เสี้ยวลมหายใจ [Yaoi] END

ตอนที่ 4 : 3 : ไม่เหมือนเดิม...แต่เหมือนเดิม 100 per

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,641
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 559 ครั้ง
    14 ก.พ. 61

B
E
R
L
I
N
 

ไม่เหมือนเดิม...แต่เหมือนเดิม



“เข้าใจแล้ว กำลังจะออกไป” เสียงของเจ้าของบ้านดังขึ้นพร้อมกับร่างในชุดสูทเข้ารูปที่กำลังคุยโทรศัพท์ลงมาจากชั้นสอง วันนี้เขาต้องออกไปคุยงานข้างนอกเลยต้องแต่งตัวเนี๊ยบกว่าทุกวัน

สายตาของใต้หยุดลงที่ร่างของคนที่ถือจานอาหารเช้ามาวางไว้บนโต๊ะกับกาแฟร้อน ลมอยู่ในชุดเตรียมจะออกไปทำงานแต่ยังคงสวมผ้ากันเปื้อนเพราะยังทำหน้าที่ในตอนเช้าไม่เสร็จ ถ้านับจากวันแรกที่ลมมาอยู่ที่นี่ก็น่าจะเกือบหนึ่งอาทิตย์ได้ที่เขาใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันในบ้านหลังนี้

จะเรียกว่าใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันก็คงจะพูดได้ไม่เต็มปาก หลังจากคืนนั้นที่เขาคุยกันจบไปเขาก็ไม่ได้คุยอะไรกันอีก กว่าเขาจะกลับมาบ้านอีกคนก็นอนไปแล้ว บางวันเขาก็ไม่กลับบ้านทำให้แทบจะไม่มีบทสนทนาใหม่เกิดขึ้นระหว่างเขาสองคน

ลมต้องการให้มันเป็นแบบนี้อยู่แล้ว

“เย็นนี้คงกลับดึก...หรืออาจไม่กลับ” ใต้เป็นคนเริ่มบทสนทนาแรกของวัน

จริงๆเขาก็เป็นคนเริ่มประโยคสนทนาทุกครั้งอยู่แล้ว...

“อืม” ลมรับคำสั้นๆ เขาได้ยินประโยคนี้เป็นครั้งที่สามภายในหนึ่งอาทิตย์

และทุกครั้งก็จบตรงที่ใต้ไม่กลับมาที่บ้าน

“พรุ่งนี้ไม่ต้องทำอาหารเช้า คงไม่มีเวลากิน”

“อืม” เขาหยักหน้ารับ

วันนี้ก็คงไม่มีเวลากิน...ดูจากแก้มกลมๆที่รีบกินอาหารในจานให้หมดไวๆ

“คราวหลังถ้ารีบก็บอก...เดี๋ยวทำใส่กล่องไว้ให้” ลมเอ่ยออกมาเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้ารีบกินจนกลัวว่าจะติดคอ

“ไม่เป็นไร” ใต้ตอบพร้อมกับยกกาแฟขึ้นดื่ม “ไม่อยากเคยตัว”

“…” เขาเงยหน้าขึ้นมาสบตาคนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจในความหมายที่อีกคนต้องการจะสื่อ “อืม ก็แล้วแต่”

“อืม” ใต้พยักหน้ารับ “ทำเท่าที่อยากทำ ไม่ต้องฝืนตัวเองมาก”

“ก็ไม่ได้ฝืน” เขาตอบกลับ “ปกติ”

“อืม” เขาถอนหายใจ “วันนี้มีประชุมเช้า ต้องรีบไปแล้ว”

“ครับ พอจะดูออก”

“อืม…งั้นไปล่ะ”

“ฉีดน้ำหอมไปรึยัง” เขาถามขึ้นเมื่อเห็นคนตรงหน้าลุกขึ้นเตรียมออกไป ปกติเขาต้องได้กลิ่นน้ำหอมจากใต้ตั้งแต่ตอนที่ใต้เดินมานั่งที่โต๊ะ

แต่วันนี้ไม่ได้กลิ่น

“เออใช่...” ก็รู้สึกอยู่ว่าตัวเองเหมือนลืมอะไรไป “ขอบคุณที่เตือน เกือบลืมไปแล้ว” เขาถอนหายใจกับความเร่งรีบของตัวเอง

รีบทีไรลืมนู่นลืมนี่ทุกที

“แล้วก็เนคไท”

“หืม?” เขาเลิกคิ้ว “เนคไท?”

“มันเบี้ยว จัดให้ตรงหน่อย”

“อ่อ…”

“อะไรเล็กๆน้อยๆก็ให้ความสำคัญบ้าง”

“อืม…เข้าใจแล้ว”

“เข้าใจแล้วก็ทำด้วย”

เขาอยู่เตือนทุกครั้งไม่ได้

“อืม”

“รีบไปเถอะ เดี๋ยวสาย” ลมตัดบทสนทนาก่อนที่บรรยากาศจะอึดอัดไปมากกว่านี้

ตั้งแต่ที่อยู่ด้วยกันมาเกือบหนึ่งอาทิตย์ บทสนทนาระหว่างเขาสองคนเป็นบทสนทนาเดิมๆที่วนลูปเหมือนพายเรืออยู่ในอ่าง คุยกันแทบจะนับประโยคได้ บางครั้งก็เงียบขึ้นมาพร้อมกันจนรู้สึกอึดอัดกันเอง

ไม่ชอบที่เป็นแบบนี้สักเท่าไหร่

“ลม” เขาเรียกชื่ออีกคนก่อนที่จะเดินกลับขึ้นไปข้างบน “วันนี้...ตั้งใจทำงานนะ”

“อืม” ลมพยักหน้านิดๆ “เหมือนกัน”

“…”

“ตั้งใจทำงาน”




ห้องทำงานดูเงียบขึ้นมาเมื่อทีมเขียนบทคนอื่นๆไม่เข้าออฟฟิศในวันนี้ ความจริงช่วงนี้เป็นช่วงที่จะไปไหนก็ได้ไม่จำเป็นต้องเข้าออฟฟิศ แต่เพราะไม่รู้จะไปที่ไหนทำให้เขาเลือกที่จะมาออฟฟิศในวันที่ทุกคนต่างพร้อมใจกันไปหาแรงบันดาลใจเขียนบทข้างนอก

หน้าจอคอมพิวเตอร์ค้างอยู่ที่บรรทัดเดิมมาเกือบครึ่งชั่วโมง ทั้งที่พยายามหาอะไรทำเพื่อให้สมองแล่น แต่ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นผลเมื่อกลับมาเปิดหน้างานที่ต้องทำต่อ

ลมหยิบยางมัดผมขึ้นมามัดผมข้างหน้าที่ยาวจนทิ่มตาให้กลายเป็นทรงน้ำพุเล็กๆกลางหัวก่อนจะปิดหน้าจองานลงอีกครั้ง เขาคิดว่าถ้าตัวเองยังนั่งอยู่เฉยๆแบบนี้คงไม่มีทางคิดงานได้เกินสองบรรทัด ใจอยากจะออกไปข้างนอก แต่ติดตรงที่เขาไม่รู้จะไปไหนและไม่รู้จะไปยังไง

