็พร้อมที่จะฟังคำตอบ

คำตอบที่เขาต้องการจะรู้มาตลอดหลายปีที่เลิกกัน

“ใต้เบื่อ” คำพูดสั้นๆที่ทิ่มแทงใจของคนฟังทันทีที่เอ่ยปากพูดออกมา “เบื่อทุกอย่างที่ลมทำให้”

“…”

“เบื่ออะไรซ้ำๆซากๆ”

“…”

“เบื่อกับข้าวเมนูเดิมๆ...เบื่อทุกๆอย่างที่วนลูปอยู่กับที่”

“…”

“มันไม่มีอะไรตื่นเต้น...มันไม่มีอะไรแปลกใหม่”

“…”

“ความรู้สึกของใต้ตอนนั้นมันไม่ได้หมดรักลมเลย...ใต้รักลมเหมือนเดิม”

“…”

“ใต้แค่เบื่อ” ในเมื่อลมอยากฟังเหตุผลจากปากของเขา เขาก็พร้อมจะพูดทุกอย่างที่รู้สึก ความรู้สึกตอนนั้นที่เขาไม่กล้าที่จะพูดออกไป

ความรู้สึกที่กักเก็บไว้จนเก็บไว้ไม่ไหวอีกต่อไป

ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว

หลังจากที่ความรู้สึกนั้นเกิดขึ้นเขาปฏิบัติตัวกับลมเปลี่ยนไป จากที่เคยกลับไปกินข้าวที่ห้องด้วยกันก็กลับบ้างไม่กลับบ้าง จากที่ขับรถไปรับลมทุกวันหลังเลิกงานก็กลายเป็นวันเว้นวันหรือบางครั้งก็แทบไม่ได้ไปรับ กิจวัตรต่างๆที่เคยทำด้วยกันน้อยลงจนเขารู้ว่าลมรับรู้ได้ และเขายอมรับว่าทุกอย่างที่เขาทำไปในตอนนั้นมันทำให้เขารู้สึกดีขึ้น

เขาไม่เบื่อกับสิ่งที่ลมทำให้เพราะเขาเลือกที่จะเดินออกมาจากสิ่งที่เคยมี

เขารู้สึกว่ามีอะไรแปลกใหม่เข้ามาอยู่เสมอเมื่อเดินห่างจากคนรักออกมาก้าวหนึ่ง

รู้ว่าโลกข้างนอกมันหอมหวานมากแค่ไหน...และนั่นทำให้ความสัมพันธ์ของเขากับลมเปลี่ยนไป

“ทำไมตอนนั้นใต้ไม่บอกผมตรงๆ”

“…”

“ทำไมไม่บอกว่าเบื่อ...ทำไมไม่บอกว่าให้เปลี่ยน”

“…”

“ผมพร้อมจะทำให้ทุกอย่างอยู่แล้ว” ลมหลับตาสนิท เขากลัวว่าถ้าลืมตาขึ้นมาแล้วจะมีน้ำใสๆไหลออกมา กลัวว่าความเข้มแข็งที่ผ่านมาจะสูญเปล่า

“ลมไม่ได้ทำอะไรผิด” เขาเองที่เป็นคนรู้สึกแบบนั้น เขาเองที่ทำให้ทุกอย่างมันวุ่นวาย

“ทุกอย่างที่ใต้บอกว่าเบื่อ...มันคือสิ่งเดียวกับที่ใต้เคยบอกว่าชอบ”

“…”

“เพราะผมคิดว่าใต้ชอบ...ผมเลยทำทุกอย่างเหมือนเดิม”

“…”

“พึ่งมารู้ก็ตอนนี้...ว่าที่ทำไปมันน่าเบื่อ”

“…”

“ใต้ไม่ถามผมบ้างเหรอ...ว่าที่ผมทำไป ผมเบื่อบ้างไหม” เขาแค่นยิ้ม “คนที่ต้องใช้ชีวิตวนลูปทุกวันมันก็เบื่อไม่ต่างกันหรอก ตอนนั้นผมโคตรเบื่อเลย”

“…”

“แต่ผมไม่เคยรู้สึกแบบที่ใต้รู้สึก...ผมเต็มใจที่จะทำให้”

“…”

“เพราะผมรักใต้มาก...มากจนมองข้ามสิ่งที่ผมไม่ชอบ”

“…”

“มากจนสูญเสียความเป็นตัวเอง”

“ทำไมใต้ไม่เคยรู้เลยว่าลมรู้สึกแบบนี้”

“แต่ผมรู้สึกนะ” ลมเอ่ยออกมา “พอจะรู้ว่าไม่เหมือนเดิม รู้ว่าใต้เปลี่ยนไป...แต่ที่ไม่รู้คือ ไม่รู้ว่าเปลี่ยนไปเพราะอะไร”

“…”

“เพราะตัวผม...หรือเพราะใคร”

“ไม่ใช่เพราะลมหรอก...เพราะใต้เอง” ทุกสิ่งเริ่มต้นที่เขา ความรู้สึกต่างๆที่รู้สึกมันเริ่มจากเขา ถ้าจะให้ใครสักคนผิด คนนั้นต้องเป็นเขา

“ตอนนั้น...เบื่อมากเลยเหรอ” ลมถามย้ำ เขาอยากได้ยินคำตอบนี้ชัดๆอีกครั้ง

ตอนนั้นมันไม่ดีเลยเหรอ...

