เสี้ยวลมหายใจ [Yaoi] END

ตอนที่ 2 : 1 : เหมือนเดิมของใต้ 100 per

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,388
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 705 ครั้ง
    9 ม.ค. 61

B
E
R
L
I
N
 

เหมือนเดิมของใต้




ประตูสีขาวเปิดออกเผยให้เห็นห้องนอนที่มีเพียงเตียงกับตู้เสื้อผ้า ผ้าม่านสีขาวผืนบางทำให้เห็นแสงอาทิตย์ที่เล็ดลอดผ่านเข้ามา เจ้าตัวยืนสำรวจห้องนอนห้องเล็กที่ดูเหมือนจะเป็นห้องนอนรับแขกก่อนจะลากกระเป๋าเข้าไว้ที่มุมห้อง

แค่เดือนเดียวที่ต้องอยู่ในห้องนี้...ก็ไม่ได้แย่อย่างที่คิด

“อยู่ได้ใช่ไหม” เจ้าของบ้านที่ยืนอยู่หน้าประตูเอ่ยถาม เขาไม่ได้เดินเข้าไปในห้องตามอีกคน คิดว่ายืนดูอยู่ตรงนี้ลมคงจะสบายใจกว่า

“ครับ” เขารับคำสั้นๆ 

“มีของใช้อะไรที่จำเป็นต้องซื้อไหม ถ้ามีเดี๋ยวจะ...”

“ไม่มี” ลมตอบออกมาก่อนที่จะฟังประโยคก่อนหน้าจบ เขาเดาออกว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไร เขารับรู้ได้ถึงความหวังดี 

แต่เขาไม่ต้องการมัน

แค่ต้องอยู่ในบ้านหลังนี้ด้วยกันก็แย่พออยู่แล้ว แต่ก็ยังดีที่อยู่คนละชั้น เพราะเท่าที่ดูรอบๆบ้านก็มีแต่ห้องนี้ห้องเดียวที่ดูเป็นห้อง นอกนั้นก็เป็นส่วนของห้องครัวและห้องน้ำกลาง เลยเดาว่าอีกคนคงอยู่ห้องนอนชั้นบน

คงลดความอึดอัดไปได้บางส่วน

“อืม” ใต้พยักหน้านิดๆ “รถมอเตอร์ไซค์จอดอยู่หน้าบ้าน กุญแจก็แขวนอยู่ที่ประตู ถ้าจะออกไปซื้ออะไรก็ขับออกไปซื้อ”

“ครับ”

“ขับได้อยู่ใช่ไหม”

ผ่านมานานจนเขาไม่แน่ใจว่าที่เคยทำได้...ลมยังทำได้อยู่

“ได้สิ” เขาตอบพร้อมกับเดินไปเปิดผ้าม่านเพื่อให้อากาศภายในห้องปลอดโปร่ง “ผมคงต้องขอรบกวนใช้รถมอเตอร์ไซค์จริงๆ”

ถ้าให้เดินออกไปจ่ายตลาดทุกเช้าคงไม่ไหวแน่ๆ

“อืม ไม่ค่อยได้ใช้อยู่แล้ว”

ปกติเวลาจะไปไหนเขาก็เอารถยนต์ออกตลอด รถมอเตอร์ไซค์ที่มีก็ให้แม่บ้านใช้เวลาขับรถออกไปจ่ายตลาดหรือซื้อของใกล้ๆ เขาไม่ค่อยได้ขับ

“โอเค ขอบคุณครับ” 

“ลม”

“…” เขาหันไปตามเสียงเรียก “อืม”

“หิวข้าว”

“เข้าใจแล้ว” เขาพยักหน้า “ในตู้เย็นมีอะไรบ้าง เดี๋ยวจะออกไปทำให้เดี๋ยวนี้”

“ในตู้เย็นไม่มีอะไรเลย”

“อ่าว”

“ปกติก็ซื้อกลับเข้ามากิน แต่วันนี้ยังไม่ได้ออกไป”

“โอเค เดี๋ยวผมออกไปซื้อให้ จะไปซื้อได้แถวไหนบ้าง”

“เดี๋ยวไปส่ง”

“ไม่เป็นไร” เขาปฏิเสธเสียงแข็ง “ผมขับไปเองน่าจะไวกว่า”

“อืม เอางั้นก็ได้” ในเมื่ออีกคนต้องการแบบนั้นเขาก็ไม่ขัด เขาไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะต่อรองอะไรได้

“อยากกินอะไร” เขาถามออกไป แม้ความจริงเขาจะรู้ทุกอย่างว่าใต้ชอบกินอะไร แต่สถานะระหว่างพวกเขาไม่เหมือนแต่ก่อน

คิดแทนไม่ได้

“วันนี้วันอะไร”

“…”

“ที่บอกว่าให้ทำเหมือนเดิม...ก็คือเหมือนเดิมทุกอย่าง”

“อืม” เขาเข้าใจในความหมายที่อีกคนจะสื่อ แต่ทำไมใต้ไม่คิดบ้างว่าทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

ไม่เหมือนเดิมตั้งแต่วันที่เขาเลือกที่จะก้าวออกมา...

“วันนี้วันจันทร์” ร่างสูงเอ่ยเสียงเรียบ “วันจันทร์ตอนเย็นเคยทำอะไร...ก็ทำอันนั้น”

“ตลกดี” ลมหัวเราะออกมา “ตลกที่คิดว่าผมยังจำได้ว่าตอนนั้นเคยทำอะไร” เขาเงยหน้าขึ้นสบตาคนที่ยืนอยู่ที่ประตู

ระยะห่างที่ไม่ใกล้กันมากเกินไปและไม่ไกลกันมากเกินไปทำให้เขาเห็นภาพตรงหน้าชัด ร่างสูงที่ดูเปลี่ยนแปลงไปมากจากครั้งสุดท้ายที่เจอกัน ทรงผมที่ตัดสั้นกับใบหน้าที่มีแก้มนิดๆพอให้ดูมีน้ำมีนวล ทั้งที่แต่ก่อนเคยอ้วนมากกว่านี้แท้ๆ แต่ดูโดยรวมแล้วใต้เปลี่ยนไปมาก และเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น

ดีแล้ว...