ขึ้นรถเมล์ผิดสายก็บ่อย...ขึ้นรถแท็กซี่ก็เปลือง

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนจากแอพพลิเคชั่นที่เขาเชื่อมต่อกับคอมพิวเตอร์ดังขึ้นพร้อมกับหน้าจอแสดงรายชื่อของคนที่ทักเข้ามา ลมกดเปิดอ่านข้อความก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปทันทีที่เห็นว่าคนที่ทักมาคือน้องน้ำฝ่ายสถานที่




-N- : พี่ลม

-N- : ทำไรอยู่

LOM : ทำงานสิ 

LOM : อยู่ออฟฟิศคนเดียว คนอื่นๆหายไปไหนหมดไม่รู้

-N- : อ้าวววววววววว

-N- : เหงาเลยอะดิ

LOM : แค่นี้สบายมาก

LOM : แล้วมีอะไรรึเปล่า

-N- : จะบอกว่ามีก็ไม่เชิง 

-N- : ตอนนั้นที่พี่บอกมีโลเคชั่นที่อยากไปดูคือที่ไหนนะ

-N- : วันนี้งานผมเสร็จเร็ว ถ้าไม่ไกลมากเดี๋ยวพาไปวันนี้

LOM : อย่าหลอกให้ดีใจเล่นนะ

-N- : โอ้โห พูดอยู่กับใครครับ

-N- : นี่น้องน้ำไง

LOM : โอเค หาลิ้งค์แป๊บ

-N- : คาดหวัง

LOM : รู้แล้ววววว




ลมรีบเปิดหาสถานที่ที่เขาเคยบอกกับอีกคนทันที ถ้าได้ออกไปข้างนอกอย่างน้อยก็คงได้ไอเดียใหม่ๆบ้าง อีกอย่างวันนี้เขาจะกลับกี่โมงก็ได้ ไม่มีใครรอกินข้าวตอนเย็น

อ่า...คิดถึงทำไมกัน

ติ๊ง!




LOM : มาแล้ววววววววว

LOM : *ส่งลิ้งค์*

LOM : ที่นี่ๆ พี่อยากไปที่นี่




ติ๊ง!




-N- : หานานไปป่ะพี่



“หืม…” เขาขมวดคิ้วทันทีที่อ่านข้อความล่าสุดที่น้องส่งมา “ก็ส่งไปแล้ว...”

เขาเปิดหน้าต่างแชทอีกครั้งเพื่อเช็คว่าเขาส่งลิ้งค์ไปให้อีกคนแล้ว เมื่อกี้เขาพิมพ์ส่งไปแล้ว ทำไมข้อความถึงไม่ขึ้น อินเตอร์เน็ตไม่ดีหรือว่าเขา...

“ชิบ…” ลมอุทานคำหยาบออกมาทันทีที่เห็นว่าเขาส่งข้อความไปหาใคร

ข้อความตรงหน้าที่พิมพ์ไปกับชื่อเจ้าของห้องแชททำให้เขากลืนน้ำลายอึกใหญ่ ข้อความที่ส่งไปขึ้นสถานะว่าอ่านแล้วหลังจากที่เขากดส่งไปไม่ถึงหนึ่งนาที

ที่อ่านไวอาจเพราะรอเขาตอบข้อความที่เจ้าตัวพึ่งส่งมาถาม




T : ลม ถ้ากลับไปที่บ้านฝากเข้าไปดูในห้องให้หน่อยว่ามีซองเอกสารอยู่บนโต๊ะทำงานรึเปล่า

T : หาในรถแล้วหาไม่เจอ ถ้ามีหรือไม่มียังไงบอกด้วยนะ

LOM : มาแล้ววววววววว

LOM : *ส่งลิ้งค์*

LOM : ที่นี่ๆ พี่อยากไปที่นี่




เขาตอบอะไรกลับไปวะเนี่ย...

ติ๊ง!

เสียงข้อความที่ดังขึ้นทำให้เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะเปิดอ่านแชทที่อีกคนตอบกลับมา ฝั่งนั้นจะรู้ไหมว่าเขาไม่ได้ตั้งใจส่งลิ้งค์ไป

ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ




T : อยากไปเหรอ

T : ไปไหม

LOM : คือ

LOM : ขอโทษ...ส่งผิด

T : อ่อ

T : ครับ

T : ก็คิดไว้แล้วว่าลมทักผิด

LOM : เดี๋ยวกลับไปที่บ้านแล้วจะไปดูให้

T : ลม

LOM : อืม

T : อยากไปไหม

T : ไปได้จริงๆ

T : อยากไปรึเปล่า

T : หรือว่ามีคนพาไปแล้ว

T : เปิดดูแล้วนะ ไม่ไกลจากกรุงเทพมาก ขับรถไปไม่นานก็ถึง

LOM : ใต้

T : เข้าใจแล้ว

T : ไม่กวนแล้ว

T : ถึงบ้านก็ฝากดูซองเอกสารด้วย

LOM : อืม




ลมกดปิดหน้าต่างแชทของใต้ลงก่อนจะถอนหายใจออกมาอีกครั้ง ทำไมเขาต้องมารู้สึกผิดกับสิ่งที่ตัวเองตอบกลับไปทั้งๆที่มันคือสิ่งที่เขาควรทำ

เขาไม่ควรเข้าใกล้อีกคนมากกว่านี้

เขาไม่ควรตามใจตัวเอง

เพราะสิ่งที่ได้รับกลับมา...มันเจ็บ




LOM : มาแล้วๆ

-N- : หายไปนานจนผมจะโทรหาแล้วเนี่ย

-N- : ตกลงมันอยู่ที่ไหน ส่งลิ้งค์มาาา

LOM : เพื่อนพี่อยากไปพอดีเลยบอกว่าจะพาไป

LOM : เดี๋ยวให้เพื่อนพาไปก็ได้ ไม่รบกวนน้ำแล้ววว

-N- : อะโห่ รบกวนอะไร

-N- : ไปกับเพื่อนก็ดีจะได้สนุกๆ

-N- : ถ่ายรูปมาฝากด้วยพี่ ถ้าโลเคชั่นดีจริงจะได้เอามาเป็นตัวเลือกตอนถ่ายจริง

LOM : อืม

LOM : ได้เลยยยยย




นิ้วเรียวเลื่อนเม้าส์กดเข้าไปยังหน้าต่างแชทที่กดปิดไปอีกครั้ง เขารู้ว่าสิ่งที่กำลังจะทำต่อไปนี้เป็นผลร้ายกับตัวเอง รู้ว่าทำลงไปแล้วจะทำให้เขายิ่งแย่ แต่เขาจะปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้

ทั้งที่เขาไม่ได้ทำอะไรผิด...แต่เขากลับรู้สึกผิด

รู้สึกผิดที่ตัวเองไม่ดูให้ดีๆก่อนที่จะกดส่ง

รู้สึกผิดที่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกแย่

ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายอาจจะไม่ได้รู้สึกแบบนั้นเลยก็ตาม...