“อืม…อยู่ๆก็รู้สึกแบบนั้น”

“…”

“แต่วันที่ลมไม่อยู่กับใต้แล้ว...ใต้ก็พึ่งรู้ว่าอยู่แบบที่รู้สึกเบื่อมันดีกว่า”

“…”

“ดีกว่าไม่มีลมอยู่ด้วย”

“เหรอ...” ลมแค่นยิ้ม “ผมไม่รู้สึกเลยว่าตอนนั้นใต้รู้สึกแบบนี้”

“…”

“เพราะผมอยู่ให้โอกาสใต้มาตลอด...ให้จนวันสุดท้าย”

“เรื่องนั้น...ใต้ผิดเอง” ลมหายใจหนักๆพ่นออกมาระบายความอึดอัดใจ เรื่องนี้เหมือนเป็นภาพฉายซ้ำที่คอยวนเวียนกลับมาหลอกหลอนเขาทุกเมื่อ

วันที่เขาทำพลาดที่สุด

วันที่เขา...ไม่อยากให้อภัยตัวเอง





3 ปีก่อน...


“พี่ใต้ครับ...พี่ลมทำอาหารเช้าไว้ให้นะ จะกินพร้อมกันเลยรึเปล่า” น้ำเสียงสดใสเอ่ยปลุกในยามเช้าวันเสาร์

“ยัง…กินก่อนเลย” น้ำเสียงงัวเงียตอบกลับมาพร้อมกับผ้าห่มที่ถูกเลิกขึ้นไปคลุมศรีษะเพื่อบดบังแสงจากด้านนอก

“เมื่อคืนดื่มหนักล่ะสิท่า” รอยยิ้มบางๆของคนอารมณ์ดีเผยออกมา แม้ว่าลึกๆเขาจะรู้อยู่เต็มอกว่าเมื่อคืนคนรักของเขาไปไหนมา

แค่แกล้งทำเป็นไม่รู้

แค่บอกตัวเองว่าคิดมากเกินไป

“วันนี้พี่ลมต้องออกไปคุยงานกับพี่ทีมงาน...ข้าวกลางวันพี่ลมทำใส่กล่องไว้ให้แล้วนะ ถ้าพี่ใต้หิวก็เอาไปอุ่นกินนะครับ” 

“อืม”

“งั้น...”

“ไม่ได้ไปส่งนะ...ไม่ไหว” 

ใต้ยังรู้สึกปวดหัวไม่หาย เมื่อคืนเขาดื่มหนักไปหน่อย กว่าจะถึงคอนโดก็ปาไปเกือบตีสอง จำได้ว่าหลังจากที่ก้าวเท้าเข้ามาในห้องภาพก็ตัดไปเลย รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ลมเดินมาปลุกกินยาแก้แฮงค์ตอนเช้า

“รู้อยู่แล้วน่า” ดูสภาพแล้วไม่น่าจะลุกขึ้นมาทำอะไรง่ายๆ “พี่ลมไปเองได้”

“อืม โอเค”

“กลับเย็นๆนะ คงคุยงานนานเลย”

บอกทั้งๆที่อีกคนไม่ได้ถาม...

บอกเพราะติดเป็นนิสัยว่าต้องรู้เวลาไปทำงานและเวลากลับถึงห้อง เมื่อก่อนจะเป็นใต้ที่ถามเขาเป็นส่วนใหญ่เพราะเวลาเลิกงานใต้มักจะมารับเขาเสมอ แต่พอมาช่วงหลังๆใต้งานเยอะขึ้นเลยไม่มีเวลาไปรับเขาจากที่ทำงาน จากที่เคยถามเวลากลับห้องก็เริ่มถามน้อยลง จนตอนนี้กลายเป็นเขาที่ทำหน้าที่บอกก่อนทุกครั้ง

“ถ้ามีอะไรก็โทรมานะ” ลมพูดทิ้งท้ายไว้

ถึงจะรู้ว่าไม่โทรมาก็ตาม...


“ไม่ไปต่อด้วยกันจริงๆเหรอลม” น้ำเสียงตัดพ้อกึ่งเสียดายเอ่ยถามลูกทีมที่ทำงานด้วยกันมาเป็นเวลานาน “นานๆเราจะอยู่กันครบทีมนะ”

“ขอโทษจริงๆครับพี่ฟ้า แต่แฟนผมไม่ค่อยสบาย...ผมเป็นห่วง” เขาเอ่ยพร้อมรอยยิ้มบางๆ ไม่ใช่ว่าไม่อยากไป แต่เขาห่วงคนที่รอเขาอยู่ที่ห้อง

ป่านนี้จะลุกจากเตียงมากินข้าวรึยัง

“งั้นเดี๋ยวพี่จอดรถรอข้างล่างไหม ถ้าขึ้นไปแล้วแฟนเราโอเคแล้วเราค่อยลงมา” ยังไงก็อยากให้ลมไปด้วยกันอยู่ดี 

“ไม่เป็นไรดีกว่าครับ...ผมเป็นห่วงแฟน” ลมยังยืนยันคำเดิม เขาไม่เคยปล่อยให้ใต้อยู่คนเดียวเวลาที่อีกคนไม่สบาย แค่วันนี้ที่ถูกนัดออกมากระทันหันเพราะต้องแก้งานเขาก็ห่วงอีกคนจะแย่

ไม่ได้ไปกินเลี้ยงไม่เป็นไรหรอก

กินข้าวอยู่ที่ห้องกับใต้ก็ได้นี่นา...