“แน่ใจเหรอว่าจำไม่ได้” เขาถามออกไปอย่างมั่นใจ เขาเชื่อว่าคนตรงหน้ายังจำได้ เพราะเขาเองก็ยังจำได้

เมนูอาหารที่เปลี่ยนไปในแต่ละวัน...เขายังจำได้ทุกวัน

“แล้วทำไมต้องไม่แน่ใจ”

“…”

“เคยจำได้...ไม่ได้หมายความว่าตอนนี้ยังจำได้อยู่”

เป็นคำโกหกคำโตที่พูดออกไป แม้ว่าเขาจะจำทุกอย่างได้เป็นอย่างดี แต่มันไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาจะตอบกลับไปว่าจำได้ ถ้าตอบว่าจำได้ ก็เหมือนกับยิ่งย้ำว่าที่ผ่านมาเขาไม่เคยลืม

และมันถูก...เขาไม่เคยลืม

“ไม่เป็นไร” ใต้ถอนหายใจออกมา “มันก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร”

“…”

“วันจันทร์...ข้าวผัดเบค่อน”

“อืม โอเค”

“…”

“เดี๋ยวออกไปซื้อให้”

“จำไม่ได้จริงๆเหรอ” เขาเอ่ยออกมาเสียงเบา ทั้งที่เขามั่นใจว่าอีกคนต้องจำได้แท้ๆ ที่เขามั่นใจแบบนั้นเพราะว่าทุกเมนูในแต่ละวัน ลมตั้งชื่อให้คล้องจองกันเพื่อให้เขาจำง่ายๆ

‘วันจันทร์...พันเบค่อน พี่ใต้จำได้ไหม วันนี้พี่ลมซื้อเบค่อนมาเยอะเลย เพราะพี่ลมรู้ว่าพี่ใต้ชอบเบค่อนมากที่สุด’


รอยยิ้มที่สดใสในตอนนั้น รอยยิ้มที่เป็นเหมือนทุกๆอย่างของเขา รอยยิ้มที่เขาหวงไม่ต้องการให้ใครได้เห็น ในวันนี้เขารู้แล้วว่ารอยยิ้มที่เคยคิดมาตลอดว่าต้องการที่จะเห็นเมื่อไหร่ก็ได้เห็น...เขาคิดผิด

ในตอนนั้นถ้าคิดได้ว่าทำไมเมนูนี้ถึงอยู่วันจันทร์...ก็คงจะสามารถเปลี่ยนแปลงความรู้สึกเล็กๆน้อยๆของเขาได้บ้าง แต่กลับมาคิดได้ในวันที่มันไม่มีประโยชน์อีกต่อไป

ที่ลมเลือกข้าวผัดเบค่อนเป็นอาหารประจำวันจันทร์ก็เพราะ...เป็นวันแรกของการทำงานที่เขาเหนื่อยมากที่สุด และข้าวผัดเบค่อนเป็นเมนูที่เขาชอบมากที่สุด

ทำไมตอนนั้นถึงคิดไม่ได้...ทำไมตอนนั้นถึงไม่ถามออกไป

“ใต้” เสียงของคนในห้องที่ดังขึ้นมาเรียกสติให้เขากลับมาสู่ปัจจุบัน

“อืม ว่า”

“ออกไปรอข้างนอกก่อนก็ได้ เดี๋ยวถ้าทำเสร็จจะไปเรียก”

“อ่อ…อืม”

“อ่าฮะ”

“ลม”

“อืม ว่า” ลมหันกลับไปตามต้นเสียงอีกครั้ง “จะเอาอะไรเพิ่มก็บอกได้ เดี๋ยวจะได้ออกไปซื้อทีเดียว”

“เปล่า เอาแค่นั้นแหละ”

“แล้วมีอะไร”

“ถ้าขับออกไปแล้วหาตลาดไม่เจอ”

“…”

“ก็โทรมา...ยังใช้เบอร์เดิมอยู่”

“ผมเปลี่ยนเบอร์แล้ว” เขาตอบ “ถ้าหาไม่เจอเดี๋ยวค่อยถามคนแถวๆนั้น เรื่องแค่นี้ไม่ยากหรอก”

“อืม โอเค”

“ครับ”

เรื่องแค่นี้ไม่ยากสำหรับเขา

เพราะ...เคยผ่านเรื่องที่ยากกว่านี้มาแล้ว


รถมอเตอร์ไซค์จอดลงในบ้านหลังจากที่ออกไปซื้อวัตถุดิบและของใช้เพิ่มเติม ดีที่เขางมทางถูกเลยทำให้ใช้เวลาในการออกไปซื้อของไม่นานมาก ถุงที่เต็มไปด้วยของต่างๆทำให้เขาต้องถือด้วยมือทั้งสองข้าง

ตอนแรกก็จะซื้อไม่เยอะ แต่คิดไปคิดมาก็ไม่รู้จะมีเวลาออกไปซื้ออีกเมื่อไหร่ พรุ่งนี้เขาก็ต้องเริ่มงานแล้ว

“ออกไปแป๊บเดียวทำไมซื้อกลับมาเยอะขนาดนี้” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นพร้อมกับมือที่ดึงถุงในมือเขาออกไป