LOM : ที่บอกว่าจะพาไป

LOM : ไปตอนนี้เลยได้ไหม




ข้อความที่เด้งขึ้นมาระหว่างติดไฟแดงทำให้เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดอ่านเพื่อฆ่าเวลา ข้อความจากคนที่ส่งมาทำให้ความเครียดที่สะสมมาทั้งวันหายไปในพริบตา ใต้กดปลดล็อกหน้าจอก่อนจะรีบพิมพ์ข้อความตอบกลับไปทันที




T : ได้ครับ

T : ไปตอนนี้ได้ :)




ยอมรับว่าตกใจกับข้อความที่ลมส่งมาตั้งแต่ข้อความแรกจนมาถึงข้อความล่าสุด ความจริงเขาพอจะเดาออกอยู่แล้วว่าลมทักผิด แต่ก็อดไม่ได้ที่จะถามไปแบบนั้น เขาหวังแค่ว่าอีกคนจะตอบตกลงไปกับเขา แม้จะรู้ว่าโอกาสที่เป็นไปได้มันน้อยมาก แต่ก็อยากลอง

ทั้งที่ไม่รู้ว่าทำไปตอนนี้แล้วมีประโยชน์อะไรก็ตาม




LOM : งั้นเดี๋ยวกลับไปรอที่บ้าน

T : อืม

T : กลับไปรอที่บ้านนะ

T : เดี๋ยวกลับไปหา

T : พี่ใต้จะกลับไปหาพี่ลมนะครับ




ข้อความสุดท้ายพิมพ์ค้างไว้แต่ไม่กล้าส่ง นิ้วที่พิมพ์อยู่เลื่อนไปกดลบข้อความที่พิมพ์อยู่ทั้งหมดทิ้งก่อนจะพิมพ์ข้อความใหม่กลับไป




T : เดี๋ยวเจอกันที่บ้านนะ




สุดท้ายเขามันก็แค่คนขี้กลัวคนหนึ่ง

คนที่ยอมรับความจริงไม่ได้

ความจริงที่ว่า...เขายังรู้สึกกับลมอยู่




T : ถึงแล้วนะ




ข้อความที่เด้งขึ้นมาหลังจากกลับมาถึงบ้านได้สักพัก ทำให้คนที่เตรียมตัวพร้อมแล้วลุกขึ้นจากโซฟาพร้อมกับถุงกระดาษขนาดใหญ่ในมือ เขากลับมาเก็บของพร้อมกับทำความสะอาดบ้านอีกนิดหน่อย

ความจริงแล้วแทบไม่ต้องทำความสะอาดอะไรเลยในเมื่อของทุกอย่างยังวางอยู่ที่เดิม มีก็แค่ปัดกวาดเช็ดถู เพราะส่วนใหญ่เจ้าของบ้านก็อยู่ข้างนอกมากกว่าอยู่ในบ้าน ส่วนเขาก็มีห้องส่วนตัวเลยไม่ได้ใช้พื้นที่อื่นในการทำอะไร เว้นก็แต่ห้องครัวที่ต้องใช้ทำอาหารทุกมื้อ

ลมเดินออกมาพร้อมกับเช็คความเรียบร้อยอีกครั้ง เขาหมุนลูกบิดเพื่อให้แน่ใจว่าล็อกกุญแจบ้านแล้วก่อนจะเดินไปที่ประตูรั้วหน้าบ้าน รถยนต์ที่คุ้นตาจอดอยู่พร้อมกับเงาสะท้อนของคนที่อยู่ข้างใน เขาเลื่อนประตูรั้วออกเพื่อให้ตัวเองเดินออกไปได้ก่อนจะหันกลับไปล็อกกุญแจบ้านอีกครั้ง

กว่าจะออกไปไหนได้เขาต้องเช็คให้แน่ใจว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว

“กลับมาถึงนานรึยัง” คำถามแรกดังขึ้นทันทีที่ประตูรถเปิดออก ใบหน้าที่ดูผ่อนคลายหันมาถามเขาพร้อมกับมืออีกข้างที่ดึงเนคไทเพื่อคลายความอึดอัด

“สักพัก...ไม่นานมาก” เขาตอบพร้อมกับปิดประตูรถ

ครั้งแรกที่ได้กลับมานั่งข้างคนขับอีกครั้ง

ครั้งแรกที่ไม่ได้ตั้งใจ...

“เดี๋ยวปรับแอร์ให้” ใต้จำได้ว่าอีกคนขี้หนาว “ดีขึ้นไหม”

“อืม…เปิดเหมือนเดิมก็ได้” ลมตอบ “เตรียมผ้าห่มมาด้วย” เขาดึงผ้าห่มออกจากถุงกระดาษที่ถืออยู่ เขาเตรียมทุกอย่างพร้อมเพราะรู้ว่าอีกคนเป็นคนขี้ร้อน

“อ่อ โอเคครับ” เขาพยักหน้านิดๆ

ถ้าเป็นเมื่อก่อนในรถของเขาคงมีผ้าห่มประจำตัวไว้ให้ลม แต่ตอนนี้เขาไม่มีผ้าห่มอยู่ในรถอีกแล้ว มีไปก็ไม่มีใครใช้ เพราะคนที่เคยใช้...ไม่อยู่กับเขาแล้ว

“กินข้าวมารึยัง” ใต้หันไปถามคนข้างๆระหว่างขับรถออกมาจากซอยบ้าน

“กินมาแล้ว”

“อ่อ”

“ใต้กินรึยัง”

“อืม…กินกับลูกค้ามา”

“โอเค”

“ครับ”

“…”

บทสนทนาของพวกเขาจบลงเพียงเท่านั้น ความอึดอัดเริ่มคลืบคลานเข้ามาเมื่อทั้งรถตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงจากภายนอกที่เล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ ลมละสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง เขาไม่รู้ว่าจะชวนคุยเรื่องอะไร ไม่รู้ว่าจะเปิดประเด็นเรื่องไหน

ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันมา...ประโยคสนทนาของพวกเขาก็มีแต่เรื่องเดิมๆ

วนลูปเดิมซ้ำไปทุกวัน

“คิดงานไม่ออกเหรอถึงอยากไปข้างนอก” ใต้เอ่ยขึ้นมาทำลายบรรยากาศภายในรถ

“อืม” เขาพยักหน้า “คนอื่นๆก็ไม่เข้าออฟฟิศกันเลย”

“ลมเขียนบทแนวไหน...หมายถึงเรื่องที่ทำอยู่ตอนนี้”

“ความรัก” สายตามองออกไปนอกหน้าต่าง เขาไม่ได้หันไปมองคนที่ขับรถอยู่ 

ยอมรับว่าพอได้อยู่ด้วยกันสองคนในที่ที่ไม่สามารถหนีไปไหนได้มันทำให้เขาทำตัวไม่ถูก รู้แค่ว่าต้องควบคุมตัวเองให้ได้ ต้องเว้นระยะห่าง...เพื่อตัวเขาเอง

ทั้งที่พยายามบอกตัวเองแบบนั้น แต่สุดท้ายเลยเขาก็ทำไม่ได้

ทำไม่ได้จริงๆ...