นานแล้วที่เขาไม่ได้กินข้าวพร้อมกัน

“ลม…พี่เป็นห่วงลมนะ” เธอรู้ดีว่าอีกคนรู้ว่าเธอกำลังจะสื่ออะไร สิ่งที่เธอเคยเห็นมาและสิ่งที่คนตรงหน้าแสดงออกมันทำให้เธออดห่วงไม่ได้ “ถ้าไม่ไหวก็พอนะลม”

“พี่ฟ้า...ลมไหว” รอยยิ้มที่ไม่เคยเหน็ดเหนื่อยเผยออกมา “ถ้าลมไม่ไหว...ลมจะหยุดเองครับ”

“เก่งให้ได้อย่างที่พูดล่ะ” มือเล็กเอื้อมมายีหัวคนตรงหน้าอย่างนึกเอ็นดู เธอรักลมเหมือนเป็นน้องชายแท้ๆ “งั้นรีบขึ้นไปเถอะ รู้ว่าเป็นห่วงคนที่รออยู่บนห้อง”

“ขอบคุณมากนะครับที่มาส่ง แล้วก็ขอโทษที่ผมไม่ได้ไปด้วยอีกแล้ว”

“ไม่เป็นไร ครั้งหน้ายังมีเนอะ” เธอยิ้มบางๆ “มีอะไรก็โทรมานะ หรือถ้าเปลี่ยนใจจะตามมาก็ไม่สาย”

“ฮ่าๆ โอเคครับ”

ประตูรถยนต์ปิดลงพร้อมกับรถที่เคลื่อนตัวออกไป ลมหมุนตัวกลับเข้าคอนโดตามความเคยชินเหมือนทุกๆวัน คอนโดที่เป็นบ้านของเขากับคนที่เขารัก คอนโดที่ซื้อมาด้วยเงินของเขาทั้งสองคน ที่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำ

โทรศัพท์ถูกหยิบขึ้นมาดูระหว่างรอลิฟท์ ข้อความที่เขาส่งไปหลังจากที่ถึงที่ทำงานยังไม่ถูกเปิดอ่าน นาฬิกาโทรศัพท์บอกเวลาบ่ายโมงครึ่ง ตอนแรกคิดว่าจะคุยงานนานกว่านี้ แต่กลับเคลียร์เสร็จไวกว่าที่คิด ถ้าเขาขึ้นไปแล้วยังเห็นใต้นอนอยู่บนเตียงเหมือนเดิมคงต้องดุสักหน่อย

กินข้าวไม่เป็นเวลามาหลายวันแล้วคนนี้...

ติ๊ง!

ประตูลิฟท์เปิดออกพร้อมกับร่างของเขาที่เดินเลี้ยวไปยังห้องริมสุดของชั้น นิ้วเรียวกดตัวเลขสิบหลักบนกลอนประตูดิจิตอลเพื่อปลดล็อคเข้าไปในห้อง รหัสห้องที่ตอนแรกอีกคนเคยบ่นว่ายาวและจำยาก เขายังจำได้ว่าตอนนั้นยังต้องจดใส่มือถือไว้ให้ใต้กันลืมแล้วเข้าห้องไม่ได้

คิดแล้วก็ตลกดี

เมื่อก่อนเราหัวเราะกันกับเรื่องเล็กๆน้อยๆ...แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไป

ไม่ใช่การอุปทานไปเองว่าเปลี่ยน แต่มันคือความจริง ไม่ว่าใครก็รู้สึก ทั้งตัวเขาเองและคนรอบข้าง เขาไม่รู้ว่าสาเหตุเกิดจากอะไร เกิดจากตัวเขาหรือเกิดจากใคร เขาไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากถาม ไม่กล้าแม้จะตั้งข้อสงสัย

คิดแค่ว่า...เดี๋ยวทุกอย่างมันก็จะดีขึ้นเอง

ใต้เปลี่ยน...แต่เขาไม่เคยเปลี่ยน

แกร๊ก!

ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศกระทบใบหน้าทันทีที่เปิดประตูห้องเข้ามา รอยยิ้มบางๆเผยออกมาเมื่อเห็นว่าทีวีในห้องนั่งเล่นเปิดอยู่นั่นหมายความว่าอีกคนลุกจากเตียงมากินข้าวแล้ว ลมเดินเข้ามาในห้องก่อนที่จะกวาดสายตามองไปรอบๆเพื่อหาว่าอีกคนอยู่ตรงไหน

“พี่ใต้คะ” เสียงหนึ่งที่ดังขึ้นทำเอาเขาหยุดยืนนิ่งไปชั่วขณะ

ร่างเล็กที่สวมผ้ากันเปื้อนตัวโปรดของเขาเดินออกมาจากห้องครัวพร้อมกับชามข้าวต้มในมือ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มบวกกับท่าทางที่ดูสดใสกำลังเรียกชื่อคนที่เขาคุ้นเคย ลมยืนมองภาพตรงหน้าอยู่อย่างนั้น ไม่มีแม้เสียงที่จะเอื้อนเอ่ยคำใดออกมา นานกว่านาทีที่ร่างเล็กจะหันหน้ามาสบตากับเขา

“อ้าว...สวัสดีค่ะ...เอ่อ เพื่อนพี่ใต้เหรอคะ” ใบหน้าไร้เดียงสาเอ่ยถามพร้อมกับรอยยิ้มที่ยังไม่จางหายไปจากใบหน้า