ลมชักมือกลับอัตโนมัติ เขาสบตาคนตรงหน้าแว๊บหนึ่งก่อนจะถอนหายใจออกมา การที่ได้กลับมาเจอกันและได้อยู่ด้วยกันแบบนี้ มันไม่ง่ายกันเขาเลยจริงๆ

“ยังไม่ได้โดนตัวสักหน่อย” ใต้เอ่ยอย่างรู้ทัน “ขอโทษถ้าทำให้ตกใจ แค่เห็นว่าของเยอะเลยอยากช่วย”

“อืม” ลมรับคำสั้นๆ

คำว่าเหมือนเดิมของใต้หมายความว่าแบบนี้สินะ

เหมือนเดิมทุกอย่าง...ยกเว้นความรู้สึก

“ถ้ารู้ว่าจะซื้อเยอะขนาดนี้ ใต้น่าจะไปด้วย”

“ไม่เป็นไร”

ไปเองได้...เมื่อก่อนยังทำได้ ทำไมตอนนี้เขาจะทำไม่ได้

“ให้ช่วยอะไรไหม หั่นเบค่อน?”

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวทำเอง”

“อืมนั่นสิ แต่ก่อนก็ทำเองบ่อย”

“อืม” ลมพยักหน้านิดๆ “แต่คงต้องใช้เวลาหน่อย ไม่ได้ทำมานานแล้ว”

“ข้าวผัดเบค่อนเหรอ”

“ทุกอย่าง” เขาสบตาใต้ “ต้องทวนใหม่หมด”

“อ่อ” เขาพยักหน้ารับ “แต่เรื่องอาหารคงไม่ต้องทวนนาน ยังไงลมก็ทำเก่งอยู่แล้ว เมื่อก่อนลมก็ทำ...”

“ไม่ได้ทำนานแล้ว” เขาพูดขัด “เมื่อก่อนทำบ่อย...แต่เดี๋ยวนี้ไม่ได้ทำแล้ว”

“…”

“เอาของวางไว้ที่ครัว เดี๋ยวจัดการเอง”

“ลม”

เสียงของอีกคนเรียกให้เจ้าของชื่อหยุดยืนอยู่กับที่ ลมไม่ได้หันไปตามต้นเสียง แต่เขาเลือกที่จะหยุดยืนฟังประโยคที่อีกคนกำลังจะพูดต่อ

“ไม่ได้ทำอาหารมานานแค่ไหนแล้ว”

“…”

“ตั้งแต่วันนั้นเหรอ”

“อืม” เป็นครั้งแรกที่เขาเลือกที่จะตอบกลับไปตรงๆ “ใช่ ตั้งแต่ตอนนั้น”

“อืม เข้าใจแล้ว”

“…”

“ไปทำอาหารเถอะ หิวแล้ว” เขาเลือกที่จะตัดบทแทนที่จะพูดต่อ

“ครับ” ลมตอบกลับก่อนจะเดินตรงไปยังครัว

มันคงจะดีกว่านี้...ถ้าใต้ไม่สงสัยอะไรอีก

ไม่อยากตอบ ไม่อยากรื้อฟื้น

มันผ่านมานานแล้ว...


‘ข้าวผัดเบค่อนมาแล้วววว~’ น้ำเสียงสดใสเรียกความสนใจจากคนที่กำลังนั่งดูงานในคอมพิวเตอร์ให้หันไปสนใจข้าวผัดตรงหน้า

‘หอมจังเลย’ ใบหน้าที่ตึงเครียดเผยยิ้มออกมา ‘พี่ลมทำให้เยอะอีกแล้ว’

‘ก็เห็นพี่ใต้ทำงานมาทั้งวัน พี่ลมเลยทำให้เป็นพิเศษ รู้ว่าคืนนี้พี่ใต้ต้องลุยงานอีกยาว’

‘เนี่ย แฟนพี่ใต้น่ารักแบบนี้’ เขายิ้มพร้อมกับเอื้อมมือไปหยิกแก้มใส

‘แน่นอน~’

‘พี่ลมของพี่ใต้...น่ารักที่สุดแล้ว’


ลมพยายามสลัดความทรงจำที่แว๊บขึ้นมาทิ้งไปก่อนจะถอนหายใจออกมา คิดถึงเรื่องราวเก่าๆอีกแล้ว ทั้งที่รู้ว่ามันไม่ได้ดีกับตัวเอง แต่เขาก็ห้ามตัวเองไม่ให้คิดไม่ได้

หนึ่งเดือนต่อจากนี้...มันดีกับตัวเขาเองจริงๆใช่ไหม

ครืด~

โทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะสั่นขึ้นมาพร้อมกับข้อความใหม่จากเพื่อนสนิทของเขา ใต้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดอ่านข้อความก่อนจะหัวเราะออกมา ทุกครั้งที่เห็นชื่อเพื่อนเขาก็เดาได้ทันทีว่าทักมาเรื่องอะไร

ทำไมไม่เคยทายหวยถูกแบบนี้บ้าง


Park : วันนี้ร้านไหนดีครับเพื่อน

Park : กูไปเจอร้านใหม่มา เด็ดมากจนต้องยกนิ้วโป้งให้

ทิศ : วันนี้ขอบายว่ะ


ถ้าเป็นปกติเขาคงตอบตกลงทันทีที่เห็นชื่อเพื่อน แต่วันนี้เขากลับรู้สึกไม่อยากออกไปไหน อาจเพราะเขาเหนื่อยกับงานที่ติดกันจนแทบไม่ได้พัก และอีกเหตุผลคงเพราะ...คนที่กำลังยืนทำอาหารเย็นให้เขา

วันนี้มีข้าวเย็นแล้ว...ไม่จำเป็นต้องออกไปหาอะไรกินข้างนอก

เขาอยากกินข้าวผัดเบค่อน

Park : เกิดอะไรขึ้นกับมึง ปกติต้องตอบตกลงกูภายในสองนาที

Park : หรือวันนี้มีสาววะ

Park : มีความลับกับเพื่อนเหรอมึง!!!