“ก็ดูไม่ยากนะ” คนที่ขับรถอยู่เอ่ยขึ้น “ลมก็เขียนบทแนวนี้มาบ่อย แต่ก่อนใต้ยังช่วยลมคิดอยู่เลย”

“…”

“เอ่อ...ขอโทษ” พอรู้ว่าตัวเองพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูดออกไปเขาก็อยากจะตบปากตัวเองแรงๆ เขาไม่ควรรื้อฟื้นอดีต ไม่ควรแม้แต่จะพูดถึงอีก

จะให้ทำได้ยังไง...ความทรงจำระหว่างเขากับลมที่ผ่านมามันอยู่ในทุกช่วงเวลาของชีวิต

ชีวิตของเขาเคยมีคนข้างๆอยู่ด้วยตลอด

“อืม…ไม่เป็นไร” เขาถอนหายใจช้าๆ “ก็ไม่ยากอย่างที่ใต้บอกนั่นแหละ”

“…”

“แต่รอบนี้รู้สึกว่ายากมากเลย”

“ใต้ไม่เก่งเรื่องแบบนี้หรอก...แต่ถ้าอะไรที่ช่วยได้ใต้ก็จะช่วย”

“…”

“เหมือนที่ทำอยู่ตอนนี้”

“อืม…เข้าใจแล้ว”

เขาคงไม่รบกวนมากไปกว่านี้...

“ลม”

“ผมง่วงนอน ขอนอนก่อน”

“ไม่อยากคุยกันขนาดนั้นเลยเหรอ” เขาถามเสียงอ่อน จริงๆก็พอจะดูออกตั้งแต่ที่ลมเอาแต่มองออกไปนอกหน้าต่างไม่ยอมหันหน้ามาคุยกับเขา

ก็แค่อยากคุยด้วย...คุยเรื่องทั่วไปก็ได้

ไม่อยากให้เป็นอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้

เขาไม่ชอบเลยจริงๆ

“เปล่า...ง่วงจริงๆ”

“อ่อ…ครับ” เขารับคำ “งั้นนอนเถอะ ไม่มีอะไรแล้ว”

“ใต้”

“หืม”

“ผมละเมอตอบได้”

“หืม?” เขาเลิกคิ้วก่อนจะหัวเราะออกมา “เหรอ...นอนแล้วละเมอตอบใต้ได้เหรอ”

“อืม”

“งั้นช่วยละเมอตอบใต้ระหว่างขับรถหน่อยนะ”

“อืม”

“ไม่รำคาญใช่ไหม”

“ไม่”

“ใต้ไม่ได้ทำให้ลมอึดอัดใช่ไหม”

“ไม่”

“ครับ” รอยยิ้มบางๆเผยออกมาทันทีที่ได้รับคำยืนยันจากคนข้างๆที่ตอนนี้ปรับที่นั่งให้เอนนอนสบาย “เวลาละเมอตอบนี่จะตอบความจริงเหมือนตอนเมารึเปล่า”

“ไม่รู้”

“อ่า…งั้นเหรอ” เขาพยักหน้า รอยยิ้มยังคงไม่หายไปจากใบหน้า เขารู้ว่าคนข้างๆไม่ได้นอนหลับอย่างที่พูดจริงๆ แต่ถ้าลมอยากให้เข้าใจแบบนั้น...

เขาก็จะเข้าใจ

“จริงๆใต้ก็ไม่รู้จะพูดอะไร...ไม่มีเรื่องอะไรให้พูดเหมือนกัน”

“…”

“แค่อยากคุยกับลม”

“…”

“อยากคุยทั้งที่ใต้ไม่รู้ว่าจะคุยอะไร...แค่อยากน่ะ”

สายตาเหลือบมองคนข้างตัวที่นอนหันหน้าไปอีกฝั่ง เขาไม่รู้ว่าตอนนี้ลมนอนหลับไปจริงๆหรือว่ายังฟังเขาพูดอยู่ แต่ลึกๆเขาหวังว่าสิ่งที่เขาพูดไปอีกคนจะได้ยิน เพราะเขาไม่ได้มีความกล้ามากพอที่จะพูดซ้ำรอบที่สอง

“ช่วงนี้มีเรื่องให้คิดมากนิดหน่อย...ที่บริษัทยุ่งๆ งานก็มีปัญหา ยิ่งคนในบริษัทไม่ลงรอยกันอีก ทุกอย่างมันเข้ามาพร้อมกันจนรู้สึกรับไม่ไหว”

“…”

“ถ้าเป็นแต่ก่อนเรื่องพวกนี้มันคงง่ายมากที่จะจัดการ...เพราะตอนนั้นใต้มีคนที่คอยอยู่ข้างๆเวลาที่ใต้เหนื่อยที่สุด ใต้มีคนที่รออยู่ที่บ้าน ใต้รู้ว่ากลับไปแล้วใต้จะเจอใคร”

“…”

“แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนตอนนั้น...ใต้ไม่มีคนที่รอให้กลับบ้าน”

“…”

“ไม่มีคนที่คอยอยู่ข้างๆ...แต่ใต้รู้ว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นใต้ทำตัวเอง”

“…”

“ขอโทษที่ตอนนั้นเห็นแก่ตัว”

“…”

“ขอโทษที่ใต้ยังอยากให้ลมอยู่กับใต้ตอนนี้”

“…”

“อย่างน้อยตอนนี้ใต้กลับบ้านไปใต้ก็ยังเห็นลม ยังได้เห็นลมอยู่ในสายตา...ขอโทษที่ต้องพูดออกมา แต่ใต้ยังไม่อยากให้หนึ่งเดือนที่ลมอยู่ตรงนี้จบลง”

“…”

“แต่ลมคงอยากให้มันมาถึงไวๆ...เพราะลมอยากไปจากใต้”

“อืม…ผมไม่เถียง” คนที่เงียบฟังอยู่นานเอ่ยขึ้น เขาได้ยินทุกประโยค เพียงแค่ไม่ได้ตอบรับในสิ่งที่อีกคนพูดออกมา เขาไม่ได้นอนหลับ ความรู้สึกง่วงเมื่อครู่หายไปทันทีที่ใต้รัวคำพูดยาวๆใส่เขา

ใต้ไม่ผิดที่จะพูดออกมา และเขาก็ไม่ผิดที่จะพูดออกไป

“ที่ผมอยู่ตอนนี้ผมไม่ได้ฝืน...เราต่างอยู่ในที่ของตัวเอง ผมทำหน้าที่ของตัวเอง ใต้ไม่สบายใจใต้ก็ยังคุยกับผมได้เหมือนเดิม อยากระบาย อยากเล่าอะไรให้ฟังผมก็พร้อมจะรับฟัง”

“…”

“ใต้กลับมาบ้านเมื่อไหร่ก็เจอผม...ใต้น่าจะรู้ดีอยู่แล้ว”

“อืม…ภายในเดือนนี้สินะ”

“…ครับ” เขาพยักหน้า “ในเดือนนี้”

“แล้วเดือนต่อไปล่ะ”

“ใต้…ผมว่าเราคุยกันรู้เรื่องแล้วนะ”

“อืม รู้ เข้าใจทุกอย่างแหละ”

“…”

“แต่ให้ทำยังไง...ทุกครั้งที่คิดถึงสิ้นเดือนก็รู้สึกแย่”

“…”

“ใต้ไม่อยากให้ลมไปไหนเลย”

“ผมอยู่กับใต้ตลอดไปไม่ได้หรอก”

“…”

“นี่คือปัจจุบัน"

“ปัจจุบันที่เราเลิกกันแล้วน่ะเหรอ”

“ครับ”

“แล้วตอนนี้...ความรู้สึกของลมยังเหมือนเดิมอยู่ไหม”

คำถามที่ตัวเขาเองไม่คิดว่าจะกล้าถามออกไป ใต้หันไปมองคนข้างๆอย่างต้องการคำตอบ ผ้าห่มที่อีกคนห่มอยู่ถูกยกขึ้นไปคลุมหัวทำให้เขาไม่สามารถเห็นท่าทางของอีกคนที่อยู่ภายใต้ผ้าห่ม

“ตอบแบบละเมอตอบก็ได้ลม”

“…”

“แต่ถ้าลมไม่อยากตอบ...”