“…ครับ” คำพูดที่แสนยากลำบากเอ่ยออกมาพร้อมกับสมองที่พยายามประมวลเรื่องราว

ลมเคยบอกใต้แล้วใช่ไหมว่าใต้อยากจะทำอะไรก็ได้...แต่ขออย่างเดียวที่ลมให้ไม่ได้และไม่มีวันให้ได้

อย่าพาใครเข้ามาอยู่ในที่ของเรา

“พี่ใต้ยังนอนอยู่ในห้องอยู่เลยค่ะ เดี๋ยวไปเรียกให้นะคะ”

“ไม่เป็นไรครับ” ลมตอบกลับทันที “เดี๋ยวผมเข้าไปหาเอง”

“อ่อ ได้ค่ะ” เธอยิ้มรับ “แล้วพี่ชื่ออะไรเหรอคะ”

“ลมครับ” เขาตอบ “แล้วเราชื่ออะไร เป็นอะไรกับใต้เหรอ”

“จิ๊บค่ะ...เป็นแฟนพี่ใต้” ใบหน้าขาวใสเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ “จิ๊บฝากตัวด้วยนะคะพี่ลม มีอะไรก็แนะนำจิ๊บได้นะ”

“อ่อ…ครับ” ลมพยักหน้านิดๆ เขารู้สึกชาไปทั้งตัว แม้จะเคยรับรู้เรื่องราวพวกนี้จากเพื่อนๆที่เจอใต้กับคนอื่นมา แต่เขาไม่คิดว่าวันที่เขาจะเห็นด้วยตาตัวเองจะมาถึง

ไม่คิดว่าคำขอเดียวของเขา...ใต้จะทำให้ไม่ได้

“คบกันนานรึยังเรา ใต้ไม่เห็นเคยบอกพี่”

“พึ่งคบกันได้สองเดือนเองค่ะ”

สองเดือนงั้นเหรอ...

“อ่อ…ครับ” เขากลืนน้ำลายลงคอช้าๆ “งั้นพี่ขอเข้าไปคุยกับใต้หน่อยนะ”

“ได้ค่ะ”

“ครับ” กลายเป็นเขาที่ทำอะไรไม่ถูก ทั้งที่ห้องนี้เป็นห้องของเขา ทั้งที่ทุกอย่างยังจัดวางอยู่ที่เดิมอย่างคุ้นชิน แต่เขาทำอะไรไม่ถูกแม้กระทั่งวางรองเท้าไว้ในที่ที่เคยวาง

อยู่ดีๆที่ที่เคยเป็นของเขา...ก็เหมือนไม่ใช่ที่ของเขาอีกต่อไป

ประตูห้องนอนเปิดออกเผยให้เห็นร่างที่นอนหลับอยู่บนเตียง ลมปิดประตูห้องช้าๆพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง สองเดือนจากปากของคนที่อยู่ข้างนอกเริ่มทำให้ทุกอย่างชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ สองเดือนที่เปลี่ยนใต้ไปราวกับเป็นคนละคน ช่วงเวลาที่ผ่านมา เวลาที่เขาคิดเข้าข้างตัวเองว่าอีกคนงานยุ่ง แต่จริงๆแล้วมันก็แค่คำโกหกที่หลอกตัวเองไปวันๆ

ใต้...ไม่ได้มีเขาคนเดียว

“พี่ใต้” ลมเรียกชื่อคนตรงหน้าเสียงอ่อน ไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงที่จะเดินเข้าไปหา

ภายในห้องนอนยังคงมืดสนิท มีเพียงแสงจากข้างนอกที่ทำให้ยังพอเห็นสิ่งต่างๆอยู่บ้าง ขาที่หนักอึ้งค่อยๆก้าวเดินไปนั่งลงข้างเตียงอย่างยากลำบาก น้ำตายังคงไหลออกมาไม่หยุดแม้เขาจะพยายามเช็ดออกเพื่อไม่ให้คนที่นอนอยู่รู้ว่าเขารู้สึกยังไง มืออันสั่นเทาค่อยๆเอื้อมไปจับมืออีกคนช้าๆ

มือที่คอยกอบกุมมือของเขามาตลอดหลายปี

“พี่ใต้ครับ...ยังปวดหัวอยู่ไหม” ลมก็ยังเป็นลม

เป็นลมที่ยังห่วงใต้มากกว่าตัวเองเสมอ

“เมื่อกี้พี่ลมเห็นนะ พี่ใต้ยังไม่ได้กินข้าวเช้าที่พี่ลมทำไว้ให้เลย ข้าวกลางวันก็น่าจะยังอยู่ในตู้เย็นเหมือนเดิม”

“…”

“พี่ใต้ต้องกินข้าวให้ตรงเวลานะรู้ไหม ช่วงนี้ไม่ค่อยกินข้าวเลย ทั้งที่เมื่อก่อนเราต้องกินข้าวพร้อมกันเช้าเย็น” มือข้างที่ว่างอยู่เอื้อมไปสัมผัสที่ข้างแก้มช้าๆอย่างอ่อนโยน “ผอมลงนะ”

“…”

“พี่ใต้ต้องกินข้าวเยอะๆนะรู้ไหม...หมายถึงหลังจากนี้...”