ทิศ : ตลก

ทิศ : กูกำลังจะกินข้าวแล้ว

Park : มึงก็เก็บเอาไว้กินพรุ่งนี้ดิวะ

Park : ปกติก็ทำแบบนั้นบ่อย

ทิศ : วันนี้คงไม่ได้

ทิศ : กูอยากกินข้าวที่บ้าน

ทิศ : ไม่ได้กินมานานแล้ว


กลิ่นหอมของข้าวผัดลอยมาตามลมหลังจากเวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง จานข้าวผัดที่ถูกจัดแต่งอย่างดีถูกวางไว้บนโต๊ะ ถ้าเป็นแต่ก่อนเขาคงทำเสร็จไวกว่านี้ แต่เขาไม่ได้ทำอาหารมานานแล้ว จะใช้เวลาเยอะหน่อยก็ไม่แปลก

“เสร็จแล้วนะ” เขาเดินไปบอกคนที่นั่งดูทีวีอยู่กลางบ้าน ใต้ไม่ได้ขึ้นไปข้างบนอีกเลยหลังจากที่ช่วยเขายกของเสร็จ

“อืม หิวพอดี” เขาตอบพร้อมกับลุกขึ้นยืน “ไม่ได้กินมานานแล้ว”

“…”

“ลม”

“ว่าไง?”

“กินข้าวพร้อมกันสิ” เขาหันไปสบตาคนที่กำลังจะเดินเข้าไปเคลียร์ของในห้องครัว “เดี๋ยวช่วยล้างจาน แต่ตอนนี้กินก่อน”

“…”

“ลมยังไม่ได้กินอะไรมาทั้งวัน”

“ใต้กินไปก่อนเถอะ เดี๋ยวผมจัดการตัวผมเอง”

“ลม” เขาเรียกชื่ออีกคนก่อนจะถอนหายใจออกมา “คำว่าเหมือนเดิม...”

“พอแล้ว เข้าใจแล้ว” ลมเอ่ยแทรกขึ้นมา เขาไม่รอฟังประโยคถัดไปว่าอีกคนกำลังจะพูดอะไร “แค่นั่งกินเป็นเพื่อนใช่ไหม”

“อืม” จะว่าแบบนั้นก็ได้ “นั่งกินข้าวคนเดียวบ่อยแล้ว”

“อืม”

เขาเองก็เหมือนกัน ตั้งแต่วันนั้นเขาก็กินข้าวคนเดียวมาตลอด แม้ว่าแรกๆมันจะทำให้เขาอยู่ไม่ได้จนแทบบ้า แต่พอเวลาผ่านไป ทุกอย่างเริ่มทำให้เขาดีขึ้น แต่ไม่รู้ว่าดีพอที่จะสู้กับสิ่งที่ใต้พยายามรื้อฟื้นขึ้นมารึเปล่า

บอกตรงๆ...เขาไม่เข้าใจ

ไม่เข้าใจว่าใต้ทำแบบนี้ทำไม

“พรุ่งนี้ไปทำงานกี่โมง” เขาเริ่มบทสนทนาทันทีที่ลมนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับเขา ถึงจะนั่งเฉียงไปหนึ่งที่นั่ง แต่นั่นก็พอแล้วสำหรับการกลับมาร่วมโต๊ะอาหารด้วยกัน

“ช่วงเช้า รอทีมคอนเฟริมเวลาอีกที”

“แล้วเป็นยังไงบ้าง”

“…”

“หมายถึง...งานที่ทำอยู่”

“ก็ดี ผมชอบนะ” ลมตอบ “ได้ไปเที่ยวในที่ที่อยากไป ได้ทำในสิ่งที่ชอบ”

“ดีกว่าเมื่อก่อนรึเปล่า”

“ใต้” เขาเรียกชื่อคนตรงหน้าเสียงนิ่ง “อยากจะถามอะไร...ถามออกมาตรงๆ ไม่ต้องอ้อมค้อม”

“ลมก็ยังเป็นลมสินะ” เขาหัวเราะออกมา ลมยังเป็นคนที่รู้ทันเขาอยู่ตลอด ไม่เปลี่ยนไปเลยจากวันนั้นถึงวันนี้

“ผมเป็นผมมาตลอด”

“งั้นตอบมาตรงๆได้ไหม” เขาตัดสินใจถามออกไป “ตอนนี้กับเมื่อก่อน...แบบไหนที่ดีกว่ากัน”

“ตอนนี้ครับ” เขาตอบออกมาอย่างไม่ต้องคิดนาน “ตอนนี้ดีกว่าตั้งเยอะ”

“…”

“ตอนนี้ผมอยู่ด้วยตัวของผมเองได้ มีความสุขด้วยตัวเองได้”

“…”

“ไม่ต้องรอความสุขจากใคร”

“อืม…ดีจริงๆด้วย” เขาเอ่ยออกมา

เข้มแข็งขึ้นเยอะเลยนะลม...เข้มแข็งจนเขาไม่รู้ว่าถ้าตอนนั้นเรื่องนั้นมันดันเป็นเขาที่ถูกกระทำ เขาจะเข้มแข็งได้ครึ่งหนึ่งของลมไหม

สิ่งหนึ่งที่ต้องรู้คือ...เขาไม่ควรทำลายความพยายามที่ลมทำมาทั้งหมด

อย่าทำร้ายลมอีกเลยใต้




ประตูห้องนอนปิดลงพร้อมกับร่างของลมที่ล้มลงบนเตียงหลังจากอาบน้ำเตรียมเข้านอน ลมหายใจร้อนพ่นออกมาก่อนที่มือข้างหนึ่งจะควานหาโทรศัพท์ที่วางอยู่ใกล้ตัว

แค่วันแรก...ทำไมเวลาผ่านไปช้าขนาดนี้

หน้าจอโทรศัพท์ปรากฏรายชื่อที่โทรเข้ามาหลายสาย หนึ่งในนั้นเป็นสายของกิ่ง เพื่อนที่เป็นคนหยิบยื่นความหวังดีให้กับเขา

ก็ว่าทำไมตอนกลางวันถึงพูดแปลกๆ...