“คำว่าเหมือนเดิมไม่มีจริงหรอก”

“…”

“อาจจะมากขึ้นหรือน้อยลง”

“แล้วสำหรับลม...มันมากหรือน้อยครับ”

“ไม่รู้”

“…”

“ใช้ความคิดเยอะไป...ละเมอตอบไม่ได้หรอก”

“อืม” เขายิ้มออกมาอีกครั้งแม้จะไม่ได้ยินคำตอบที่ชัดเจน แค่นี้ก็พอแล้วในสิ่งที่เขาอยากได้ยิน คำตอบที่ไม่ตอบมาตรงๆว่ารู้สึกยังไง “ลม”

“…”

“ขอโทษที่ชอบพูดแต่เรื่องเก่าๆ”

“…”

“แต่ที่พูด...เพราะตอนนั้นมันดีจริงๆ”

“อืม”

“…”

“รู้แล้ว”

มือเรียวค่อยๆยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาใต้ผ้าห่มที่คลุมตัวเขาอยู่ เขาต้องพยายามกลั้นเสียงสะอื้นเพื่อไม่ให้อีกคนรู้ว่าภายใต้ผ้าห่มนั้นเขารู้สึกยังไง ทุกคำพูด ทุกคำถามที่ใต้เอ่ยออกมา...เขารับความรู้สึกนั้นไว้ทั้งหมด

ใต้ทำให้เขารู้ว่าเวลาที่ผ่านมา...มันไม่ช่วยอะไรเลย

ไม่ช่วยให้เขาลืม...ไม่เลยจริงๆ

ลมรู้สึกถึงสัมผัสอุ่นๆที่วางลงบนศรีษะเขาอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่เขารู้ว่ามาจากอีกคน สัมผัสที่ทำให้น้ำตาที่หยุดไหลกลับมาเอ่อล้นขอบตาอีกครั้ง

บอกแล้วไงว่าอย่าสัมผัส...บอกแล้วไงว่าอย่าทำ

เขารับมันไม่ไหว

“ไม่ได้ทำอะไรผิด...มีผ้าห่มกั้นอยู่คงไม่เป็นไรใช่ไหม”

“…”

“ทำไมใต้จะไม่รู้...ว่าตอนนี้ลมเป็นยังไง”

“…”

“ใต้ทำให้ลมร้องไห้อีกแล้วใช่ไหม”

“…”

“ขอโทษครับ”



ตลอดระยะทางหลังจากที่บทสนทนาสุดท้ายจบลงไม่มีคำใดที่เอ่ยออกมาจากปากของทั้งคู่อีก รถยนต์ขับไปยังจุดหมายปลายทางที่จะถึงในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า คนที่ขับรถอยู่หันมามองคนข้างๆเป็นระยะ ลมไม่โผล่หน้าออกมาอีกเลยหลังจากที่เขาพูดจบ ตอนนี้ไม่รู้ว่าใต้ผ้าห่มนั้นหยุดร้องไห้แล้วหรือยัง ไม่รู้ว่าตอนนี้อีกคนนอนหลับไปแล้วหรือว่าแค่ไม่อยากจะคุยอะไรกับเขาต่อ

ถ้าเป็นอย่างแรกก็คงดี

แต่ก่อนเขาไม่จำเป็นต้องคิดอะไรซับซ้อนกับการกระทำที่อีกคนแสดงออกมา แต่ตอนนี้มันคือปัจจุบัน ปัจจุบันที่เขาพึ่งกลับมาเจอกันหลังจากที่ห่างหายกันไปหลายปี ปัจจุบันที่ความสัมพันธ์ของเขาไม่เหมือนเดิม 

ปัจจุบันที่ทุกอย่างมันแตกละเอียดจนเกินกว่าที่จะหยิบขึ้นมาซ่อมแซม...

ไม่รู้เลยว่าตอนนี้ความรู้สึกของลมยังเหมือนเดิมอยู่ไหม

แม้ลึกๆเขาจะหวังให้ลมเหมือนเดิม...แต่เขาก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ เพราะถ้าวันนั้นเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นกับเขา เขาเองก็คงไม่เก่งพอที่จะนั่งอยู่บนรถคันนี้เหมือนที่อีกคนกำลังทำอยู่

ถ้าเป็นเขา...เขาจะหนีไปให้ไกล

ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้

อีกเหตุผลที่ทำให้ลมอยู่กับเขาได้ตรงนี้อาจเพราะ...ลมไม่รู้สึกอะไรกับเขาแล้ว ถึงจะคิดแบบนั้น แต่ในใจมันประท้วงออกมาว่าสิ่งที่เขาคิดมันไม่ถูกไปซะหมด

เชื่อว่าลมยังรู้สึก

แต่ลมไม่อยากรู้สึก

ลมไม่อยากกลับมา...ไม่อยากกลับมาซ้ำความรู้สึกเดิม

แม้เขาจะกล้าพูดได้เต็มปากตอนนี้ว่าเขาเปลี่ยนไปแล้ว...กล้าพูดว่าหลังจากวันนั้นที่ลมเลือกจากเขาไปเขาเปลี่ยนแปลงตัวเองทุกอย่าง แต่พูดไปแล้วได้อะไร

มันก็แค่คำแก้ตัวของคนเห็นแก่ตัวคนหนึ่ง

รถยนต์จอดลงหน้าตึกสีขาวที่เด่นอยู่ท่ามกลางตึกแถวนับสิบ ใต้มองป้ายที่ติดอยู่หน้าตึกก่อนที่คิ้วทั้งสองข้างจะขมวดเข้าหากัน คำสั้นๆที่เขียนอยู่บอกทุกอย่างชัดเจนโดยที่ไม่ต้องเดินลงจากรถ

‘CLOSE’

“ปิดงั้นเหรอ...” เขาเอ่ยออกมาอย่างนึกเสียดายก่อนจะหันไปมองคนข้างตัวที่ยังอยู่ในท่าเดิม “ลม...ลมครับ”

“…”

“ลม” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกคนข้างๆอย่างใจเย็น “พี่...” ใต้ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อหลุดคำพูดติดปาก เขาถอนหายใจออกมาก่อนจะสบัดความคิดเก่าๆ

คำที่ใช้เรียกแทนกัน...มันไม่มีอีกแล้ว

เมื่อไหร่จะเลิกเรียกแบบนี้สักทีวะใต้

“ลม…ถึงแล้ว” มือหนาเอื้อมไปแตะร่างใต้ผ้าห่มอย่างเบามือ ทำแบบนี้ได้ใช่ไหม ใต้เรียกลมแบบนี้ได้ใช่ไหม “ลมครับ ตื่นได้แล้ว”

“…”

“ลม”

“อือ…” เสียงงัวเงียดังขึ้นพร้อมกับผ้าห่มที่เลิกออก ดวงตาสองข้างโผล่พ้นผ้าห่มก่อนที่มือเรียวจะยกขึ้นมาขยี้ตาเล็กน้อย

น่ารัก...