เสียงสะอื้นเบาๆทำให้เขายกมือทั้งสองข้างขึ้นมาปิดปากไว้แน่น ความอัดอั้นตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา หลายเดือนที่เขารับรู้เรื่องราวต่างๆแต่ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขารู้ว่าใต้เที่ยวบ่อย เขารู้ว่าใต้มีคนอื่น แต่เขาก็มีความคิดมาหักล้างความผิดของใต้ทุกครั้ง

คิดมาตลอดว่าที่ใต้เที่ยวบ่อยเพราะมีเรื่องให้เครียดเยอะ และเขาไม่ใช่พวกชอบเที่ยวเลยไม่ค่อยมีปัญหาเวลาใต้จะออกไปเที่ยวกับเพื่อน รู้ว่าใต้มีคนอื่น แต่นั่นมันเป็นแค่คำพูดจากเพื่อนๆหรือคนรอบตัวเขาที่เคยเห็นมาเท่านั้น เขายังเชื่อใจใต้และคิดมาตลอดว่าถ้าเขาไม่รู้ด้วยตัวเอง เขาก็จะยังเชื่อใจ

แต่ในวันนี้ความอดทนทุกอย่างมันหมดลง อาจเพราะสิ่งสุดท้ายที่เขาเคยขออีกคนไว้...อีกคนทำให้เขาไม่ได้



‘พี่ใต้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นพี่ลมขออะไรพี่ใต้อย่างหนึ่งได้ไหม’

‘หืม…ขออะไรครับ’

‘ที่ของเรา...ขอให้มีแค่เรานะ’

‘ลมขออะไรแปลกๆ’

‘…’

‘ที่ของเราก็ต้องมีแค่เราอยู่แล้ว...ใต้ไม่ให้ใครเข้ามายุ่งหรอก’



“พี่ใต้ต้องดูแลตัวเองนะ”

ไม่มีลมอยู่ข้างๆแล้ว

“อย่าดื่มหนัก...พี่ใต้ชอบบ่นปวดหัวอยู่บ่อยๆ พี่ลมเป็นห่วง”

“ลม” คนที่นอนอยู่เอ่ยออกมาเสียงเบา “กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่” เขาตกใจไม่น้อยที่เห็นอีกคนนั่งอยู่บนเตียงข้างๆเขาตอนนี้

ไหนลมบอกว่ากลับเย็นๆ...

“เมื่อกี้นี้เอง” เขายิ้มให้คนตรงหน้า “งานเสร็จไวกว่าที่คิดน่ะ ส่งข้อความบอกแล้วแต่ไม่เห็นพี่ใต้อ่าน พี่ลมเป็นห่วงเลยรีบกลับมาหา”

“แล้ว…” เขาเอ่ยเสียงเบา “อ่า...”

“เจอแล้ว”

“ลม…”

“พี่ลมเจอจิ๊บแล้วนะ” เขาเอ่ยคำที่ยากลำบากออกมาอีกครั้ง “น่ารักดีเนอะ...เขาดูสดใสมากๆเลยล่ะ”

“ลม”

“ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพี่ใต้ถึงชอบ”

“…”

“อย่าลืมออกไปกินข้าวต้มล่ะ เมื่อกี้เห็นจิ๊บทำไว้ให้ กำลังร้อนๆเลย”

“ลม” ใต้เรียกชื่อคนตรงหน้าซ้ำอีกครั้ง เขารับรู้ได้ว่าคนตรงหน้ารู้สึกยังไง และเขารับรู้ได้ว่าตอนนี้ตัวเองรู้สึกยังไง “ใต้...ใต้แค่...”

“ทุกอย่างมันชัดเจนอยู่แล้วใต้”

“…”

“ไม่ใช่พี่ลมคนเดียวใช่ไหม”

“พี่ใต้ขอโทษ”

“อืม…อย่าลืมออกไปกินข้าวนะ” เขาย้ำอีกครั้ง ย้ำในสิ่งที่เขาห่วง ย้ำในสิ่งที่หลังจากนี้เขาจะไม่ทำหน้าที่นั้นอีกแล้ว “ต้องกินข้าวให้เป็นเวลา”

“พี่ลมพูดเหมือนพี่ลมจะไป”

“อืม…พี่ลมจะไป” เขาพยักหน้าทั้งน้ำตา “อยู่ไม่ไหวแล้วพี่ใต้”

“…”

“พี่ใต้จำได้ใช่ไหม...ที่ของเราต้องมีแค่เรา”

“อืม” เขารับคำเสียงเบา

ผิดเอง...ผิดที่เขาเอง

“แล้วทำไมวันนี้มันไม่มีแค่เราแล้วล่ะ...ทำไมถึงมีคนอื่น” มือเรียวกำเข้าหากันแน่น “ไม่มีแค่พี่ใต้พี่ลมเหมือนเมื่อก่อน ทำไมถึงมีคนอื่น”

“…”

“คนอื่นที่บอกกับพี่ลมว่าเป็นแฟนพี่ใต้” 

“พี่ลม...”

“พี่ใต้”

“…”

“เรา…”

“…”

“เลิกกันนะ”

คำพูดที่ไม่เคยคิดว่าจะออกจากปากของตัวเอง คำพูดที่เขาเกลียดที่สุดเวลาอ่านหนังสือนิยายหรือดูหนังรัก คำพูดที่เขาไม่อยากฟังและคิดว่าจะไม่มีวันเอ่ยออกมา

แต่ในวันนี้กลับเป็นเขาที่พูดคำนี้

ฟางเส้นสุดท้ายขาดลง

เขารับไม่ไหวอีกต่อไป...