แบบนี้นี่เอง

( ลม ) น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวลดังขึ้นทันทีที่เขาต่อสายกลับไปหาเพื่อน

“อืม ว่าไงกิ่ง” เขาเอ่ยเสียงเรียบ “พึ่งทำงานบ้านเสร็จน่ะ ขอโทษที่ไม่ได้รับสายนะ”

( ลมรู้แล้วใช่ไหม )

“อืม รู้แล้วสิ” เขาหัวเราะออกมาเบาๆ “ทำไมใจร้าย ทำไมไม่บอกเราก่อน”

( ถ้าเราบอก ลมก็ไม่ยอมมาแน่ๆ )

“กิ่งเลยไม่บอกเราเลย”

( ลมโกรธใช่ไหม โกรธเราเลย เราผิดเอง เราขอโทษ )

“เราจะโกรธกิ่งทำไม” เขาหัวเราะ “รู้ว่าหวังดี เราไม่โกรธหรอก”

( ยิ่งลมพูดแบบนี้เรายิ่งรู้สึกผิด )

“ไม่ต้องรู้สึกผิดหรอก เราโอเคจริงๆ” อีกไม่นานเขาก็จะไป “เราคงจะอยู่ที่นี่จนกว่าจะได้ที่อยู่ใหม่ คงเร็วๆนี้”

( แล้วลมบอกใต้แล้วเหรอ? )

“อืม เราไม่อยากรบกวนนาน”

( ลม เราขอโทษ...แต่ใต้... )

“ไม่เป็นไร”

( … )

“กิ่งก็รู้...ว่าเราอยู่ที่นี่นานไม่ได้”

( ลมยังรักใต้อยู่ใช่ไหม )

“กิ่ง”

( เราขอโทษที่ถาม เรื่องมันก็ผ่านมานานแล้ว )

“อืม นานแล้ว”

เรื่องผ่านมาตั้งนาน...แต่ทำไมเขายังจำได้ทุกอย่าง ทั้งที่บางเรื่องมันไม่น่าจดจำสักเท่าไหร่ บางเรื่องที่เขาอยากลืม ยิ่งอยากลืม...ยิ่งจำ

( อึดอัดใช่ไหมที่ต้องอยู่...เราขอโทษ เราขอโทษจริงๆ )

“ไม่อึดอัดขนาดนั้นหรอก...ต่างคนก็ต่างอยู่” 

( มันทำได้จริงๆเหรอ )

“ไม่ได้ก็ต้องได้แหละ” จะให้ทำยังไง เขาไม่มีทางเลือกมาก ถ้าวันพรุ่งนี้มะรืนนี้เขาสามารถหาที่พักใหม่ได้ก็คงดี

( แล้วได้คุยกันบ้างไหม )

“ก็คุยปกติมั้ง” เขาตอบ “ไม่ปกติก็คงเป็น...ขอให้เราทำทุกอย่างเหมือนเดิม”

( เหมือนเดิม? )

“เหมือนตอนที่คบกัน”

( ลม )

“เหมือนตอนที่รักกัน”

( … )

“ต่างแค่ตอนนี้...ไม่ได้รักกันแล้ว”

มือที่เตรียมจะเคาะประตูค้างกลางอากาศทันทีที่ได้ยินประโยคที่ดังเล็ดลอดออกมานอกห้อง ร่างสูงลดมือลงช้าๆก่อนจะยืนอยู่หน้าห้องเพื่อรอให้เสียงภายในห้องเงียบลง

ก็แค่อยากมาเช็คว่าห้องนอนที่ลมอยู่ไม่มีปัญหาอะไร เขาไม่ได้ใช้ห้องนี้มานานมากแล้ว ถึงจะเช็คก่อนที่ลมจะเข้ามาอยู่แล้วหนึ่งรอบ แต่ก็อดห่วงไม่ได้อยู่ดี

แค่จะมาถาม...แต่ดันได้ยินในสิ่งที่ไม่ควรได้ยิน

ตอนนี้...ไม่ได้รักกันแล้วงั้นเหรอ

ลมพูดคำนี้ออกมาได้โดยไม่รู้สึกอะไรอย่างนั้นใช่ไหม เพราะถ้าเป็นอย่างนั้น มันคงดีมากกับลมและดีกับตัวเขาเอง

เปลี่ยนไปเยอะจริงๆนะลม

เสียงในห้องเงียบลง ใต้ยืนรออยู่อีกสักพักจนแน่ใจว่าอีกคนวางสายไปแล้วก่อนจะเคาะประตูห้องเป็นจังหวะ เขาแค่อยากเช็คให้แน่ใจ

ลมเป็นภูมิแพ้...เขาจำได้

แกร๊ก!

ประตูห้องเปิดออกช้าๆพร้อมกับร่างในชุดนอนเข้าชุด ลมเลิกคิ้วขึ้นนิดๆก่อนจะมองคนที่ยืนอยู่นอกห้อง เขาจำได้ว่าเขาทำทุกอย่างเสร็จหมดแล้ว หรือว่ามีอะไรที่เขาลืมทำ

แต่นี่ก็สามทุ่มกว่าแล้ว...