นั่นคือความคิดแรกที่แว๊บขึ้นมาทันทีที่เห็นภาพตรงหน้า

“ลมลืมเช็ควันหยุดรึเปล่า”

“ทำไม” คนที่พึ่งตื่นถามออกมาอย่างไม่เข้าใจ “ก็ในเน็ตมันบอกว่า...” สายตาเบนไปมองนอกรถก่อนที่จะสะดุดเข้ากับแผ่นป้ายที่แขวนอยู่หน้าตึก

ทั้งที่จำได้ว่าอ่านรายละเอียดครบถ้วนแล้ว เขาจำได้ว่าเปิดทุกวันยกเว้นวันเสาร์อาทิตย์ แต่ทำไมพอมาถึงที่แล้วดันห้อยป้ายว่าปิดซะงั้น

“โถ่…” เขาถอนหายใจออกมา “ไม่รู้ แต่ตอนเช็คมันบอกปิดเสาร์อาทิตย์”

“ครับ” ใต้หัวเราะออกมากับใบหน้าหงอยๆของอีกคน “ใต้ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย”

“ไม่ได้ว่าแล้วหัวเราะทำไม” เขาหันไปมองคนข้างๆที่ดูอารมณ์ดีผิดปกติ

“น่ารัก” เขาเผลอหลุดพูดในสิ่งที่คิดออกมา “เอ่อ...หมายถึง...”

“ขับรถมาตั้งไกล” ลมเปลี่ยนเรื่องทันที

รู้สึกร้อนแปลกๆ...

“ไม่เป็นไร ถือว่ามาขับรถเล่น” เขายิ้มออกมา ดีที่ลมเลือกจะเบี่ยงประเด็นแทนการพูดในสิ่งที่เขาไม่อยากฟัง

“ขอโทษ...เสียเวลาเลย” ไม่คิดว่าจะปิด เขาไม่ได้ตรวจดูให้แน่ใจก่อนจะมา

“ไม่ได้ว่าอะไร...ใต้ก็อยากมาเหมือนกัน”

“อืม”

“ไหนๆก็มาแล้ว...หาอะไรกินแถวนี้ไหม” เขาถาม “กว่าจะถึงบ้านก็คงดึกพอดี ลมจะได้ไม่ต้องทำอาหารตอนเย็น”

“…” ลมหันไปมองคนข้างๆก่อนจะถอนหายใจออกมา “ยังเซ็งไม่หาย”

“เข้าใจ...เลยชวนไปหาอะไรกินไง เผื่ออารมณ์จะดีขึ้น” เขายิ้มนิดๆเมื่อเห็นใบหน้าบูดบึ้งเหมือนเด็กไม่ได้ดั่งใจ “ไว้คราวหน้าเรามากันอีกรอบก็ได้”

“…”

“ถ้ามีครั้งหน้า” เขาเอ่ยเสียงเบาเมื่อลมไม่ตอบอะไรกลับมา

หวังมากไปแล้วใต้

“อยากหาอะไรกินไหม หรือว่าอยากกลับบ้านเลย” ถามขึ้นมาอีกครั้งเพื่อเบี่ยงประเด็น “ตอนที่ขับมาเห็นอยู่ร้านหนึ่งบรรยากาศดี...ไปตอนนี้คนคงยังไม่เยอะมาก”

“อืม…ไปก็ได้” จริงอย่างที่ใต้บอก กว่าจะกลับไปถึงบ้านก็คงดึก

รถติด

“งั้นไปร้านนั้นเนอะ” ใต้ถามซ้ำอีกครั้ง “ลมหิวรึยัง”

“อืม…จริงๆก็เริ่มหิวแล้ว”

“โอเค งั้นเดี๋ยวใต้รีบเหยียบไปเลย”

“เวอร์...ไม่ต้องรีบขนาดนั้น”

“…”

“รอได้”

“ไม่อยากให้รอนาน” เขาเอ่ยออกมาพร้อมรอยยิ้ม “หมายถึง...กลัวลมหิว”

“อืม รู้แล้ว”

ผ้าห่มอยู่ถูกยกขึ้นมาคลุมศรีษะไว้อีกครั้ง คำพูดธรรมดาแต่กลับทำให้เขารู้สึกร้อนๆหนาวๆไปทั่วร่างกาย ทั้งที่มันไม่ควรจะเกิดขึ้น ทั้งที่เรื่องมันไม่ควรเป็นแบบนี้

แต่ทำไม...เขารู้สึกมีความสุขแปลกๆ

ทำไมตอนนี้...เขาถึงยิ้ม

“ตกลงให้ใต้รีบไหม”

“แล้วแต่เลย...ตามใจ”

“ได้ครับ” เขาเอ่ยออกมาอย่างคนอารมณ์ดี 

สิ่งหนึ่งที่เขาไม่เคยเปลี่ยนไปตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้คือ...ตามใจเขาเท่ากับตามใจลม

เป็นแบบนี้มาตลอด...เป็นแบบนี้ในทุกๆเรื่อง

เขาตามใจลมอยู่แล้ว




เสียงเพลงที่เปิดคลอเข้ากับบรรยากาศตอนเย็นก่อนที่ตะวันจะลาลับขอบฟ้า ทั้งสองนั่งลงที่โต๊ะด้านนอกของร้านอาหารเพื่อรับบรรยากาศในยามเย็น เสียงดังตรีทำให้บรรยากาศรอบๆดูผ่อนคลายและมีกลิ่นอายของความโรแมนติก

อาจเพราะเพลงที่เปิดส่วนใหญ่เป็นเพลงรักเลยทำให้เขารู้สึกแบบนั้น

หรืออาจเพราะคนตรงหน้า...

“ลมอยากกินอะไร” ใต้ยื่นเมนูให้คนตรงหน้าพร้อมรอยยิ้ม “วันนี้ใต้เลี้ยงเอง...ลมอยากกินอะไรก็สั่งมาเลยนะ”

“วันนี้ดูอารมณ์ดีนะ” เขาอดทักไม่ได้ ตั้งแต่อยู่ในรถใต้ก็เอาแต่ยิ้มตลอด “หายเครียดแล้วเหรอ”

“ลืมไปเลย...ว่ามีเรื่องให้คิด” เขาตอบกลับ “ลืมไปหมดเลย”

“…” เขาสบตาคนตรงหน้าแทนคำตอบ ใบหน้าที่ดูสดใสของใต้มันทำให้เขารู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก ทั้งที่เมื่อเช้าดูตึงเครียด แต่ตอนนี้ดูผ่อนคลายขึ้นเยอะ

“ขอบคุณที่มากินข้าวด้วยกันนะ”

“…”

“ที่ใต้ลืมก็เพราะอยู่กับลม” บางครั้งคำพูดก็ไปไวกว่าสมอง พอคิดอะไรเขาก็พูดออกมาโดยลืมที่จะกลั่นกรองว่าอีกฝ่ายอยากจะฟังในสิ่งที่เขาพูดไหม

จิตใต้สำนึกล้วนๆเลยใต้...