“พี่ลม...” คนที่ไม่เคยคิดว่าจะได้ยินคำๆนี้เอ่ยชื่อคนตรงหน้าเสียงเบา ไม่ใช่แค่ลมที่เสียใจ เขาเองก็เสียใจไม่ต่างกัน เขาไม่ได้อยากให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้

แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้น...เกิดจากตัวเขา

“พี่ลมจะไม่อยู่กับพี่ใต้แล้วเหรอ”

“…”

“พี่ลม” เขาเรียกคนตรงหน้าซ้ำๆ นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะทำได้ มือหนาเอื้อมไปจับมือคนตรงหน้าเบาๆอย่างทะนุถนอม ใต้ประคองมือลมไว้ข้างแก้มเขาก่อนที่จะเงยหน้าสบตาผ่านม่านน้ำตาที่บดบังใบหน้าของอีกคน “ขอโทษครับ”

“…”

“ขอโทษที่ทำให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้”

“…”

“ใต้ไม่มีอะไรจะแก้ตัว ไม่มีเลย”

“อืม” ลมพยักหน้ารับพร้อมน้ำตา

ไม่ใช่แค่เขาที่ร้องไห้ ไม่ใช่แค่เขาที่เสียใจ

ใต้ร้องไห้ไม่ต่างจากเขา ใต้เสียใจไม่ต่างจากเขา

เพราะอะไรที่ทำให้เรื่องของเรามาอยู่ตรงจุดนี้...มันเกิดขึ้นได้ยังไง

“ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา”

“…”

“ลมทำทุกอย่างได้ดีมาตลอด...ดีที่สุดสำหรับใต้นะ”

ใต้ดึงคนตรงหน้าเข้ามากอดไว้แน่น กอดสุดท้ายที่แทนความรู้สึกต่างๆมากมาย จากวันนี้และตลอดไปเขาคงไม่ได้ทำแบบนี้อีกแล้ว เขาไม่ได้อยู่ในจุดที่จะทำได้

อยากกอด...

กอดเพื่อให้รู้ว่าเขารักคนตรงหน้ามากแค่ไหน

กอดเพื่อแทนความรู้สึกผิดเต็มหัวใจ

กอดเพื่อบอกว่า...ไม่ว่าจะผ่านไปนานเท่าไหร่ ลมยังเป็นรักที่ดีที่สุดของเขาเสมอ

เขาเองที่ทำทุกอย่างพัง

“ครับ”

“…”

“เราเลิกกันนะลม”





“ฮึก…” 

เรื่องราวต่างๆที่ผ่านเข้ามาในความทรงจำเขาอีกครั้งทำให้ความรู้สึกต่างๆหวนกลับมา ความทรงจำกลับมาพร้อมความรู้สึกในตอนนั้น กลับมาในเวลาที่ไม่ควรจะกลับมา

“ร้องออกมาเถอะลม”

“…”

“ร้องออกมาให้พอกับที่ตอนนั้นลมอยากจะร้อง”

“ฮึก…ใต้...ใจร้าย...ฮืออ...อออ” มือเรียวยกมือเช็ดน้ำตาไปมาซ้ำๆ “ผมไม่ได้เข้มแข็ง...ฮือ...ผม...”

“ลม” ใต้เอื้อมมือไปหาอีกคนช้าๆก่อนจะชักมือกลับอย่างลืมตัว

ลืมไป...ว่าทำแบบนั้นไม่ได้

“ทำไม...ไม่รั้ง...”

“…”

“ทำไม...ไม่ขอ..ฮึก...ให้อยู่...”

“…”

“ทำไม...เราต้อง...เลิกกัน...”

เคยมีคนบอกว่าคนที่ยิ้มเก่งที่สุดจะเป็นคนเดียวกับคนที่ร้องไห้น่าสงสารที่สุด วันนี้เขาเข้าใจคำนี้ดีหลังจากที่เห็นคนตรงหน้าระเบิดความรู้สึกออกมา ความรู้สึกตลอดสามปีที่ผ่านมาที่ไม่เคยได้พูดคุยกันอีก ความรู้สึกที่ติดค้างอยู่กับเขาและลมมาตลอด

“เพราะใต้รู้ว่าถ้าขอให้ลมอยู่”

“…”

“ลมก็จะอยู่...เพราะลมเป็นลม”

“…”

“ลมที่ห่วงใต้มากกว่าห่วงตัวเอง”

“ฮึก…ฮือ...”

“ลม…”

“…”

“ให้ใต้ทำอะไรสักอย่างได้ไหม” เขาพูดพร้อมกับยื่นแขนข้างหนึ่งไปตรงหน้า “ให้ตรงนี้ช่วยซับน้ำตาลมได้ไหม”

“…”

“ให้คนที่ทำลมร้องไห้...ได้ทำอะไรสักอย่างเพื่อลมบ้าง” อย่างน้อยมันก็ดีกว่าที่เขาไม่ได้ทำอะไรเลย “ไม่อยากจับตัวใต้ไม่เป็นไร”

“…”

“จับแค่แขนเสื้อก็ได้”

“…”

“อย่างน้อยมันก็ดีกว่าตอนนี้”

มือเรียวเอื้อมไปแตะแขนของคนข้างๆอย่างห้ามไม่ได้ มืออันสั่นเทาค่อยๆจับแขนอย่างระมัดระวัง แขนที่เขาไม่เคยได้จับหลังจากที่ผ่านเรื่องราวในวันนั้น น้ำตาถูกซับด้วยแขนเสื้อเชิ้ตสีขาว ใต้รับรู้ได้ถึงความเปียกชื้นที่สัมผัสกับผิวหนังของเขา น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าที่ไหลออกมาจากดวงตาคู่สวย เขาไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมอง

เจ็บ...เจ็บเหมือนจะตาย

สามปีที่ผ่านมา มัวทำอะไรอยู่วะใต้

ทำไมถึงทำให้คนๆหนึ่งเป็นได้ถึงขนาดนี้

ทำไมตอนมีเขาอยู่...ไม่รักษาไว้ดีๆ

“ใต้โกรธตัวเอง”

“…”

“ถ้าลมจะไม่ยกโทษให้...ใต้เข้าใจ...เข้าใจทุกอย่างแล้วครับ”

“…”

“ใต้ขอโทษ”

“ลม…”

“…”

“ลมก็ขอโทษ...ที่ทำตัวน่าเบื่อ”

“…”

“ขอโทษ...ที่ไม่เคยรู้เลย”

มือที่จับแขนอยู่ลดระดับแขนลงก่อนที่แขนทั้งสองข้างของเขาจะกอดแขนของคนข้างๆไว้หลวมๆ มือสอดประสานกันราวกับว่ารอคอยเวลานี้มานานแสนนาน

สามปีแล้วที่เราปล่อยมือกันไป

สามปีแล้วที่มือไม่ได้สอดประสานกันอย่างคุ้นเคย

สามปีแล้วนะ...ที่เราเลิกกัน

“ถ้าจับมือแน่นไปลมบอกใต้นะ”

“…”

“แต่ใต้จะไม่ปล่อยมือลมแล้ว”

“…”

“ใต้หมายถึง...ถ้าลมยังให้โอกาสใต้อยู่”

“…”

“โอกาสครั้งสุดท้ายของใต้”

“…”

“ครั้งสุดท้ายได้ไหมลม”








-------------------------------------------------------------------

กอดทั้งคู่ไว้แน่นๆนะคะ จับมือไปพร้อมกัน


นิยายเรื่องนี้เราจะแต่งให้จบ ต่อให้คนอ่านน้อยเราก็จะแต่งให้จบ

ขอโทษที่พาเรื่องมาหน่วงขนาดนี้ เอาจริงๆก็เข้าใจคนอ่านที่ไม่ชอบกัน T-T

แต่เรายืนยันว่าเรื่องนี้จะจบค่ะ เราสัญญาเกี่ยวก้อย


ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ ขอบคุณทุกกำลังใจ

อยู่ด้วยกันจนจบเรื่องนะคะ :)


นิยายเรื่องนี้ถูกวางพลอตมาไม่ยาวมาก เพราะงั้นฝากติดตามด้วยนะคะ


แวะไปให้กำลังใจพี่ลมกับพี่ใต้กันนะคะ #เสี้ยวลมหายใจ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 572 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,257 ความคิดเห็น

  1. #1252 rraindomm (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 กันยายน 2563 / 22:56
    คุณไรท์!!!! ไม่ไหวแล้วๆๆๆๆๆๆ
    #1,252
    0
  2. #1249 T A M O N (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กันยายน 2563 / 00:17
    ร้องไห้เหมียนหมาเลยอ่าตอนนี้ ฮรืออออออ 😭😫😭😫
    #1,249
    0
  3. #1240 Darkly_milkkk (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 21:11
    ฮืออ ตอนนี้หนักหน่วงจังเลยค่ะ
    #1,240
    0
  4. #1233 NoonitNitaya (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 23:52
    ร้องไห้เป็นเพื่อนลมแบบน้ำนองเป็นถัง
    #1,233
    0
  5. #1228 Saaree6612 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 19:21
    จุก เจ็บ ไปหมด😢 หืออออ
    #1,228
    0
  6. #1219 sugarraeks (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 20:04
    เจอจังๆแบบนี้มันเจ็บมากๆๆๆๆๆเลยนะพี่ใต้รู้มั้ย
    #1,219
    0
  7. #1210 MarkBam1n1a (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 12:14
    ไม่จับ ไม่ให้จับแล้วได้ไหม อะไรก้ได้ที่ไม่ใช่นอกใจละทิ้งกันแบบนี้ โอ้ยยยอิน อินจนน้ำตาท่วมหน้า เกลียดอีใต้ เกลียดมาก โคดเกลียดเลยยยยยย
    #1,210
    0
  8. #1199 JssLin (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 00:00
    เจ็บปวดแทนลมเลยอ่ะ วันนั้นโลกทั้งใบคงแตกสลาย ใต้ใจร้ายมาก
    #1,199
    0
  9. #1188 qrdqt (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 12:55
    เคยเจอแบบลมเลย เป็นเราเองที่รั้งไม่ให้เขาไป เขาอยู่ต่อช่วงแรกที่เราเจ็บหนัก พอเราเริ่มดีขึ้นบ้างเราก็ให้เขาไป แต่ความรู้สึกเราคือไม่เอาแล้วไม่กลับไปแล้ว ถึงจะเป็นรักที่ดีที่สุดของเราก็เถอะ ทุกวันนี้ยังคิดถึงเขาอยู่ แต่ไม่อยากกลับไปแล้วไม่ได้รักกันแล้ว แต่เรื่องของลมก็รอลุ้นนะเพราะยังรักกันอยู่
    #1,188
    0
  10. #1182 eannysrr (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มีนาคม 2563 / 02:41