“มีปัญหาอะไรรึเปล่า...ห้องนี้” ใต้ถามพร้อมกับมองคนตรงหน้า เขาเหมือนเห็นภาพของลมซ้อนทับกับภาพในอดีต

ชอบใส่ชุดนอนเข้าชุดยังไง...ก็ยังชอบไม่เปลี่ยน

“ไม่มี” ลมตอบกลับ “ปกติดี”

“อ่อ”

“มีอะไรอีกไหม”

“ไม่มี” เขาส่ายหน้า “แค่ลงมาเช็คให้แน่ใจ เผื่อมีอะไรเสียพรุ่งนี้จะได้เรียกช่างมาดูให้”

“ไม่มี”

“อ่า…”

“งั้น...”

“ไม่อยากคุยกันขนาดนั้นเลยรึไง” เขาอดไม่ได้ที่จะถาม ถึงจะรู้คำตอบอยู่แล้ว แต่การที่ลมเป็นแบบนี้มันทำให้เขาทำตัวไม่ถูก

ทั้งที่รู้ว่าเขาเรียกร้องอะไรไม่ได้...เรียกร้องไม่ได้เลยสักอย่าง

“ก็ไม่ขนาดนั้น” เขาตอบ “แค่ไม่รู้ว่าจะต้องคุยว่าอะไร”

“…”

“ให้ถามว่าสบายดีไหม...ก็ดูรู้อยู่แล้วว่าสบายดี”

“…”

“ให้ถามว่าเป็นยังไงบ้าง...ก็ไม่อยากรู้คำตอบ”

“…”

“แค่ต้องกลับมาเจอกัน...กลับมาทำทุกอย่างเหมือนเดิมมันก็ยากมากอยู่แล้ว”

“…”

“ใต้คาดหวังอะไรจากผมอีกเหรอ”

“อืม…เข้าใจแล้ว” เขาเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่ สายตาเย็นชาที่มองมาแทนทุกคำตอบและแทนทุกความรู้สึก

ทั้งที่เขาไม่อยากทำร้ายลม...แต่เขาก็ไม่อยากเห็นลมเป็นแบบนี้

อาจเพราะเขาไม่เคยถูกคนตรงหน้าเย็นชาใส่...ไม่เคย

แต่ก่อนสิ่งที่เขาได้รับจากคนตรงหน้าคือ รอยยิ้ม

ลืมไปรึเปล่าใต้...ว่าเคยทำอะไรไว้กับลม แค่ลมยอมอยู่ที่นี่จนกว่าจะหาที่อยู่ใหม่ได้ก็ดีแค่ไหนแล้ว

แค่นั้นก็น่าจะพอแล้ว

“ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็ขึ้นไปข้างบนเถอะ”

“อืม พรุ่งนี้ก็ทำเหมือนเดิมนะ”

“ผมรู้ครับ...ไม่ต้องย้ำ ผมไม่ลืม”

“อืม งั้นฝันดี”

“ครับ” ลมรับคำสั้นๆก่อนจะปิดประตูห้องลง

ไม่มีแม้คำว่า...ฝันดี

แค่วันแรกที่อยู่ที่นี่...ทำไมความรู้สึกเก่าๆมันถาโถมกลับเข้ามาจนเขาตั้งตัวไม่ทัน ทั้งที่เขากลับมาเป็นปกติได้แล้วแท้ๆ

ทำไมถึงไม่หลุดพ้นสักที

สิ่งที่ทำได้...คือรีบออกไปจากที่นี่

รีบออกไป ก่อนที่ความรู้สึกทั้งหมดจะกลับมา เพราะถ้าเป็นแบบนั้น เขาก็ไม่มั่นใจว่าตัวเองจะเป็นยังไง กว่าที่จะผ่านช่วงเวลาเหล่านั้นมาได้...ทรมานแค่ไหนเขารู้ดี

ถ้าเลือกได้...ก็ไม่อยากกลับไปอยู่ในจุดนั้นอีก




( โทรมาดึกดื่นไม่ดูเวลาเลยนะครับว่าเพื่อนจะนอนไหม ) น้ำเสียงสดใสของเพื่อนสนิทดังขึ้นทันทีที่กดรับสาย

“รู้ว่ามึงไม่นอนเวลานี้ไง” ใต้เอ่ยพร้อมกับเดินออกไปนอกระเบียง “ทำอะไรอยู่วะ”

( นอกจากจะโทรมาดึกๆดื่นๆ ยังถามคำถามแปลกๆอีก )

“เหอะ...แปลกเหรอวะ”

( มีอะไรรึเปล่า มึงอยากจะพูดอะไรวะใต้ )

“พูดไปมึงก็ด่ากูอีก”

( อะ…กูด่ามึงแน่ )

“ปกติเขาต้องพูดว่าจะไม่ด่าไม่ใช่เหรอวะ”

( ก็ถ้ามึงออกตัวมาแบบนี้แสดงว่าเรื่องที่จะเล่ามันร้ายแรงพอตัว กูเป็นเพื่อนมึงมากี่ปี )

“เออ กูรู้” เขาถอนหายใจ “ไม่รู้ทำไมกูถึงคิดทำอะไรโง่ๆ”

( เพราะมึงโง่ไง )

“แค่นี้นะ”

( อะ กูล้อเล่นได้ไหมล่ะ ) ปลายสายหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ( ตกลงมีอะไร จะเล่าไม่เล่า )

“กูเจอลมแล้ว”

( ลมอะไร มึงไปทะเลเหรอ )

“…”

( ใต้ อย่าบอกว่ามันไม่ใช่มุก )

“เออ ไม่ใช่มุก” เขาตอบกลับ

( ใต้ )

“กูเจอลมแล้วจริงๆ” เขาย้ำให้เพื่อนฟังชัดๆอีกครั้ง สิ่งที่เขาพูดไปเขาหมายความตามที่พูดจริงๆ เขาไม่ได้แกล้งเล่น

( ใจเย็นไว้ภัค ใจเย็น ) ปลายสายพูดกับตัวเอง ( กูต้องการคำอธิบายทั้งหมด และถ้ามันไม่สมเหตุสมผล มึงรู้ใช่ไหมว่ากูจะทำยังไง )

“เออ รู้” ใต้ถอนหายใจหนักๆ “มันอาจดูไม่สมเหตุสมผล แต่...”