“อืม…ก็ดีแล้ว”

ผิดจากที่คาดไว้ รอยยิ้มบางๆเผยออกมาจากคนตรงหน้า จากที่คิดว่าลมจะเบี่ยงประเด็น หรือเงียบไม่ตอบเขาอีก แต่ลมกลับตอบในสิ่งที่เขาไม่คิดว่าจะได้ยิน

ก็ดีแล้วงั้นเหรอ...

แค่นี้ก็พอแล้วในตอนนี้

“อยากกินอะไร” ลมถามคนตรงหน้าที่ยังยิ้มไม่หุบ เขาหันเหความสนใจมาที่เมนูตรงหน้าแทน กลัวว่าถ้ามองหน้าอีกคนนานกว่านี้แล้วเขาจะเผลอทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ

ไม่ใช่ไม่อยากทำ...แค่ไม่อยากให้อีกคนเห็นว่าเขารู้สึกยังไง

ไม่อยากให้เห็นว่าเขามีความสุขที่เห็นอีกคนมีความสุข

ทั้งที่พยายามดึงความรู้สึกตัวเอง แต่เหมือนมันจะไม่ง่ายอย่างที่คิด...ไม่ง่ายเลย

ยิ่งเป็นคนตรงหน้า ยิ่งไม่ง่าย

“เยอะ เลือกไม่ถูก” ใต้มองเมนูอาหารหลายสิบอย่างตรงหน้าก่อนจะถอนหายใจออกมา “ลมเลือกเลย ใต้กินได้หมดแหละ อะไรก็ได้”

“เป็นแบบนี้อีกแล้ว” และครั้งนี้เป็นเขาที่ลืมตัว

ลืมว่าตัวเองไม่ควรพูดออกไปแบบนั้น เพราะนั่นหมายความว่า...เขาจำได้ทุกอย่าง

“จำได้เหรอ” ใต้ถามกลับ “ก็ไม่แปลก...เมื่อก่อนลมก็สั่งให้ใต้ตลอด”

“…”

“ลมรู้ดีกว่าใต้อีกว่าใต้ชอบอะไร”

ใต้สบตาคนตรงหน้าอย่างต้องการคำตอบ ลึกๆเขาหวังว่าจะได้รับคำตอบจากลม คำตอบที่ชัดเจนจนทำให้เขารับไม่ได้ หรือคำตอบที่ทำให้เขายิ้มไม่หุบ

อะไรก็ได้...






ส่งมือมาให้ฉัน ลองดูกันอีกครั้ง

ก่อนเธอจะคิด ก่อนจะตัดสินใจ

เธอกำลังสับสน สงบอารมณ์ไว้

ลองนึกเรื่องดีๆ เราสองเคยมีกันมากมาย




“หรือว่าลมลืมไปหมดแล้ว”

เพลงที่คุ้นหูดังขึ้นพอดีกับจังหวะที่คนตรงหน้าถามคำถามซ้ำเป็นครั้งที่สอง ลมเงยหน้าสบตาคนที่รอคำตอบเขาอยู่ แววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง ทั้งที่เขาควรจะตอบตามที่ตัวเองคิด แต่ใจมันกลับสั่งให้ตอบในสิ่งที่รู้สึก

“จะลืมได้ยังไง”

“…”

“ก็สั่งให้ทุกครั้ง”

“อืม…นั่นสิเนอะ” ใต้ยิ้มออกมาอย่างพอใจในคำตอบ “ลม”

“สั่งอาหารเถอะ”

ก่อนที่ทุกอย่างมันจะเลยเถิดจนเหนือการควบคุม เขาไม่ได้ใจแข็งขนาดนั้น และยิ่งกับคนตรงหน้า เขาไม่รู้ว่าเขาจะทำแบบนี้ได้อีกนานแค่ไหน

“ใต้จะกลับไปแก้ไขเรื่องของเราได้ไหม”

“ใต้…” เขาเอ่ยออกมาอย่างไม่เชื่อหู 

พูดอะไรออกมารู้ตัวบ้างไหม

“เรื่องของเรา...ให้ใต้แก้ไขมันนะ”




หลับตาลืมเหตุผล ให้โลกมีเราแค่สองคน

คนอื่นไม่มีตัวตน แล้วค้นลงไปข้างใน

ความสุขในวันนั้น ยังหลงเหลืออยู่แค่ไหน

ความรู้สึกดีๆ กับคนๆ นี้ยังมีบ้างไหม




“มันไม่มีประโยชน์หรอกใต้”

“สบตาผมสิ”

“…!”

“ลมเงยหน้าขึ้นมามองใต้แล้วพูดอีกครั้ง”

“ผม…”

“ถ้าลมยังยืนยันคำเดิม...ใต้จะไม่พูดถึงเรื่องนี้อีกแล้ว”



ถ้าเธอไม่รู้สึก ฉันพร้อมจะเดินจากไป

ถ้าไม่มีความสุขกับฉัน มันคงไม่ใช่ 

ฉันเชื่อความรู้สึก มันสำคัญกว่าสิ่งใด

ไม่เป็นไรเลยฉันเข้าใจ เข้าใจเธอทั้งนั้น




“เราเคยคุยกันเรื่องนี้หลายครั้งแล้วไง ทุกครั้งผมก็พูดชัดเจนทุกครั้ง”

“ลมยังยืนยันคำเดิมใช่ไหม”

“…”

“ใต้เปลี่ยนอะไรไม่ได้เลยใช่ไหม”




แต่ถ้าเธอยังรู้สึก มาเริ่มกันใหม่อีกสักครั้ง

เพราะฉันมีความสุข เสมอแค่เธอยืนข้างๆ

ฉันจะให้ทุกสิ่ง เพื่อรักเราเป็นอย่างวันนั้น

แม้สักเล็กน้อยโปรดบอกฉัน ว่าเธอยังรู้สึก




“จะให้เปลี่ยนอะไรล่ะใต้”

“…”

“ที่ผ่านมาผมยังเปลี่ยนอะไรไม่ได้เลย”

ไม่เคยเปลี่ยนได้เลย

“หมายความว่ายังไง”

“ใต้อยากได้คำตอบทุกอย่างไม่ได้หรอก”

“…”

“บางอย่างใต้ต้องหาคำตอบเอง”





------------------------------------------

หวังว่าตอนนี้ทุกคนจะรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงนะคะ :)


พึ่งรู้สึกว่าเรื่องนี้หน่วงทุกตอนก็ตอนที่อ่านซ้ำอีกรอบ T-T

เราไม่ได้อยากให้มันดราม่าไร้สาเหตุ แต่อยากจะเล่าให้ทุกคนค่อยเห็นภาพไป

อยากฝากให้ทุกคนติดตามเรื่องนี้ แม้ว่าอ่านไปแล้วจะปวดตับไป (?)