    ไม่อยากให้ดีกัน ใต้เลวเกินไป

    #1,182
    0
  11. #1167 -dddd- (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:18
    แต่งดีมากค่ะไรท์ อินจัด อ่านแล้วปวดตับมากๆๆ
    #1,167
    0
  12. #1165 Wick55 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:36
    ใต้ใจร้ายมาก แค่เบื่อก็พาคนอื่นเข้ามาในชีวิตทั้งที่จริงก็ยังรักคนรักอยู่ เข้าใจความรู้สึกลม เพราะยังรักถึงได้ออกไปกับใต้ แต่ก็เจ็บกับอดีตที่โดนมา ถึงจะพอทำใจได้บ้าง ถ้ากลับมาอยู่กับคนที่เคยรักก็ยิ่งทำให้ move on ยาก สู้กับความรู้สึกตัวเองคงไม่ง่าย สู้ๆค่ะ
    #1,165
    0
  13. #1161 เขาเรียกฉันว่าเต่า (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2563 / 17:44
    จากใจจริง คืออยากให้พอไม่กลับไปแล้วแต่ในความจริงมันก็ทำยากนะสำหรับคนยังรักกัน
    #1,161
    0
  14. #1140 mileyduchess (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 16:10
    ยิ่งรู้เหตุผลที่ทำให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้ ยิ่งไม่ชอบใต้มากกว่าเดิมอีก จากปกติก็ไม่ได้ชอบอยู่แล้วด้วย เห็นแก่ตัวตั้งแต่ในอดีตจนถึงตอนนี้เลยเนอะใต้เนี่ย พอเขาอยู่ก็เบื่อ พอเขาไม่อยู่แล้วก็ร้องหาความเหมือนเดิม โครตเห็นแก่ตัว เอาแต่ได้ คือใจร้ายกับลมชิบหายเลย ไม่อยากให้ลมอยู่ร่วมบ้านด้วยแล้วเนี่ย ไม่ไหวจริงๆ
    #1,140
    0
  15. #1123 saisaisaisai14 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 13:25
    ใต้โคตรเห็นแก่ตัวอะ สองเดือนที่พี่ลมไม่รู้อะไรเลย แค่เพราะเบื่อเลยต้องไปหาคนอื่น ทำไมไม่บอกก่อนวะใต้ อยากตีอะอย่าให้เจอนะใต้ เข้าใจความเสียใจของพี่ลมเลย เข้าใจเลยว่าทำไมอยากเว้นระยะห่างขนาดนั้น สามปีที่เลิกไปทำไมใต้ถึงพึ่งมาพูดวะ กลับมาทำไมตอนที่พี่ลมอยู่คนเดียวได้บ้างแล้ว ฟังเพลงเดิมได้นิดหน่อย เปิดดูรูปเธอเล็กน้อย ค่อยๆดีขึ้นทุกวัน ทำไมวะใต้ แต่พี่ลมแกก็รักของแกอะเนาะ ร้องไห้ตามพี่ลมเลยย หอมหัวนะครับบ ไรท์บรรยายได้ดีมากคืออินอะเหมือนโดนนอกใจเองเลย
    #1,123
    1
    • #1123-1 perlina(จากตอนที่ 5)
      1 มกราคม 2563 / 14:48
      แอแง แอบเห็นท่อนเพลงแล้วอดเม้นตอบไม่ได้ ชอบความเข้ากันนี้มากเลยค่ะ 55555 ดีใจที่ชอบนะคะ
      #1123-1
  16. #1110 KRAM_ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 21:14
    ใต้เห็นแก่ตัวโคตรๆ ระยะเวลา 2 เดือนที่นอกใจคือมันต้องรู้สึกอะไรแล้วมั้ยอะ บอกว่าตอนนั้นตัวเองรักลมแต่เบื่อลม คือย้อนแย้งตัวเองมากๆ
    #1,110
    0
  17. #1107 OoNuizqBk (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 12:26
    โห่่...ไม่อยากให้โอกาสพี่ใต้เลยอะ
    #1,107
    0
  18. #1096 miiiina (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 12:53
    ขอฟาดสักหลาย ๆ ที หน่อยเถอะ พี่ใต้
    #1,096
    0
  19. #1085 MARRYBENN21 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 00:44
    คือขัดใจมากค่ะไรท์ ไปต่อไม่ถูกจริงๆ ถ้าเขาจะกลับมาคบกันแค่เพราะรู้สึกดีๆแล้วยังบอกให้ทำอะไรๆเหมือนเดิม มันไม่ได้จริงๆๆๆๆๆ หือออออ
    #1,085
    0
  20. #1081 KoyJuthamas (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 20:35
    โห้พี่ลม เก่งมากๆเลยผ่านตอนนั้นมาได้ยังไง เก่งเกินไปแล้วกอดพี่ลมครับ
    #1,081
    0
  21. #1075 Bow999999 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 10:00
    เลวมาก
    #1,075
    0
  22. #1074 Beom_0601 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 01:09
    จริง ๆ เลวแบบไม่น่าให้อภัยเลยนะ มีใหม่แถมพามาบ้านอีก โหแย่มากไม่อยากให้คืนเีด้วยเลย วันข้างหน้าถ้าเบื่ออีกจะทำไง
    #1,074
    0
  23. #1070 Intent (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 23:00
    ทำไมคนที่ไม่ได้ทำอะไรผิดต้องมาขอโทษด้วยไม่เข้าใจ ถ้าเป็นเราคือสองเดือนมันก็มากพอแล้วจริงๆกับการนอกใจ กับสิ่งที่ใต้ทำ
    #1,070
    0
  24. #1069 SuruttiyaSrisang (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 03:39
    ใต้โคตรเห็นแก่ตัวเลย ร้องไห้ตามพี่ลม
    #1,069
    0
  25. #1067 nokbinnn (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 20:36

    น้ำตาไหลตามพี่ลม TT
    #1,067
    0