( เล่ามา )

“อืม” เขารับคำ

ใต้เล่าเรื่องราวทุกอย่างตั้งแต่แรกจนถึงวันนี้ให้เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวฟังอย่างละเอียด เขาไม่มีความจำเป็นต้องโกหกหรือเสริมแต่งเรื่องราวใดๆ ภัคเป็นคนที่รู้เรื่องราวทุกอย่างตั้งแต่เขาคบกับลมจนถึงช่วงเวลาที่เลิกกันไป และภัคไม่เคยมองว่าการกระทำที่เขาทำกับลมเป็นสิ่งที่ถูก

ใช่...ไม่ว่าจะเป็นใครก็คงคิดแบบเดียวกัน

สิ่งที่เขาทำมันแย่

( มึงโคตรใจร้ายเลยว่ะใต้ ) ทันทีที่รับรู้เรื่องราวทุกอย่างเขาก็อดไม่ได้ที่จะว่าเพื่อนของตัวเอง ( มึงทำแบบนั้นกับเขาทำไมวะ )

“กูไม่รู้”

( มึงโหยหาคำว่าเหมือนเดิมอะไรตอนนี้ เอาเขากลับเข้ามาซ้ำแผลเดิมทำไม )

“…”

( ดีแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ด่ามึง...มึงทำทำไมวะใต้ )

“…”

( ไม่รัก ไม่รู้สึก...แล้วต้องการอะไรจากเขา มึงจะเรียกร้องสิ่งที่มึงเคยได้ทำไม มึงเองไม่ใช่เหรอที่ไม่ต้องการสิ่งนั้น )

“…”

( พาเขากลับมาทรมานทำไม )

“ไม่รู้” เขาถอนหายใจอีกครั้ง “ไม่รู้ว่าทำไมถึงพูดออกไป ไม่รู้ว่าทำไมถึงทำ แค่ตอนนั้นได้ยินชื่อของลม ปากกูมันก็ไปไวกว่าความคิด”

( … )

“เกือบสามปีที่กูไม่รู้ข่าวคราวอะไรของเขาเลย...พอวันหนึ่งที่ได้รู้ว่าเขาต้องการความช่วยเหลือ กูก็เลย...”

( ถามเขารึยังว่าเขาอยากได้ความช่วยเหลือจากมึงไหม แล้วที่มึงบอกว่าเวลาที่ผ่านมามึงไม่ได้ข่าวของเขา กูถามกลับได้ไหมว่าไม่ได้ข่าวเพราะอะไร...เพราะมึงไม่ได้สนใจเองรึเปล่า )

“…”

( มันไม่มีเหตุผลอะไรที่มึงควรจะทำแบบนี้เลยใต้ )

“…”

( มันกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้...สิ่งที่มึงทำพัง มึงปล่อยมันพังแบบนั้นมาเกือบสามปี )

“กูไม่ได้ต้องการกลับไปเป็นเหมือนเดิม”

( แล้วมึงต้องการอะไร )

“แค่อยากช่วยในสิ่งที่ช่วยได้”

( ไอ้ใต้ มึงฟังกูนะ )

“อืม”

( ลมไม่ได้ขอให้มึงช่วย เลิกคิดแทนเขาได้แล้ว )

“…”

( สิ่งที่มึงควรทำที่สุดคือต่างคนต่างอยู่ )

“…”

( เรื่องของพวกมึงมันจบไปตั้งแต่วันนั้นแล้ว )

“อืม…นั่นสิ”

จบตั้งแต่วันนั้น...วันที่ทุกอย่างพังลงด้วยตัวของเขาเอง






--------------------------------------------------

ถ้าตอนนี้มันดีกว่าตอนนั้น

จะพยายามไม่เข้าไปวุ่นวาย...จะไม่กลับไปทำร้ายอีก



สวัสดีปีใหม่นักอ่านทุกคนค่ะ :)

กลับมาอัพนิยายตามปกติแล้วววว หลังจากนี้คงจะเจอกันบ่อยจนเบื่อเลยค่ะ XD

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เราชอบมากและแต่งออกมาได้ยากมากเช่นกัน

แต่เราจะพยายามทำออกมาให้ดีที่สุดเท่าที่เราจะทำได้ ^____________^


เราจะพยายามมาบ่อยๆนักอ่านจะได้ไม่รอกันนาน

แต่ขออย่างหนึ่ง...ช่วยคอมเม้นท์บอกฟีดแบคกับเราได้ไหม TT

เวลาแต่งแล้วไม่มีคอมเม้นท์เรารู้สึกเหมือนไม่มีคนอ่าน ฮืออออออออ

จะว่าดราม่าก็ได้ค่ะ ขอดราม่านิดนึง .___. ตั้งแต่เด็กดีเปลี่ยนระบบเราก็ยังงงๆ

ชอบไม่ชอบยังไงบอกกันหน่อยนะคะ คนแต่งอยากรู้มากกก -///////-


ขอบคุณทุกกำลังใจนะคะ

ขอบคุณที่อ่านนิยายเรื่องนี้

ขอบคุณที่ติดตามผลงานของเรา

อยู่ด้วยกันไปนานๆนะคะ...นักอ่านที่น่ารัก


แล้วเจอกันตอนต่อไปจ้า <3


แวะพูดคุยกันได้ที่แท็ก #เสี้ยวลมหายใจ

ไปคุยเล่นกับเราได้ที่ทวิตเตอร์ @perlinjun หรือทางแฟนเพจ Perlina

เราใจดีและเป็นมิตรมาก อย่าโหดกับเราเลยนะ ;-;