แต่เรารับรองว่าจะเป็นอีกหนึ่งเรื่องที่คนอ่านชอบและจะกลับมาอ่านซ้ำๆ (หรอ)


ขอโทษที่หายไปนานนะคะ เราติดงานที่คณะเลยไม่ว่างมาอัพนิยาย 

ตอนนี้กลับมาอัพได้ปกติแล้ว ยังไงฝากติดตามกันด้วยนะคะ


คอมเม้นท์ให้กำลังใจคนเขียนหน่อยน้าาาาา

ถึงเราจะเตรียมใจมาแล้วว่าคนอ่านน่าจะอ่านกันน้อย 

แต่เราก็อยากให้เรื่องนี้ออกมาดีที่สุดและคนชอบที่สุด

ยังไงก็คอมเม้นท์ให้กำลังใจเราหนักๆหน่อยน้าาาา

กำลังใจดีเราก็จะอัพบ่อยๆ T-T อย่างน้อยก็รู้ว่ามีคนรออยู่


แวะพูดคุยกันได้ที่แท็ก #เสี้ยวลมหายใจ

ไปเม้าส์กันได้ที่แฟนเพจ Perlina หรือเม้าส์ทางทวิตเตอร์ @perlinjun

แล้วเจอกันจ้าาาา~



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 559 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,257 ความคิดเห็น

  1. #1247 pkcyhst (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กันยายน 2563 / 05:15
    ไม่อยากให้กลับไปคบกัน
    #1,247
    0
  2. #1209 MarkBam1n1a (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 11:10
    น้ำตามาจนได้ 😔😔😔😔
    #1,209
    0
  3. #1198 JssLin (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 23:44
    อ่านแล้วหน่วงๆ แต่ชอบนะ ทำให้เรากลับไปนึกถึงช่วงเวลานึงที่เคยเป็นแบบนี้
    #1,198
    0
  4. #1160 เขาเรียกฉันว่าเต่า (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2563 / 09:52
    อยากดึงพี่ลมมาโอ๋
    #1,160
    0
  5. #1139 mileyduchess (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 15:19
    ถึงยังไงก็ไม่อยากให้ลมกลับไปคบกับใต้จริงๆ นะ คือสิ่งที่ใต้พูดออกมาแต่ละอย่างมันโครตเห็นแก่ตัวเลย พูดถึงแต่อดีตว่าดีอย่างนั้นดีอย่างนี้ ถ้ามันดีขนาดนั้นทำไมไม่รักษาลมไว้ล่ะ ทำไมที่ผ่านถึงมาปล่อยให้ลมเสียใจหรอ มีแต่ว่าทำไมๆๆๆๆๆ เต็มไปหมด
    #1,139
    0
  6. #1122 saisaisaisai14 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2562 / 01:00
    พี่ลมลูกแม่เก่งที่สุดด อดทนไว้นะพี่
    #1,122
    0
  7. #1118 NaaNam_1 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 00:00
    ไม่อินเลยถ้าพี่ลมกลับไปคบกับพี่ใต้ พี่ใต้เห็นแก่ตัวเกินไป ทำร้ายพี่ลมมาขนาดไหน
    #1,118
    0
  8. #1095 miiiina (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 12:07
    ทีมพี่ใต้ แต่ พี่ใต้ต้องใจเย็น ๆ น้าา อย่ารุกพี่ลมขนาดนั้นนน นี่กลัวพี่ลมเหวี่ยงใส่มาก
    #1,095
    0
  9. #1077 EVENinG (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 23:48
    พี่ลมเก่ฃมากๆ อินมาก ทั้งการกระทำทั้งความคิด ทั้งคำพูด ร้องไห้ทุกตอนเลยทำยังไงดี มาเจอเรื่องนี้ตอนดึกๆอีก โอ๊ยยย พรุ่งนี้ฉันจะไปทำงานยังไงงงงง 😭😭😭
    #1,077
    0
  10. #1031 Kim-kibom (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 21:53
    ลมคงใจแกว่งๆๆบ้างแหล่ะ
    #1,031
    0
  11. #1000 เลิฟ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:15

    หลงรักเรื่องนี้อ่ะ

    #1,000
    0
  12. #988 brownquartz (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:26
    ลมต้องเข้มแข็งแค่ไหนเพื่อใต้ มากไปแล้ววเจ้าใต้!
    #988
    0
  13. #956 HaeMay (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 21:41
    เรื่องความรัก ถ้าเราไม่ได้ไปอยู่ในจุดเดียวกับคนๆนั้นเราไม่สามารถคิดแทนเค้าได้เลยจริงๆ

    ใจอยากให้ลมเลือกทำในสิ่งที่จะทำให้ตัวเองมีความสุขนะ ปล่อยให้มันเป็นไป
    #956
    0
  14. #937 Jibangrin (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 11:45
    เพลงโคตรเข้าาอะ
    #937
    0
  15. #921 _arsunp (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 08:24
    ใต้พูดถึงแต่เมื่อก่อนอะ เครียดเลย สงสารลมต้องมานึกถึงตลอด เจ็บ...
    #921
    0
  16. #894 Hiroyosha (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 22:16
    ไม่ให้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ไม่ให้ลมเว้ย!!!!
    #894
    0
  17. #887 fluffyboy_J (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 00:19
    พี่ลมเข้มแข็งนะ อย่าพึ่งใจอ่อน
    #887
    0
  18. #872 Thanyalak_38 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 12:16
    ใต้โครตโชคดีเลยที่มีลม เคยรู้ตัวบ้างไหมว่าตัวเองโชคดีแค่ไหน

    แต่กลับทำมันพัง จะมาเรียกร้องอะไรอีก ใต้เห็นแก่ตัวสุดๆอะ
    #872
    0
  19. #863 Katniss20 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 18:50
    หน่วงแบบสุดๆไปเลย พี่ใต้ลากเข้าอดีตตลอด พี่ลมคือใจแข็งสุดยอมเลย
    #863
    0
  20. #834 KmowmaybeCH (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 20:33
    อ่านแล้วอิน แต่ก็สมกันดี เพราะลมใจอ่อน ก็นะ
    #834
    0
  21. #820 ::Rabbit Hole:: (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 20:45
    ;-; ใจบาง
    #820
    0
  22. #807 PuiPui--r (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 23:32
    ไอ่คนเห็นแก่ตัว อดีตคือเลว ปัจจุบันคือเวิ่นเว้อน่ารำคาญ ขุดแต่อดีตขึ้นมาพร่ำเพ้อแล้วตอนเป็นเจ้าของทำไมไม่ดูแลให้ดีล่ะ กรี๊ดดดดด..อึดอัด อยากผลักไอ่เลวนี่ลงทะเล
    #807
    0
  23. #785 มนุษย์สาววาย (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 13:05
    ใต้คือโชคดีขนาดไหนที่มีคนอย่างลม
    #785
    0
  24. #763 nanae-zzang (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 22:12
    เพลงกับตอนนี้มัน ฮืออออออ ร้องไห้ก่อน
    #763
    0
  25. #746 หมาขนสั้น (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 00:28
    เราแอบโกรธไรท์นิดนึง มันดูเหมือนง่ายมาก ทั้งที่ลมเจ็บมานาน แต่ใต้ใช้เวลาแค่สัปดาห์เดียวได้ทุกอย่างคืนมา บางทีก็เกลียดไอคำว่ารักที่ทำให้เรื่องบางเรื่องง่ายขึ้น
    #746
    0