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 705 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,257 ความคิดเห็น

  1. #1245 pkcyhst (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กันยายน 2563 / 04:56
    ทำไมต้องรั้งกันไว้ตอนนี้
    #1,245
    0
  2. #1243 ブーム (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 08:31
    ชื่อตอนเหมือนคำด่าแบบสุภาพ5555 เหมือนเดิมของใต้ ทำให้นึกถึงประมาณ เหมือนเดิมของ(ึง)คนเดียว เหมือนเดิมบ้าน(ึง)สิ ทำนองนั้นเลยค่ะ555555555
    #1,243
    0
  3. #1238 ฟิสิกส์เดียวดาย (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 15:25
    ชอบแบบนี้นะไม่เข้าข้างเพื่อนตัวเองพูดให้เพื่อนคิด ในชีวิตจริงไม่เคยสัมผัสอะไรแบบนี้อินหว่ะ555555555
    #1,238
    0
  4. #1236 Naamyuki (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 15:46
    งงกับ(-)ใต้ อะไรของเค้าอ่ะ
    1.บอกว่าไม่ได้อยากกลับเป็นเหมือนเดิม"แต่"บอกให้ทำเหมือนเดิม

    2.ทำอย่างงั้นเพื่ออะไร

    3.อะไรของคุณเค้า(วะ)

    4.ใต้ไปเคลียร์กับตัวเองก่อนนะ
    #1,236
    0
  5. #1226 Saaree6612 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 17:27
    ยิ่งอ่านคำถามในหัวก็ยิ่งมากขึ้น
    #1,226
    0
  6. #1158 เขาเรียกฉันว่าเต่า (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2563 / 09:31
    ทำทำไมอะใต้
    #1,158
    0
  7. #1137 mileyduchess (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 11:00
    ยิ่งอ่านยิ่งรู้สึกว่าใต้โครตเห็นแก่ตัวเลย สงสารลมมากๆๆๆ อึดอัดแทนด้วย ขอให้หาที่อยู่ใหม่ได้เร็วๆ นะ
    #1,137
    0
  8. #1135 Pipie'z (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มกราคม 2563 / 17:57
    หม่นจัง อึนๆ
    #1,135
    0
  9. #1120 saisaisaisai14 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2562 / 00:00
    ภัคคือเพื่อนที่ดีอะ
    #1,120
    0
  10. #1078 amantesooh (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 13:57
    ฟีลแฟนเก่า จุกๆ55555555555555 พ้มน่ะเกียมทิชชู่ไว้เลย
    #1,078
    0
  11. #1072 Beom_0601 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 00:38
    สำหรับตอนนี้ กิ่งเป็นเพื่อนที่แย่มากรู้ว่าทำแล้วผลจะเป็นยังไงแต่ก็ทำ แล้วจะมาขอโทษเพื่อ
    #1,072
    0
  12. #1040 ppphmt (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 00:28
    ทีมพี่ลมเลยอ่ะ ภัคพูดแทนใจทุกอย่าง
    #1,040
    0
  13. #1038 -xebyam (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 22:02
    เฮิทแทนพี่ลมเลยยยย
    #1,038
    0
  14. #1029 Kim-kibom (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 20:34
    ถ้าเคยทำให้ลมเจ็บ ก็ไม่ควรให้เค้ามาอยู่ใกล้ๆอีก
    #1,029
    0
  15. #985 Lซ็Jโลก (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:07
    มันต้องเศร้าแน่ๆ เราสัมผัสได้ ร้องห้ายก่อนได้มั้ยย แง
    #985
    0
  16. #954 HaeMay (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 16:41
    คือก็ต้องมีอดีตที่ไม่ค่อยดีพอสมควรใช่มั๊ยอ่าาา ที่ต้องเลิกกัน
    #954
    0
  17. #953 KJunlat (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 23:17
    ใต้ทำแบบนี้ทำไม สงสัยจริงๆ เพื่อนใต้พูดถูกทุกอย่างอ่ะ
    #953
    0
  18. #950 bb222 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 00:00
    ฮืออออ เพื่อนของใต้พูดดีมากๆเลย
    #950
    0
  19. #933 Jibangrin (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 22:45
    โอ้โหหหหหหกกกห จุกมากกกก น้ำตาร่วง ชอบภาษามากๆๆๆๆเลยค่ะ
    #933
    0
  20. #931 Mindzz♡ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 10:38
    จริง5555 เพื่อนเเบบรู้ดีมาก ว้อยยยย มาตอนเดียวเคลียร์ทุกอย่าง
    #931
    0
  21. #919 _arsunp (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 03:18
    เพื่อนแบบซัดป้าบเข้าตรงจุดเลยอะ
    #919
    0
  22. #905 ลิลิว (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 13:59
    แค่ความคิดชั่ววูบมันเลยทำให้จมอยู่กับอดีตที่ไม่หวนคืน
    #905
    0
  23. #885 fluffyboy_J (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 23:31
    อยากรู้เหตุผลที่เลิกกัน ใต้ไปมีคนอื่นหรืออะไร แง รู้สึกได้ว่าพี่ลมบอบช้ำมาก ;-;
    #885
    0
  24. #875 ห้อง4เหลี่ยม (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 23:12

    ถ้าอยู่จุดนั้นคงจะทรมานจริงนะแค่อ่านยังทรมานแทนอะ
    #875
    0
  25. #860 Katniss20 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 14:10
    เค้าเลิกกันเพราะอะไรอ่ะ /กอดพี่ลมแน่นๆ
    #860
    0